<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T‑510/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015TJ0510</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:54">EU:T:2017:54</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>athcjeΑΠΟΦΑΣΗ της <DATE ISO="20170202">2.2.2017</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ T-510/15</P><P>MENGOZZI κατά EUIPO – CONSORZIO PER LA TUTELA DELL’OLIO EXTRAVERGINE DI OLIVA TOSCANO (TOSCORO)</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Γενικου Δικαστηριου</HT> (έβδομο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20170202">2ας Φεβρουαρίου 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης</KEYWORD><KEYWORD>Διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας</KEYWORD><KEYWORD>Λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης TOSCORO</KEYWORD><KEYWORD>Προγενέστερη προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Toscano<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Απόλυτος λόγος απαραδέκτου</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 142 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρα 13 και 14 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92</KEYWORD><KEYWORD>Κήρυξη μερικής ακυρότητας</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση T-510/15,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Roberto Mengozzi</HT>, κάτοικος Μονακό (Μονακό), εκπροσωπούμενος από τον T. Schuffenecker, δικηγόρο,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)</HT>, εκπροσωπούμενου από τον A. Schifko και την S. Crabbe,</P><PARTY.STATUS>καθού,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><P>υποστηριζόμενου από την</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Ιταλική Δημοκρατία</HT>, εκπροσωπούμενη από την G. Palmieri,</P><PARTY.STATUS>παρεμβαίνουσα,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><P>έτερος διάδικος κατά τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου:</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva Toscano IGP</HT>, με έδρα τη Φλωρεντία (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τον F. Albisinni, δικηγόρο,</P></INTERVENERS></PARTIES><P>με αντικείμενο προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του EUIPO της <DATE ISO="20150605">5ης Ιουνίου 2015</DATE> (υπόθεση R 322/2014-2), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας μεταξύ της Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva Toscano IGP και του R. Mengozzi,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους V. Tomljenović, πρόεδρο, A. Μαρκουλλή (εισηγήτρια) και A. Kornezov, δικαστές,</P><P>γραμματέας: E. Coulon</P></PREAMBLE.INIT><?PAGE NO="2"?><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20150907">7 Σεπτεμβρίου 2015</DATE>,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη το υπόμνημα αντικρούσεως του EUIPO που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20151105">5 Νοεμβρίου 2015</DATE>,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη το υπόμνημα αντικρούσεως της παρεμβαίνουσας που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20151117">17 Νοεμβρίου 2015</DATE>,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη την απόφαση του προέδρου του εβδόμου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της <DATE ISO="20160115">15ης Ιανουαρίου 2016</DATE> να επιτρέψει την παρέμβαση της Ιταλικής Δημοκρατίας υπέρ του EUIPO,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη το υπόμνημα παρεμβάσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου την <DATE ISO="20160301">1η Μαρτίου 2016</DATE>,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη τις παρατηρήσεις του προσφεύγοντος που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20160414">14 Απριλίου 2016</DATE>,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη την παραπομπή της υποθέσεως στο έβδομο τμήμα,</VISA><VISA>έχοντας υπόψη τη μεταβολή της συνθέσεως των τμημάτων του Γενικού Δικαστηρίου και,</VISA><VISA>δεδομένου ότι δεν υποβλήθηκε αίτημα προσδιορισμού επ’ ακροατηρίου συζητήσεως από τους κύριους διαδίκους εντός της προθεσμίας τριών εβδομάδων από της επιδόσεως του εγγράφου με το οποίο γνωστοποιήθηκε η περάτωση της έγγραφης διαδικασίας και δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 106, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του, να αποφανθεί χωρίς προφορική διαδικασία,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ιστορικό της διαφοράς</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20020617">17 Ιουνίου 2002</DATE>, ο προσφεύγων, Roberto Mengozzi, υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19931220">20ής Δεκεμβρίου 1993</DATE>, για το κοινοτικό σήμα (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="011" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 11, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε [αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE>, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="078" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 78, σ. 1</REF.DOC.OJ>)].