<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-600/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CC0600</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:296">EU:C:2017:296</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>37</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>37</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SZPUNAR — ΥΠΟΘΕΣΗ C-600/14</P><P><HT TYPE="SC">ΓΕΡΜΑΝΙΑ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του γενικου εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Maciej Szpunar</HT></P><P>της <DATE ISO="20170424">24ης Απριλίου 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C-600/14</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προσφυγή ακυρώσεως</KEYWORD><KEYWORD>Εξωτερική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης</KEYWORD><KEYWORD>Αρμοδιότητες της Ένωσης</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Καθορισμός της θέσεως που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης σε όργανο το οποίο έχει συσταθεί με διεθνή συμφωνία</KEYWORD><KEYWORD>Αναθεωρητική επιτροπή του Διακυβερνητικού Οργανισμού Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (OTIF)</KEYWORD><KEYWORD>Τροποποιήσεις της Συμβάσεως περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών (COTIF) και των προσαρτημάτων της</KEYWORD><KEYWORD>Κύρος της αποφάσεως 2014/699/ΕΕ</KEYWORD></INDEX><TOC><TITLE><TI><P>Περιεχόμενα</P></TI></TITLE><TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>I.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εισαγωγή</ITEM.CONT><ITEM.REF>3</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>II.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το νομικό πλαίσιο</ITEM.CONT><ITEM.REF>3</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>A.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το διεθνές δίκαιο</ITEM.CONT><ITEM.REF>3</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η Σύμβαση περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών (COTIF)</ITEM.CONT><ITEM.REF>3</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η συμφωνία προσχωρήσεως</ITEM.CONT><ITEM.REF>5</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>B.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το δίκαιο της Ένωσης</ITEM.CONT><ITEM.REF>6</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η απόφαση 2013/103/ΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>6</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2913/92</ITEM.CONT><ITEM.REF>7</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>3.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2454/93</ITEM.CONT><ITEM.REF>8</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>4.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός (ΕΕ) 952/2013</ITEM.CONT><ITEM.REF>9</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>5.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο κανονισμός (ΕΚ) 136/2004</ITEM.CONT><ITEM.REF>10</ITEM.REF></TOC.ITEM><?PAGE NO="2"?><TOC.ITEM><NO.ITEM>6.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η οδηγία 2008/110</ITEM.CONT><ITEM.REF>11</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>7.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η οδηγία 2004/49</ITEM.CONT><ITEM.REF>11</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>III.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το ιστορικό της διαφοράς και η προσβαλλόμενη απόφαση</ITEM.CONT><ITEM.REF>13</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>IV.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>16</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>V.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>17</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Α.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 2, ΣΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>17</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του άρθρου 218 ΣΛΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>17</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του συστήματος αρμοδιοτήτων της Ένωσης</ITEM.CONT><ITEM.REF>19</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εσωτερικές και εξωτερικές αρμοδιότητες</ITEM.CONT><ITEM.REF>19</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Αρμοδιότητες αποκλειστικές και συντρέχουσες</ITEM.CONT><ITEM.REF>20</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Συντρέχουσα αρμοδιότητα και μικτή συμφωνία: δύο διαφορετικά ζητήματα</ITEM.CONT><ITEM.REF>22</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>3.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ύπαρξη εξωτερικής αρμοδιότητας;</ITEM.CONT><ITEM.REF>23</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επιχειρηματολογία των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>23</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>24</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του άρθρου 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>24</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί των λοιπών υποχρεώσεων του Συμβουλίου</ITEM.CONT><ITEM.REF>27</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Πρόταση</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>4.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ύπαρξη αποκλειστικής εξωτερικής αρμοδιότητας;</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του άρθρου 3, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Θέμα 5: μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Β (CIM)</ITEM.CONT><ITEM.REF>30</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επιχειρηματολογία των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>30</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>31</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Θέματα 4 και 7: μερική αναθεώρηση της COTIF – κυρίως Συμβάσεως και του προσαρτήματος Δ (CUV)</ITEM.CONT><ITEM.REF>32</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επιχειρηματολογία των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>32</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>33</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>δ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Θέμα 12: μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Ε (CUI)</ITEM.CONT><ITEM.REF>33</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επιχειρηματολογία των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>33</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>33</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><?PAGE NO="3"?><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Β.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>34</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επιχειρηματολογία των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>34</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>35</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Γ.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ</ITEM.CONT><ITEM.REF>36</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επιχειρηματολογία των διαδίκων</ITEM.CONT><ITEM.REF>36</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εκτίμηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>37</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>VI.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί των δικαστικών εξόδων</ITEM.CONT><ITEM.REF>37</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>VII.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Πρόταση</ITEM.CONT><ITEM.REF>37</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση προσφυγή ακυρώσεως, η οποία ασκήθηκε από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφορά μεταξύ τους διαφορά σχετικά με την εξωτερική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα των μεταφορών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Παρέχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να διευκρινίσει ότι μια συντρέχουσα αρμοδιότητα –εν προκειμένω στον τομέα των μεταφορών– μπορεί καταρχήν να ασκηθεί χωρίς να υφίσταται αντίστοιχη εσωτερική κανονιστική ρύθμιση. Ειδικότερα, με βάση το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, αρκεί η άσκηση της εξωτερικής αρμοδιότητας να είναι αναγκαία για την επίτευξη, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, ενός εκ των στόχων που καθορίζονται από τις Συνθήκες.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το διεθνές δίκαιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η Σύμβαση περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών (COTIF)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης, πλην της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Μάλτας, είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών (Convention relative aux transports internationaux ferroviaires, COTIF) της <DATE ISO="19800509">9ης Μαΐου 1980</DATE>, με την οποία ιδρύθηκε ο Διακυβερνητικός Οργανισμός Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires, OTIF). H COTIF τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του Βίλνιους της <DATE ISO="19990603">3ης Ιουνίου 1999</DATE>. Η Ένωση προσχώρησε στην COTIF με ισχύ από <DATE ISO="20110701">1ης Ιουλίου 2011</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, της COTIF, ο OTIF έχει ως σκοπό να ευνοήσει, να βελτιώσει και να διευκολύνει, από κάθε άποψη, τη διεθνή σιδηροδρομική κυκλοφορία, κυρίως καταρτίζοντας ενιαία νομικά καθεστώτα σε διάφορους νομικούς τομείς σχετικούς με τη διεθνή σιδηροδρομική κυκλοφορία.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 6 της COTIF, το οποίο τιτλοφορείται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Ενιαίοι νομικοί κανόνες<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>§ 1</NO.PARAG><ALINEA><P>Εφόσον δεν έχουν γίνει ή διατυπωθεί δηλώσεις ή επιφυλάξεις σύμφωνα με τις διατάξεις της πρώτης φράσης της παρ. 1 του άρθρου 42 της κυρίως Σύμβασης COTIF 1999, η διεθνής σιδηροδρομική κυκλοφορία και η αποδοχή του σιδηροδρομικού υλικού προς χρήση στη διεθνή κυκλοφορία, διέπονται από:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>τους <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Ενιαίους Νομικούς Κανόνες (ΕΝΚ) σχετικά με το συμβόλαιο διεθνούς σιδηροδρομικής μεταφοράς επιβατών (CIV)<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, που αποτελούν το Προσάρτημα Α στην [COTIF],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>τους <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Ενιαίους Νομικούς Κανόνες (ΕΝΚ) σχετικά με το συμβόλαιο διεθνούς σιδηροδρομικής μεταφοράς εμπορευμάτων (CΙΜ)<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, που αποτελούν το Προσάρτημα Β στην [COTIF] [στο εξής: προσάρτημα Β (CIM)],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>τον <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Κανονισμό σχετικά με τη διεθνή σιδηροδρομική μεταφορά επικινδύνων εμπορευμάτων (RID)<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, που αποτελεί το Προσάρτημα Γ στην [COTIF],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>τους <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Ενιαίους Νομικούς Κανόνες (ΕΝΚ) σχετικά με τα συμβόλαια χρήσης οχημάτων στη διεθνή σιδηροδρομική κυκλοφορία (CUV)<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, που αποτελούν το Προσάρτημα Δ στην [COTIF] [στο εξής: προσάρτημα Δ (CUV)],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>τους <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Ενιαίους Νομικούς Κανόνες (ΕΝΚ) σχετικά με το συμβόλαιο χρήσης της υποδομής στη διεθνή σιδηροδρομική κυκλοφορία (CUI)<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, που αποτελούν το Προσάρτημα Ε στην [COTIF] [στο εξής: προσάρτημα Ε (CUI)],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>τους <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Ενιαίους Νομικούς Κανόνες (ΕΝΚ) σχετικά με την επικύρωση των τεχνικών προτύπων και την υιοθέτηση ενιαίων τεχνικών κανόνων που εφαρμόζονται στο σιδηροδρομικό υλικό που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί στη διεθνή κυκλοφορία (APTU)<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, που αποτελούν το Προσάρτημα ΣΤ στην [COTIF],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>τους <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Ενιαίους Νομικούς Κανόνες (ΕΝΚ) σχετικά με την τεχνική αποδοχή σιδηροδρομικού υλικού που χρησιμοποιείται στη διεθνή κυκλοφορία (ATMF)<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, που αποτελούν το Προσάρτημα Ζ στην [COTIF],</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>η)</NO.P><TXT>άλλα ενιαία νομικά καθεστώτα τα οποία έχει επεξεργασθεί ο [OTIF] δυνάμει των διατάξεων της περίπτωσης α) της παρ. 2 του άρθρου 2, που αποτελούν ομοίως Προσαρτήματα στην [COTIF].</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>§ 2</NO.PARAG><ALINEA>Οι Ενιαίοι Νομικοί Κανόνες, ο Κανονισμός και τα νομικά καθεστώτα που απαριθμούνται στην παρ. 1 του παρόντος άρθρου συμπεριλαμβανομένων των Παραρτημάτων τους, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της [COTIF].<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η αναθεωρητική επιτροπή, η οποία απαρτίζεται καταρχήν από όλα τα μέρη της COTIF, αποφασίζει, κατά το άρθρο 33, παράγραφος 4, της COTIF, για τις προτάσεις που στοχεύουν στην τροποποίηση των διατάξεων της COTIF και των προσαρτημάτων της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 35 της COTIF, το οποίο τιτλοφορείται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Αποφάσεις των Επιτροπών<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>, ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="035.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>§ 1</NO.PARAG><ALINEA>Οι τροποποιήσεις της [COTIF], που αποφασίστηκαν από τις Επιτροπές, κοινοποιούνται από τον Γενικό Γραμματέα στα Κράτη μέλη.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.002"><NO.PARAG>§ 2</NO.PARAG><ALINEA>Οι τροποποιήσεις της κυρίως [COTIF], που αποφασίστηκαν από την Αναθεωρητική Επιτροπή, τίθενται σε ισχύ για όλα τα Κράτη μέλη την πρώτη ημέρα του δωδέκατου μήνα μετά από εκείνον κατά τη διάρκεια του οποίου ο Γενικός Γραμματέας τις κοινοποίησε στα Κράτη μέλη. Τα Κράτη μέλη μπορούν να διατυπώσουν μία αντίρρηση εντός των τεσσάρων επόμενων μηνών από την ημερομηνία<?PAGE NO="5"?> της κοινοποίησης. Σε περίπτωση αντίρρησης του ενός τετάρτου των Κρατών μελών, η τροποποίηση δεν τίθεται σε ισχύ. Εάν ένα Κράτος μέλος διατυπώσει μία αντίρρηση κατά μίας απόφασης της Αναθεωρητικής Επιτροπής εντός της προθεσμίας των τεσσάρων μηνών και καταγγείλει την [COTIF], η καταγγελία αρχίζει να ισχύει από την ημερομηνία που προβλέπεται για την έναρξη ισχύος αυτής της απόφασης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.003"><NO.PARAG>§ 3</NO.PARAG><ALINEA>Οι τροποποιήσεις των Παραρτημάτων της [COTIF], που αποφασίστηκαν από την Αναθεωρητική Επιτροπή, τίθενται σε ισχύ για όλα τα Κράτη μέλη, την πρώτη ημέρα του δωδέκατου μήνα μετά από εκείνον κατά τη διάρκεια του οποίου ο Γενικός Γραμματέας τις κοινοποίησε στα Κράτη μέλη. […]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="035.004"><NO.PARAG>§ 4</NO.PARAG><ALINEA>Τα Κράτη μέλη μπορούν να διατυπώσουν μία αντίρρηση εντός μίας προθεσμίας τεσσάρων μηνών από την ημέρα της κοινοποίησης που αναφέρεται στην παράγραφο 3 του παρόντος άρθρου. Σε περίπτωση αντίρρησης η οποία διατυπώθηκε από το ένα τέταρτο των Κρατών μελών, η τροποποίηση δεν τίθεται σε ισχύ. Στα Κράτη μέλη που δι[α]τύπωσαν μία αντίρρηση κατά μίας απόφασης εντός των καθορισμένων προθεσμιών, η εφαρμογή του σχετικού Παραρτήματος αναστέλλεται στο σύνολό του για την κυκλοφορία με και μεταξύ των Κρατών μελών, από τη στιγμή που τίθενται σε ισχύ οι αποφάσεις. Ωστόσο, σε περίπτωση αντίρρησης κατά της επικύρωσης ενός τεχνικού προτύπου ή κατά της υιοθέτησης ενός ενιαίου τεχνικού κανόνα, αναστέλλονται μόνον αυτά ή αυτοί που αφορούν [τ]ην κυκλοφορία με και μεταξύ των Κρατών μελών, από τη στιγμή που τίθενται σε ισχύ οι αποφάσεις. Το ίδιο ισχύει σε περίπτωση μερικής αντίρρησης.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2 του προσαρτήματος Β (CIM), το οποίο τιτλοφορείται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Διατάξεις δημοσίου δικαίου<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>, οι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>μεταφορές στις οποίες εφαρμόζονται οι παρόντες Ενιαίοι Νομικοί Κανόνες συνεχίζουν να υπάγονται στις διατάξεις δημοσίου δικαίου, κυρίως […] στις διατάξεις τελωνειακού δικαίου και σε αυτές σχετικά με την προστασία των ζώων<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η συμφωνία προσχωρήσεως</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Η συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διακυβερνητικού Οργανισμού Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών σχετικά με την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Σύμβαση περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών (COTIF) της <DATE ISO="19800509">9ης Μαΐου 1980</DATE>, όπως αυτή τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του Βίλνιους της <DATE ISO="19990603">3ης Ιουνίου 1999</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="051" PAGE.FIRST="8" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 51, σ. 8</REF.DOC.OJ>), η οποία υπεγράφη στις <DATE ISO="20110623">23 Ιουνίου 2011</DATE> στη Βέρνη (στο εξής: συμφωνία προσχωρήσεως), τέθηκε σε ισχύ, σύμφωνα με το άρθρο της 9, την <DATE ISO="20110701">1η Ιουλίου 2011</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 της συμφωνίας προσχωρήσεως ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Με την επιφύλαξη του στόχου και του σκοπού της [COTIF] για την προώθηση, βελτίωση και διευκόλυνση των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών, καθώς και με την επιφύλαξη της πλήρους εφαρμογής της έναντι των λοιπών μερών της [COTIF], στις αμοιβαίες σχέσεις τους, τα μέρη της [COTIF] που είναι κράτη μέλη της Ένωσης εφαρμόζουν τους κανόνες της Ένωσης και, συνεπώς, δεν εφαρμόζουν τους κανόνες που απορρέουν από την [COTIF] παρά μόνο στον βαθμό που δεν υπάρχει κανόνας της Ένωσης ο οποίος διέπει το συγκεκριμένο ζήτημα.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 6 της συμφωνίας προσχωρήσεως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Όσον αφορά τις αποφάσεις επί θεμάτων τα οποία εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης, η Ένωση ασκεί τα δικαιώματα ψήφου των κρατών μελών της δυνάμει της [COTIF].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Όσον αφορά τις αποφάσεις επί θεμάτων για τα οποία η Ένωση έχει επιμερισμένη αρμοδιότητα με τα κράτη μέλη της, ψηφίζουν είτε η Ένωση, είτε τα κράτη μέλη της.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="6"?><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Με την επιφύλαξη του άρθρου 26 παράγραφος 7 της [COTIF], η Ένωση διαθέτει αριθμό ψήφων ίσο με τον αριθμό των κρατών μελών της, τα οποία είναι επίσης μέρη της [COTIF]. Όταν ψηφίζει η Ένωση τα κράτη μέλη δεν ψηφίζουν.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Η Ένωση πληροφορεί κατά περίπτωση τα λοιπά μέρη της [COTIF] για τις περιπτώσεις όπου, αναφορικά με τα διάφορα θέματα που είναι εγγεγραμμένα στην ημερήσια διάταξη της Γενικής Συνέλευσης και των λοιπών οργάνων λήψης αποφάσεων, θα ασκήσει τα δικαιώματα ψήφου που προβλέπονται στις παραγράφους 1 έως 3. Η υποχρέωση αυτή ισχύει επίσης και όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται με αλληλογραφία. Οι εν λόγω πληροφορίες πρέπει να παρέχονται εγκαίρως στο Γενικό Γραμματέα του OTIF έτσι ώστε να επιτρέπεται η διανομή τους μαζί με τα έγγραφα της συνεδρίασης ή η λήψη απόφασης με αλληλογραφία.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 της συμφωνίας προσχωρήσεως ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Το εύρος των αρμοδιοτήτων που εκχωρούνται στην Ένωση περιγράφεται με γενικούς όρους σε γραπτή δήλωση που πραγματοποιείται από την Ένωση κατά τη σύναψη της παρούσας συμφωνίας. Η εν λόγω δήλωση μπορεί να τροποποιηθεί, εφόσον κριθεί σκόπιμο, με κοινοποίηση της Ένωσης προς τον OTIF. Η δήλωση δεν αντικαθιστά ούτε περιορίζει κατά οιονδήποτε τρόπο τα θέματα που μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο των κοινοποιήσεων ενωσιακής αρμοδιότητας που προηγούνται της λήψης αποφάσεων στους κόλπους του OTIF, με επίσημη ψηφοφορία ή με άλλη διαδικασία.