<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-139/17 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0139</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:304">EU:C:2018:304</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>7</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia Y. Bota – Sprawa C‑139/17 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">QuaMa Quality Management/EUIPO</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Yves’A Bota</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20180503">3 maja 2018 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑139/17 P</HT></P><P>QuaMa Quality Management GmbH</P><P>przeciwko</P><P>Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Znak towarowy Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 207/2009</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 2868/95</KEYWORD><KEYWORD>Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego</KEYWORD><KEYWORD>Uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu</KEYWORD><KEYWORD>Procedura wpisu do rejestru przeniesienia wcześniejszego znaku towarowego na nowego właściciela</KEYWORD><KEYWORD>Odwołanie w części niedopuszczalne, a w części bezzasadne</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Przedmiotem niniejszej sprawy jest odwołanie wniesione przez spółkę QuaMa Quality Management GmbH (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>wnoszącą odwołanie<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) od wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20170117">17 stycznia 2017 r.</DATE>, QuaMa Quality Management/EUIPO – Microchip Technology (medialbo) (T‑225/15, niepublikowanego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:10">EU:T:2017:10</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), którym Sąd oddalił wniesioną przez tę spółkę skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia <DATE ISO="20150219">19 lutego 2015 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Sprawy połączone R 1809/2014‑4 i R 1680‑2014-4.</P></NOTE> dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Microchip Technology, Inc. (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>interwenientem<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) a Alexandrem Boppem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="078" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 78, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, który to przepis reguluje wnoszenie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego, a drugi – naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, określającego sytuacje, w których istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zgodnie z wnioskiem Trybunału niniejsza opinia ograniczy się do analizy pierwszego zarzutu odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Mimo że po wstępnej analizie akt sprawy mogło się wydawać, że ów zarzut pierwszy dotyczy zagadnienia prawnego odnoszącego się do uprawnienia interwenienta do wniesienia sprzeciwu [art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 15–19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Rozporządzenie Komisji z dnia <DATE ISO="19951213">13 grudnia 1995 r.</DATE> wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1995">Dz.U. 1995, L 303, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 189).</P></NOTE>] w kontekście przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy na nowego właściciela (art. 17 rozporządzenia<?PAGE NO="2"?> nr 207/2009 i zasada 31 rozporządzenia nr 2868/95), z pogłębionej analizy brzmienia tego zarzutu wynika jednak, że wnosząca odwołanie nie zdołała wykazać ani przeinaczenia okoliczności faktycznych i materiału dowodowego przedłożonego Sądowi, ani też naruszenia prawa, jakim miałby być obarczony zaskarżony wyrok.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W ramach niniejszej opinii zaproponuję więc, aby Trybunał w części odrzucił pierwszy zarzut tego odwołania, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, jako niedopuszczalny, a w części oddalił go jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu i postępowanie przed Sądem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Okoliczności powstania niniejszego sporu zostały szczegółowo przedstawione w zaskarżonym wyroku, do którego odsyłam<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz pkt 1–12 zaskarżonego wyroku.</P></NOTE>. Istotne informacje niezbędne do zrozumienia niniejszej opinii można opisać w następujący sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>W ramach wniesionej do Sądu skargi wnosząca odwołanie podniosła dwa zarzuty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Na uzasadnienie zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podniosła, że sprzeciw należało odrzucić, ponieważ został on wniesiony po terminie przewidzianym w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009. W chwili wniesienia sprzeciwu jako właściciel wcześniejszego znaku towarowego był bowiem zarejestrowany nie interwenient, lecz SMSC Europe GmbH. Ponieważ w dniu upływu terminu na zgłoszenie sprzeciwu interwenient złożył wyłącznie wniosek o zmianę nazwy i adresu, a nie wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku towarowego, nie miał on uprawnienia do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 17 ust. 7 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009. Ponadto wnosząca odwołanie twierdziła, że EUIPO nie mogło zmienić kwalifikacji wniosku o zmianę nazwy i adresu na wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku, o czym świadczyło początkowe oddalenie pierwszego wniosku przez Wydział Sprzeciwów i złożenie przez interwenienta drugiego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Sąd oddalił ten zarzut.