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι το λεκτικό σημείο TOSCORO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση υπάγονται στις κλάσεις 29 και 30 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας για τη διεθνή ταξινόμηση προϊόντων και υπηρεσιών ενόψει της καταχώρισης σημάτων, της <DATE ISO="19570615">15ης Ιουνίου 1957</DATE>, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν, για καθεμία από τις κλάσεις αυτές, στην ακόλουθη περιγραφή:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>κλάση 29: <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Βρώσιμα έλαια και λίπη· βρώσιμα φυτικά έλαια, ιδίως δε ελαιόλαδα· κρέμες μαγειρικής, ιδίως δε κρέμες ξηρών καρπών, κρέμες αγκινάρας με χυμό τρούφας, κρέμες πράσινης και μαύρης ελιάς· μανιτάρια σε σάλτσα και αποξηραμένα μανιτάρια<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>·</P></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><P>κλάση 30: <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Καφές, εκχυλίσματα καφέ και παρασκευάσματα από καφέ· υποκατάστατα καφέ και εκχυλίσματα υποκατάστατων του καφέ· τσάι, εκχυλίσματα τσαγιού και παρασκευάσματα από τσάι· κακάο και παρασκευάσματα από κακάο, σοκολάτα, προϊόντα σοκολάτας, προϊόντα ζαχαροπλαστικής, ζαχαρώδη προϊόντα· ζάχαρη· φυσικά γλυκαντικά· αρτοσκευάσματα, άρτος, μαγιά, είδη ζαχαροπλαστικής· μπισκότα· γλυκά, επιδόρπια, πουτίγκες· παγωτά, προϊόντα για την παρασκευή παγωτών· μέλι και υποκατάστατα μελιού· δημητριακά για το πρωινό, ρύζι, ζυμαρικά, τρόφιμα από ρύζι, άλευρα ή δημητριακά, και υπό μορφή έτοιμων γευμάτων· καρυκεύματα τροφίμων, σάλτσες για σαλάτες, ξύδι, μαγιονέζα, πίτσα, σάλτσες, ιδίως δε σάλτσες ντομάτας και φυτικές σάλτσες<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20031117">17 Νοεμβρίου 2003</DATE>, το λεκτικό σημείο TOSCORO καταχωρίστηκε ως σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον αριθμό 002752509.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Η καταχώριση του σήματος του οποίου αμφισβητείται το κύρος (στο εξής: αμφισβητούμενο σήμα) δημοσιεύθηκε στο <HT TYPE="ITALIC">Δελτίο κοινοτικών σημάτων</HT> αριθ. 2004/001, της <DATE ISO="20040105">5ης Ιανουαρίου 2004</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20121210">10 Δεκεμβρίου 2012</DATE>, η παρεμβαίνουσα κοινοπραξία Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva Toscano IGP υπέβαλε στο EUIPO αίτηση κηρύξεως της ακυρότητας του αμφισβητούμενου σήματος βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία γʹ, ζʹ και κʹ, του κανονισμού 207/2009, σε συνδυασμό με το άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Η αίτηση κηρύξεως της ακυρότητας στηριζόταν στην προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη (στο εξής: ΠΓΕ) <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Toscano<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>, η οποία είχε καταχωριστεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση δυνάμει του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920714">14ης Ιουλίου 1992</DATE>, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="208" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">ΕΕ 1992, L 208, σ. 1</REF.DOC.OJ>) [ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 510/2006 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20060320">20ής Μαρτίου 2006</DATE>, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="093" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 93, σ. 12</REF.DOC.OJ>), που επίσης αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΕ) 1151/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121121">21ης Νοεμβρίου 2012</DATE>, για τα συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="343" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 343, σ. 1</REF.DOC.OJ>)]. Η ΠΓΕ <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Toscano<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/> καταχωρίστηκε για το προϊόν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>ελαιόλαδο<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/> με τον κανονισμό (ΕΚ) 644/98 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19980320">20ής Μαρτίου 1998</DATE>, για συμπλήρωση του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1107/96 σχετικά με την καταχώρηση των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού 2081/92 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="087" PAGE.FIRST="8" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, L 87, σ. 8</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Η αίτηση κηρύξεως της ακυρότητας αφορούσε, κατά το γράμμα της, όλα τα προϊόντα για τα οποία είχε καταχωριστεί το αμφισβητούμενο σήμα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20131129">29 Νοεμβρίου 2013</DATE>, το τμήμα ακυρώσεων δέχτηκε την αίτηση κηρύξεως της ακυρότητας για ορισμένα προϊόντα των κλάσεων 29 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>βρώσιμα έλαια και λίπη<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>· <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>βρώσιμα φυτικά έλαια, ιδίως δε ελαιόλαδα<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>) και 30 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>καρυκεύματα τροφίμων, σάλτσες για σαλάτες<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20140127">27 Ιανουαρίου 2014</DATE>, ο προσφεύγων άσκησε ενώπιον του EUIPO προσφυγή κατά της αποφάσεως του τμήματος ακυρώσεων, δυνάμει των άρθρων 58 έως 64 του κανονισμού 207/2009. Η παρεμβαίνουσα άσκησε επίσης αντίθετη προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20150605">5ης Ιουνίου 2015</DATE> (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), το δεύτερο τμήμα προσφυγών του EUIPO δέχτηκε εν μέρει τις προσφυγές του προσφεύγοντος και της παρεμβαίνουσας. Πρώτον, επισήμανε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν εφαρμοζόταν εν προκειμένω στο μέτρο που η διάταξη αυτή δεν ίσχυε κατά την ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως καταχωρίσεως του αμφισβητούμενου σήματος. Δεύτερον, παραπέμποντας στο άρθρο 142 του κανονισμού 40/94, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι συνέτρεχε εν προκειμένω περίπτωση άμεσης εφαρμογής του άρθρου 13, παράγραφος 1, και του άρθρου 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92. Επ’ αυτής της βάσεως και λαμβανομένης υπόψη της οπτικής και φωνητικής<?PAGE NO="4"?