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η απόφαση 2013/103/ΕΕ</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η συμφωνία προσχωρήσεως εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ένωσης με την απόφαση 2013/103/ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Απόφαση του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20110616">16ης Ιουνίου 2011</DATE>, για την υπογραφή και τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διακυβερνητικής Οργάνωσης περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών σχετικά με την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη σύμβαση περί των διεθνών σιδηροδρομικών μεταφορών (COTIF), της <DATE ISO="19800509">9ης Μαΐου 1980</DATE>, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του Βίλνιους στις <DATE ISO="19990603">3 Ιουνίου 1999</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="051" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 51, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το παράρτημα Ι της αποφάσεως 2013/103 περιλαμβάνει δήλωση της Ένωσης σχετικά με την άσκηση των αρμοδιοτήτων, η οποία διατυπώθηκε κατά την υπογραφή της συμφωνίας προσχωρήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Η δήλωση αυτή έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Στον σιδηροδρομικό τομέα, η Ευρωπαϊκή Ένωση […] έχει, μαζί με τα κράτη μέλη της Ένωσης, […] επιμερισμένη αρμοδιότητα, δυνάμει των άρθρων 90 και 91 [ΣΛΕΕ] σε συνδυασμό με το άρθρο 100 παράγραφος 1 και τα άρθρα 171 και 172 της [εν λόγω] Συνθήκης […].</P><P>[…]</P><P>Με βάση [τα άρθρα 91 και 171 ΣΛΕΕ], η Ένωση ενέκρινε σημαντικό αριθμό νομικών πράξεων που ισχύουν στις σιδηροδρομικές μεταφορές.</P><P>Δυνάμει της ενωσιακής νομοθεσίας, η Ένωση έχει αποκτήσει αποκλειστική αρμοδιότητα σε θέματα σιδηροδρομικών μεταφορών στις περιπτώσεις όπου η [COTIF] ή οι νομικές πράξεις που εγκρίθηκαν σύμφωνα με αυτήν δύνανται να έχουν αντίκτυπο στους υφιστάμενους ενωσιακούς κανόνες, ή να μεταβάλλουν το πεδίο εφαρμογής τους.</P><P>Όσον αφορά τα θέματα που διέπονται από την [COTIF] και στα οποία η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα, τα κράτη μέλη δεν έχουν καμία αρμοδιότητα.</P><?PAGE NO="7"?><P>Στις περιπτώσεις που υφίστανται ενωσιακοί κανόνες αλλά δεν επηρεάζονται από την [COTIF] ή νομικές πράξεις που εγκρίθηκαν σύμφωνα με αυτήν, η Ένωση έχει επιμερισμένη αρμοδιότητα με τα κράτη μέλη, σε θέματα που αφορούν την [COTIF].</P><P>Ένας κατάλογος των σχετικών ενωσιακών πράξεων που ισχύουν κατά την ημερομηνία σύναψης της παρούσας συμφωνίας περιλαμβάνεται στο προσάρτημα του παρόντος παραρτήματος. Το αντικείμενο της ενωσιακής αρμοδιότητας που απορρέει από τα εν λόγω κείμενα πρέπει να αποτιμηθεί σε σχέση με τις συγκεκριμένες διατάξεις κάθε κειμένου, ιδιαίτερα ο βαθμός στον οποίο οι εν λόγω διατάξεις θεσπίζουν κοινούς κανόνες. Η ενωσιακή αρμοδιότητα υπόκειται σε συνεχή διαδικασία εξέλιξης. Στο πλαίσιο της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της ΣΛΕΕ, τα αρμόδια όργανα της Ένωσης δύνανται να λαμβάνουν αποφάσεις που καθορίζουν το βαθμό αρμοδιότητας της Ένωσης. Συνεπώς, η Ένωση διατηρεί το δικαίωμα να τροποποιήσει την παρούσα δήλωση ανάλογα, χωρίς αυτό να συνιστά προϋπόθεση για την άσκηση της αρμοδιότητάς της σε θέματα που καλύπτονται από την [COTIF].<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στο προσάρτημα του παραρτήματος Ι της αποφάσεως 2013/103 απαριθμούνται οι πράξεις της Ένωσης οι οποίες σχετίζονται με θέματα που αφορούν την COTIF. Στις πράξεις αυτές συγκαταλέγονται οι οδηγίες 2001/14/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20010226">26ης Φεβρουαρίου 2001</DATE>, σχετικά με την κατανομή της χωρητικότητας των σιδηροδρομικών υποδομών και τις χρεώσεις για τη χρήση σιδηροδρομικής υποδομής καθώς και με την πιστοποίηση ασφαλείας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="075" PAGE.FIRST="29" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 75, σ. 29</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, 2004/49/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE>, για την ασφάλεια των κοινοτικών σιδηροδρόμων, η οποία τροποποιεί την οδηγία 95/18/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τις άδειες σε σιδηροδρομικές επιχειρήσεις και την οδηγία 2001/14/ΕΚ σχετικά με την κατανομή της χωρητικότητας των σιδηροδρομικών υποδομών και τις χρεώσεις για τη χρήση σιδηροδρομικής υποδομής καθώς και με την πιστοποίηση ασφάλειας (oδηγία για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="164" PAGE.FIRST="44" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 164, σ. 44</REF.DOC.OJ>, και διορθωτικό <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="220" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 220, σ. 16</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και 2008/110/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20081216">16ης Δεκεμβρίου 2008</DATE>, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 2004/49/ΕΚ για την ασφάλεια των κοινοτικών σιδηροδρόμων (οδηγία για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="345" PAGE.FIRST="62" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 345, σ. 62</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το παράρτημα ΙΙΙ της αποφάσεως 2013/103 περιέχει τους εσωτερικούς διακανονισμούς για το Συμβούλιο, τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε διαδικασίες στο πλαίσιο του OTIF.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2913/92</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>To άρθρο 94 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19921012">12ης Οκτωβρίου 1992</DATE>, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">ΕΕ 1992, L 302, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 955/1999 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19990413">13ης Απριλίου 1999</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1999">ΕΕ 1999, L 119, σ. 1</REF.DOC.OJ>, στο εξής: κανονισμός 2913/92).</P></NOTE> ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="094.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Ο κύριος υπόχρεος οφείλει να παρέχει εγγύηση για την εξασφάλιση της καταβολής της τελωνειακής οφειλής και των άλλων επιβαρύνσεων που ενδέχεται να γεννηθούν για τα εμπορεύματα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="094.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Η εγγύηση είναι:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>είτε μεμονωμένη εγγύηση που καλύπτει μία και μόνο πράξη διαμετακόμισης·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>είτε συνολική εγγύηση που καλύπτει περισσότερες από μία πράξεις διαμετακόμισης, όταν ο κύριος υπόχρεος έχει άδεια από τις τελωνειακές αρχές του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος να χρησιμοποιεί εγγύηση τέτοιου τύπου.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="094.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Η άδεια που αναφέρεται στην παράγραφο 2 στοιχείο β) χορηγείται μόνο σε πρόσωπα τα οποία:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>είναι εγκατεστημένα στην Κοινότητα·</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="8"?><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>χρησιμοποιούν τακτικά τα καθεστώτα κοινοτικής διαμετακόμισης ή για τα οποία οι τελωνειακές αρχές γνωρίζουν ότι έχουν την ικανότητα να πληρούν τις υποχρεώσεις τους όσον αφορά τα καθεστώτα αυτά</TXT><P>και</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>δεν έχουν διαπράξει σοβαρές ή επανειλημμένες παραβάσεις της τελωνειακής ή φορολογικής νομοθεσίας.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="094.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Πρόσωπα που, κατά τις τελωνειακές αρχές, ικανοποιούν υψηλότερα πρότυπα αξιοπιστίας, μπορούν να λαμβάνουν άδεια να παρέχουν συνολική εγγύηση μειωμένου ποσού ή να απαλλάσσονται από την εγγύηση. Τα συμπληρωματικά κριτήρια για αυτήν την άδεια περιλαμβάνουν:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ορθή χρήση των καθεστώτων κοινοτικής διαμετακόμισης για ορισμένη περίοδο·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>συνεργασία με τις τελωνειακές αρχές</TXT><P>και</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>όσον αφορά την απαλλαγή από την εγγύηση, καλή οικονομική επιφάνεια, επαρκή για να ικανοποιήσει τις υποχρεώσεις των εν λόγω προσώπων.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Οι λεπτομέρειες που διέπουν τις άδειες τις χορηγούμενες βάσει της παρούσας παραγράφου, καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία της επιτροπής.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="094.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Η απαλλαγή από την εγγύηση, η οποία παρέχεται κατ’ εφαρμογήν της παραγράφου 4, δεν καλύπτει τις πράξεις εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης που αφορούν εμπορεύματα τα οποία, σύμφωνα με τη διαδικασία της επιτροπής, θεωρείται ότι παρουσιάζουν αυξημένους κινδύνους.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="094.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Λαμβανομένων υπόψη των αρχών που διέπουν την παράγραφο 4, είναι δυνατή, στο πλαίσιο της εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης, η προσωρινή απαγόρευση της συνολικής εγγύησης μειωμένου ποσού. Η απαγόρευση αποφασίζεται με τη διαδικασία της επιτροπής και αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, λαμβανόμενο λόγω ειδικών περιστάσεων.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="094.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>Λαμβανομένων υπόψη των αρχών που διέπουν την παράγραφο 4, είναι δυνατή, στο πλαίσιο της εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης, η προσωρινή απαγόρευση της συνολικής εγγύησης. Η απαγόρευση αποφασίζεται με τη διαδικασία της επιτροπής και αφορά τα εμπορεύματα τα οποία, υπό την κάλυψη της συνολικής εγγύησης, απετέλεσαν αντικείμενο αποδεδειγμένων πράξεων απάτης σε μεγάλη ποσότητα.<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2454/93</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Τα άρθρα 412, 416 και 419 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Κανονισμός της Επιτροπής, της <DATE ISO="19930702">2ας Ιουλίου 1993</DATE>, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου για τη θέσπιση του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="253" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">ΕΕ 1993, L 253, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2787/2000 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20001215">15ης Δεκεμβρίου 2000</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="330" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 330, σ. 1</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: εφαρμοστικός κανονισμός).</P></NOTE> περιλαμβάνονται στο σημείο Α, τιτλοφορούμενο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Γενικές διατάξεις για τις σιδηροδρομικές μεταφορές<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>, του υποτμήματος 8 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Απλουστευμένες διαδικασίες ειδικά για εμπορεύματα που μεταφέρονται σιδηροδρομικώς ή με μεγάλα εμπορευματοκιβώτια<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Το άρθρο 412 του εφαρμοστικού κανονισμού ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Το άρθρο 359 [σχετικά με τις διατυπώσεις που πρέπει να διεκπεραιώνονται στο τελωνείο διέλευσης κατά τη μεταφορά] δεν εφαρμόζεται στις σιδηροδρομικές μεταφορές εμπορευμάτων.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 416, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Η επιχείρηση σιδηροδρόμων, που παραλαμβάνει προς μεταφορά το εμπόρευμα το οποίο συνοδεύεται από φορτωτική CIM, που επέχει θέση δήλωσης κοινοτικής διαμετακόμισης, καθίσταται, για την πράξη αυτή, κύριος υπόχρεος.<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το άρθρο 419, παράγραφοι 1 και 2, του ίδιου κανονισμού έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="419.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Εφόσον μια μεταφορά στην οποία εφαρμόζεται το καθεστώς κοινοτικής διαμετακόμισης αρχίζει και πρέπει να περατωθεί στο εσωτερικό του τελωνειακού εδάφους της Κοινότητας, η φορτωτική CIM προσκομίζεται στο τελωνείο αναχώρησης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="419.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Το τελωνείο αναχώρησης θέτει, κατά τρόπο εμφανή, στη θέση που προορίζεται για το τελωνείο των αντιτύπων 1, 2 και 3 της φορτωτικής CIM:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>το σύμβολο <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Τ1<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, αν τα εμπορεύματα κυκλοφορούν στο πλαίσιο της διαδικασίας εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>το σύμβολο <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>T2<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, αν τα εμπορεύματα κυκλοφορούν στο πλαίσιο του καθεστώτος εσωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης, σύμφωνα με το άρθρο 165 του κώδικα, με εξαίρεση την περίπτωση που προβλέπεται στο άρθρο 340γ παράγραφος 1·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>το σύμβολο <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>T2F<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, αν τα εμπορεύματα κυκλοφορούν στο πλαίσιο της διαδικασίας εσωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης, σύμφωνα με το άρθρο 340γ, παράγραφος 1·</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Το σύμβολο <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Τ2<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> ή <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>T2F<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> επικυρώνεται με την επίθεση της σφραγίδας του τελωνείου αναχώρησης.<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΕ) 952/2013</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Το άρθρο 233 του κανονισμού (ΕΕ) 952/2013<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20131009">9ης Οκτωβρίου 2013</DATE>, για τη θέσπιση του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα (αναδιατύπωση) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="269" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 269, σ. 1</REF.DOC.OJ>), ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις <DATE ISO="20131030">30 Οκτωβρίου 2013</DATE>. Από <DATE ISO="20160501">1ης Μαΐου 2016</DATE>, ο κανονισμός αυτός αντικαθιστά, μεταξύ άλλων, τον κανονισμό 2913/92.</P></NOTE>, το οποίο τιτλοφορείται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Υποχρεώσεις του δικαιούχου καθεστώτος ενωσιακής διαμετακόμισης και του μεταφορέα και του παραλήπτη εμπορευμάτων που διακινούνται στο πλαίσιο καθεστώτος ενωσιακής διαμετακόμισης<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, ορίζει, στην παράγραφο 4, τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Κατόπιν αιτήσεως, οι τελωνειακές αρχές μπορούν να χορηγούν άδεια για οποιαδήποτε από τις ακόλουθες απλουστεύσεις όσον αφορά την υπαγωγή εμπορευμάτων στο καθεστώς ενωσιακής διαμετακόμισης ή τη λήξη του εν λόγω καθεστώτος.</P><P>[…]</P><?PAGE NO="10"?><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>τη χρήση ηλεκτρονικού εγγράφου μεταφοράς ως τελωνειακής διασάφησης για την υπαγωγή εμπορευμάτων στο καθεστώς ενωσιακής διαμετακόμισης, εφόσον περιλαμβάνει τα στοιχεία αυτής της διασάφησης και οι τελωνειακές αρχές έχουν τα στοιχεία αυτά στη διάθεσή τους στον τόπο αναχώρησης και προορισμού για να είναι δυνατή η τελωνειακή επιτήρηση των εμπορευμάτων και η εκκαθάριση του καθεστώτος.<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">5.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός (ΕΚ) 136/2004</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2, παράγραφοι 3 και 4, του κανονισμού (ΕΚ) 136/2004<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Κανονισμός της Επιτροπής, της <DATE ISO="20040122">22ας Ιανουαρίου 2004</DATE>, για τη θέσπιση διαδικασιών κτηνιατρικών ελέγχων στους συνοριακούς σταθμούς επιθεώρησης της Κοινότητας κατά την εισαγωγή προϊόντων που προέρχονται από τρίτες χώρες (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="021" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 21, σ. 11</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.003"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>3.</NO.PARAG><ALINEA>To [κοινό κτηνιατρικό έγγραφο εισόδου (KKEE)] συντάσσεται σε ένα πρωτότυπο και σε αντίγραφα που καθορίζονται από την αρμόδια αρχή για την εκπλήρωση των απαιτήσεων του παρόντος κανονισμού. Το πρόσωπο το αρμόδιο για το φορτίο συμπληρώνει το τμήμα 1 του KKEE και στα τέσσερα έγγραφα και το διαβιβάζει στο κτηνιατρικό προσωπικό του συνοριακού σταθμού επιθεώρησης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Με την επιφύλαξη των παραγράφων 1 και 3, οι πληροφορίες που περιέχονται στο KKEE ενδέχεται, κατόπιν συμφωνίας των αρμόδιων αρχών του κράτους μέλους το οποίο αφορά η αποστολή, να αποτελέσουν αντικείμενο εκ των προτέρων κοινοποίησης μέσω τηλεπικοινωνιών ή άλλων συστημάτων μετάδοσης ηλεκτρονικών δεδομένων. Εφόσον συμβαίνει αυτό, οι πληροφορίες που παρέχονται σε ηλεκτρονική μορφή πρέπει να είναι εκείνες που ζητούνται στο μέρος 1 του προτύπου του KKEE.<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού αυτού έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>2.</NO.PARAG><ALINEA>Το πρωτότυπο του KKEE για αποστολές για τις οποίες δόθηκε κτηνιατρική έγκριση αποτελείται από τα μέρη 1 και 2 δεόντως συμπληρωμένα και υπογεγραμμένα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Ο επίσημος κτηνίατρος ή ο αρμόδιος υπάλληλος κοινοποιεί στις τελωνειακές αρχές τις αρμόδιες για το συνοριακό σταθμό επιθεώρησης σχετικά με την κτηνιατρική έγκριση της αποστολής, όπως προβλέπεται στην παράγραφο 1 υποβάλλοντας το πρωτότυπο του KKEE ή με ηλεκτρονικά μέσα.</ALINEA><ALINEA><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Μετά την τελωνειακή έγκριση […] το πρωτότυπο του KKEE συνοδεύει την αποστολή στην πρώτη εγκατάσταση προορισμού.</P></ITEM><ITEM><P>Ο επίσημος κτηνίατρος στο συνοριακό σταθμό επιθεώρησης κρατεί ένα αντίγραφο του KKEE.</P></ITEM><ITEM><P>Ο επίσημος κτηνίατρος διαβιβάζει αντίγραφο του KKEE στο πρόσωπο το αρμόδιο για το φορτίο.<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/></P></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>Για το πρώτο πιστοποιητικό τελωνειακού ελέγχου το πρόσωπο το αρμόδιο για το φορτίο υποβάλλει το KKEE στο πρωτότυπο στο τελωνείο το αρμόδιο για την εγκατάσταση όπου ευρίσκεται η αποστολή. Μπορεί επίσης να υποβληθεί με ηλεκτρονικά μέσα εφόσον υπάρχει έγκριση της αρμόδιας αρχής.<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Το άρθρο 10 του κανονισμού 136/2004 ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>Η κατάρτιση, η χρήση, η μετάδοση και η αποθήκευση του ΚΚΕΕ όπως καθορίζεται στις διάφορες περιπτώσεις που περιγράφονται στον παρόντα κανονισμό μπορούν να γίνουν με ηλεκτρονικά μέσα κατά τη διάκριση της αρμόδιας αρχής.<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">6.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2008/110</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 4 της οδηγίας 2008/110:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>(3)</NO.P><TXT>Η έναρξη ισχύος, την <DATE ISO="20060701">1η Ιουλίου 2006</DATE>, της [COTIF] είχε ως αποτέλεσμα νέους κανόνες για τα συμβόλαια χρήσης οχημάτων. Σύμφωνα με το προσάρτημα [Δ (CUV)], οι κάτοχοι δεν είναι πλέον υποχρεωμένοι να τηρούν μητρώο για τα βαγόνια τους σε σιδηροδρομική επιχείρηση. Η παλαιά συμφωνία RIV (Regolamento Internazionale Veicoli — Διεθνής κανονισμός για τα οχήματα) μεταξύ σιδηροδρομικών επιχειρήσεων έπαυσε να ισχύει και αντικαταστάθηκε εν μέρει από τη νέα ιδιωτική και εκούσια σύμβαση GCU (General Contract of Use for Wagons — Γενική Σύμβαση Χρήσης Αμαξών) μεταξύ σιδηροδρομικών επιχειρήσεων και κατόχων, σύμφωνα με την οποία οι κάτοχοι είναι υπεύθυνοι για τη συντήρηση των βαγονιών τους. Για να αντικατοπτρίζονται οι αλλαγές αυτές και να καταστεί ευκολότερη η εφαρμογή της οδηγίας 2004/49 για τα πιστοποιητικά ασφάλειας των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων, θα πρέπει να καθορισθούν η έννοια του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> και η έννοια του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>υπεύθυνου για τη συντήρηση φορέα<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> καθώς και τα χαρακτηριστικά της σχέσης μεταξύ των φορέων αυτών και των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(4)</NO.P><TXT>Ο ορισμός του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> θα πρέπει να πλησιάζει [κατά] το δυνατόν τον ορισμό που χρησιμοποιείται [στην COTIF] του 1999. Πολλοί φορείς μπορούν να προσδιοριστούν ως κάτοχοι οχήματος: π.χ. ο ιδιοκτήτης, η εταιρεία για τη δημιουργία επιχειρήσεων από στόλο βαγονιών, η εταιρεία χρηματοδοτικής μίσθωσης οχημάτων σε σιδηροδρομική επιχείρηση, η σιδηροδρομική επιχείρηση, ο διαχειριστής υποδομής για τη συντήρηση των οικείων υποδομών, κλπ. Οι φορείς αυτοί ελέγχουν το όχημα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως μέσο μεταφοράς από τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις και τους διαχειριστές υποδομής. Για την αποφυγή κάθε αμφιβολίας, ο κάτοχος θα πρέπει να καταχωρισθεί σαφώς στο Εθνικό Μητρώο Οχημάτων (ΕΜΟ) του άρθρου 33 της οδηγίας για τη διαλειτουργικότητα [εντός της Κοινότητας]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Οδηγία 2008/57/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080617">17ης Ιουνίου 2008</DATE> (αναδιατύπωση) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="191" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 191, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">7.