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W pkt 18–27 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał zasady, na jakich opiera się postępowanie w sprawie sprzeciwu, jak również przesłanki wymagane dla zgłoszenia wniosku o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku. W pkt 29 tego wyroku Sąd wywiódł na tej podstawie, powołując się na przepisy art. 17 ust. 7 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, że uprawnionymi do wniesienia sprzeciwu są następcy prawni, którzy nie zostali jeszcze wpisani do rejestru jako właściciele, na których jednak został przeniesiony wcześniejszy znak towarowy, o ile EUIPO otrzymało ich wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Uznając, że interwenient w istocie uzupełnił braki, jakimi był dotknięty wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku, złożony jako wniosek o zmianę nazwy i adresu, oraz że przedstawił dowody świadczące o jego uprawnieniu do wniesieniu sprzeciwu w terminie wyznaczonym przez EUIPO, Sąd orzekł w pkt 35 zaskarżonego wyroku, że sprzeciw wniesiony jednocześnie z wnioskiem o zmianę nazwy i adresu właściciela wcześniejszego znaku towarowego został zgłoszony w wyznaczonym terminie w rozumieniu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w świetle art. 17 ust. 7 tego rozporządzenia w związku z zasadą 31 ust. 1 i 6 rozporządzenia nr 2868/95.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Sąd oddalił argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym wniosek o zmianę nazwy i adresu nie mógł zostać przekwalifikowany na wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku, i uznał w pkt 37 zaskarżonego wyroku, że EUIPO nie może przywiązywać wagi wyłącznie do formalnego oznaczenia wniosku, pomijając jego treść. W tym względzie Sąd zauważył w pierwszej kolejności w pkt 38 zaskarżonego wyroku, że z żadnego przepisu rozporządzeń nr 207/2009 i nr 2868/95 nie<?PAGE NO="3"?> wynika, aby użycie właściwego formularza stanowiło konieczny warunek wstępny ważności wniosku. Sąd stwierdził następnie w pkt 39 zaskarżonego wyroku, że ze sporządzonego przez interwenienta wniosku o zmianę nazwy i adresu wynikało jednoznacznie, iż wniosek ten dotyczył zmiany właściciela wcześniejszego znaku towarowego. Wreszcie Sąd uznał w pkt 40 zaskarżonego wyroku, że okoliczność, iż Wydział Sprzeciwów zarejestrował obydwa wnioski pod dwoma różnymi sygnaturami, nie miała żadnego wpływu na stwierdzenie, że EUIPO było uprawnione, aby potraktować wniosek o zmianę nazwy i adresu, z uwagi na jego jednoznaczną treść, jako wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W świetle tych okoliczności Sąd uznał w pkt 41 zaskarżonego wyroku, że EUIPO nie popełniło żadnego błędu, interpretując wniosek o zmianę nazwy i adresu jako wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku w rozumieniu art. 17 ust. 7 rozporządzenia nr 207/2009.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W pkt 42 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł więc, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła brak naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie głównej, ponieważ w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE> interwenient posiadał uprawnienie do wniesienia sprzeciwu i zgłosił ten sprzeciw w wyznaczonym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Na poparcie zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podniosła, że Izba Odwoławcza EUIPO naruszyła postanowienia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ nie dokonała w prawidłowy sposób oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Sąd oddalił ten zarzut po zbadaniu każdego ze sformułowanych przez wnoszącą odwołanie zastrzeżeń, odnoszących się do określenia właściwego kręgu odbiorców, porównania spornych oznaczeń oraz oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu <DATE ISO="20170317">17 marca 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie wniosła odwołanie, w którym wnioskuje do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku i – w ramach orzeczenia co do istoty sprawy – o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia <DATE ISO="20150219">19 lutego 2015 r.</DATE> Odwołanie to opiera się na dwóch zarzutach, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, a drugi – naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>EUIPO wnosi do Trybunału, po pierwsze, o oddalenie odwołania jako w całości bezzasadnego, a po drugie, o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Interwenient także wnosi do Trybunału, po pierwsze, o odrzucenie odwołania jako w całości niedopuszczalnego, a po drugie, o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącego naruszenia przez Sąd art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zarzuca zasadniczo Sądowi, że uznał on, iż w świetle przesłanek ustanowionych w art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 interwenientowi w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE> istotnie przysługiwało uprawnienie do wniesienia sprzeciwu. Wnosząca odwołanie uważa w szczególności, że Sąd wyszedł z błędnego założenia, iż w tej dacie interwenient złożył poprawny wniosek o wpis do rejestru zmiany właściciela znaku towarowego i jedynie pomylił przy tym formularz.