> ομοιότητας των συγκρουόμενων σημείων, αποφάνθηκε ότι η χρήση του σημείου TOSCORO συνιστούσε υπαινιγμό της επίμαχης ΠΓΕ για ορισμένα προϊόντα της κλάσεως 29 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>βρώσιμα έλαια και λίπη<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>βρώσιμα φυτικά έλαια, ιδίως δε ελαιόλαδα<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>κρέμες πράσινης και μαύρης ελιάς<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>) και ότι το αμφισβητούμενο σήμα έπρεπε να ακυρωθεί όσον αφορά τα προϊόντα αυτά.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Αιτήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι το αμφισβητούμενο σήμα ήταν άκυρο για τα προϊόντα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>βρώσιμα έλαια και λίπη<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>βρώσιμα φυτικά έλαια, ιδίως δε ελαιόλαδα<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>κρέμες πράσινης και μαύρης ελιάς<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>,</P></ITEM><ITEM><P>να αναγνωρίσει ότι το αμφισβητούμενο σήμα είναι έγκυρο και να διατηρήσει σε ισχύ την καταχώρισή του στο μητρώο των σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα ανωτέρω προϊόντα,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το EUIPO και την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών με τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών εξόδων.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Το EUIPO και η παρεμβαίνουσα ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Η Ιταλική Δημοκρατία ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Σκεπτικό</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Προς στήριξη της προσφυγής, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως. Ο πρώτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009 και του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1151/2012. Ο δεύτερος λόγος στηρίζεται σε πλάνη εκτιμήσεως κατά την εξέταση της ομοιότητας των συγκρουόμενων σημείων στο πλαίσιο του άρθρου 13, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1151/2012. Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 15 της Συμφωνίας για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στον τομέα του εμπορίου (TRIPs), της <DATE ISO="19940415">15ης Απριλίου 1994</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="336" PAGE.FIRST="214" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 336, σ. 214</REF.DOC.OJ>, στο εξής: Συμφωνία TRIPs), που αποτελεί το παράρτημα 1Γ της Συμφωνίας για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="336" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1994">ΕΕ 1994, L 336, σ. 3</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009 και του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1151/2012</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων διευκρινίζει ότι δεν αμφισβητεί ότι συντρέχει εν προκειμένω περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009. Θεωρεί, εντούτοις, ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής. Ειδικότερα, ο προσφεύγων διατείνεται ότι ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>toscano<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> παραπέμπει σε πρόσωπο που κατοικεί στην περιοχή της Τοσκάνης, στην Ιταλία. Συνεπώς, η επίμαχη ΠΓΕ είναι, κατά την άποψή του, περιγραφική όλων των προϊόντων που προέρχονται από την περιοχή αυτή και ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>toscano<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> είναι γενικός όσον αφορά, για παράδειγμα, το ελαιόλαδο. Ο προσφεύγων επισημαίνει ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1151/2012 προβλέπει ότι οι ΠΓΕ <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>δεν καθίστανται γενικές<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>. Συναφώς, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>toscoro<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν υπαινίσσεται την περιοχή της Τοσκάνης, δεν μπορεί να προκαλέσει σύγχυση σε σχέση με την επίμαχη ΠΓΕ για το ελαιόλαδο ή για παρόμοια προϊόντα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Το EUIPO, υποστηριζόμενο από την Ιταλική Δημοκρατία, και η παρεμβαίνουσα αμφισβητούν τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Κατ’ αρχάς πρέπει να επισημανθεί ότι η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>δεν καθίστανται γενικές<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>, την οποία παραθέτει ο προσφεύγων ως περιεχόμενη στο άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1151/2012, παραπέμπει στην πραγματικότητα στο άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1151/2012, το οποίο προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>[ο]ι προστατευόμενες ονομασίες προέλευσης και γεωγραφικές ενδείξεις δεν καθίστανται γενικές<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 53, του εν λόγω Οργανισμού, και δυνάμει του άρθρου 177, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει συνοπτική έκθεση των λόγων των οποίων γίνεται επίκληση. Η εν λόγω έκθεση πρέπει να είναι αρκούντως σαφής και ακριβής ώστε να μπορεί ο μεν καθού διάδικος να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς να χρειάζεται ενδεχομένως άλλα στοιχεία [βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120329">29ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Omya κατά ΓΕΕΑ – Alpha Calcit (CALCIMATT)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-547/10</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:178">EU:T:2012:178</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, μολονότι ο προσφεύγων επικαλείται, προς στήριξη του συγκεκριμένου λόγου ακυρώσεως, το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1151/2012, παραθέτει τις διατάξεις του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού. Εξάλλου, σε κανένα σημείο του δικογράφου της προσφυγής του, ο προσφεύγων δεν διευκρινίζει με σαφήνεια πώς θα έπρεπε το τμήμα προσφυγών να εφαρμόσει τις διατάξεις που επικαλείται, ούτε γιατί τούτο, στο πλαίσιο αυτό, παρέβη το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009, το οποίο επίσης επικαλείται ο προσφεύγων. Περαιτέρω, όπως προκύπτει σαφώς από το σημείο 21 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το τμήμα προσφυγών δέχτηκε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν ήταν εφαρμοστέο εν προκειμένω. Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει επίσης ότι το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις του κανονισμού 2081/92 και όχι τις διατάξεις του κανονισμού 1151/2012, τις οποίες επικαλείται ο προσφεύγων ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Συνεπώς, όπως υποστηρίζει το EUIPO στο υπόμνημά του, η έκθεση του πρώτου λόγου ακυρώσεως δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 177, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Επαλλήλως πρέπει να υπομνησθεί ότι η ασκηθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή αποσκοπεί στον έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών, κατά την έννοια του άρθρου 65 του κανονισμού 207/2009, και ότι, στο πλαίσιο της ένδικης διαφοράς ακυρώσεως, η νομιμότητα της προσβαλλομένης πράξεως πρέπει να εκτιμάται βάσει των πραγματικών και νομικών στοιχείων που υφίστανται κατά την ημερομηνία εκδόσεως της πράξεως. Κατά συνέπεια, καθήκον του Γενικού Δικαστηρίου δεν είναι η επανεξέταση των πραγματικών περιστάσεων υπό το πρίσμα των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίζονται για πρώτη φορά ενώπιόν του [βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140624">24ης Ιουνίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Unister κατά ΓΕΕΑ (Ab in den Urlaub)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-273/12</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:568">EU:T:2014:568</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία]. Η ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου επίκληση πραγματικών περιστατικών τα οποία δεν είχαν προηγουμένως προβληθεί ενώπιον των τμημάτων του EUIPO επηρεάζει τη νομιμότητα μιας τέτοιας αποφάσεως μόνον εάν το EUIPO όφειλε να τα λάβει αυτεπαγγέλτως υπόψη [βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130206">6ης Φεβρουαρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Maharishi Foundation κατά ΓΕΕΑ (MÉDITATION TRANSCENDANTALE)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-426/11</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:63">EU:T:2013:63</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία]. Επιπλέον, κατά το άρθρο 188 του Κανονισμού Διαδικασίας, τα υπομνήματα που καταθέτουν οι διάδικοι στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορούν να μεταβάλουν το αντικείμενο της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαφοράς.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Όπως, όμως, επισημαίνει το EUIPO στο υπόμνημά του, ο προσφεύγων ουδέποτε προέβαλε, ενώπιον των τμημάτων του EUIPO, ότι η επίμαχη ΠΓΕ κατέστη γενική ούτε επικαλέστηκε συναφώς τις διατάξεις του κανονισμού 1151/2012, τις οποίες επικαλείται ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Εξάλλου, από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να συναχθεί ότι τα προβαλλόμενα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πραγματικά περιστατικά έπρεπε να έχουν ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το EUIPO, πράγμα το οποίο δεν υποστηρίζει άλλωστε ούτε ο προσφεύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη όλων των προεκτεθέντων, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από πλάνη εκτιμήσεως κατά την εξέταση της ομοιότητας των συγκρουόμενων σημείων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι, ακόμη κι αν η ΠΓΕ δεν έχει καταστεί γενική, κάτι το οποίο πάντως ο ίδιος δεν παραδέχεται, το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως, κατά την εξέταση της ομοιότητας των συγκρουόμενων σημείων στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 13, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1151/2012. Από φωνητικής απόψεως, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>toscoro<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/> προφέρεται, τουλάχιστον στα αγγλικά, στα ιταλικά και στα ισπανικά, με τονισμό στη λήγουσα. Ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>toscano<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> προφέρεται, τουλάχιστον στα αγγλικά, με τονισμό στην παραλήγουσα. Συνεπώς, κατά τη γνώμη του, τα συγκρουόμενα σημεία διαφέρουν σαφώς ως προς αυτό. Διαφέρουν δε και από οπτικής απόψεως, λαμβανομένης υπόψη της αντίστοιχης ορθογραφήσεώς τους. Τέλος, από εννοιολογικής απόψεως, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>toscoro<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> είναι επινοημένος όρος ενώ η επίμαχη ΠΓΕ παραπέμπει στην έννοια του ελαιολάδου της Τοσκάνης. Τα συγκρουόμενα σημεία διαφέρουν και από την άποψη αυτή. Το τμήμα προσφυγών δεν έπρεπε να κατατμήσει το αμφισβητούμενο σήμα και την επίμαχη ΠΓΕ σε επιμέρους μέρη. Ο προσφεύγων επισημαίνει εξάλλου ότι η επίμαχη ΠΓΕ δεν χαίρει φήμης. Συναφώς, τα συγκρουόμενα σημεία δεν προκαλούν σύγχυση στον μέσο καταναλωτή και ο προσφεύγων αμφισβητεί το συμπέρασμα του τμήματος προσφυγών ότι το αμφισβητούμενο σήμα υπαινίσσεται την επίμαχη ΠΓΕ. Ο προσφεύγων προσθέτει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη εκτιμήσεως, αφενός, απορρίπτοντας το επιχείρημά του ότι το EUIPO είχε καταχωρίσει σήματα πολύ όμοια με την επίμαχη ΠΓΕ και, αφετέρου, κρίνοντας ότι η κρέμα ελιάς είναι συγκρίσιμη με το ελαιόλαδο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Το EUIPO, υποστηριζόμενο από την Ιταλική Δημοκρατία, και η παρεμβαίνουσα αμφισβητούν τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Κατ’ αρχάς πρέπει να επισημανθεί ότι, στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ο προσφεύγων αμφισβητεί, αφενός, την εκ μέρους