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2004/49</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Η οδηγία 2004/49, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2008/110<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Στο εξής: οδηγία 2004/49 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="345" PAGE.FIRST="62" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 345, σ. 62</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: οδηγία 2004/49), ορίζει, στο άρθρο 1, τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να εξασφαλίσει την ανάπτυξη και τη βελτίωση της ασφάλειας των κοινοτικών σιδηροδρόμων, καθώς και της πρόσβασης στην αγορά όσων παρέχουν σιδηροδρομικές υπηρεσίες:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>καθορίζοντας τις αρμοδιότητες των παραγόντων·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 της οδηγίας αυτής ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>Για το σκοπό της παρούσας οδηγίας, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:</P><P>[…]</P><?PAGE NO="12"?><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ιθ)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>κάτοχος<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>: το πρόσωπο ή ο φορέας ο οποίος, όντας ιδιοκτήτης ή νομέας οχήματος, το εκμεταλλεύεται ως μέσο μεταφοράς καταχωρισμένο στο Εθνικό Μητρώο Οχημάτων (ΕΜΟ) του άρθρου 33 της [οδηγίας για τη διαλειτουργικότητα του σιδηροδρομικού συστήματος]·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>κ)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>υπεύθυνος για τη συντήρηση φορέας<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>: ο υπεύθυνος για τη συντήρηση του οχήματος φορέας που έχει καταχωρισθεί με την ιδιότητα αυτή στο ΕΜΟ·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας αυτής έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>3.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι την ευθύνη για την ασφαλή λειτουργία του σιδηροδρομικού συστήματος και τον έλεγχο των σχετικών κινδύνων αναλαμβάνουν οι διαχειριστές υποδομής και οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις, που υποχρεούνται να εφαρμόζουν τα απαραίτητα μέτρα ελέγχου των κινδύνων, κατά περίπτωση, σε συνεργασία μεταξύ τους καθώς και τους εθνικούς κανόνες και πρότυπα ασφάλειας, και να καταρτίζουν συστήματα διαχείρισης της ασφάλειας σύμφωνα με την παρούσα οδηγία.</ALINEA><ALINEA>Με επιφύλαξη της αστικής ευθύνης σύμφωνα με τις απαιτήσεις του δικαίου των κρατών μελών, κάθε διαχειριστής υποδομής και σιδηροδρομική επιχείρηση αναλαμβάνει την ευθύνη για το τμήμα του συστήματος που εμπίπτει στην αρμοδιότητά του και για την ασφαλή λειτουργία του, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας υλικού και της ανάθεσης υπηρεσιών, έναντι των χρηστών, των πελατών, των εμπλεκομένων εργαζομένων και των τρίτων.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Τούτο δεν θίγει την ευθύνη κάθε κατασκευαστή, συντηρητή, παρέχοντος υπηρεσίες και προμηθευτή να παραδίδουν τροχαίο υλικό, εγκαταστάσεις, εξαρτήματα και άλλο υλικό ή υπηρεσίες σύμφωνα με τις ισχύουσες προϋποθέσεις και όρους χρήσης, προκειμένου να είναι δυνατή η ασφαλής χρησιμοποίησή τους από τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις ή/και τους διαχειριστές υποδομής.<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 14α της οδηγίας 2004/49:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="014A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Κάθε όχημα, πριν τεθεί σε λειτουργία ή χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο, έχει φορέα που είναι υπεύθυνος για τη συντήρησή του. Ο φορέας αυτός καταχωρίζεται στο ΕΜΟ σύμφωνα με το άρθρο 33 της οδηγίας για τη διαλειτουργικότητα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014A.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Ο υπεύθυνος για τη συντήρηση φορέας μπορεί να είναι επιχείρηση σιδηροδρόμων, διαχειριστής υποδομής ή κάτοχος οχημάτων.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014A.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Με την επιφύλαξη της ευθύνης των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων και των διαχειριστών υποδομής για την ασφαλή λειτουργία των αμαξοστοιχιών κατά το άρθρο 4, ο φορέας εξασφαλίζει, μέσω συστήματος συντήρησης, ότι τα οχήματα για τη συντήρηση των οποίων είναι υπεύθυνος βρίσκονται σε ασφαλή κατάσταση κυκλοφορίας. Για το σκοπό αυτό, ο υπεύθυνος για τη συντήρηση φορέας διασφαλίζει ότι τα οχήματα συντηρούνται σύμφωνα με:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>το βιβλίο συντήρησης εκάστου οχήματος</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>τις ισχύουσες απαιτήσεις, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων συντήρησης και των διατάξεων [περί των τεχνικών προδιαγραφών διαλειτουργικότητας].</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Ο αρμόδιος για τη συντήρηση φορέας πραγματοποιεί τη συντήρηση μόνος του ή την αναθέτει σε συμβεβλημένα συνεργεία συντήρησης.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το ιστορικό της διαφοράς και η προσβαλλόμενη απόφαση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Τον Απρίλιο του 2014, ο γενικός γραμματέας του OTIF κοινοποίησε στα συμβαλλόμενα μέρη της COTIF προτάσεις τροποποιήσεών της, οι οποίες υποβλήθηκαν στην αναθεωρητική επιτροπή του OTIF κατά την 25η σύνοδό της στη Βέρνη (Ελβετία) που έλαβε χώρα από τις 25 έως τις <DATE ISO="20140627">27 Ιουνίου 2014</DATE>. Οι εν λόγω προτάσεις τροποποιήσεων αφορούσαν μεταξύ άλλων τα προσαρτήματα Β (CIM), Δ (CUV), από κοινού με το άρθρο 12 της COTIF, καθώς και το προσάρτημα Ε (CUI). Στις 25 Απριλίου και στις <DATE ISO="20140527">27 Μαΐου 2014</DATE> αντίστοιχα, η Γαλλική Δημοκρατία και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατέθεσαν προτάσεις τροποποιήσεων σχετικά με το προσάρτημα Δ (CUV), που επίσης υποβλήθηκαν στην αναθεωρητική επιτροπή του OTIF κατά την ίδια σύνοδο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20140526">26 Μαΐου 2014</DATE>, η Επιτροπή παρουσίασε έγγραφο εργασίας της ομάδας εργασίας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>Χερσαίες μεταφορές<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/> του Συμβουλίου ενόψει της προετοιμασίας της 25ης συνόδου της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF, σχετικά με ορισμένες τροποποιήσεις της COTIF. Στις <DATE ISO="20140605">5 Ιουνίου 2014</DATE> διαβίβασε στο Συμβούλιο πρόταση αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με τον καθορισμό της θέσεως της Ένωσης κατά την εν λόγω σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF [COM(2014) 338 τελικό]. Μετά το πέρας των εργασιών των προπαρασκευαστικών οργάνων του Συμβουλίου, το Συμβούλιο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>Γενικές υποθέσεις<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/> εξέδωσε την απόφαση 2014/699/ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Απόφαση του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140624">24ης Ιουνίου 2014</DATE>, σχετικά με τον καθορισμό της θέσεως που θα ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την 25η σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής της OTIF, όσον αφορά ορισμένες τροπολογίες στη σύμβαση για τις διεθνείς σιδηροδρομικές μεταφορές (Σύμβαση COTIF) και στα προσαρτήματά της (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="293" PAGE.FIRST="26" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 293, σ. 26</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση) κατά τη σύνοδό του της <DATE ISO="20140624">24ης Ιουνίου 2014</DATE>, με βάση το άρθρο 91 ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας καταψήφισε την ανωτέρω πρόταση και διατύπωσε, κατά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, την ακόλουθη δήλωση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας είναι της γνώμης ότι η [Ένωση] δεν είναι αρμόδια για τις τροποποιήσεις του προσαρτήματος Β (ενιαίοι κανόνες CIM), του προσαρτήματος Δ (ενιαίοι κανόνες CUV) και του προσαρτήματος Ε (ενιαίοι κανόνες CUI) της [COTIF] και συνεπώς εκτιμά ότι δεν πρέπει να συντονιστεί η θέση της [Ένωσης] κατά την 25η σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF, η οποία θα λάβει χώρα από τις 25 έως τις <DATE ISO="20140627">27 Ιουνίου 2014</DATE>. Μέχρι στιγμής, η [Ένωση] δεν έχει ασκήσει τη νομοθετική της αρμοδιότητα στους τομείς του ιδιωτικού δικαίου των μεταφορών οι οποίοι διέπονται από τα προαναφερθέντα προσαρτήματα. Επομένως, τα κράτη μέλη εξακολουθούν να μπορούν να ασκούν την αρμοδιότητά τους, συμφώνως προς τη δεύτερη περίοδο του άρθρου 2, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΛΕΕ. Επιπλέον, στις περιπτώσεις επιμερισμένης αρμοδιότητας, το άρθρο 6, παράγραφος 2, της [συμφωνίας προσχωρήσεως] προβλέπει ρητώς ότι τα κράτη μέλη εξακολουθούν να μπορούν να ασκούν ανεξάρτητα το δικαίωμα ψήφου τους στους εν λόγω τομείς. Διά της παρούσης, η [Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας] δηλώνει προληπτικώς ότι αρνείται την άσκηση του δικαιώματος ψήφου της από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 4 έως 6 και 9 της προσβαλλομένης αποφάσεως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>(4)</NO.P><TXT>Οι τροπολογίες [στην] COTIF αποσκοπούν στην επικαιροποίηση των καθηκόντων της επιτροπής τεχνικών εμπειρογνωμόνων και του ορισμού του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης και στην τροποποίηση ορισμένων κανόνων σχετικά με τη χρηματοδότηση [του OTIF], τους ελέγχους των λογαριασμών του και τις εκθέσεις του, καθώς και σε διοικητικές αλλαγές ήσσονος σημασίας.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(5)</NO.P><TXT>Στόχος των τροπολογιών στο προσάρτημα Β (CIM) είναι να χρησιμοποιείται κατά προτίμηση η ηλεκτρονική μορφή της φορτωτικής και των εγγράφων που τη συνοδεύουν και να διασαφηνιστούν ορισμένες διατάξεις του συμβολαίου μεταφοράς.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="14"?><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Οι τροπολογίες στο προσάρτημα Δ (CUV), που κατέθεσε ο γενικός γραμματέας [του] OTIF, αποσκοπούν στη διασαφήνιση των ρόλων του κατόχου και του υπεύθυνου για τη συντήρηση στα συμβόλαια χρήσης οχημάτων στη διεθνή σιδηροδρομική κυκλοφορία. Η Γαλλία υπέβαλε χωριστή πρόταση σχετικά με την ευθύνη για τις ζημίες που προκαλούνται από τα οχήματα. Η Γερμανία υπέβαλε χωριστή πρόταση σχετικά με το πεδίο εφαρμογής των ενιαίων νομικών κανόνων CUV.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(9)</NO.P><TXT>Στόχος των τροπολογιών στο προσάρτημα Ε (CUI), που πρότεινε η Διεθνής Επιτροπή Σιδηροδρομικών Μεταφορών (CIT), είναι η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής των ενιαίων κανόνων σχετικά με το συμβόλαιο χρήσης της υποδομής στις εγχώριες σιδηροδρομικές μεταφορές, η δημιουργία νομικής βάσης για τους γενικούς όρους και προϋποθέσεις χρήσης της σιδηροδρομικής υποδομής, καθώς και η επέκταση της ευθύνης του διαχειριστή της υποδομής για ζημίες ή απώλειες που οφείλονται στην υποδομή.<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της προσβαλλομένης αποφάσεως ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>[η] θέση που θα ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την 25η σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής που έχει θεσπισθεί από τη[ν COTIF] είναι σύμφωνη με το παράρτημα της παρούσας απόφασης<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Το θέμα 4 του παραρτήματος αυτού, σχετικά με τη μερική αναθεώρηση της συμβάσεως COTIF, έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>[…]</P><P>Αρμοδιότητα: επιμερισμένη.</P><P>Άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου: κράτη μέλη.</P><P>Συνιστώμενη συντονισμένη θέση:</P><P>[…]</P><P>Να υποστηριχθούν οι τροπολογίες στο άρθρο 12 (Εκτέλεση αποφάσεων. Κατασχέσεις) δεδομένου ότι τροποποιούν τον ορισμό του <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> καθιστώντας τον σύμφωνο με το δίκαιο της Ένωσης.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Το θέμα 5 του εν λόγω παραρτήματος, σχετικά με τη μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Β (CIM), έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>[…]</P><P>Αρμοδιότητα: επιμερισμένη.</P><P>Άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου: Ένωση για τα άρθρα 6 και 6α, κράτη μέλη για τα υπόλοιπα άρθρα.</P><P>Συνιστώμενη συντονισμένη θέση:</P><P>Οι τροπολογίες στο άρθρο 6 και το άρθρο 6α αφορούν το δίκαιο της Ένωσης, λόγω της χρήσης της φορτωτικής (δελτίο αποστολής) και των εγγράφων που τη συνοδεύουν σε τελωνειακές, υγειονομικές και φυτοϋγειονομικές διαδικασίες. Η Ένωση συμφωνεί με την πρόθεση [του] OTIF να δώσει προτεραιότητα στην ηλεκτρονική μορφή των φορτωτικών. Ωστόσο, η έγκριση των τροπολογιών αυτών στην παρούσα φάση θα μπορούσε να έχει ανεπιθύμητες συνέπειες. Η ισχύουσα απλουστευμένη<?PAGE NO="15"?> διαδικασία τελωνειακής διαμετακόμισης σε περίπτωση σιδηροδρομικής μεταφοράς είναι δυνατή μόνο με έντυπα έγγραφα. Επομένως, εάν οι εταιρείες σιδηροδρόμων επιλέξουν την ηλεκτρονική φορτωτική, θα υποχρεούνται να ακολουθούν την κανονική διαδικασία διαμετακόμισης και να χρησιμοποιούν το νέο μηχανογραφημένο σύστημα διαμετακόμισης (New Computerised Transit System/NCTS).</P><P>Η Επιτροπή έχει αρχίσει τις προετοιμασίες για τη συζήτηση, σε ομάδα εργασίας, της χρήσης ηλεκτρονικών εγγράφων μεταφοράς για τη διαμετακόμιση βάσει του κανονισμού [952/2013]. Η πρώτη συνεδρίαση της εν λόγω ομάδας εργασίας έχει προγραμματιστεί για τις <DATE ISO="20140604">4</DATE>-<DATE ISO="20140605">5 Ιουνίου 2014</DATE>. Η Ένωση συμφωνεί επίσης με την επιδίωξη να υποβάλλονται τα συνοδευτικά έγγραφα σε ηλεκτρονική μορφή. Ωστόσο, η ισχύουσα νομοθεσία της Ένωσης δεν παρέχει νομική βάση για την ηλεκτρονική υποβολή των εγγράφων που πρέπει να συνοδεύουν τα υποκείμενα σε υγειονομικές και φυτοϋγειονομικές διαδικασίες εμπορεύματα (π.χ. κοινό κτηνιατρικό έγγραφο εισόδου, κοινό έγγραφο εισόδου) και, ως εκ τούτου, τα έγγραφα αυτά πρέπει να υποβάλλονται σε έντυπη μορφή. Η Επιτροπή έχει καταρτίσει σχέδιο κανονισμού που θα καλύπτει την ηλεκτρονική πιστοποίηση, το οποίο συζητείται επί του παρόντος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Ο εν λόγω κανονισμός (κανονισμός για τον επίσημο έλεγχο) προβλέπεται να εκδοθεί στα τέλη του 2015 ή στις αρχές του 2016· ωστόσο, θα υπάρξει μεταβατική περίοδος για την εφαρμογή του.</P><P>Ως εκ τούτου, η Ένωση εισηγείται να μη ληφθεί απόφαση σχετικά με τα θέματα αυτά κατά την παρούσα σύνοδο της RC και να εξακολουθήσει [ο] OTIF να συνεργάζεται με την Ένωση στο συγκεκριμένο ζήτημα, ώστε να διατυπωθεί μια εμπεριστατωμένη λύση για την επόμενη αναθεώρηση του προσαρτήματος CIM, η οποία, στην ιδανική περίπτωση, θα συμπέσει χρονικά με τον κανονισμό [952/2013] και τις διατάξεις εφαρμογής του, που θα αρχίσουν να ισχύουν από <DATE ISO="20160501">1ης Μαΐου 2016</DATE>. Ορισμένες ηλεκτρονικές διαδικασίες είναι δυνατόν να εφαρμοστούν σταδιακά από το 2016 έως το 2020, σύμφωνα με το άρθρο 278 του κανονισμού [952/2013].</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Το θέμα 7 του ίδιου παραρτήματος, σχετικά με τη μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Δ (CUV), έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>[…]</P><P>Αρμοδιότητα: επιμερισμένη.</P><P>Άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου: Ένωση.</P><P>Συνιστώμενη ενωσιακή θέση: Να υποστηριχθούν οι τροπολογίες στα άρθρα 2 και 9, δεδομένου ότι διασαφηνίζουν τους ρόλους του κατόχου και του υπεύθυνου για τη συντήρηση σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης [οδηγία 2008/110]. Ωστόσο, η προτεινόμενη τροποποίηση του άρθρου 7 –η οποία υποβλήθηκε από τη [Γαλλική Δημοκρατία] και αφορά την ευθύνη του προσώπου που έχει προμηθεύσει το όχημα για χρήση ως μέσο μεταφοράς, σε περίπτωση ζημίας οφειλόμενης σε ελάττωμα του οχήματος– πρέπει να μελετηθεί διεξοδικότερα στην Ένωση προτού ληφθεί απόφαση στ[ον] OTIF. Συνεπώς, η Ένωση δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει την εν λόγω πρόταση τροποποίησης κατά την επικείμενη σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής και προτείνει την αναβολή της απόφασης για την επόμενη Γενική Συνέλευση με σκοπό την περαιτέρω εξέταση του εν λόγω ζητήματος. Η Ένωση λαμβάνει την ίδια θέση, ήτοι αναβολή της απόφασης για την επόμενη Γενική Συνέλευση με σκοπό την περαιτέρω εξέταση του ζητήματος, όσον αφορά την πρόταση της [Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της] Γερμανίας για ένα νέο άρθρο 1α που παρουσιάστηκε στ[ον] OTIF κατά τον ενωσιακό συντονισμό.</P><?PAGE NO="16"?><P>Επιπρόσθετη συνιστώμενη ενωσιακή θέση: Στο έγγραφο CR 25/7 ADD 1, σελίδα 6, στο τέλος της παραγράφου 8α, να προστεθεί η ακόλουθη πρόταση: <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>The amendment to Article 9, paragraph 3, first indent, does not affect the existing allocation of liabilities between ECM and the keeper of the vehicles.<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/><QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Το θέμα 12 του παραρτήματος της προσβαλλομένης αποφάσεως, σχετικά με τη μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Ε (CUI), έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>[…]</P><P>Αρμοδιότητα: επιμερισμένη.</P><P>Άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου: Ένωση</P><P>Συνιστώμενη συντονισμένη θέση: να απορριφθούν οι τροπολογίες. Οι εν λόγω τροπολογίες που πρότεινε η CIT (Διεθνής Επιτροπή Σιδηροδρομικών Μεταφορών) περιλαμβάνουν την επέκταση του πεδίου εφαρμογής του CUI στις εγχώριες δραστηριότητες, την εισαγωγή συμβατικά δεσμευτικών γενικών όρων και προϋποθέσεων και την επέκταση της ευθύνης του διαχειριστή της υποδομής για ζημίες. Χρειάζεται ενδεχομένως να μελετηθούν διεξοδικότερα, πλην όμως, εφόσον δεν συζητήθηκαν σε κανένα εσωτερικό φόρουμ τ[ου] OTIF πριν από τη σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής, δεν ήταν δυνατόν να εκτιμηθούν οι επιπτώσεις τους με επαρκείς λεπτομέρειες. Κρίνεται πρόωρη η τροποποίηση του CUI (που, επί του παρόντος, είναι σύμφωνο με το δίκαιο της Ένωσης) κατά την επικείμενη σύνοδο της RC, χωρίς να έχει προηγηθεί κατάλληλη προετοιμασία.<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Κατά την 25η σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF, η Επιτροπή παρουσίασε τη θέση της Ένωσης, όπως αυτή καθορίστηκε στο παράρτημα της προσβαλλομένης αποφάσεως, ενώ η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστήριξε ανεξάρτητη θέση όσον αφορά τις προτάσεις τροποποιήσεων σχετικά με το άρθρο 12 της COTIF καθώς και με τα προσαρτήματα B (CIM), Δ (CUV) και Ε (CUI) (στο εξής από κοινού: επίμαχες τροποποιήσεις), και απαίτησε να ασκήσει η ίδια δικαίωμα ψήφου ως προς τα θέματα αυτά. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας καταψήφισε τη θέση της Ένωσης αναφορικά με τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του άρθρου 12 της COTIF και του προσαρτήματος Δ (CUV). Δεδομένου ότι οι προτάσεις αυτές συγκέντρωσαν την απαιτούμενη πλειοψηφία, η αναθεωρητική επιτροπή του OTIF ενέκρινε τις επίμαχες τροποποιήσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ακολούθως, η Επιτροπή απηύθυνε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έγγραφο οχλήσεως σχετικά με την αντίθετη προς την προσβαλλόμενη απόφαση ψήφο της κατά την 25η σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ζητεί από το Δικαστήριο να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον αφορά τις επίμαχες τροποποιήσεις και να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή και, επικουρικώς, σε περίπτωση ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, να διατηρήσει τα αποτελέσματά της, και να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Η Γαλλική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας παρενέβησαν προς στήριξη των αιτημάτων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ενώ η Επιτροπή παρενέβη υπέρ του Συμβουλίου.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Όλοι οι προαναφερθέντες διάδικοι, με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο, έλαβαν μέρος στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20161025">25ης Οκτωβρίου 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση υπόθεση ανάγεται σε διαφορά μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Συμβουλίου σχετικά με απόφαση του τελευταίου περί καθορισμού της θέσεως της Ένωσης σε σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF όσον αφορά ορισμένες τροποποιήσεις της COTIF και των προσαρτημάτων της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αντλείται από παραβίαση της αρχής της δοτής αρμοδιότητας λόγω αναρμοδιότητας της Ένωσης, ο δεύτερος από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και ο τρίτος από παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας σε συνδυασμό με την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Θα εξετάσω τους τρεις αυτούς λόγους ακυρώσεως κατά τη σειρά προβολής τους από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Α.