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Zarzut ten można interpretować w taki sposób, że opiera się on na dwóch zarzutach szczegółowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Uzasadniając pierwszy zarzut szczegółowy, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że przeinaczył on okoliczności faktyczne oraz treść przedłożonych mu dowodów, w szczególności wniosku o zmianę nazwy i adresu złożonego przez interwenienta w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE>, jak również wystosowanego przez EUIPO wezwania, zawartego w piśmie skierowanym do interwenienta w dniu <DATE ISO="20130415">15 kwietnia 2013 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Uzasadniając drugi zarzut szczegółowy, wnosząca odwołanie twierdzi ponadto, że Sąd popełnił błąd, stwierdzając, iż złożenie formularza zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/><HT TYPE="ITALIC">Recordal application</HT><QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> (wniosek o wpis) stanowi wystarczający dowód przeniesienia wcześniejszego znaku towarowego na nowego właściciela.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, dotyczącego przeinaczenia okoliczności faktycznych i przeinaczenia treści dowodów przedłożonych Sądowi</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi przeinaczenie okoliczności faktycznych oraz treści przedłożonych mu dowodów, w szczególności wniosku o zmianę nazwy i adresu złożonego przez interwenienta w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE>, jak również wystosowanego przez EUIPO wezwania, zawartego w piśmie skierowanym do interwenienta w dniu <DATE ISO="20130415">15 kwietnia 2013 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W odniesieniu do wniosku o zmianę nazwy i adresu sformułowanego przez interwenienta w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE> wnosząca odwołanie podnosi, że zmiana kwalifikacji tego wniosku na wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku nie była dopuszczalna, ponieważ ten ostatni wniosek został rozpatrzony jako nowy wniosek. W dniu <DATE ISO="20130709">9 lipca 2013 r.</DATE> EUIPO oddaliło bowiem wniosek o zmianę nazwy i adresu, który to wniosek dotyczył nadto wszystkich czternastu znaków towarowych należących do SMSC Europe, a późniejszy wniosek dotyczący wpisu przeniesienia do rejestru został przez EUIPO uwzględniony już po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu, o czym świadczy treść pisma EUIPO skierowanego do interwenienta w dniu <DATE ISO="20130619">19 czerwca 2013 r.</DATE>, w którym EUIPO poinformowało, że wniosek o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku jest datowany na <DATE ISO="20130614">14 czerwca 2013 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Co się tyczy pisma skierowanego przez EUIPO do interwenienta w dniu <DATE ISO="20130415">15 kwietnia 2013 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wnosząca odwołanie powołuje się na pismo z dnia <DATE ISO="20130414">14 kwietnia 2013 r.</DATE> Jak wynika z okoliczności sporu głównego, pismo to zostało skierowane w dniu <DATE ISO="20130415">15 kwietnia 2013 r.</DATE></P></NOTE>, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył treść tego pisma, uznając, że EUIPO zobowiązało w nim interwenienta <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>do wypełnienia właściwego formularza dotyczącego wniosku o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Taka ocena wynika z pkt 31 zaskarżonego wyroku.</P></NOTE>. Wnosząca odwołanie zarzuca zatem Sądowi, że w błędny sposób przedstawił on okoliczności sprawy głównej, stwierdzając, iż EUIPO wyznaczyło interwenientowi termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>na przedstawienie dowodów dotyczących jego uprawnienia do wniesienia sprzeciwu, jak również na usunięcie braków we wniosku o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Taka ocena wynika z pkt 32 zaskarżonego wyroku.</P></NOTE>. Zdaniem wnoszącej odwołanie EUIPO w istocie wskazało bowiem tylko interwenientowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>jak się wydaje<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, zmiana dotyczy właściciela, a nie nazwy i adresu właściciela wpisanego do rejestru, oraz wezwało interwenienta do przedstawienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>uwag<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> w tym względzie. Wnosząca odwołanie twierdzi, że EUIPO nie było więc pewne, w jaki sposób należy rozpatrywać wniosek o zmianę nazwy i adresu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Sąd, w sposób niezgodny z prawem, przeprowadził zatem zbyt szeroką wykładnię sformułowanego przez EUIPO wezwania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>EUIPO i interwenient kwestionują wszystkie te argumenty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Uważam, że pierwszy zarzut szczegółowy jest niedopuszczalny ze względu na charakter oraz zakres kontroli sądowej sprawowanej przez Trybunał w ramach postępowania odwoławczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że na podstawie art. 256 ust. 1 TFUE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie powinno ograniczać się do kwestii prawnych, a podstawę odwołania mogą stanowić zarzuty oparte na braku właściwości Sądu, naruszeniu procedury w postępowaniu przed Sądem lub