του τμήματος προσφυγών σύγκριση των συγκρουόμενων σημείων και, αφετέρου, το συμπέρασμα ότι το ελαιόλαδο και οι κρέμες πράσινης και μαύρης ελιάς είναι προϊόντα του ίδιου τύπου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Εξάλλου πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα από τον προσφεύγοντα, το τμήμα προσφυγών δεν εφάρμοσε το άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1151/2012. Πράγματι, αφού έκρινε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο κʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν ήταν εφαρμοστέο εν προκειμένω (σημείο 21 της προσβαλλομένης αποφάσεως), το τμήμα προσφυγών διευκρίνισε ότι η διάταξη αυτή είχε απλώς κωδικοποιήσει τους κανόνες που απέρρεαν από το άρθρο 13, παράγραφος 1, και το άρθρο 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92, τα οποία και είχαν εν προκειμένω άμεση εφαρμογή δυνάμει του άρθρου 142 του κανονισμού 40/94. Το τμήμα προσφυγών πρόσθεσε ότι δεν όφειλε μόνο να λάβει υπόψη τον απόλυτο λόγο ακυρότητας που προέβαλλε ο διάδικος, αλλά όφειλε και να τον εξετάσει σύμφωνα με τη νομοθεσία που ίσχυε κατά την ημερομηνία καταθέσεως του αμφισβητούμενου σήματος (σημεία 27 και 28 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Ο προσφεύγων δεν αμφισβητεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου τη συναφή αιτιολογία του τμήματος προσφυγών.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Ως προς το ζήτημα της εφαρμοστέας στην υπό κρίση υπόθεση κανονιστικής ρυθμίσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 142 του κανονισμού 40/94, όπως ισχύει εν προκειμένω, προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>[ο] παρών κανονισμός δεν επηρεάζει τις διατάξεις του κανονισμού […] αριθ. 2081/92 […], και ιδίως το άρθρο 14 του κανονισμού αυτού<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>. Το άρθρο 14, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 2081/92, όπως ισχύει εν προκειμένω, ορίζει μεταξύ άλλων ότι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>[ό]ταν […] μια γεωγραφική ένδειξη καταχωρείται σύμφωνα με τον [εν λόγω] κανονισμό, η αίτηση καταχώρησης σήματος που αντιστοιχεί σε μία από τις καταστάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 13 και αφορά τον ίδιο τύπο προϊόντος απορρίπτεται, εφόσον η αίτηση καταχώρησης του σήματος υποβάλλεται μετά την ημερομηνία δημοσίευσης που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 2 [του κανονισμού αυτού]<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/>. Το δε άρθρο 14, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2081/92 προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>[τ]α σήματα που καταχωρούνται κατά παράβαση του πρώτου εδαφίου [της διατάξεως αυτής] ακυρώνονται<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι το EUIPO οφείλει να εφαρμόσει τον κανονισμό 40/94 κατά τρόπο που να μη θίγει την προστασία που ο κανονισμός 2081/92 παρέχει στις ΠΓΕ. Ειδικότερα, το EUIPO οφείλει, δυνάμει του άρθρου 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92, να αρνείται την καταχώριση οιουδήποτε σήματος, το οποίο εμπίπτει σε μια από τις περιπτώσεις του άρθρου 13 του κανονισμού αυτού και αφορά τον ίδιο τύπο προϊόντος, αν δε το σήμα έχει ήδη καταχωριστεί, οφείλει να αναγνωρίζει την ακυρότητά του [βλ., συναφώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070912">12ης Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Consorzio per la tutela del formaggio Grana Padano κατά ΓΕΕΑ – Biraghi (GRANA BIRAGHI)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-291/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:255">EU:T:2007:255</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε το άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2081/92, το οποίο ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>[ο]ι καταχωρημένες ονομασίες προέλευσης προστατεύονται από […] κάθε αντιποίηση, απομίμηση ή υπαινιγμό, ακόμη και αν αναφέρεται η πραγματική καταγωγή του προϊόντος ή εάν η προστατευόμενη ονομασία χρησιμοποιείται σε μετάφραση ή συνοδεύεται από εκφράσεις όπως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>είδος<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>τύπος<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>μέθοδος<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>τρόπος<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>απομίμηση<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> ή παρόμοιες<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα, λαμβανομένης υπόψη της οπτικής και φωνητικής ομοιότητας των συγκρουόμενων σημείων, ότι η χρήση του σημείου TOSCORO συνιστούσε υπαινιγμό της επίμαχης ΠΓΕ για ορισμένα προϊόντα της κλάσεως 29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Η έννοια του υπαινιγμού, που περιέχεται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2081/92, καλύπτει την περίπτωση στην οποία ο όρος που χρησιμοποιείται για την περιγραφή προϊόντος περιλαμβάνει μέρος μιας προστατευόμενης ονομασίας, κατά τρόπον ώστε ο καταναλωτής, έχοντας ενώπιόν του την ονομασία του προϊόντος, να ανακαλεί στη μνήμη του, ως εικόνα αναφοράς, το εμπόρευμα το οποίο νομίμως φέρει την ονομασία αυτή (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990304">4ης Μαρτίου 1999</DATE>, <NAME.CASE>Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑87/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:115">EU:C:1999:115</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080226">26ης Φεβρουαρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-132/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:117">EU:C:2008:117</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Συναφώς, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη τη φωνητική και οπτική συγγένεια που θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ των εμπορικών