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 2, ΣΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας προβάλλει ότι η Ένωση δεν είχε αρμοδιότητα, με βάση το άρθρο 91 και το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, να καθορίσει τη θέση της Ένωσης κατά την 25η σύνοδο της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF όσον αφορά τις προτεινόμενες τροποποιήσεις των προσαρτημάτων B (CIM), Δ (CUV) και E (CUI).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Το άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της COTIF καθιερώνει αναθεωρητική επιτροπή, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 33, παράγραφος 4, της COTIF, αποφασίζει για τις προτάσεις που στοχεύουν στην τροποποίηση της τελευταίας ή των προσαρτημάτων της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ., επίσης, άρθρο 17, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της COTIF.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Οι επίμαχες στην υπό κρίση υπόθεση τροποποιήσεις περιλαμβάνονται στον κατάλογο του άρθρου 33 της COTIF.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του άρθρου 218 ΣΛΕΕ</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Το άρθρο 218 ΣΛΕΕ ρυθμίζει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης και σύναψης συμφωνιών μεταξύ της Ένωσης και τρίτων χωρών ή διεθνών οργανισμών. Το Συμβούλιο, ως θεσμικό όργανο που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των κρατών μελών, είναι το βασικό όργανο λήψεως αποφάσεων στη διαδικασία αυτή. Προς τούτο, δυνάμει του άρθρου 218, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, εγκρίνει την έναρξη διαπραγματεύσεων (τις οποίες διεξάγει συνήθως η Επιτροπή)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>, εκδίδει οδηγίες διαπραγμάτευσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 4, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>, επιτρέπει την υπογραφή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 5, ΣΛΕΕ.</P></NOTE> και συνάπτει τις συμφωνίες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 6, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>. Το άρθρο αυτό καθορίζει επίσης τον βαθμό συμμετοχής<?PAGE NO="18"?> του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είτε πρόκειται για έγκριση σε εξαντλητικώς απαριθμούμενες περιπτώσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 6, στοιχείο αʹ, ΣΛΕΕ: σύνδεση, προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπεγράφη στη Ρώμη στις <DATE ISO="19501104">4 Νοεμβρίου 1950</DATE> (στο εξής: ΕΣΔΑ), συμφωνίες που δημιουργούν ειδικό θεσμικό πλαίσιο θεσπίζοντας διαδικασίες συνεργασίας, συμφωνίες που έχουν σημαντικές δημοσιονομικές επιπτώσεις για την Ένωση και συμφωνίες που καλύπτουν τομείς στους οποίους εφαρμόζεται η συνήθης νομοθετική διαδικασία ή η ειδική νομοθετική διαδικασία όταν απαιτείται η έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.</P></NOTE> είτε, ειδάλλως, για διαβούλευση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 6, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>. Κατά τα λοιπά, το Κοινοβούλιο ενημερώνεται σε όλα τα στάδια της διαδικασίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Και τούτο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>αμέσως και πλήρως<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/>, βλ. άρθρο 218, παράγραφος 10, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Βλ. άρθρο 16, παράγραφος 3, ΣΕΕ.</P></NOTE>, εκτός από ειδικά καθορισμένες περιπτώσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Βλ. άρθρο 218, παράγραφος 8, ΣΛΕΕ: απαιτείται ομοφωνία όταν η συμφωνία αφορά τομέα για τον οποίο απαιτείται ομοφωνία για τη θέσπιση πράξης της Ένωσης, καθώς και για τις συμφωνίες σύνδεσης, τις συμφωνίες οικονομικής, χρηματοοικονομικής και τεχνικής συνεργασίας με τα υποψήφια για προσχώρηση κράτη και για την προσχώρηση της Ένωσης στην ΕΣΔΑ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την τροποποίηση των συμφωνιών, ισχύει κατά γενικό κανόνα η αναλογία των τύπων, στο μέτρο που η διαδικασία τροποποιήσεως συμφωνίας είναι η ίδια με τη διαδικασία συνάψεως συμφωνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Βλ., για παράδειγμα, Eeckhout, P., <HT TYPE="ITALIC">EU External Relations Law</HT>, 2η έκδ., Oxford University Press, 2012, σ. 209· Bungenberg, M., σε von der Groeben, H., Schwarze, J., και Hatje, A. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">Europäisches Unionsrecht (Kommentar)</HT>, 7η έκδ., Nomos, Μπάντεν-Μπάντεν, 2015, Artikel 218 AEUV, σημείο 81, και Terhechte, J. Ph., σε Schwarze, J. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">EU-Kommentar</HT>, 3η έκδ., Nomos, Μπάντεν-Μπάντεν, 2012.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ προβλέπει, ως εξαίρεση από τον γενικό αυτό κανόνα, μια απλοποιημένη διαδικασία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-81/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2114">EU:C:2014:2114</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, υποσημείωση 63).</P></NOTE>. Κατά τη διάταξη αυτή, η οποία προστέθηκε στη Συνθήκη ΛΕΕ με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Βλ. άρθρο 300, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.</P></NOTE> και τροποποιήθηκε με τη Συνθήκη της Νίκαιας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Συμβούλιο κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-73/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:490">EU:C:2015:490</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, Eeckhout, P., <HT TYPE="ITALIC">EU External Relations Law</HT>, 2η έκδ., Oxford University Press, 2012, σ. 208.</P></NOTE>, το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, εκδίδει απόφαση για τον καθορισμό των θέσεων που θα πρέπει να ληφθούν, εξ ονόματος της Ένωσης, σε όργανο που συνιστάται από δεδομένη συμφωνία, όταν το εν λόγω όργανο καλείται να θεσπίσει πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα, με εξαίρεση τις πράξεις που συμπληρώνουν ή τροποποιούν το θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Για μια διεξοδική παρουσίαση του ιστορικού θεσπίσεως της διατάξεως αυτής, βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ρ. Cruz Villalón στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Γερμανία κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-399/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:289">EU:C:2014:289</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Τέλος, σημειώνεται ότι, όσον αφορά την τροποποίηση συμφωνίας, το άρθρο 218, παράγραφος 7, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Με βάση τη διάταξη αυτή, κατά παρέκκλιση από τις παραγράφους 5, 6 και 9 του άρθρου 218 ΣΛΕΕ, το Συμβούλιο μπορεί, κατά τη σύναψη συμφωνίας, να εξουσιοδοτεί τον διαπραγματευτή να εγκρίνει εξ ονόματος της Ένωσης τις τροποποιήσεις της συμφωνίας, εφόσον η συμφωνία προβλέπει ότι οι τροποποιήσεις αυτές πρέπει να θεσπισθούν με απλοποιημένη διαδικασία ή μέσω οργάνου που συνιστάται με την εν λόγω συμφωνία. Το Συμβούλιο μπορεί να εξαρτά την εξουσιοδότηση αυτή από ειδικούς όρους.</P></NOTE> εισάγει παρέκκλιση από το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ. Η πρώτη εκ των διατάξεων αυτών καθιερώνει, ούτως ειπείν, μια διαδικασία ακόμα πιο απλοποιημένη σε σχέση με την απλοποιημένη διαδικασία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Συμβούλιο κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-73/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:490">EU:C:2015:490</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, αλλά εν πάση περιπτώσει δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, το Συμβούλιο, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, εξέδωσε απόφαση για τον καθορισμό της θέσεως της Ένωσης στην αναθεωρητική επιτροπή (ήτοι σε όργανο που έχει συσταθεί με την COTIF). Το όργανο αυτό καλείται να θεσπίσει πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα, καθώς στοχεύουν στην τροποποίηση της COTIF και των προσαρτημάτων της. Επιπλέον, όπως θα εκθέσω διεξοδικά κατωτέρω, οι σχεδιαζόμενες τροποποιήσεις δεν έχουν αντίκτυπο στο θεσμικό πλαίσιο της COTIF<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Πράγματι, πρόκειται για ελάσσονες και μάλλον τεχνικού χαρακτήρα τροποποιήσεις.</P></NOTE>. Συνεπώς, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η υπό κρίση διαφορά εμπίπτει πλήρως στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής. Θα έλεγα μάλιστα ότι αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>τυπική περίπτωση<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> της απλοποιημένης διαδικασίας που καθιερώνει η διάταξη αυτή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Για παράδειγμα, το Δικαστήριο απέκλεισε την εφαρμογή του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ σε περίπτωση που αφορούσε τον καθορισμό θέσεως εξ ονόματος της Ένωσης που επρόκειτο να διατυπωθεί <HT TYPE="ITALIC">ενώπιον διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου</HT>, βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6ης Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Συμβούλιο κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-73/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:663">EU:C:2015:663</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Προφανώς, οποιαδήποτε τροποποίηση συμφωνίας με βάση τη διαδικασία του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ προϋποθέτει την ύπαρξη αρμοδιότητας της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο σύστημα αρμοδιοτήτων που καθιερώνουν οι Συνθήκες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Συναφώς, παραπέμπω στις διεξοδικότατες προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στη γνωμοδότηση 2/15 [(Συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών με τη Σιγκαπούρη), <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:992">EU:C:2016:992</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του συστήματος αρμοδιοτήτων της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, ΣΕΕ, η οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης διέπεται από την αρχή της δοτής αρμοδιότητας. Κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, ΣΕΕ, η Ένωση ενεργεί μόνον εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που της απονέμουν τα κράτη μέλη με τις Συνθήκες για την επίτευξη των στόχων που οι Συνθήκες αυτές ορίζουν. Κάθε αρμοδιότητα η οποία δεν απονέμεται στην Ένωση με τις Συνθήκες ανήκει στα κράτη μέλη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Η αρχή αυτή, σύμφυτη με την ίδια τη λογική των Συνθηκών, διατυπώθηκε ρητώς ως αρχή που διέπει τις κάθετες αρμοδιότητες (δηλαδή τις αρμοδιότητες της Ένωσης έναντι των αρμοδιοτήτων των κρατών μελών) το πρώτον με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (βλ. άρθρο 3β, μετέπειτα άρθρο 5 ΕΚ).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Η αρχή της δοτής αρμοδιότητας εφαρμόζεται τόσο επί των εσωτερικών όσο και επί των εξωτερικών αρμοδιοτήτων.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εσωτερικές και εξωτερικές αρμοδιότητες</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Η Συνθήκη ΛΕΕ απονέμει αρμοδιότητες στην Ένωση. Συναφώς, η εν λόγω Συνθήκη περιλαμβάνει διάφορες νομικές βάσεις επί των οποίων ερείδεται η εξουσία δράσεως της Ένωσης, όπως το άρθρο 91 ΣΛΕΕ στον τομέα των μεταφορών, επί του οποίου θα επανέλθω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Όσον αφορά ειδικότερα την εξωτερική αρμοδιότητα, δηλαδή τη δυνατότητα της Ένωσης (η οποία διαθέτει νομική ικανότητα βάσει του άρθρου 335 ΣΛΕΕ) να συνάπτει συμφωνίες με τρίτες χώρες ή με διεθνείς οργανισμούς, η Συνθήκη της Λισσαβώνας, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Βλ. Geiger, R., σε Geiger, R., Khan, D.-E., και Kotzur, M. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">European Union Treaties</HT>, C. H. Beck, Hart, Μόναχο, Οξφόρδη, 2015, Άρθρο 216, σημείο 1.</P></NOTE>, εξειδικεύει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑137/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:441">EU:C:2013:441</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, Cremona, M., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>Defining competence in EU external relations: lessons from the Treaty reform process<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/>, σε Dashwood, A., Maresceau, M., <HT TYPE="ITALIC">Law and practice of EU external relations – salient features of a changing landscape</HT>, Cambridge University Press, 2008, σ. 34 έως 69, ιδίως σ. 56.</P></NOTE> συνοπτικά τις περιπτώσεις στις οποίες η Ένωση έχει τέτοια αρμοδιότητα. Το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ προβλέπει εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης σε τέσσερις περιπτώσεις, οι οποίες αποτυπώνουν εν πολλοίς τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις εξωτερικές αρμοδιότητες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στη γνωμοδότηση 2/15 [(Συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών με τη Σιγκαπούρη), <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:992">EU:C:2016:992</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η Ένωση μπορεί να συνάπτει συμφωνία με μία ή περισσότερες τρίτες χώρες ή διεθνείς οργανισμούς, πρώτον, όταν το προβλέπουν οι Συνθήκες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Πρόκειται για απλή επιβεβαίωση της αρχής της δοτής αρμοδιότητας. Βλ., επίσης, γνωμοδότηση 1/13 (Προσχώρηση τρίτων κρατών στη Σύμβαση της Χάγης), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141014">14ης Οκτωβρίου 2014</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2303">EU:C:2014:2303</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>, ή όταν η σύναψη συμφωνίας είναι, δεύτερον<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Υπογραμμίζεται ότι στη γερμανική απόδοση του άρθρου 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> δεν αναφέρεται μόνο στη δεύτερη περίπτωση, αλλά και στην τρίτη και στην τέταρτη περίπτωση. Κατά τούτο, η γερμανική απόδοση διαφοροποιείται για παράδειγμα –η απαρίθμηση δεν είναι εξαντλητική– από την αγγλική, τη γαλλική, την πολωνική, την ολλανδική, την ιταλική, την ισπανική, την πορτογαλική, τη δανική και τη σουηδική απόδοση. Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή δεν ασκεί επιρροή στην υπό κρίση υπόθεση.</P></NOTE>, αναγκαία για την επίτευξη, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, ενός εκ των στόχων που καθορίζονται από τις Συνθήκες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Βλ. γνωμοδότηση 1/76 (Συμφωνία σχετική με την ίδρυση ευρωπαϊκού ταμείου ακινητοποιήσεως πλοίων εξυπηρετούντων εσωτερικές γραμμές), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19770426">26ης Απριλίου 1977</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:63">EU:C:1977:63</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0003">3</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· γνωμοδότηση 2/91 (Σύμβαση υπ’ αριθ. 170 ΔΟΕ), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930319">19ης Μαρτίου 1993</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:106">EU:C:1993:106</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και γνωμοδότηση 1/03 (Νέα Σύμβαση του Λουγκάνο), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060207">7ης Φεβρουαρίου 2006</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:81">EU:C:2006:81</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0115">115</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ή, τρίτον, προβλέπεται σε νομικά δεσμευτική πράξη της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Βλ. γνωμοδότηση 1/94 (Συμφωνίες προσαρτημένες στη Συμφωνία ΠΟΕ), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941115">15ης Νοεμβρίου 1994</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:384">EU:C:1994:384</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ή ακόμη, τέταρτον, ενδέχεται να επηρεάσει κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, στο εξής: απόφαση AETR, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Σημειωτέον ότι η δεύτερη και η τέταρτη περίπτωση αποτελούν περιπτώσεις οι οποίες, πριν από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, καλούνταν κοινώς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>σιωπηρές<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/> αρμοδιότητες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ σιωπά, και ορθώς, ως προς το κατά πόσον η εξωτερική αρμοδιότητα είναι αποκλειστική ή συντρέχουσα. Θα επανέλθω στο ζήτημα αυτό σε επόμενα σημεία των προτάσεών μου.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Αρμοδιότητες αποκλειστικές και συντρέχουσες</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Οι κατηγορίες και οι τομείς αρμοδιοτήτων της Ένωσης, μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, εξειδικεύονται λεπτομερώς στον τίτλο Ι (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>Κατηγορίες και τομείς αρμοδιοτήτων της Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/>) του πρώτου μέρους της Συνθήκης ΛΕΕ, επιγραφόμενου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>Οι αρχές<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Καταρχάς, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, όταν οι Συνθήκες απονέμουν στην Ένωση αποκλειστική αρμοδιότητα σε συγκεκριμένο τομέα, μόνον η Ένωση δύναται να νομοθετεί και να εκδίδει νομικά δεσμευτικές πράξεις. Αντίθετα, κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, όταν οι Συνθήκες απονέμουν στην Ένωση συντρέχουσα αρμοδιότητα με τα κράτη μέλη σε συγκεκριμένο τομέα, η Ένωση και τα κράτη μέλη δύνανται να νομοθετούν και να εκδίδουν νομικά δεσμευτικές πράξεις στον τομέα αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Η τελευταία διάταξη κατοχυρώνει την αρχή του αμοιβαίου αποκλεισμού, καθόσον διευκρινίζει ότι τα κράτη μέλη ασκούν την αρμοδιότητά τους κατά το μέτρο που η Ένωση δεν έχει ασκήσει τη δική της και ότι ασκούν εκ νέου την αρμοδιότητά τους κατά το μέτρο που η Ένωση αποφάσισε να παύσει να ασκεί τη δική της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Η αρχή αυτή έχει εφαρμογή τόσο επί των εσωτερικών όσο και επί των εξωτερικών αρμοδιοτήτων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Βλ. γνωμοδότηση 2/94 (Προσχώρηση της Κοινότητας στην ΕΣΔΑ), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960328">28ης Μαρτίου 1996</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:140">EU:C:1996:140</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091001">1ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-370/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:59">EU:C:2009:59</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Έπειτα, τα άρθρα 3 έως 6 ΣΛΕΕ καθορίζουν τα διάφορα είδη αρμοδιοτήτων που διαθέτει η Ένωση ανάλογα με τους τομείς της δραστηριότητάς της. Το άρθρο 3 ΣΛΕΕ, επί του οποίου θα επανέλθω διεξοδικά κατωτέρω, αφορά τις αποκλειστικές αρμοδιότητες, το άρθρο 4 ΣΛΕΕ προβλέπει τη συντρέχουσα αρμοδιότητα ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>προεπιλεγμένη<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/> αρμοδιότητα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η Ένωση έχει συντρέχουσα αρμοδιότητα με τα κράτη μέλη όταν οι Συνθήκες της απονέμουν αρμοδιότητα μη εμπίπτουσα στους τομείς των άρθρων 3 και 6 ΣΛΕΕ.</P></NOTE> και εξειδικεύει τους κύριους τομείς<?PAGE NO="21"?> τους οποίους αφορούν οι συντρέχουσες αρμοδιότητες της Ένωσης και των κρατών μελών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Βλ. άρθρο 4, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</P></NOTE> (μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ρητώς οι μεταφορές)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Βλ. άρθρο 4, παράγραφος 2, περίπτωση ζʹ, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>, το άρθρο 5 ΣΛΕΕ αφορά τον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών στο πλαίσιο της Ένωσης και το άρθρο 6 ΣΛΕΕ ορίζει ότι η Ένωση έχει αρμοδιότητα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>να αναλαμβάνει δράσεις για να υποστηρίζει, να συντονίζει ή να συμπληρώνει τη δράση των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> σε ορισμένους τομείς, όπως η προστασία και η βελτίωση της ανθρώπινης υγείας και η βιομηχανία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Επανέρχομαι στο άρθρο 3 ΣΛΕΕ. Η διάταξη αυτή καθορίζει εξαντλητικώς τους τομείς στους οποίους η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα. Στην παράγραφο 1 απαριθμούνται οι τομείς στους οποίους η Ένωση έχει (ρητή) αποκλειστική αρμοδιότητα, ήτοι η τελωνειακή ένωση, η θέσπιση των κανόνων ανταγωνισμού που είναι αναγκαίοι για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, η νομισματική πολιτική για τα κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ, η διατήρηση των βιολογικών πόρων της θάλασσας στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής και η κοινή εμπορική πολιτική.