naruszeniu prawa Unii przez Sąd. Co do zasady Sąd jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych – z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy – a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego. W takiej sytuacji Trybunał może jedynie dokonać na podstawie art. 256 TFUE kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120419">19 kwietnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tomra Systems i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑549/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:221">EU:C:2012:221</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób, przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu dowodów. Ocena okoliczności faktycznych nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia tych elementów – kwestii prawnej podlegającej, jako taka, kontroli Trybunału w ramach odwołania<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120419">19 kwietnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tomra Systems i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑549/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:221">EU:C:2012:221</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W przypadku gdy wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że ten przeinaczył okoliczności faktyczne i treść przedłożonym mu dowodów, Trybunał może przystąpić do przeprowadzenia kontroli sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Z przeinaczeniem mamy do czynienia wówczas, gdy ocena okoliczności faktycznych i treści dowodów jawi się w sposób oczywisty błędna, ponieważ Sąd – zgodnie z orzecznictwem Trybunału – <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>w sposób oczywisty przekroczył granice racjonalnej oceny dowodów<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Siemens i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑239/11 P, C‑489/11 P i C‑498/11 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:866">EU:C:2013:866</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Aby wykazać istnienie takiego przeinaczenia, wnoszący odwołanie nie może zatem poprzestać na zaproponowaniu interpretacji odmiennej niż ta przyjęta przez Sąd, lecz powinien w precyzyjny sposób wskazać okoliczności, które zostały przeinaczone przez Sąd, i wykazać błędy w analizie, jakie w jego ocenie doprowadziły Sąd do tego przeinaczenia. Wreszcie takie przeinaczenie powinno w sposób oczywisty wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i przedłożonych dowodów czy też przeprowadzania nowych dowodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>W świetle tych zasad i tego orzecznictwa pierwszy zarzut szczegółowy jest według mnie niedopuszczalny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Co prawda wnosząca odwołanie wskazuje w precyzyjny sposób okoliczności, które jej zdaniem zostały przeinaczone przez Sąd, a mianowicie wniosek o zmianę nazwy i adresu złożony przez interwenienta w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE>, jak również wystosowane przez EUIPO wezwanie, zawarte w skierowanym do interwenienta piśmie z dnia <DATE ISO="20130415">15 kwietnia 2013 r.</DATE> Jednakże wnosząca odwołanie nie zdołała dowieść przeinaczenia tych okoliczności, gdyż podniesione przez nią argumenty są moim zdaniem niewystarczające, aby wykazać, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału, że Sąd w sposób oczywisty przekroczył granice racjonalnej oceny dowodów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o podniesione przez wnoszącą odwołanie argumenty dotyczące zarzucanego przeinaczenia wniosku o zmianę nazwy i adresu złożonego przez interwenienta w dniu <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE>, należy stwierdzić, że wnosząca odwołanie stara się w istocie doprowadzić jedynie do ponownego zbadania argumentów, które przedstawiła przed Sądem. Wnosząca odwołanie ogranicza się bowiem do powtórzenia argumentów, które przedstawiła już przed Sądem, w celu doprowadzenia do ponownej oceny okoliczności faktycznych, co jak wskazałem, nie wchodzi w zakres kompetencji Trybunału<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040107">7 stycznia 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aalborg Portland i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:6">EU:C:2004:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o podniesione przez wnoszącą odwołanie argumenty dotyczące zarzucanego przeinaczenia treści pisma skierowanego przez EUIPO do interwenienta w dniu <DATE ISO="20130415">15 kwietnia 2013 r.</DATE>, wnosząca odwołanie skupia się w istocie na krytyce sposobu, w jaki Sąd ocenił treść tego pisma, i proponuje jego interpretację odmienną od tej przyjętej przez Sąd. Wnosząca odwołanie przedstawia w ten sposób swoją własną ocenę okoliczności faktycznych i przedstawionych Sądowi dowodów, lecz według mnie nie udaje się jej wykazać, że analiza dokonana przez Sąd jest w sposób oczywisty błędna.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego błędnej oceny dowodu odnoszącego się do uprawnienia interwenienta do wniesienia sprzeciwu</HT> </HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Uzasadniając pierwszy zarzut szczegółowy, wnosząca odwołanie, jak rozumiem, poddaje krytyce przeprowadzoną przez Sąd analizę zawartą w pkt 30 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W punkcie tym Sąd stwierdził, co następuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>30.