ονομασιών. Το Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη και η τυχόν υφιστάμενη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>εννοιολογική συνάφεια<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/> μεταξύ όρων προερχομένων από διάφορες γλώσσες. Τέλος, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι υπαινιγμός προστατευόμενης ονομασίας μπορεί να υπάρξει ακόμα και ελλείψει οποιουδήποτε κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των οικείων προϊόντων, δεδομένου ότι αυτό που έχει σημασία είναι, ιδίως, να μη δημιουργείται στο κοινό συνειρμός όσον αφορά την καταγωγή του προϊόντος, ούτε να παρέχεται η δυνατότητα σε επιχειρηματία να επωφεληθεί ανεπίτρεπτα από τη φήμη μιας ΠΓΕ (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21ης Ιανουαρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Viiniverla</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-75/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:35">EU:C:2016:35</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Εξάλλου, λαμβανομένων υπόψη των σκοπών του κανονισμού 2081/92, που συνίστανται, μεταξύ άλλων, στη διασφάλιση της προστασίας των καταναλωτών (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020625">25ης Ιουνίου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Bigi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-66/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:397">EU:C:2002:397</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), πρέπει να συνεκτιμώνται οι προσδοκίες τις οποίες τεκμαίρεται ότι έχει ο μέσος καταναλωτής που έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως προσεκτικός και ενημερωμένος (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21ης Ιανουαρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Viiniverla</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-75/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:35">EU:C:2016:35</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Πρέπει επίσης να υπομνησθεί ότι ο καταναλωτής αυτός προσλαμβάνει συνήθως ένα σήμα ως μία ολότητα και δεν επιδίδεται σε εξέταση των διαφόρων<?PAGE NO="8"?> λεπτομερειών του (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070612">12ης Ιουνίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>ΓΕΕΑ κατά Shaker</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-334/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:333">EU:C:2007:333</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Τέλος, λαμβανομένων υπόψη των συγκρουόμενων σημείων, πρόκειται για τον καταναλωτή της Ένωσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21ης Ιανουαρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Viiniverla</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-75/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:35">EU:C:2016:35</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη σύγκριση των συγκρουόμενων σημείων, τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος στηρίζονται, κατ’ ουσίαν, στο γεγονός ότι τα σημεία είναι διαφορετικά και ότι, συνεπώς, το αμφισβητούμενο σήμα δεν υπαινίσσεται την επίμαχη ΠΓΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Εντούτοις, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών, η αρχή κάθε σημείου είναι πανομοιότυπη, δηλαδή το στοιχείο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>tosc<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>. Πρέπει να υπομνησθεί, συναφώς, ότι, καταρχήν, ο καταναλωτής συγκρατεί κατά κανόνα περισσότερο την αρχή ενός σημείου απ’ ό,τι το τέλος του [αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050316">16ης Μαρτίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>L’Oréal κατά ΓΕΕΑ – Revlon (FLEXI AIR)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-112/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2005:102">EU:T:2005:102</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15ης Ιουλίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Westermann Lernspielverlag κατά ΓΕΕΑ – Diset (bambinoLÜK)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-333/13</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:490">EU:T:2015:490</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Περαιτέρω, το τελικό γράμμα των δύο συγκρουόμενων σημείων είναι επίσης το ίδιο, δηλαδή το γράμμα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>o<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, τα συγκρουόμενα σημεία, καθένα από τα οποία συντίθεται από επτά γράμματα και τρεις συλλαβές, έχουν πέντε κοινά γράμματα στην ίδια ακριβώς θέση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Το τμήμα προσφυγών έκρινε επομένως, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη εκτιμήσεως, ότι υπήρχε μεγάλη οπτική ομοιότητα μεταξύ των συγκρουόμενων σημείων, και τούτο ανεξαρτήτως της διαφοράς που συνίστατο στην παρουσία των στοιχείων <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>or<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>an<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> αντιστοίχως. Πράγματι, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών, η διαφορά αυτή που αφορά δύο γράμματα της μεσαίας συλλαβής των συγκρουόμενων σημείων, δεν αναιρεί την προηγουμένως διαπιστωθείσα σημαντική ομοιότητα που αφορά την αρχή και το τέλος των εν λόγω σημείων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Ομοίως, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη εκτιμήσεως, έκρινε το τμήμα προσφυγών ότι υπήρχε μεγάλη φωνητική ομοιότητα μεταξύ των συγκρουόμενων σημείων. Πράγματι, η πρώτη και η τελευταία συλλαβή των συγκρουόμενων σημείων είναι κοινές. Η διαφορά που έγκειται στη μεσαία συλλαβή τους δεν είναι ικανή να κλονίσει τη σημαντική ομοιότητα που υπάρχει μεταξύ των σημείων, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών. Εξάλλου, το προβαλλόμενο από τον