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ ορίζει ότι η Ένωση διαθέτει επίσης αποκλειστική αρμοδιότητα για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας, πρώτον, όταν η σύναψη αυτή προβλέπεται σε νομοθετική πράξη της Ένωσης ή, δεύτερον, είναι απαραίτητη για να μπορέσει η Ένωση να ασκήσει την εσωτερική της αρμοδιότητα ή, τρίτον, κατά το μέτρο που ενδέχεται να επηρεάσει τους κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους. Υπογραμμίζεται ότι, αντίθετα προς το άρθρο 3, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η παράγραφος 2 της διατάξεως αυτής, καθόσον αναφέρεται στη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>σύναψη διεθνούς συμφωνίας<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/>, περιορίζεται στις εξωτερικές αρμοδιότητες της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Αντίθετα, όταν η Ένωση έχει συντρέχουσα αρμοδιότητα, τότε δυνατότητα δράσεως έχει και η ίδια και τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Ωστόσο, εάν και στο μέτρο που η Ένωση άσκησε την εξωτερική συντρέχουσα αρμοδιότητά της, τα κράτη μέλη δεν μπορούν πλέον να δράσουν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Βλ., επίσης, Lenaerts, K., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>Les répercussions des compétences de la Communauté européenne sur les compétences externes des États membres et la question de <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>préemption<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/><QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/>, σε Demaret, P. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">Relations extérieures de la Communauté européenne et marché intérieur: aspects juridiques et fonctionnels</HT>, Bruges, 1986, σ. 37 έως 62, ιδίως σ. 61.</P></NOTE>. Τα κράτη μέλη ασκούν τις αρμοδιότητές τους κατά το μέτρο που η Ένωση δεν έχει ασκήσει τη δική της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Βλ. άρθρο 2, παράγραφος 2, δεύτερη περίοδος, ΣΛΕΕ. Βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19760714">14ης Ιουλίου 1976</DATE>, <NAME.CASE>Kramer κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>3/76, 4/76 και 6/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:114">EU:C:1976:114</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, παράγραφος 39).</P></NOTE>. Εάν η Ένωση ασκήσει τη συντρέχουσα εξωτερική αρμοδιότητά της, ενεργεί μόνη της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑13/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:190">EU:C:2009:190</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επομένως, η άσκηση από την Ένωση συντρέχουσας αρμοδιότητας ενέχει ένα στοιχείο αποκλειστικότητας, καθώς τα κράτη μέλη δεν μπορούν πλέον να δράσουν. Σε μια τέτοια περίπτωση έχει εφαρμογή η αρχή του αμοιβαίου αποκλεισμού, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 2, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Η διάταξη αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως κωδικοποίηση του μέχρι τούδε ισχύοντος δικαίου. Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-13/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:190">EU:C:2009:190</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και υποσημείωση 40).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Ο χρόνος και ο τρόπος ασκήσεως της αρμοδιότητας αυτής από την Ένωση αποτελούν κατ’ ουσίαν πολιτικό ζήτημα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Υπό την έννοια αυτή, βλ., επίσης, Mögele, R., σε: Streinz, R. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">EUV/AEUV (Kommentar)</HT>, 2η έκδ., C. H. Beck, Μόναχο, 2012, Artikel 216 AEUV, σημείο 32.</P></NOTE>, το οποίο οριοθετείται από τη διαδικασία του άρθρου 218 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στη γνωμοδότηση 2/15 [(Συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών με τη Σιγκαπούρη, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:992">EU:C:2016:992</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Επιβάλλεται να τονιστεί η διάκριση μεταξύ αποκλειστικής αρμοδιότητας, κατά την έννοια του άρθρου 3 ΣΛΕΕ, και συντρέχουσας αρμοδιότητας την οποία η Ένωση αποφάσισε να ασκήσει. Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, τα κράτη μέλη ασκούν εκ νέου την αρμοδιότητά τους κατά το μέτρο που η Ένωση αποφάσισε να παύσει να ασκεί τη δική της. Η διάταξη αυτή έχει εφαρμογή μόνον επί των συντρεχουσών αρμοδιοτήτων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="22"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, όσον αφορά τη σχέση μεταξύ του άρθρου 216, παράγραφος 1, και του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, επισημαίνεται ότι η πρώτη εκ των διατάξεων αυτών αφορά την ύπαρξη εξωτερικής αρμοδιότητας, ενώ η δεύτερη επιλύει το ζήτημα αν η εξωτερική αρμοδιότητα (που θεμελιώνεται στο άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ) είναι αποκλειστική ή όχι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στη γνωμοδότηση 2/15 [(Συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών με τη Σιγκαπούρη), <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:992">EU:C:2016:992</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>]. Προσθέτω ότι η νομική θεωρία, κατά το μεγαλύτερο μέρος της, συμμερίζεται την προσέγγιση αυτή. Βλ., για παράδειγμα, Eeckhout, P., <HT TYPE="ITALIC">EU External Relations Law</HT>, 2η έκδ., Oxford University Press, 2012, σ. 112· Hartley, T., <HT TYPE="ITALIC">The foundations of European Union law</HT>, 8η έκδ., Oxford University Press, 2014, σ. 186· Geiger, R., σε Geiger, R., Khan, D.-E., και Kotzur, M., <HT TYPE="ITALIC">European Union Treaties</HT>, C. H. Beck, Hart, Μόναχο, Οξφόρδη, 2015, Artikel 216 AEUV, σημείο 3· Lachmayer, K., von Förster, St., σε von der Groeben, H., Schwarze, J. και Hatje, A. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">Europäisches Unionsrecht (Kommentar)</HT>, 7η έκδ., Nomos, Μπάντεν-Μπάντεν, 2015, Artikel 216 AEUV, σημείο 4· Mögele, R., σε Streinz, R. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">EUV/AEUV (Kommentar)</HT>, 2η έκδ., C. H. Beck, Mόναχο, 2012, Artikel 216 AEUV, σημείο 29.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Τούτο προκύπτει σαφώς, κατά τη γνώμη μου, από το γράμμα των δύο αυτών διατάξεων καθώς και από την αντίστοιχη θέση της καθεμίας στη Συνθήκη ΛΕΕ. Επιπλέον, προκύπτει ότι το γράμμα, και συνεπώς το πεδίο εφαρμογής, του άρθρου 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ είναι ευρύτερο από εκείνο του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Μόνον ένα μέρος των αρμοδιοτήτων που μνημονεύονται στο άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ συνιστούν αποκλειστικές αρμοδιότητες βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Παραδόξως, σε ορισμένες γλωσσικές αποδόσεις, το άρθρο 216, παράγραφος 1, τέταρτη περίπτωση, ΣΛΕΕ ενδέχεται να εμφανίζεται ως περιοριστικότερο σε σχέση με το άρθρο 3, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, ΣΛΕΕ. Αυτό δεν συμβαίνει στη γαλλική απόδοση. Εν πάση περιπτώσει, όπως και η γενική εισαγγελέας E. Sharpston στις προτάσεις της στη γνωμοδότηση 2/15 [(Συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών με τη Σιγκαπούρη), <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:992">EU:C:2016:992</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, υποσημείωση 26], δεν θεωρώ ότι έχει αποφασιστική σημασία η τυχόν διαφορά στη διατύπωση των δύο αυτών διατάξεων σε κάποιες γλωσσικές αποδόσεις.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Επομένως, πρέπει καταρχάς να εξεταστεί αν υφίσταται αρμοδιότητα της Ένωσης, με βάση το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ σε συνδυασμό, ενδεχομένως, με άλλες διατάξεις της Συνθήκης ΛΕΕ, και έπειτα να εξεταστεί το ζήτημα της φύσεως της αρμοδιότητας αυτής, και ιδίως το αν αυτή είναι αποκλειστική με βάση το άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ ή απλώς συντρέχουσα. Την ίδια προσέγγιση ακολουθεί και το Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Βλ., για παράδειγμα, γνωμοδότηση 1/13 (Προσχώρηση τρίτων κρατών στη Σύμβαση της Χάγης), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141014">14ης Οκτωβρίου 2014</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2303">EU:C:2014:2303</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Συντρέχουσα αρμοδιότητα και μικτή συμφωνία: δύο διαφορετικά ζητήματα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Τονίζω ότι το ζήτημα της αρμοδιότητας –αποκλειστικής ή συντρέχουσας– δεν πρέπει να συγχέεται με το ζήτημα της μικτής συμφωνίας, ήτοι συμφωνίας με ένα ή περισσότερα τρίτα κράτη ή με διεθνή οργανισμό στον οποίο είναι ταυτόχρονα μέρη και η Ένωση και τα κράτη μέλη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας Ν. Wahl στις προτάσεις του στη γνωμοδότηση 3/15<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Γνωμοδότηση Συνθήκη του Μαρακές για την πρόσβαση σε δημοσιευμένα έργα (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:657">EU:C:2016:657</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0119">119</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>η επιλογή μεταξύ μικτής συμφωνίας και συμφωνίας της Ένωσης και μόνον, οσάκις το αντικείμενο της συμφωνίας περιλαμβάνεται σε τομέα συντρέχουσας αρμοδιότητας […], αποτελεί γενικώς ζήτημα που εμπίπτει στην ευχέρεια του νομοθέτη της Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Το δίκαιο της Ένωσης απαιτεί τη σύναψη μικτής συμφωνίας μόνο στην περίπτωση κατά την οποία ένα τμήμα της συμφωνίας αυτής υπάγεται στην αρμοδιότητα της Ένωσης και ένα άλλο τμήμα υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών, χωρίς οποιοδήποτε εκ των τμημάτων αυτών να είναι παρεπόμενο του άλλου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ν. Wahl στη γνωμοδότηση 3/15 [(Συνθήκη του Μαρακές για την πρόσβαση σε δημοσιευμένα έργα), <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:657">EU:C:2016:657</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0122">122</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Αντίστοιχα, η ίδια αρχή ισχύει και για τις τροποποιήσεις μικτής συμφωνίας, όπως εν προκειμένω. Εάν, για παράδειγμα, η Ένωση αποφασίσει να ασκήσει την αρμοδιότητά της αναφορικά με τέτοιες τροποποιήσεις σε κάποιον τομέα συντρεχουσών αρμοδιοτήτων, τότε τη σχετική απόφαση δεν την λαμβάνουν τα κράτη μέλη αλλά η Ένωση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="23"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Τα ανωτέρω αποτυπώνονται στη συμφωνία περί προσχωρήσεως μεταξύ της Ένωσης και του OTIF. Βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 2, της συμφωνίας αυτής, όσον αφορά τις αποφάσεις επί θεμάτων για τα οποία η Ένωση έχει συντρέχουσα αρμοδιότητα με τα κράτη μέλη της, ψηφίζουν είτε η Ένωση είτε τα κράτη μέλη. Κατά συνέπεια, εάν η Ένωση αποφάσισε να ασκήσει τη συντρέχουσα εξωτερική αρμοδιότητά της, τότε ψηφίζει μόνη της στο πλαίσιο του OTIF.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι, δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, ΣΛΕΕ, υφίσταται συντρέχουσα αρμοδιότητα της Ένωσης και των κρατών μελών όσον αφορά τα μέτρα σχετικά με την πολιτική μεταφορών στο εσωτερικό της Ένωσης και ότι, επί συντρέχουσας αρμοδιότητας, από το άρθρο 2, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ προκύπτει ότι τόσο η Ένωση όσο και τα κράτη μέλη δύνανται να νομοθετούν και να εκδίδουν νομικά δεσμευτικές πράξεις και ότι τα κράτη μέλη ασκούν την αρμοδιότητά τους μόνο κατά το μέτρο που η Ένωση δεν έχει ασκήσει τη δική της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Επιπλέον, οι διάδικοι συμφωνούν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δέχεται ότι η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>Ένωση μπορεί ενδεχομένως […] να θεσπίσει κοινές διατάξεις<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/>.</P></NOTE> ότι, αφενός, η Ένωση έχει εσωτερική αρμοδιότητα, βάσει του άρθρου 91, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, να θεσπίζει διατάξεις για τις επιχειρήσεις σιδηροδρομικών μεταφορών στους οικείους τομείς του ιδιωτικού δικαίου των μεταφορών, ήτοι το (ιδιωτικό) δίκαιο μεταφοράς εμπορευμάτων, το δίκαιο των συμβάσεων ναυλώσεως ή των συμβάσεων που αφορούν τη διάθεση της χρήσεως οχήματος καθώς και το δίκαιο των συμβάσεων χρήσεως εγκαταστάσεως, και ότι, αφετέρου, η Ένωση δεν έχει κάνει ακόμα χρήση της αρμοδιότητας αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Περιέργως, στις αμφισβητούμενες σκέψεις της προσβαλλομένης αποφάσεως το Συμβούλιο επισημαίνει ότι πρόκειται για συντρέχουσα αρμοδιότητα, ενώ στο υπόμνημά του απαντήσεως υποστηρίζει ότι η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ύπαρξη εξωτερικής αρμοδιότητας;</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρηματολογία των διαδίκων</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει ότι, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων, η πολιτική μεταφορών υπάγεται σε συντρέχουσα αρμοδιότητα της Ένωσης και των κρατών μελών, πλην των περιπτώσεων του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, στις οποίες η εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης είναι αποκλειστική.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, προκειμένου να επιβεβαιωθεί ότι η Ένωση έχει αρμοδιότητα, βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, να εκδώσει απόφαση για τον καθορισμό της θέσεως της Ένωσης σε διεθνές όργανο, θα πρέπει, όταν η πράξη που εκδίδει το όργανο αυτό αποσκοπεί στην τροποποίηση των διατάξεων μικτής συμφωνίας, να εξακριβωθεί αν οι τροποποιήσεις αφορούν διατάξεις της συμφωνίας υπαγόμενες στην αρμοδιότητα της Ένωσης. Ελλείψει τέτοιας αρμοδιότητας, δεν μπορεί να εκδοθεί απόφαση για τον καθορισμό της θέσεως της Ένωσης. Κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στο πλαίσιο της εξακριβώσεως αυτής σημασία έχει αν η απόφαση του εν λόγω διεθνούς οργάνου έχει άμεσο αντίκτυπο στο κεκτημένο της Ένωσης και, επομένως, αν υφίστανται κοινοί κανόνες οι οποίοι ενδέχεται να επηρεαστούν ή να μεταβληθεί η εμβέλειά τους εξαιτίας της αποφάσεως αυτής. Το ενδεχόμενο αυτό προϋποθέτει, κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ότι οι τροποποιήσεις των διατάξεων της διεθνούς συμφωνίας εμπίπτουν σε τομέα στον οποίο η Ένωση έχει θεσπίσει κοινούς κανόνες. Συναφώς, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μνημονεύει την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση AETR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, επισημαίνει ότι η δράση της Ένωσης στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων δεν περιορίζεται στους τομείς που ρυθμίζονται ήδη με εσωτερικές διατάξεις της Ένωσης. Ισχυρίζεται ότι η Ένωση μπορεί να ενεργήσει στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων ακόμη και όταν οι οικείοι τομείς δεν έχουν αποτελέσει ή έχουν αποτελέσει μόνον εν μέρει αντικείμενο ενωσιακής κανονιστικής ρυθμίσεως, η οποία, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να επηρεαστεί. Εκτιμά ότι η Ένωση δύναται να συνάψει μόνη της διεθνή συμφωνία κάνοντας χρήση, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων, μιας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>εν δυνάμει<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00BB" ID="QE0071"/> αρμοδιότητας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, σε αντίθεση με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκτιμά ότι, σε τομέα που υπάγεται σε συντρέχουσα αρμοδιότητα, η θέση της Ένωσης σε όργανο που έχει συσταθεί με διεθνή συμφωνία δύναται να καθοριστεί με απόφαση που εκδίδεται βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, εφόσον η θέση αυτή εξυπηρετεί το συμφέρον της Ένωσης, και τούτο ακόμη και αν δεν υφίστανται κοινοί κανόνες στον οικείο τομέα. Πρόκειται, στην περίπτωση αυτή, για την άσκηση συντρέχουσας εξωτερικής αρμοδιότητας, η οποία περιορίζεται, συμφώνως προς το πρωτόκολλο (αριθ. 25) σχετικά με την άσκηση των συντρεχουσών αρμοδιοτήτων, το οποίο προσαρτάται στις Συνθήκες ΕΕ και ΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="202" PAGE.FIRST="306" DATE.PUB="2016">ΕΕ 2016, C 202, σ. 306</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, στα συγκεκριμένα σημεία που καλύπτονται από τη νομική πράξη της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η Ένωση επέλεξε να ασκήσει την εξωτερική της αρμοδιότητα στον τομέα των μεταφορών προκειμένου να καταστεί συμβαλλόμενο μέρος της COTIF, προσδιορίζοντας την έκταση και τη φύση της αρμοδιότητάς της στους τομείς στους οποίους ανέλαβε αρμοδιότητες, όπως επιβεβαιώνει η μνεία του άρθρου 91 στην πρώτη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως 2013/103 καθώς και η δήλωση σχετικά με την αρμοδιότητα της Ένωσης, η οποία προσαρτάται στην ίδια απόφαση. Η δήλωση αυτή, η οποία δημιουργεί ενδεχομένως την εντύπωση ότι η μεταβίβαση των συντρεχουσών αρμοδιοτήτων προϋποθέτει την ύπαρξη διατάξεων της Ένωσης, δεν αποκλείει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα νέας μεταβιβάσεως συντρεχουσών αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο της COTIF.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Πρώτον, πρέπει να εξεταστεί αν εν προκειμένω η Ένωση είχε εξωτερική αρμοδιότητα με βάση το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του άρθρου 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Όπως επισήμανα ήδη, το άρθρο 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ παρέχει στην Ένωση την εξουσία να συνάπτει συμφωνίες με μία ή περισσότερες τρίτες χώρες ή διεθνείς οργανισμούς όταν η σύναψη συμφωνίας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>είναι αναγκαία για την επίτευξη, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, ενός εκ των στόχων που καθορίζονται από τις Συνθήκες<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, η επίμαχη Σύμβαση εμπίπτει πράγματι σε πολιτική της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Επιπλέον, όπως προαναφέρθηκε, οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι η Ένωση έχει εσωτερική αρμοδιότητα με βάση το άρθρο 91, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Επομένως, βρισκόμαστε πράγματι στο πλαίσιο της πολιτικής μεταφορών.</P></NOTE>, δεδομένου ότι οι μεταφορές αποτελούν αντικείμενο του τίτλου VI του τρίτου μέρους της Συνθήκης ΛΕΕ. Σύμφωνα με το άρθρο 90 ΣΛΕΕ, οι στόχοι των Συνθηκών επιδιώκονται, όσον αφορά το αντικείμενο του τίτλου αυτού, στο πλαίσιο κοινής πολιτικής μεταφορών. Ειδικότερα, από το άρθρο 91, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ προκύπτει ότι η Ένωση έχει (εσωτερική) αρμοδιότητα να καθορίζει την εν λόγω πολιτική μεταφορών. Επιπλέον, δυνάμει του άρθρου 100, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, οι διατάξεις του τίτλου VI εφαρμόζονται, inter alia, στις σιδηροδρομικές μεταφορές.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="25"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Εξάλλου, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 91, παράγραφος 1, και το άρθρο 80, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ προβλέπουν εξουσία δράσεως της Ένωσης στον τομέα των μεταφορών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050714">14ης Ιουλίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-433/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:462">EU:C:2005:462</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Ευρύτερα, η πολιτική των μεταφορών συνδέεται άρρηκτα με εκείνη της εσωτερικής αγοράς. Η πολιτική μεταφορών συμβάλλει άμεσα στην υλοποίηση της εσωτερικής αγοράς και, επιπλέον, η ίδια η Συνθήκη ΛΕΕ προβλέπει ότι ορισμένες πτυχές των μεταφορών συνιστούν, αυτές καθεαυτές, ειδική κατηγορία υπηρεσιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Κατά το άρθρο 58, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών στον τομέα των μεταφορών διέπεται από τις διατάξεις του τίτλου που αναφέρεται στις μεταφορές.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το κριτήριο της αναγκαιότητας που καθιερώνεται στο άρθρο 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Δηλαδή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>αναγκαία για την επίτευξη, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, ενός εκ των στόχων που καθορίζονται από τις Συνθήκες<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/>.</P></NOTE>, φρονώ ότι αυτό πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Και αυτό σε αντίθεση με το κριτήριο της αναγκαιότητας που καθιερώνεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, διάταξη η οποία, υπενθυμίζω, αφορά την <HT TYPE="ITALIC">αποκλειστική</HT> φύση μιας αρμοδιότητας.