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że interwenient złożył w EUIPO wniosek [o zmianę nazwy i adresu] z dnia <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE> łącznie ze sprzeciwem, który został wniesiony w przewidzianym terminie. Dane wyszczególnione w zasadzie 31 [ust.] 1 lit. a)–d) rozporządzenia nr 2868/95, które powinny być zawarte we wniosku o wpis przeniesienia, wynikały z pisma zawierającego sprzeciw oraz z wniosku [o zmianę nazwy i adresu] z dnia <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE> <HT TYPE="ITALIC">Brakowało jedynie dostatecznego dowodu przeniesienia prawa do znaku</HT>, którego wymaga zasada 31 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 oraz część E dział 3 rozdział 1 pkt 3.5 wytycznych [dotyczących rozpatrywania spraw przez] EUIPO[<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>wytycznymi EUIPO<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></NOTE>]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie uważa, że nieścisłe jest stwierdzenie, iż złożenie formularza zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/><HT TYPE="ITALIC">Recordal application</HT><QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (wniosek o wpis) stanowi wystarczający dowód na przeniesienie wcześniejszego znaku towarowego na nowego właściciela. Jej zdaniem postępowanie dowodowe wymaga, aby interwenient dowiódł, że do przeniesienia istotnie doszło w terminie na wniesienie sprzeciwu, a nie po jego upływie. Zdaniem wnoszącej odwołanie ani formularz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/><HT TYPE="ITALIC">Recordal application</HT><QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> (wniosek o wpis), ani żaden inny dokument znajdujący się w aktach sprawy nie stanowią takiego dowodu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>EUIPO i interwenient kwestionują wszystkie te argumenty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Uważam, że drugi zarzut szczegółowy powinien zostać oddalony jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Zarzut ten opiera się bowiem na błędnym odczytaniu pkt 30 zaskarżonego wyroku. Jak wskazuje użycie na początku tego punktu wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>bezsporne jest<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, w punkcie tym Sąd przytoczył jedynie okoliczności, które strony uznawały za ustalone i które nie były przez nie kwestionowane. Stwierdzając, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>[b]rakowało jedynie dostatecznego dowodu przeniesienia, którego wymaga zasada 31 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 oraz część E dział 3 rozdział 1 pkt 3.5 wytycznych EUIPO<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, Sąd jedynie wziął pod uwagę przepisy zawarte w zasadzie 31 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 2868/95 oraz wytyczne EUIPO, w żadnym razie nie twierdząc, że interwenient poprzez złożenie formularza <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/><HT TYPE="ITALIC">Recordal application</HT><QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> (wniosek o wpis) dostarczył dostateczny dowód na przeniesienie prawa do znaku, którego jakoby żądało EUIPO. Kwestia ustalenia, czy złożenie takiego formularza stanowi dostateczny dowód dla wykazania uprawnienia interwenienta do wniesienia sprzeciwu w rozumieniu tych przepisów, nie została podniesiona przed Sądem i nie była przedmiotem dyskusji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Gdyby nawet kwestia ta została jednoznacznie podniesiona przed Sądem, uważam, że wnosząca odwołanie nie kwestionuje okoliczności, że dane wyszczególnione w zasadzie 31 ust. 1 lit. a)–d) rozporządzenia nr 2868/95, które powinny być zawarte we wniosku o wpis przeniesienia, wynikały już z pisma zawierającego sprzeciw oraz z wniosku o zmianę nazwy i adresu z dnia <DATE ISO="20130409">9 kwietnia 2013 r.</DATE>, jak orzekł Sąd w pkt 30 zaskarżonego wyroku. Mimo że w ramach swojej argumentacji wnosząca odwołanie powołuje się ponadto na postępowanie dowodowe, zwracam uwagę, iż nie kwestionuje ona także dokonanej przez Sąd wykładni ani zastosowania zasady 31 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 2868/95, jak również części E działu 3 rozdziału 1 pkt 3.5 wytycznych EUIPO, a w szczególności zasady 31 ust. 5 tego rozporządzenia, z których wynika jednoznacznie, że złożenie podpisu na wniosku o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku przez wpisanego do rejestru właściciela wcześniejszego znaku towarowego i przez jego następcę prawnego stanowi dostateczny dowód przeniesienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 207/2009. O ile wnosząca odwołanie stara się w ten sposób wyjaśnić przyczyny, dla których jej zdaniem dowód przeniesienia prawa do znaku jest niewystarczający dla wykazania uprawnienia interwenienta do wniesienia sprzeciwu, o tyle nie wskazuje ona żadnego naruszenia prawa, którym miałby być obarczony zaskarżony wyrok.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W świetle tych uwag uważam zatem, że ten zarzut szczegółowy jest bezzasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań uważam, że zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, jest zatem w części niedopuszczalny, a w części bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób:</TXT><P>Zarzut pierwszy odwołania jest w części niedopuszczalny, a w części bezzasadny.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>