προσφεύγοντα επιχείρημα ότι τα συγκρουόμενα σημεία προφέρονται στα αγγλικά με διαφορετικό τονισμό δεν μπορεί να αναιρέσει την υφιστάμενη μεταξύ τους φωνητική ομοιότητα ούτε το γεγονός ότι σε άλλες γλώσσες προφέρονται με τον ίδιο τονισμό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών πρέπει να γίνει δεκτό ότι μεταξύ των συγκρουόμενων σημείων υφίσταται οπτική και φωνητική ομοιότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Ακόμη κι αν θεωρηθεί βάσιμο το επιχείρημα του προσφεύγοντος, με το οποίο υποστηρίζει ότι ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>toscoro<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> είναι επινοημένος και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ενώ η επίμαχη ΠΓΕ παραπέμπει στην έννοια του ελαιολάδου της Τοσκάνης, δεν είναι δυνατό να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το αμφισβητούμενο σήμα δεν υπαινίσσεται την επίμαχη ΠΓΕ. Πράγματι, πέραν του ότι τούτο δεν είναι ικανό να αναιρέσει την οπτική και φωνητική ομοιότητα των συγκρουόμενων σημείων, ο σύνδεσμος που υπάρχει μεταξύ μιας ΠΓΕ και του προστατευόμενου προϊόντος αποτελεί έμφυτο χαρακτηριστικό των ΠΓΕ και δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εξασθένιση της προστασίας που τους παρέχει το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων και, ειδικότερα, της οπτικής και φωνητικής ομοιότητας που υπάρχει μεταξύ των συγκρουόμενων σημείων, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως δεχόμενο ότι ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>toscoro<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> μπορεί να υπαινίσσεται την ΠΓΕ <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>Toscano<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/>, σε περίπτωση που ο καταναλωτής έχει ενώπιόν του προϊόντα του ίδιου τύπου με το προϊόν που φέρει<?PAGE NO="9"?> την εν λόγω ΠΓΕ. Πράγματι, η οπτική και φωνητική ομοιότητα ενδέχεται να οδηγήσουν τον καταναλωτή στο να ανακαλέσει στη μνήμη του, ως εικόνα αναφοράς, το ελαιόλαδο που νομίμως φέρει την ΠΓΕ <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>Toscano<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>, όταν έχει ενώπιόν του ένα προϊόν του ίδιου τύπου που φέρει την ονομασία <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>toscoro<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> (βλ., συναφώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080226">26ης Φεβρουαρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑132/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:117">EU:C:2008:117</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Όσον αφορά τα σχετικά προϊόντα, ο προσφεύγων δεν αμφισβητεί το συμπέρασμα του τμήματος προσφυγών, το οποίο άλλωστε δεν είναι εσφαλμένο, ότι το ελαιόλαδο εμπίπτει στα προϊόντα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>βρώσιμα έλαια και λίπη<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>βρώσιμα φυτικά έλαια, ιδίως δε ελαιόλαδα<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>, για τα οποία έχει καταχωριστεί το αμφισβητούμενο σήμα και τα οποία υπάγονται στην κλάση 29. Τα προϊόντα αυτά είναι, επομένως, του ίδιου τύπου με το προστατευόμενο από την επίμαχη ΠΓΕ ελαιόλαδο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων αμφισβητεί, αντιθέτως, το συμπέρασμα του τμήματος προσφυγών ότι το αμφισβητούμενο σήμα υπαινίσσεται την επίμαχη ΠΓΕ σε σχέση με τα προϊόντα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>κρέμες πράσινης και μαύρης ελιάς<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/> που υπάγονται επίσης στην κλάση 29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92, όπως ισχύει εν προκειμένω, προβλέπει την απόρριψη αιτήσεως καταχωρίσεως οιουδήποτε σήματος που εμπίπτει σε μια από τις περιπτώσεις του άρθρου 13 του κανονισμού αυτού και αφορά τον ίδιο τύπο προϊόντος. Το επίμαχο προϊόν δεν πρέπει συνεπώς να είναι απαραιτήτως πανομοιότυπο με το προϊόν που αποτελεί αντικείμενο της ΠΓΕ, αλλά πρέπει να έχει ορισμένα κοινά με αυτό χαρακτηριστικά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Συναφώς επισημαίνεται ότι, αφενός, οι κρέμες ελιάς και, αφετέρου, το ελαιόλαδο έχουν ένα σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό, δηλαδή ότι είναι τρόφιμα προερχόμενα από την ελιά. Το κύριο συστατικό τους είναι συνεπώς το ίδιο. Πρέπει, εξάλλου, να απορριφθεί το προδήλως αβάσιμο επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι, κατ’ ουσίαν, οι κρέμες ελιάς είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>καλλυντικά προϊόντα<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/>. Πράγματι, το επιχείρημα αυτό, πέραν του ότι δεν τεκμηριώνεται, προσκρούει και στον τίτλο και στην επεξηγηματική σημείωση για τα προϊόντα της κλάσεως 29 της ταξινομήσεως της Νίκαιας, που αφορούν ουσιαστικά τα βρώσιμα προϊόντα. Περαιτέρω, το τμήμα προσφυγών δέχτηκε ορθώς, χωρίς ο προσφεύγων να προσκομίσει κανένα συναφές προς τούτο στοιχείο, ότι η έννοια <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>κρέμες ελιάς<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> είναι αρκετά αόριστη ώστε να περιλαμβάνει κρέμες παραγόμενες από ελαιόλαδο και ότι υπάρχει, συνεπώς, ορισμένη συνάφεια μεταξύ των κρεμών ελιάς και του ελαιολάδου. Πρέπει, εξάλλου, να επισημανθεί συναφώς ότι τα στοιχεία που προσκόμισε η παρεμβαίνουσα ενώπιον του EUIPO, ιδίως στο πλαίσιο των από <DATE ISO="20130705">5 Ιουλίου 2013</DATE> παρατηρήσεών της, καταδεικνύουν ότι ορισμένα μαγειρικά παρασκευάσματα από ελαιόλαδο σε βαζάκια έχουν ως συστατικό ελαιόλαδο το οποίο μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να φέρει νομίμως την επίμαχη ΠΓΕ. Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως δεχόμενο ότι οι κρέμες ελιάς είναι προϊόντα του ίδιου τύπου με το προστατευόμενο από την επίμαχη ΠΓΕ ελαιόλαδο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Τα λοιπά επιχειρήματα του προσφεύγοντος δεν είναι ικανά να κλονίσουν την ορθότητα των συμπερασμάτων αυτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Όσον αφορά το προβαλλόμενο επιχείρημα ότι το EUIPO καταχώρισε σήματα που είχαν μεγάλη ομοιότητα με την επίμαχη ΠΓΕ, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι αποφάσεις που λαμβάνουν τα τμήματα προσφυγών, δυνάμει του κανονισμού 40/94, σχετικά με την καταχώριση ενός σημείου ως σήματος εμπίπτουν στη σφαίρα ασκήσεως δεσμίας αρμοδιότητας κα όχι διακριτικής ευχέρειας. Συνεπώς, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών, η νομιμότητα των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών πρέπει να εκτιμάται μόνο βάσει του κανονισμού αυτού, όπως ερμηνεύεται από τον δικαστή της Ένωσης, και όχι βάσει προγενέστερής τους πρακτικής κατά τη λήψη των αποφάσεών τους (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070426">26ης Απριλίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Alcon κατά ΓΕΕΑ</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-412/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:252">EU:C:2007:252</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Περαιτέρω, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι ο προσφεύγων με τα επιχειρήματά του όντως προβάλλει παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι η τήρηση της αρχής αυτής πρέπει να συνάδει με την τήρηση της αρχής της νομιμότητας. Κατά τα λοιπά, για λόγους ασφάλειας δικαίου και χρηστής διοικήσεως, η εξέταση κάθε αιτήσεως καταχωρίσεως πρέπει να είναι αυστηρή και πλήρης και<?PAGE NO="10"?> να διενεργείται κατά περίπτωση (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110310">10ης Μαρτίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Agencja Wydawnicza Technopol κατά ΓΕΕΑ</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-51/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:139">EU:C:2011:139</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Για τους ανωτέρω λόγους, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως. Επομένως, ο προσφεύγων δεν μπορεί λυσιτελώς να επικαλεστεί προγενέστερες αποφάσεις του EUIPO για να ανατρέψει το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το τμήμα προσφυγών με την προσβαλλόμενη απόφαση [βλ., συναφώς, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120502">2ας Μαΐου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Universal Display κατά ΓΕΕΑ (UniversalPHOLED)</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-435/11</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:210">EU:T:2012:210</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>]. Πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι οι αποφάσεις του EUIPO που επικαλέστηκε ο προσφεύγων αφορούσαν διαφορετικά σημεία από τα επίμαχα εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι η επίμαχη ΠΓΕ δεν χαίρει φήμης, ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι τούτο προβάλλεται παραδεκτώς ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, είναι εντούτοις αλυσιτελές καθόσον, όπως επισημαίνει το EUIPO στο υπόμνημά του, η φήμη μιας ΠΓΕ δεν αποτελεί προϋπόθεση της προστασίας της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των στοιχείων αυτών, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 15 της Συμφωνίας TRIPs</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι το αμφισβητούμενο σήμα πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 15 της Συμφωνίας TRIPs και ότι η επίμαχη ΠΓΕ πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 22 της Συμφωνίας. Καθόσον δε, κατά την άποψή του, τα δύο συστήματα καταχωρίσεως αποκλείουν αμοιβαίως το ένα το άλλο, το αμφισβητούμενο σήμα πρέπει να παραμείνει καταχωρισμένο στο μητρώο των σημάτων της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Το EUIPO, υποστηριζόμενο από την Ιταλική Δημοκρατία, και η παρεμβαίνουσα αμφισβητούν τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 188 του Κανονισμού Διαδικασίας, τα υπομνήματα που καταθέτουν οι διάδικοι στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορούν να μεταβάλουν το αντικείμενο της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαφοράς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Όπως όμως ορθώς επισημαίνει το EUIPO στο υπόμνημά του, ο προσφεύγων ουδέποτε επικαλέστηκε, ενώπιον των τμημάτων του EUIPO, το άρθρο 15 της Συμφωνίας TRIPs σε συνδυασμό με το άρθρο 22 της Συμφωνίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Συνεπώς, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, χωρίς να είναι αναγκαίο να κριθεί το παραδεκτό του δευτέρου σκέλους των αιτημάτων.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Εξάλλου, κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα του EUIPO και της παρεμβαίνουσας σύμφωνα με τα αιτήματά τους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδά της.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα)</P><P>αποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Απορρίπτει την προσφυγή.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Καταδικάζει τον Roberto Mengozzi στην καταβολή, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και των δικαστικών εξόδων του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) και της Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva Toscano IGP.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η Ιταλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδά της.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Tomljenović</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Μαρκουλλή</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kornezov</P></SIGNATORY><P>Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις <DATE ISO="20170202">2 Φεβρουαρίου 2017</DATE>.</P><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>