</P></NOTE>. Συναφώς, τα αρμόδια πολιτικά θεσμικά όργανα διαθέτουν ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως. Το κριτήριο της αναγκαιότητας θα μπορούσε μάλιστα να θεωρηθεί ως απλή επιβεβαίωση, δηλωτικού χαρακτήρα, των αρχών της επικουρικότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Βλ. άρθρο 5, παράγραφος 3, ΣΕΕ.</P></NOTE> και της αναλογικότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Βλ. άρθρο 5, παράγραφος 4, ΣΕΕ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, κατά τη δική μου αντίληψη για το άρθρο 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ, το κριτήριο της αναγκαιότητας χρησιμεύει πρωτίστως ως κριτήριο αποκλεισμού της εξωτερικής αρμοδιότητας της Ένωσης στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωτερική δράση της Ένωσης δεν καθιστά δυνατή την επίτευξη των σκοπών της Συνθήκης ΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Ειδικότερα, οι επίμαχες τροποποιήσεις κατατείνουν στην επίτευξη των σκοπών της Συνθήκης ΛΕΕ, στο πλαίσιο της πολιτικής μεταφορών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Τίθεται πλέον το ερώτημα αν η Ένωση έχει εξωτερική αρμοδιότητα εφόσον πληρούνται οι απαιτήσεις του άρθρου 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ ή αν πρέπει να πληρούνται περαιτέρω απαιτήσεις. Έχει η Ένωση εξωτερική αρμοδιότητα χωρίς να απαιτείται προϋπάρχουσα εσωτερική κανονιστική ρύθμιση;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Φρονώ πως ναι.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Η διατύπωση του άρθρου 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ, η οποία θυμίζει πολύ έντονα τη διατύπωση του άρθρου 352, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Κατά το οποίο, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>[ε]άν, στο πλαίσιο των πολιτικών που καθορίζονται από τις Συνθήκες, η δράση της Ένωσης θεωρείται απαραίτητη για την επίτευξη ενός από τους στόχους που τίθενται με τις Συνθήκες, χωρίς αυτές να προβλέπουν τις εξουσίες δράσης που απαιτούνται για τον σκοπό αυτό, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας ομόφωνα μετά από πρόταση της Επιτροπής και την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, θεσπίζει τις κατάλληλες διατάξεις<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/>.</P></NOTE>, όπερ εξηγείται διότι η προ της θεσπίσεως της Συνθήκης της Λισσαβώνας νομολογία του Δικαστηρίου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>δανείστηκε, κατά κάποιον τρόπο, προκειμένου να την εφαρμόσει στον τομέα των αρμοδιοτήτων της [Ένωσης] στις εξωτερικές σχέσεις, τη λογική στην οποία στηρίζεται το άρθρο [352 ΣΛΕΕ]<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Α. Tizzano στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-466/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:63">EU:C:2002:63</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, είναι σαφής και δεν καταλείπει καμία αμφιβολία. Η διάταξη αυτή αναφέρεται στους στόχους που καθορίζονται από τις Συνθήκες, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Βλ., επίσης, Schmalenbach, K., σε Calliess, Chr., Ruffert, M. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">EUV/AEUV</HT>, 5η έκδ., C. H. Beck, Μόναχο, 2016, Artikel 216 AEUV, σημείο 12· Schütze, R., <HT TYPE="ITALIC">European Union Law</HT>, Cambridge University Press, 2015, σ. 272. Μάλιστα, κατά τον Hartley, T., <HT TYPE="ITALIC">The foundations of European Union law</HT>, 8η έκδ., Oxford University Press, 2014, σ. 186, η διατύπωση του άρθρου 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>βασίζεται<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/> στη διατύπωση του άρθρου 352 ΣΛΕΕ.</P></NOTE>. Δεν απαιτείται προηγούμενη εσωτερική κανονιστική ρύθμιση. Στις διατάξεις της Συνθήκης ΛΕΕ, το ζήτημα της εσωτερικής κανονιστικής ρυθμίσεως, το οποίο<?PAGE NO="26"?> ρυθμίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Δηλαδή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>απαραίτητη για να μπορέσει η Ένωση να ασκήσει την εσωτερική της αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00BB" ID="QE0077"/>.</P></NOTE>, ανακύπτει το πρώτον κατά το στάδιο του χαρακτηρισμού μιας εξωτερικής αρμοδιότητας (καθιερούμενης με βάση το άρθρο 216, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ) και, ακόμη και τότε, δεν απαιτείται προηγούμενη εσωτερική κανονιστική ρύθμιση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Υπό την έννοια αυτή, βλ., επίσης, Kadelbach, S., σε von der Groeben, H., Schwarze, J., και Hatje, A. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">Europäisches Unionsrecht (Kommentar)</HT>, 7η έκδ., Nomos, Μπάντεν-Μπάντεν, 2015, Artikel 5 EUV, σημείο 24, και Hartley, T., <HT TYPE="ITALIC">The foundations of European Union law</HT>, 8η έκδ., Oxford University Press, 2014, σ. 180.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Επιπλέον, ούτε από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει απαίτηση για προηγούμενη εσωτερική κανονιστική ρύθμιση. Οσάκις ανέκυψε ζήτημα προηγούμενης εσωτερικής κανονιστικής ρυθμίσεως, η υπόθεση δεν αφορούσε την ύπαρξη εξωτερικής αρμοδιότητας, αλλά τον χαρακτηρισμό εξωτερικής αρμοδιότητας ως αποκλειστικής ή όχι<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE>, <NAME.CASE>AETR</NAME.CASE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· γνωμοδότηση 1/76 (Συμφωνία σχετική με την ίδρυση ευρωπαϊκού ταμείου ακινητοποιήσεως πλοίων εξυπηρετούντων εσωτερικές γραμμές), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19770426">26ης Απριλίου 1977</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:63">EU:C:1977:63</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)· γνωμοδότηση 1/94 (Συμφωνίες προσαρτημένες στη Συμφωνία ΠΟΕ), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19941115">15ης Νοεμβρίου 1994</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:384">EU:C:1994:384</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021105">5ης Νοεμβρίου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γερμανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-476/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:631">EU:C:2002:631</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0089">89</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, από την απόφαση Kramer κ.λπ.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19760714">14ης Ιουλίου 1976</DATE> (<NO.CASE>3/76, 4/76 και 6/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:114">EU:C:1976:114</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> προκύπτει ότι και μόνον η ύπαρξη εσωτερικής αρμοδιότητας συνεπάγεται εξωτερική αρμοδιότητα, έστω και αν δεν έχουν θεσπιστεί (ακόμη) εσωτερικά μέτρα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Βλ., επίσης, Craig, P., De Burca, G., <HT TYPE="ITALIC">EU law</HT>, 6η έκδ., Oxford University Press, 2015, σ. 80.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Στη γνωμοδότηση 2/00<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Γνωμοδότηση (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης για την πρόληψη των προερχόμενων από τη βιοτεχνολογία κινδύνων), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:664">EU:C:2001:664</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Δικαστήριο απεφάνθη σχετικά με την επιλογή της κατάλληλης νομικής βάσεως για την πράξη με την οποία το Συμβούλιο προτίθετο να συνάψει το πρωτόκολλο της Καρθαγένης για την πρόληψη των προερχόμενων από τη βιοτεχνολογία κινδύνων. Tο ζήτημα αυτό δίχαζε την Επιτροπή, αφενός, και το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη, αφετέρου. Κατά την άποψη της Επιτροπής, το πρωτόκολλο αυτό ενέπιπτε κατ’ ουσίαν στο πεδίο εφαρμογής της κοινής εμπορικής πολιτικής με βάση το άρθρο 207 ΣΛΕΕ, η οποία συνιστά αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης, ενώ κατά το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη ενέπιπτε στην πολιτική περιβάλλοντος με βάση το άρθρο 192, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η οποία συνιστά (επίσης) εξωτερική αρμοδιότητα, αλλά συντρέχουσα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Κατά το Δικαστήριο, η σύναψη του πρωτοκόλλου της Καρθαγένης, εξ ονόματος της Ένωσης, έπρεπε να θεμελιωθεί σε μία μόνο νομική βάση, ειδική για την πολιτική περιβάλλοντος, ήτοι στο άρθρο 192, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Γνωμοδότηση 2/00 (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης περί προλήψεως των κινδύνων που απορρέουν από τη βιοτεχνολογία), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:664">EU:C:2001:664</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Περαιτέρω, μνημονεύοντας την απόφαση AETR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE>, <NAME.CASE>AETR</NAME.CASE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Δικαστήριο επισήμανε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>[π]ρέπει επομένως να εξεταστεί ακόμη αν η [Ένωση] έχει, βάσει του άρθρου [192 ΣΛΕΕ], <HT TYPE="ITALIC">αποκλειστική</HT> αρμοδιότητα [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>] να συνάψει το πρωτόκολλο λόγω της υπάρξεως πράξεων του παραγώγου δικαίου που έχουν θεσπιστεί στο [πλαίσιο της Ένωσης], οι οποίες καλύπτουν ενδεχομένως τον τομέα της βιοασφάλειας και θα μπορούσαν να θιγούν σε περίπτωση συμμετοχής των κρατών μελών στη διαδικασία συνάψεως του εν λόγω πρωτοκόλλου<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="00BB" ID="QE0078"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Γνωμοδότηση 2/00 (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης περί προλήψεως των κινδύνων που απορρέουν από τη βιοτεχνολογία), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:664">EU:C:2001:664</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Συνεπώς, το Δικαστήριο έκρινε ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η πραγματοποιηθείσα σε εσωτερικό επίπεδο εναρμόνιση, στον τομέα εφαρμογής του πρωτοκόλλου της Καρθαγένης, κάλυπτε μόνον εν μέρει τέτοιον τομέα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ένωση και τα κράτη μέλη είχαν συντρέχουσα αρμοδιότητα να συνάψουν το πρωτόκολλο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Γνωμοδότηση 2/00 (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης περί προλήψεως των κινδύνων που απορρέουν από τη βιοτεχνολογία), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:664">EU:C:2001:664</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="27"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Επομένως, σε πρώτο στάδιο, το Δικαστήριο διαπίστωσε την ύπαρξη αρμοδιότητας, προτού εξετάσει το ζήτημα της αποκλειστικότητάς της. Μόνο σε δεύτερο στάδιο εξέτασε την ύπαρξη πράξεων του παράγωγου δικαίου. Συνεπώς, από τη γνωμοδότηση 2/00<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Γνωμοδότηση (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης περί προλήψεως των κινδύνων που απορρέουν από τη βιοτεχνολογία), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:664">EU:C:2001:664</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> προκύπτει ότι η ύπαρξη εξωτερικής συντρέχουσας αρμοδιότητας είναι ανεξάρτητη από την ύπαρξη πράξεων του παράγωγου δικαίου και, άρα, από την άσκηση εσωτερικής αρμοδιότητας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, από τις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041007">7ης Οκτωβρίου 2004</DATE> (<NO.CASE>C-239/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:598">EU:C:2004:598</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και Επιτροπή κατά Ιρλανδίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060530">30ής Μαΐου 2006</DATE> (<NO.CASE>C-459/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:345">EU:C:2006:345</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> προκύπτει ότι η Ένωση έχει την ευχέρεια να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες ακόμη και αν τα ειδικά ζητήματα που διέπουν οι συμφωνίες αυτές δεν αποτελούν ήδη ή αποτελούν όλως μερικώς αντικείμενο κανονιστικής ρυθμίσεως στο επίπεδο της Ένωσης, ρυθμίσεως μη δυνάμενης να θιγεί εξ αυτού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Οι τρεις αυτές υποθέσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Γνωμοδότηση 2/00 (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης περί προλήψεως των κινδύνων που απορρέουν από τη βιοτεχνολογία), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011206">6ης Δεκεμβρίου 2001</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:664">EU:C:2001:664</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)· αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041007">7ης Οκτωβρίου 2004</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Γαλλίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-239/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:598">EU:C:2004:598</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060530">30ής Μαΐου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ιρλανδίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-459/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:345">EU:C:2006:345</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> αφορούσαν την εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης στον τομέα του περιβάλλοντος, η οποία είναι συντρέχουσα. Το γεγονός ότι επρόκειτο για ρητή εξωτερική αρμοδιότητα με βάση το άρθρο 192 και το άρθρο 191, παράγραφος 1, τέταρτη περίπτωση, ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Βλ., επίσης, άρθρο 216, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, ΣΛΕΕ.</P></NOTE>, και όχι για σιωπηρή εξωτερική αρμοδιότητα με βάση το άρθρο 91 ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με το άρθρο 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ, ουδόλως επηρεάζει τη διαπίστωση που διατυπώθηκε στο προηγούμενο σημείο, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Η σιωπηρή αρμοδιότητα δεν έχει λιγότερη ισχύ από τη ρητή αρμοδιότητα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Εξάλλου, έχω επίγνωση του γεγονότος ότι το πλαίσιο των υποθέσεων επί των οποίων εκδόθηκαν οι προαναφερθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας και Επιτροπή κατά Ιρλανδίας ήταν διαφορετικό από το πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, στο μέτρο που οι υποθέσεις εκείνες αφορούσαν πρωτίστως την εξέταση, εκ μέρους του Δικαστηρίου, της ίδιας της αρμοδιότητάς του να ερμηνεύσει τις διατάξεις μικτής συμφωνίας και να κρίνει διαφορά σχετική με την τήρηση των διατάξεων αυτών. Ωστόσο, αυτό ουδόλως θίγει τις κρίσεις του Δικαστηρίου στις εν λόγω υποθέσεις. Το πλαίσιο μπορεί να είναι διαφορετικό, όχι όμως και το δίκαιο. Οι εν λόγω δύο υποθέσεις αφορούσαν την εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης στον τομέα του περιβάλλοντος, αρμοδιότητα που είναι, καταρχήν, συντρέχουσα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Επομένως, οι κρίσεις του Δικαστηρίου στις αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας και Επιτροπή κατά Ιρλανδίας ισχύουν και στην υπό κρίση υπόθεση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Η απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110308">8ης Μαρτίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Lesoochranárske zoskupenie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-240/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:125">EU:C:2011:125</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), την οποία επικαλείται η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ουδόλως επηρεάζει τις διαπιστώσεις αυτές. Ειδικότερα, στην υπόθεση αυτή, υφίστατο εσωτερική κανονιστική ρύθμιση (βλ. σκέψη 37 της αποφάσεως αυτής).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί των λοιπών υποχρεώσεων του Συμβουλίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Η ερμηνεία του άρθρου 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ την οποία προτείνω δεν σημαίνει ότι τα πολιτικά θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν απεριόριστο περιθώριο εκτιμήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Πρώτον, τα εν λόγω όργανα υπόκεινται στην υποχρέωση αιτιολογήσεως κατά το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Θα αναλύσω το σημείο αυτό στο πλαίσιο της εξετάσεως του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προβάλλει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="28"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Δεύτερον, σε περίπτωση που ασκούν συντρέχουσα αρμοδιότητα, τα εν λόγω θεσμικά όργανα οφείλουν να τηρούν την αρχή της επικουρικότητας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, ΣΕΕ. Η αρχή αυτή έχει εφαρμογή στην άσκηση οποιασδήποτε συντρέχουσας αρμοδιότητας, είτε εσωτερικής είτε εξωτερικής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>Υπό την έννοια αυτή, βλ., επίσης, Lorz, R. A., Meurers, V., σε von Arnauld, A. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">Europäische Außenbeziehungen (Enzyklopädie Europarecht, Band 10)</HT>, Nomos, Μπάντεν-Μπάντεν, 2014, § 2, σημείο 42· Kadelbach, S., σε von der Groeben, H., Schwarze, J., και Hatje, A. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">Europäisches Unionsrecht (Kommentar)</HT>, 7η έκδ., Nomos, Μπάντεν-Μπάντεν, 2015, Artikel 5 EUV, σημείο 24· Roldán Barbero, J., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>The relationship of the Member States’ International Agreements with the EU<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/>, σε Eeckhout, P., Lopez-Escudero, M. (επιμ.), <HT TYPE="ITALIC">The European Union’s external action in times of crisis</HT>, Hart, Oxford, Πόρτλαντ (Όρεγκον), 2014, σ. 249 έως 269, ιδίως σ. 266.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Πρόταση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, η Ένωση έχει εξωτερική αρμοδιότητα με βάση το άρθρο 91 σε συνδυασμό με το άρθρο 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ. Όπως επισήμανα νωρίτερα, τα επίμαχα μέτρα συμβάλλουν, στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, στην επίτευξη των στόχων που καθιερώνουν οι Συνθήκες. Το Συμβούλιο άσκησε την αρμοδιότητα αυτή. Επομένως, συμφώνως προς το άρθρο 2, παράγραφος 2, δεύτερη περίοδος, ΣΛΕΕ, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν μπορεί πλέον να ασκήσει τη συντρέχουσα αρμοδιότητά της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο δεν παραβίασε την αρχή της δοτής αρμοδιότητας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5, παράγραφος 2, ΣΕΕ, και άρα ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Η εξέταση του πρώτου λόγου ακυρώσεως θα έπρεπε να ολοκληρωθεί εδώ, δεδομένου ότι προτείνω την απόρριψή του. Ωστόσο, θα συνεχίσω την ανάλυσή μου για την περίπτωση που το Δικαστήριο επιθυμεί να εξεταστεί επιπλέον το ζήτημα αν, εν προκειμένω, η Ένωση είχε και αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ύπαρξη αποκλειστικής εξωτερικής αρμοδιότητας;</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του άρθρου 3, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Πρέπει να εξεταστεί αν η Ένωση έχει αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Ελλείψει σχετικής ρήτρας σε νομοθετική πράξη της Ένωσης, η πρώτη περίπτωση του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ πρέπει ευθύς εξαρχής να αποκλειστεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Το ίδιο ισχύει και για τη δεύτερη περίπτωση του ίδιου άρθρου, η οποία, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει εφαρμογή, καθώς δεν προκύπτει από τη δικογραφία ότι η έκδοση της αποφάσεως του Συμβουλίου είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>απαραίτητη για να μπορέσει η Ένωση να ασκήσει την εσωτερική της αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="00BB" ID="QE0080"/>. Επομένως, η υπό κρίση υπόθεση δεν αποτελεί περίπτωση ανάλογη με εκείνη της γνωμοδοτήσεως 1/76<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0088"><P>Γνωμοδότηση (Συμφωνία σχετική με την ίδρυση ευρωπαϊκού ταμείου ακινητοποιήσεως πλοίων εξυπηρετούντων εσωτερικές γραμμές), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19770426">26ης Απριλίου 1977</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:63">EU:C:1977:63</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Απομένει συνεπώς η τρίτη περίπτωση του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Τίθεται το εξής ερώτημα: πώς πρέπει να ερμηνευθεί η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>κατά το μέτρο που [η σύναψη διεθνούς συμφωνίας] ενδέχεται να επηρεάσει τους κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/> του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ;</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="29"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Η φράση αυτή αντιστοιχεί στη διατύπωση με την οποία το Δικαστήριο, στη σκέψη 22 της αποφάσεως AETR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0089"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE>, <NAME.CASE>AETR</NAME.CASE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, καθόρισε τη φύση των διεθνών δεσμεύσεων τις οποίες απαγορεύεται να αναλαμβάνουν τα κράτη μέλη εκτός του πλαισίου των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, όταν έχουν θεσπιστεί κοινοί κανόνες της Ένωσης για την επίτευξη των σκοπών της Συνθήκης ΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0090"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επομένως, η φράση αυτή πρέπει να ερμηνευθεί βάσει των διευκρινίσεων που παρέσχε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση AETR και με τη διαμορφωθείσα σε συνέχεια της αποφάσεως αυτής νομολογία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0091"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Πώς πρέπει συνεπώς να ερμηνευθεί η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>ενδέχεται να επηρεάσει τους κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/>;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>Το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ υπονοεί ότι θα πρέπει να υπάρχουν ήδη κανόνες της Ένωσης αναφορικά με τον τομέα που καλύπτεται από τη διεθνή συμφωνία. Εάν δεν υπάρχουν τέτοιοι κανόνες, τότε δυσχερώς μπορεί να γίνει αντιληπτό πώς η διεθνής συμφωνία θα μπορούσε να επηρεάσει ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0092"><P>Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:224">EU:C:2014:224</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0089">89</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Κατά τη γνώμη μου, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>κοινοί κανόνες<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="00BB" ID="QE0083"/> κατά την έννοια της διατάξεως αυτής περιέχονται κατ’ ανάγκην σε διατάξεις του παράγωγου δικαίου της Ένωσης και όχι και σε διατάξεις των Συνθηκών, για τον απλό λόγο ότι με τη φράση αυτή κωδικοποιείται, σε γενικές γραμμές, η νομολογία που διαμορφώθηκε σε συνέχεια της αποφάσεως AETR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0093"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-137/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:441">EU:C:2013:441</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0111">111</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0117">117</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:224">EU:C:2014:224</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, οι διεθνείς δεσμεύσεις ενδέχεται να επηρεάσουν τους κοινούς κανόνες της Ένωσης, ή να μεταβάλουν την εμβέλειά τους, όπερ δικαιολογεί την αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης, όταν οι δεσμεύσεις αυτές εμπίπτουν στον τομέα εφαρμογής των εν λόγω κανόνων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0094"><P>Βλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710331">31ης Μαρτίου 1971</DATE>, <NAME.CASE>AETR</NAME.CASE> (<NO.CASE>22/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:32">EU:C:1971:32</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021105">5ης Νοεμβρίου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Δανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-467/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:625">EU:C:2002:625</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η διαπίστωση ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν προϋποθέτει πλήρη σύμπτωση του τομέα τον οποίο καλύπτουν οι διεθνείς δεσμεύσεις και του τομέα ο οποίος καλύπτεται από τη νομοθεσία της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0095"><P>Βλ. γνωμοδότηση 1/03 (Νέα Σύμβαση του Λουγκάνο), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060207">7ης Φεβρουαρίου 2006</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:81">EU:C:2006:81</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το περιεχόμενο των κοινών κανόνων της Ένωσης μπορεί να επηρεαστεί ή η εμβέλειά του να μεταβληθεί από τέτοιες δεσμεύσεις και στην περίπτωση κατά την οποία οι δεσμεύσεις εμπίπτουν σε τομέα που ήδη καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από τους κανόνες αυτούς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0096"><P>Βλ. γνωμοδότηση 2/91 (Σύμβαση υπ’ αριθ. 170 της ΔΟΕ), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930319">19ης Μαρτίου 1993</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:106">EU:C:1993:106</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021105">5ης Νοεμβρίου 2002</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Δανίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑467/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:625">EU:C:2002:625</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· γνωμοδότηση 1/03 (Νέα Σύμβαση του Λουγκάνο), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060207">7ης Φεβρουαρίου 2006</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:81">EU:C:2006:81</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0120">120</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το Δικαστήριο επισήμανε ότι η ύπαρξη αρμοδιότητας της Ένωσης, και μάλιστα αποκλειστικής, πρέπει να θεμελιώνεται σε πορίσματα σφαιρικής και συγκεκριμένης αναλύσεως της υφιστάμενης σχέσεως μεταξύ της μελετώμενης συμφωνίας και του ισχύοντος δικαίου της Ένωσης. Η ανάλυση αυτή πρέπει να λαμβάνει υπόψη τους τομείς που καλύπτουν, αντιστοίχως, οι κανόνες της Ένωσης και οι διατάξεις της υπό εξέταση συμφωνίας, τις προβλέψιμες προοπτικές εξελίξεώς τους,<?PAGE NO="30"?> καθώς και το είδος και το περιεχόμενο αυτών των κανόνων και διατάξεων, προκειμένου να διακριβωθεί αν η επίμαχη συμφωνία ενδέχεται να θίξει την ενιαία και ομοιόμορφη εφαρμογή των κανόνων της Ένωσης και την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος που θεσπίζεται με τους κανόνες αυτούς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0097"><P>Βλ. γνωμοδότηση 1/03 (Νέα Σύμβαση του Λουγκάνο), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060207">7ης Φεβρουαρίου 2006</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:81">EU:C:2006:81</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0124">124</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)· απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4ης Σεπτεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-114/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2151">EU:C:2014:2151</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και γνωμοδότηση 1/13 (Προσχώρηση τρίτων κρατών στη Σύμβαση της Χάγης), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141014">14ης Οκτωβρίου 2014</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2303">EU:C:2014:2303</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση υπόθεση πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των ανωτέρω στοιχείων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>Οι επίμαχες τροποποιήσεις αφορούν το ιδιωτικό δίκαιο των συμβάσεων στον τομέα των σιδηροδρομικών μεταφορών εμπορευμάτων και προσώπων. Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι η Ένωση δεν έχει ακόμη νομοθετήσει στον τομέα αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>Συναφώς, το Συμβούλιο δεν αμφισβητεί την απουσία πλήρους και συνεκτικής νομοθεσίας της Ένωσης στο ιδιωτικό δίκαιο των μεταφορών. Ωστόσο, εκτιμά ότι οι επίμαχες τροποποιήσεις ενδέχεται να θίξουν άλλες διατάξεις της Ένωσης, οι οποίες στην πλειοψηφία τους περιλαμβάνονται στο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>παράρτημα ΙΙΙ<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="00BB" ID="QE0084"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0098"><P>Υποθέτω ότι το Συμβούλιο αναφέρεται μάλλον στο προσάρτημα του παραρτήματος Ι.</P></NOTE> της αποφάσεως 2013/103, και ότι, συνεπώς, υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Θέμα 5: μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Β (CIM)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Οι προτάσεις τροποποιήσεως του άρθρου 6 και του άρθρου 6α του προσαρτήματος B (CIM) προβλέπουν την καθιέρωση ηλεκτρονικής φορτωτικής.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρηματολογία των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υπογραμμίζει ότι το δίκαιο της Ένωσης σχετικά με τη μεταφορά εμπορευμάτων δεν περιλαμβάνει συναφώς καμία διάταξη. Υπό τις συνθήκες αυτές, καμία διάταξη του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να θιγεί από την τροποποίηση του προσαρτήματος Β (CIM). Το ενδεχόμενο αντανακλαστικό αποτέλεσμα της τροποποιήσεως αυτής επί ορισμένων διατάξεων της Ένωσης στον τελωνειακό ή τον κτηνιατρικό τομέα, οι οποίες υπάγονται στο δημόσιο δίκαιο, δεν αρκεί ώστε να διαπιστωθεί αντίκτυπος στο δίκαιο της Ένωσης. Εν πάση περιπτώσει, το άρθρο 2 του προσαρτήματος Β (CIM), κατά το οποίο οι διατάξεις τελωνειακού δικαίου και οι διατάξεις σχετικά με την προστασία των ζώων παραμένουν ανέπαφες, αποκλείει οποιοδήποτε αντανακλαστικό αποτέλεσμα επί των διατάξεων της Ένωσης στους τομείς αυτούς. Εξάλλου, η επίμαχη τροποποίηση δεν θίγει το δικαίωμα των μερών να συμφωνήσουν ενδεχομένως τη χρήση έντυπης φορτωτικής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο προβάλλει ότι η καθιέρωση της ηλεκτρονικής φορτωτικής θα έχει αντίκτυπο στην απλουστευμένη διαδικασία τελωνειακής διαμετακομίσεως επί σιδηροδρομικής μεταφοράς, η οποία προβλέπεται στα άρθρα 414 και 419 του κανονισμού 2454/93, και, ειδικότερα, στις διατυπώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 412, στο άρθρο 416, παράγραφος 1, και στο άρθρο 419, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αυτού καθώς και στο άρθρο 94 του κανονισμού 2913/92. Ειδικότερα, η χρήση ηλεκτρονικής φορτωτικής θα καταστήσει αδύνατη την επιλογή της απλουστευμένης τελωνειακής διαδικασίας και, κατά συνέπεια, θα επιβαρύνει σημαντικά τους τελωνειακούς ελέγχους. Επιπλέον, η καθιέρωση του εν λόγω τύπου φορτωτικής θα έχει αντίκτυπο και στη νομοθεσία σε θέματα προστασίας των ζώων και φυτοϋγειονομικής προστασίας, ήτοι στην οδηγία 97/78/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0099"><P>Οδηγία του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19971218">18ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, για τον καθορισμό των αρχών οργάνωσης των κτηνιατρικών ελέγχων των προϊόντων που εισάγονται στην Κοινότητα από τρίτες χώρες (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="024" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, L 24, σ. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, στην οδηγία 2000/29/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0100"><P>Οδηγία του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000508">8ης Μαΐου 2000</DATE>, περί μέτρων κατά της εισαγωγής στην Κοινότητα οργανισμών επιβλαβών για τα φυτά ή τα φυτικά προϊόντα και κατά της εξάπλωσής τους στο εσωτερικό της Κοινότητας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="169" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 169, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> καθώς και στον κανονισμό 136/2004, που προβλέπουν ως γενικό κανόνα τη χρήση<?PAGE NO="31"?> έντυπων συνοδευτικών εγγράφων. Εξάλλου, το ιστορικό θεσπίσεως του άρθρου 6, παράγραφος 7, του προσαρτήματος Β (CIM) καταδεικνύει επίσης την άμεση σύνδεση μεταξύ της φορτωτικής CIM και της τελωνειακής νομοθεσίας της Ένωσης. Επομένως, η τροποποίηση του άρθρου 6 και η εισαγωγή του άρθρου 6α στο προσάρτημα Β (CIM) ενδέχεται να θίξει τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>Κατά το Συμβούλιο, δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κατά το οποίο δεν θίγονται οι διατάξεις του δικαίου των μεταφορών που μνημονεύονται στο παράρτημα Ι της αποφάσεως 2013/103. Πέραν του ότι το εν λόγω παράρτημα δεν περιέχει εξανλητικό κατάλογο των πράξεων της Ένωσης που σχετίζονται με τα θέματα τα οποία αφορά η COTIF, η νομολογία του Δικαστηρίου δεν απαιτεί οι κανόνες της Ένωσης που ενδέχεται να θιγούν να περιέχονται σε μία και την αυτή πράξη της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Επομένως, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα όσον αφορά τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του προσαρτήματος Β (CIM).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Με βάση την προμνησθείσα νομολογία σχετικά με την αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης και την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, δεν αντιλαμβάνομαι, εν προκειμένω, πώς οι προτεινόμενες τροποποιήσεις του προσαρτήματος Β (CIM) <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>ενδέχεται να επηρεάσ[ουν] τους κοινούς κανόνες ή να μεταβάλ[ουν] την εμβέλειά τους<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="00BB" ID="QE0085"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Το προσάρτημα Β (CIM) αφορά το συμβόλαιο διεθνούς σιδηροδρομικής μεταφοράς εμπορευμάτων (CIM), δηλαδή τη σύμβαση μεταξύ του αποστολέα εμπορευμάτων και του σιδηροδρομικού μεταφορέα. Η σύμβαση αυτή πρέπει να αποτυπώνεται σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>φορτωτική<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="00BB" ID="QE0086"/> με βάση ενιαίο πρότυπο, η οποία συνοδεύει κάθε αποστολή. Η φορτωτική περιέχει, μεταξύ άλλων, λεπτομερείς πληροφορίες για τη διαδρομή και για τα αποστελλόμενα εμπορεύματα. Στο πλαίσιο της τελωνειακής διαδικασίας της Ένωσης, η φορτωτική αντικαθιστά τη διασάφηση διαμετακομίσεως που απαιτείται κατά κανόνα για όλα τα εμπορεύματα σε καθεστώς κοινοτικής διαμετακομίσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0101"><P>Βλ. άρθρο 413 του εφαρμοστικού κανονισμού.</P></NOTE>. Μολονότι ο εφαρμοστικός κανονισμός του τελωνειακού κώδικα μνημονεύει ρητώς τη φορτωτική CIM, η απλοποίηση αυτή, όπως υποστηρίζει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας χωρίς να αμφισβητείται συναφώς από το Συμβούλιο, έχει εφαρμογή, στην πράξη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0102"><P>Όπως προκύπτει και από τις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την εξαγωγή και την έξοδο στο πλαίσιο του κανονισμού (ΕΚ) 648/2005, της <DATE ISO="20101027">27ης Οκτωβρίου 2010</DATE>, οι οποίες εκδόθηκαν από την επιτροπή του τελωνειακού κώδικα και δημοσιεύθηκαν από την Επιτροπή υπό τον αριθμό <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>TAXUD/A3/0034/2010<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00BB" ID="QE0087"/> στη διεύθυνση http://ec.europa.eu/ecip/documents/procedures/export_exit_guidelines_fr.pdf (βλ. μέρος Β, σημείο 10.4). Προφανώς, το έγγραφο αυτό δεν είναι νομικώς δεσμευτικό, αλλά περιγράφει με ακρίβεια την πραγματικότητα.</P></NOTE>, και στις φορτωτικές που διέπονται από άλλες διεθνείς συμβάσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Η προτεινόμενη τροποποίηση αφορά την προσθήκη ενός νέου άρθρου 6α στο προσάρτημα Β (CIM), το οποίο, μεταξύ άλλων, θα καθορίζει τις απαιτήσεις σχετικά με τις ηλεκτρονικές φορτωτικές. Επί του παρόντος, με βάση το άρθρο 6, παράγραφος 9, του προσαρτήματος Β (CIM), <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>[η] φορτωτική, όπως και το αντίγραφό της, δύναται να συνταχθεί με τη μορφή ηλεκτρονικής εγγραφής των δεδομένων, τα οποία μπορούν να μετατραπούν σε ευανάγνωστους γραφικούς χαρακτήρες<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="00BB" ID="QE0088"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0103"><P>Στη συνέχεια της ίδιας διατάξεως διαλαμβάνεται ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0089" REF.END="QE0089"/>[ο]ι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την εγγραφή και την επεξεργασία των δεδομένων πρέπει να είναι ισότιμοι από λειτουργική άποψη, κυρίως σε ό,τι αφορά την αποδεικτική ισχύ της φορτωτικής που αντιπροσωπεύεται από αυτά τα δεδομένα<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="00BB" ID="QE0089"/>.</P></NOTE>. Επομένως, υφίσταται ήδη η δυνατότητα χρήσεως φορτωτικής υπό ηλεκτρονική μορφή, μολονότι δεν προσδιορίζεται ενιαίος τύπος. Ο κανονισμός 2913/92 δεν περιέχει ρητή διάταξη σχετικά με τη χρήση της εν λόγω ηλεκτρονικής φορτωτικής. Μόνο το άρθρο 233, παράγραφος 4, του κανονισμού αυτού πραγματεύεται το ζήτημα των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0090" REF.END="QE0090"/>ηλεκτρονικών εγγράφων<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="00BB" ID="QE0090"/> εν γένει. Η διάταξη αυτή ορίζει απλώς ότι η χρήση ηλεκτρονικών εγγράφων είναι καταρχήν δυνατή. Αντίθετα, η ίδια διάταξη ουδόλως αναφέρεται στη μορφή της φορτωτικής.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="32"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>Η προτεινόμενη τροποποίηση η οποία συνίσταται στην προσθήκη του άρθρου 6α στο προσάρτημα Β (CIM), ήτοι η καθιέρωση της ηλεκτρονικής μορφής ως κανόνα για τη φορτωτική, δεν έχει άμεσο αντίκτυπο στη διεξαγωγή της τελωνειακής διαδικασίας. Μολονότι το Συμβούλιο προβάλλει συναφώς ότι οι ηλεκτρονικές φορτωτικές, στο παρόν στάδιο εξελίξεως του δικαίου της Ένωσης, δεν θα γίνονται δεκτές από τις αρμόδιες αρχές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι αρκεί η εκτύπωση του ηλεκτρονικού εγγράφου προκειμένου να τηρηθεί η τελωνειακή διαδικασία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>Συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει λόγος για αποκλειστική αρμοδιότητα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Θέματα 4 και 7: μερική αναθεώρηση της COTIF – κυρίως Συμβάσεως και του προσαρτήματος Δ (CUV)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>Το προσάρτημα Δ (CUV), δηλαδή οι ενιαίοι κανόνες σχετικά με τα συμβόλαια χρήσης σιδηροδρομικών οχημάτων (CUV) αφορά, μεταξύ άλλων, τη ρύθμιση της ευθύνης σε περίπτωση απώλειας ή βλάβης οχήματος ή σε περίπτωση ζημιών που οφείλονται σε αυτό. Η προτεινόμενη τροποποίηση αφορά τον ορισμό του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0091" REF.END="QE0091"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="00BB" ID="QE0091"/> οχήματος κατά την έννοια της COTIF.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρηματολογία των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας προβάλλει ότι στον τομέα αυτό δεν υφίσταται επί του παρόντος καμία ενωσιακή διάταξη. Η μοναδική πράξη της Ένωσης που μνημονεύει το Συμβούλιο αναφορικά με μία από τις πέντε οικείες τροποποιήσεις, δηλαδή η οδηγία 2008/110, αφορά μόνο ζητήματα δημοσίου δικαίου σχετικά με τη σιδηροδρομική ασφάλεια. Επομένως, μολονότι ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0092" REF.END="QE0092"/>κάτοχος<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="00BB" ID="QE0092"/> χρησιμοποιείται τόσο στην οδηγία 2008/110 όσο και στο προσάρτημα Δ (CUV), εντάσσεται, σε έκαστη των περιπτώσεων, σε διαφορετικό κανονιστικό πλαίσιο. Η οδηγία 2008/110 ρυθμίζει τις δημοσίου δικαίου υποχρεώσεις της σιδηροδρομικής επιχειρήσεως και τις αρμοδιότητες των αρχών, ενώ το προσάρτημα Δ (CUV) αφορά τα συμβατικά δικαιώματα και τις συμβατικές υποχρεώσεις σε περίπτωση απώλειας σιδηροδρομικού οχήματος ή ζημιών που οφείλονται σε τέτοιο όχημα. Για τον λόγο αυτό, ο ορισμός του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0093" REF.END="QE0093"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="00BB" ID="QE0093"/> ο οποίος περιλαμβάνεται στις οικείες τροποποιήσεις διαφέρει, κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, από τον ορισμό που δίνει το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>Αντίθετα, το Συμβούλιο τονίζει τη στενή σχέση μεταξύ των διατάξεων του προσαρτήματος Δ (CUV) και του δικαίου της Ένωσης. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 4 της οδηγίας 2008/110, παλαιότερες τροποποιήσεις του προσαρτήματος αυτού σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κατόχων έχουν οδηγήσει στο παρελθόν σε τροποποιήσεις της οδηγίας 2004/49. Οι παρούσες προτάσεις τροποποιήσεων επιδιώκουν, αφενός, την σύγκλιση του ορισμού του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0094" REF.END="QE0094"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="00BB" ID="QE0094"/> κατά το προσάρτημα Δ (CUV) με τον ορισμό που περιλαμβάνεται στην οδηγία 2008/110. Αφετέρου, σκοπούν στο να επιβάλουν στον κάτοχο την υποχρέωση να καθορίσει, κατά τη σύναψη συμβολαίου χρήσεως, έναν υπεύθυνο για τη συντήρηση φορέα (στο εξής: ECE) και να ρυθμίσει την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ του κατόχου και του ECE, ζητήματα τα οποία έχουν αποτελέσει ήδη αντικείμενο λεπτομερούς κανονιστικής ρυθμίσεως στο δίκαιο της Ένωσης, ήτοι στην οδηγία 2008/110 και στον κανονισμό (ΕΕ) 445/2011<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0104"><P>Κανονισμός της Επιτροπής, της <DATE ISO="20110510">10ης Μαΐου 2011</DATE>, για σύστημα πιστοποίησης φορέων υπεύθυνων για τη συντήρηση εμπορευματικών φορταμαξών και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) 653/2007 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="122" PAGE.FIRST="22" DATE.PUB="2011">ΕΕ 2011, L 122, σ. 22</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Οι τροποποιήσεις αυτές, αν είχαν διαφορετικό περιεχόμενο, θα μπορούσαν να θίξουν τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης και να προκαλέσουν δυσχέρειες στην εφαρμογή τους, ενώ συγχρόνως θα εξέπεμπαν αρνητικό μήνυμα στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις του προσαρτήματος Δ (CUV) υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="33"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>Είναι προφανές ότι η προτεινόμενη τροποποίηση του άρθρου 12 και του προσαρτήματος Δ (CUV) επιδίωκε τη σύγκλιση του ορισμού που χρησιμοποιείται στην COTIF με τον ορισμό που δίνει η οδηγία 2004/49 όσον αφορά την ασφάλεια των κοινοτικών σιδηροδρόμων. Η οδηγία αυτή περιλαμβάνει διάταξη κατά την οποία ο κάτοχος δύναται να είναι ECE. Κατά τις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 4 της οδηγίας 2008/110, ο ορισμός του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0095" REF.END="QE0095"/>κατόχου<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="00BB" ID="QE0095"/> κατά την έννοια της οδηγίας αυτής θα πρέπει να πλησιάζει κατά το δυνατόν τον ορισμό που χρησιμοποιείται στην COTIF. Εφόσον οι ορισμοί της ίδιας έννοιας οι οποίοι περιλαμβάνονται σε ειδική πράξη της Ένωσης, εν προκειμένω την οδηγία 2008/110, και στην COTIF εμπνέονται ο ένας από τον άλλον, οποιαδήποτε μεταβολή του εν λόγω ορισμού στην COTIF θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην ως άνω ειδική πράξη και άρα ενδέχεται να την επηρεάσει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα επί του θέματος αυτού.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">δ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Θέμα 12: μερική αναθεώρηση του προσαρτήματος Ε (CUI)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρηματολογία των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>Σχετικά με τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του προσαρτήματος Ε (CUI), η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας θεωρεί ότι αυτές αφορούν αποκλειστικώς ιδιωτικού δικαίου ζητήματα σχετικά με τη συμβατική ευθύνη ή ζητήματα που εμπίπτουν στο ιδιωτικό δίκαιο της χρήσεως σιδηροδρομικών υποδομών. Βεβαίως, στον τομέα των σιδηροδρομικών υποδομών η Ένωση έχει εκδώσει ορισμένες πράξεις, οι οποίες μνημονεύονται στο προσάρτημα του παραρτήματος Ι της αποφάσεως 2013/103, όπως η οδηγία 2001/14 ή η οδηγία 2004/49. Ωστόσο, οι πράξεις αυτές επιδιώκουν σκοπούς δημοσίου δικαίου και συνεπώς δεν διέπουν τα ζητήματα που αποτελούν αντικείμενο του προσαρτήματος Ε (CUI). Αντίθετα, η οδηγία 2004/49 εξαιρεί ρητώς τα ζητήματα ιδιωτικού δικαίου από το πεδίο εφαρμογής των διατάξεών της. Εξάλλου, το άρθρο 5α του προσαρτήματος Ε (CUI) συνεπάγεται τον αποκλεισμό κάθε αντανακλαστικού αποτελέσματος των οικείων τροποποιήσεων επί των δημοσίου δικαίου διατάξεων της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη θέση της Ένωσης επί των προτεινόμενων τροποποιήσεων του προσαρτήματος Ε (CUI), το Συμβούλιο εκτιμά ότι οι διατάξεις της Συμβάσεως σχετικά με τη χρήση υποδομών δεν πρέπει να εξετάζονται μεμονωμένα, διότι συνδέονται με τις διατάξεις του διεθνούς και του ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού δικαίου, και, ειδικότερα, με τις δημοσίου δικαίου διατάξεις σχετικά με την ασφάλεια. Η επέκταση της ευθύνης του διαχειριστή για χρηματικές ζημίες που προκαλούνται από αποζημιώσεις τις οποίες καταβάλλει ο μεταφορέας και που οφείλονται στην υποδομή ενδέχεται να οδηγήσει σε τροποποίηση των προϋποθέσεων ευθύνης όπως αυτές ρυθμίζονται από το δίκαιο της Ένωσης, παρά τη ρήτρα του άρθρου 5α του προσαρτήματος Ε (CUI) περί μη επηρεασμού του δικαιώματος. Το ίδιο ισχύει και για τις προτάσεις τροποποιήσεων που κατατείνουν στην επέκταση του πεδίου εφαρμογής του προσαρτήματος Ε (CUI) στις εγχώριες μεταφορές και στη δημιουργία νομικής βάσεως για τους γενικούς όρους των συμβολαίων χρήσεως υποδομών στη διεθνή σιδηροδρομική κυκλοφορία.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153.</NO.P><TXT>Το προσάρτημα Ε (CUI) διέπει τα συμβόλαια χρήσης της σιδηροδρομικής υποδομής (CUI) για μεταφορικούς σκοπούς, συμπεριλαμβανομένης της μορφής και των γενικών όρων του συμβολαίου. Οι τροποποιήσεις που πρότεινε η CIT περιλαμβάνουν την επέκταση του πεδίου εφαρμογής του CUI στις εγχώριες δραστηριότητες, την εισαγωγή δεσμευτικών συμβατικων γενικών όρων και προϋποθέσεων και την επέκταση της ευθύνης του διαχειριστή της υποδομής για ζημίες.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="34"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154.</NO.P><TXT>Ένα μόνον άρθρο του δικαίου της Ένωσης αφορά τις συμφωνίες μεταξύ των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων και των διαχειριστών υποδομής. Πρόκειται για το άρθρο 28 της οδηγίας 2012/34/ΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0105"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121121">21ης Νοεμβρίου 2012</DATE>, για τη δημιουργία ενιαίου ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού χώρου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="343" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 343, σ. 32</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, το οποίο ορίζει ότι οι συμφωνίες αυτές είναι αμερόληπτες και διαφανείς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0155"><NO.P>155.</NO.P><TXT>Αυτό δεν αρκεί για τη θεμελίωση αποκλειστικής αρμοδιότητας.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Β.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0156"><NO.P>156.</NO.P><TXT>Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, υποστηριζόμενη από τη Γαλλική Δημοκρατία, προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από ελλιπή αιτιολογία, διότι το Συμβούλιο δεν απέδειξε ότι τα θέματα επί των οποίων έλαβε θέση η Ένωση αφορούσαν τομέα που είχε αποτελέσει ήδη, σε μεγάλο βαθμό, αντικείμενο κανονιστικής ρυθμίσεως στο δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρηματολογία των διαδίκων</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0157"><NO.P>157.</NO.P><TXT>Κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η σαφής οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων είναι ιδιαιτέρως σημαντική επί μικτών συμφωνιών, προκειμένου να προσδιορίζονται οι αρμοδιότητες των διαφόρων παραγόντων στα όργανα των διεθνών οργανισμών. Εν προκειμένω, το Συμβούλιο δεν μνημόνευσε καμία νομική πράξη της Ένωσης ή αναφέρθηκε αποκλειστικά σε πράξεις σχετικές με το δημόσιο δίκαιο, ενώ οι προτεινόμενες τροποποιήσεις αφορούσαν αποκλειστικά το ιδιωτικό δίκαιο των μεταφορών. Κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, το Συμβούλιο δεν ανέφερε ούτε στην προσβαλλόμενη απόφαση ούτε στο υπόμνημά του απαντήσεως τη νομική βάση επί της οποίας θεμελιώνεται εξωτερική ουσιαστική αρμοδιότητα της Ένωσης. Προσθέτει ότι, μολονότι το Συμβούλιο επικαλέστηκε στο υπόμνημά του απαντήσεως ορισμένες πράξεις της Ένωσης οι οποίες, κατά τη γνώμη του, ενδέχεται να θιγούν αν εγκριθούν οι επίμαχες τροποποιήσεις, εντούτοις η πλειοψηφία των πράξεων αυτών δεν μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά ούτε και στην απόφαση 2013/103.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0158"><NO.P>158.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, ισχυρίζεται ότι η αιτιολόγηση της αρμοδιότητας της Ένωσης προκύπτει σαφώς από την προσβαλλόμενη απόφαση. Οι διατάξεις της Ένωσης που ενδέχεται να θιγούν από τις επίμαχες τροποποιήσεις παρατίθενται στην εν λόγω απόφαση. Το γεγονός ότι, κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, οι μνημονευόμενες διατάξεις του δικαίου της Ένωσης δεν είναι κρίσιμες δεν κλονίζει την επάρκεια της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει, σε έναν τομέα που υπάγεται, αν μη τι άλλο, σε συντρέχουσα αρμοδιότητα της Ένωσης και των κρατών μελών, το Συμβούλιο εκπλήρωσε την υποχρέωσή του αιτιολογήσεως ήδη με τη μνεία της νομικής βάσεως της δράσεώς του και με την περιγραφή της θέσεώς του. Κατά το Συμβούλιο, το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ αποτελεί την κατάλληλη νομική βάση για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως και δεν ήταν απαραίτητη περαιτέρω αιτιολόγηση. Επιπλέον, κατά την άποψη του Συμβουλίου, δεν είναι κρίσιμο το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση θεμελιώνεται σε διατάξεις του δικαίου της Ένωσης οι οποίες δεν μνημονεύονται στην απόφαση 2013/103.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="35"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0159"><NO.P>159.</NO.P><TXT>Ο λόγος αυτός βασίζεται στην επιχειρηματολογία που προβάλλει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, του οποίου προτείνω την απόρριψη από το Δικαστήριο. Εφόσον ο τομέας τον οποίο αφορά η τροποποίηση δεν χρειάζεται να έχει αποτελέσει σε μεγάλο βαθμό αντικείμενο εσωτερικής κανονιστικής ρυθμίσεως, όπως εξήγησα ανωτέρω, οι σχετικές με την αιτιολογία απαιτήσεις είναι, συνεπώς, μειωμένες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0160"><NO.P>160.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 296, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, οι νομικές πράξεις αιτιολογούνται και αναφέρονται στις προτάσεις, πρωτοβουλίες, συστάσεις, αιτήσεις ή γνώμες που προβλέπονται από τις Συνθήκες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0161"><NO.P>161.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, η εν λόγω υποχρέωση αιτιολογήσεως επιβάλλει ότι όλες οι οικείες πράξεις πρέπει να εκθέτουν τους λόγους που οδήγησαν το θεσμικό όργανο στην έκδοσή τους, ούτως ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του, τα δε κράτη μέλη αλλά και οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να λαμβάνουν γνώση των συνθηκών υπό τις οποίες τα θεσμικά όργανα της Ένωσης εφάρμοσαν τη Συνθήκη ΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0106"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091001">1ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-370/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:590">EU:C:2009:590</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>. Στην υποχρέωση αιτιολογήσεως εμπίπτει και η υποχρέωση αναφοράς της νομικής βάσεως της πράξεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0107"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091001">1ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-370/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:590">EU:C:2009:590</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>. Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, η αιτιολογία δεν απαιτείται να παραθέτει καταλεπτώς όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0108"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900214">14ης Φεβρουαρίου 1990</DATE>, <NAME.CASE>Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-350/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:71">EU:C:1990:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το ζήτημα κατά πόσον η αιτιολογία αποφάσεως είναι σύμφωνη με τις επιταγές του άρθρου 296 ΣΛΕΕ πρέπει να κρίνεται βάσει τόσο της διατυπώσεώς της, όσο και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται, καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό ζήτημα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0109"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900214">14ης Φεβρουαρίου 1990</DATE>, <NAME.CASE>Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-350/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:71">EU:C:1990:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0162"><NO.P>162.</NO.P><TXT>Εφόσον το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ αποτελεί τη διαδικαστική νομική βάση για την έκδοση αποφάσεως στο πλαίσιο διαδικασίας την οποία οφείλουν να ακολουθήσουν τα πολιτικά θεσμικά όργανα της Ένωσης προκειμένου να τροποποιήσουν διατάξεις συμφωνίας μη ανήκουσες στο θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας αυτής, και δεδομένου, όπως σημείωσα νωρίτερα στις παρούσες προτάσεις, ότι η διάταξη αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη ουσιαστικής αρμοδιότητας της Ένωσης, το Συμβούλιο οφείλει να παραθέσει, στην εν λόγω απόφαση, την ουσιαστική νομική βάση στην οποία θεμελιώνεται η αρμοδιότητα της Ένωσης καθώς και την αιτιολόγηση της αρμοδιότητας αυτής. Ειδικότερα, το Συμβούλιο οφείλει να αναφέρει τις ουσιαστικής και διαδικαστικής φύσεως νομικές βάσεις που έχουν εφαρμογή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0110"><P>Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑370/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:249">EU:C:2009:249</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η υποχρέωση αυτή απορρέει από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0111"><P>Βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091001">1ης Οκτωβρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Συμβουλίου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-370/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:590">EU:C:2009:590</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0163"><NO.P>163.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, το Συμβούλιο τήρησε την ανωτέρω υποχρέωση. Παρέθεσε σαφώς την εφαρμοστέα ουσιαστική νομική βάση, δηλαδή το άρθρο 91, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, και αιτιολόγησε τη θέση του. Επίσης, στην προσβαλλόμενη απόφαση το Συμβούλιο αιτιολόγησε σημείο προς σημείο τους λόγους που καθιστούν αναγκαία τη δράση της Ένωσης. Το Συμβούλιο επισήμανε περαιτέρω ότι εφαρμοστέα ήταν η διαδικασία του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0164"><NO.P>164.</NO.P><TXT>Κατά τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, το Συμβούλιο εξέφρασε την άποψη ότι όχι μόνον υφίσταται (συντρέχουσα) αρμοδιότητα με βάση το άρθρο 91, παράγραφος 1, και το άρθρο 216, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, ΣΛΕΕ, αλλά και ότι η αρμοδιότητα αυτή είναι αποκλειστική δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0165"><NO.P>165.</NO.P><TXT>Η τελευταία αυτή διάταξη δεν μνημονεύεται στην αιτιολογία του Συμβουλίου. Επιπροσθέτως, δεδομένου ότι η Ένωση, εξαιρουμένων ειδικών περιπτώσεων, δεν έχει αποκλειστική αρμοδιότητα, το Συμβούλιο δεν ήταν δυνατόν να αιτιολογήσει ότι η Ένωση διέθετε τέτοια αρμοδιότητα.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="36"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0166"><NO.P>166.</NO.P><TXT>Παρά ταύτα, η έλλειψη μνείας του άρθρου 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ δεν ασκεί επιρροή στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου, διότι η έλλειψη αιτιολογίας σχετικά με (ανύπαρκτη) αποκλειστική αρμοδιότητα είναι αδιάφορη υπό το πρίσμα του άρθρου 296 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0167"><NO.P>167.</NO.P><TXT>Επομένως, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Γ.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επιχειρηματολογία των διαδίκων</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0168"><NO.P>168.</NO.P><TXT>H Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας προβάλλει ότι η αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, επιβάλλει, σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των κρατών μελών και της Ένωσης ως προς την οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο της ασκήσεως των δικαιωμάτων τους ως μελών διεθνούς οργανισμού, να διασφαλίζεται από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης η έγκαιρη έκδοση της πράξεως της Ένωσης περί καθορισμού της θέσεώς της, προκειμένου το κράτος μέλος που αμφισβητεί την αρμοδιότητα της Ένωσης να είναι σε θέση να προσφύγει εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου για την αποσαφήνιση του εν λόγω ζητήματος. Επίσης, η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας επιβάλλει την οργάνωση της διαδικασίας εκδόσεως κατά τρόπον ώστε το κράτος μέλος που αμφισβητεί την εκδοθείσα πράξη να μπορεί να προσφύγει στα δικαστήρια της Ένωσης προκειμένου να ζητήσει αναστολή εκτελέσεως προτού η εν λόγω πράξη αναπτύξει μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0169"><NO.P>169.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, μολονότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εξέφρασε τις επιφυλάξεις της σχετικά με τις αρμοδιότητες της Ένωσης αμέσως μετά την παρουσίαση από την Επιτροπή, στις <DATE ISO="20140605">5 Ιουνίου 2014</DATE>, της προτάσεως αποφάσεως, το Συμβούλιο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση μόλις στις <DATE ISO="20140624">24 Ιουνίου 2014</DATE>, δηλαδή την παραμονή της ενάρξεως της 25ης συνόδου της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF, αφήνοντας έτσι στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας περιθώριο μικρότερο των 24 ωρών για την άσκηση προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου. Ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Συμβούλιο παραβίασε τόσο την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας όσο και την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Μολονότι δεν είναι πλέον δυνατόν να ανατραπούν οι πράξεις που εξέδωσε η αναθεωρητική επιτροπή του OTIF, η ανάγκη δικαστικής προστασίας εξακολουθεί να υφίσταται, λόγω της κινήσεως, από την Επιτροπή, διαδικασίας EU Pilot κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, στο πλαίσιο της οποίας η Επιτροπή προσάπτει στην τελευταία ότι παραβίασε την προσβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου, υπάρχει κίνδυνος να επαναληφθεί το ενδεχόμενο να εκδοθεί απόφαση από το Συμβούλιο με βάση το άρθρο 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ στο πλαίσιο των εργασιών της αναθεωρητικής επιτροπής του OTIF.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0170"><NO.P>170.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Επιτροπή, εκτιμά ότι σεβάστηκε την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας. Ειδικότερα, πλείονες συνεδριάσεις των προπαρασκευαστικών οργάνων του Συμβουλίου αφιερώθηκαν μεταξύ άλλων στη συζήτηση των θεμάτων στο πλαίσιο των οποίων η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας είχε εκφράσει αμφιβολίες σχετικά με την αρμοδιότητα της Ένωσης. Η άποψη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, κατά την οποία η θέση της Ένωσης έπρεπε να καθοριστεί αρκετά νωρίς ώστε η ίδια να μπορέσει να ζητήσει αναστολή εκτελέσεως από το Δικαστήριο, είναι υπερβολική και μη ρεαλιστική. Επιπροσθέτως, κατά το Συμβούλιο, το γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κίνησε την παρούσα διαδικασία αποδεικνύει ακριβώς την τήρηση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0171"><NO.P>171.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το Συμβούλιο επισημαίνει ότι, λαμβανομένης υπόψη της προθεσμίας εντός της οποίας πρόκειται να τεθούν σε ισχύ οι επίμαχες τροποποιήσεις με βάση τους ισχύοντες κανόνες της COTIF, δεν προκύπτει μη αναστρέψιμο αποτέλεσμα της προσβαλλομένης αποφάσεως για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Εν πάση περιπτώσει, η Ένωση, η οποία κατέχει την πλειοψηφία στους<?PAGE NO="37"?> κόλπους του OTIF, δύναται να ασκήσει επιρροή στο εσωτερικό του εν λόγω οργανισμού σε περίπτωση που, κατόπιν της εκδοθησομένης αποφάσεως του Δικαστηρίου, θα πρέπει να καθοριστεί νέα θέση της Ένωσης ή νέα συντονισμένη θέση. Το Συμβούλιο προσθέτει ότι, εν πάση περιπτώσει, αν το Δικαστήριο ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, το ίδιο θα υποχρεωθεί, με βάση το άρθρο 266, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, να λάβει όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου. Άλλωστε, η εκτέλεση αυτή είναι δυνατή, δεδομένου ότι η Ένωση κατέχει την πλειοψηφία στους κόλπους του OTIF.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0172"><NO.P>172.</NO.P><TXT>Όπως επισημαίνει η Επιτροπή, λαμβανομένων υπόψη των θέσεων των διαφόρων κρατών μελών του OTIF και των διατυπώσεων που ισχύουν για την έκδοση των αποφάσεων, δεν αποδεικνύεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση μπορούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Η ίδια η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αναγνωρίζει ότι, ακόμη και χωρίς τη δική της ψήφο, η πλειοψηφία τασσόταν υπέρ της εγκρίσεως των τροποποιήσεων. Ελλείψει αιτιώδους συνάφειας κατά την ανωτέρω έννοια, και έστω μόνο για τον λόγο αυτό, δεν τίθεται ζήτημα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0173"><NO.P>173.</NO.P><TXT>Πρέπει επομένως να απορριφθεί ο τρίτος λόγος ακυρώσεως καθώς και η προσφυγή ακυρώσεως στο σύνολό της.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0174"><NO.P>174.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Το Συμβούλιο υπέβαλε σχετικό αίτημα, ενώ ηττηθείς διάδικος είναι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0175"><NO.P>175.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 140, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρενέβησαν στην ένδικη διαδικασία φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0176"><NO.P>176.</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή ακυρώσεως·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα, και</P></ITEM><ITEM><P>να αποφανθεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>