<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2000NLB.0700592501.case.xml"><NO.CASE>C-412/98</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61998C0412</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>5928</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>5939</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. FENNELLY — ZAAK C-412/98</LEFT><RIGHT>GROUP JOSI</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">N. Fennelly</HT></P><P>van <DATE ISO="20000309">9 maart 2000</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Oorspronkelijke taal: Engels.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing met betrekking tot het Executieverdrag betreft twee vragen: ten eerste, of het verdrag van toepassing is indien de verzoeker woonplaats in een derde land heeft; en ten tweede, of de bijzondere bevoegdheidsregels voor <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>verzekeringszaken<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/> van toepassing zijn op geschillen inzake herverzekering.<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Het Verdrag van <DATE ISO="19680927">27 september 1968</DATE> betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" DATE.PUB="1972" PAGE.FIRST="32">PB 1972, L 299, blz. 32</REF.DOC.OJ>; hierna: <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Executieverdrag<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>). Ten tijde van de feiten van het hoofdgeding golden de relevante bepalingen van titel II van het Executieverdrag, te weten die in afdeling 3 betreffende <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Bevoegdheid bij geschillen inzake verzekeringen<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>, in de redactie als gewijzigd bij het Verdrag van <DATE ISO="19781009">9 oktober 1978</DATE> inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="36">PB L 304, blz. 1</REF.DOC.OJ>; hierna: <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Toetredingsverdragvan 1978<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>). Noch het Verdrag van <DATE ISO="19821025">25 oktober 1982</DATE> inzake de toetreding van de Helleense Republiek (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="1">PB L 388, blz. 1</REF.DOC.OJ>), noch het Verdrag van <DATE ISO="19890526">26 mei 1989</DATE> inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="285" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">PB L 285, blz. 1</REF.DOC.OJ>) bracht relevante wijzigingen mee.</P></NOTE></TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Juridisch en feitelijk kader</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>De relevante bepalingen uit het Executieverdrag</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Artikel 2, dat in afdeling 1 van titel II is opgenomen, geeft als algemene bevoegdheidsregel, dat <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>zij die woonplaats hebben op het grondgebied van een verdragsluitende staat, ongeacht hun nationaliteit, opgeroepen [worden] voor de gerechten van die staat<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>. Deze algemene, aan de woonplaats ontleende bevoegdheidsregel geldt voorzover de regels betreffende de <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>bijzondere bevoegdheden<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> in afdeling 2 van titel II niet van toepassing zijn. Daartoe behoort artikel 5 dat onder andere bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>De verweerder die woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat, kan in een andere verdragsluitende staat voor de navolgende gerechten worden opgeroepen:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst: voor het gerecht van de plaats, waar de verbintenis, die aan de eis ten grondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd (...)<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Afdeling 2 op haar beurt geldt behoudens de regels van afdeling 3, <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>Bevoegdheid bij geschillen inzake verzekeringen<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, te<?PAGE NO="I-5929"?> weten de artikelen 7 tot en met 12 bis. Artikel 8 bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>De verzekeraar met woonplaats op het grondgebied van een verdragsluitende staat kan worden opgeroepen:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>voor de gerechten van de staat waar hij zijn woonplaats heeft, of</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>in een andere verdragsluitende staat, voor het gerecht van de woonplaats van de verzekeringsnemer, of</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>indien het een medeverzekeraar betreft, voor het gerecht van een verdragsluitende staat waar de vordering tegen de eerste verzekeraar is ingesteld.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Wanneer de verzekeraar geen woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat, maar in een verdragsluitende staat een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging heeft, wordt hij voor de geschillen betreffende de exploitatie daarvan geacht woonplaats te hebben op het grondgebied van die staat.<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Hoofdgeding en prejudiciële verwijzing</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Universal General Insurance Company (hierna: <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>UGIC<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>), thans in vereffening, heeft haar zetel in Brits Columbia, Canada. Zij had haar makelaar Euromepa, een in Frankrijk gevestigde vennootschap, opdracht gegeven om per <DATE ISO="19900401">1 april 1990</DATE> voor de herverzekering van een portefeuille Canadese woningverzekeringspolissen te zorgen. Daarop benaderde Euromepa bij fax van <DATE ISO="19900327">27 maart 1990</DATE> Group Josi Reinsurance Company (hierna: <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>Group Josi<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>), een in België gevestigde vennootschap, en bood haar aan deel te nemen in deze herverzekeringsovereenkomst, waarbij zij preciseerde dat <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>de belangrijkste herverzekeraars Union Ruck met 24 % en Agrippina Ruck met 20 %<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> waren. Bij fax van <DATE ISO="19900406">6 april 1990</DATE> antwoordde Group Josi dat zij instemde met een deelneming van 7,5 %.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ondertussen had Union Ruck op <DATE ISO="19900328">28 maart 1990</DATE> aan Euromepa meegedeeld, dat zij haar deelneming na <DATE ISO="19900531">31 mei 1990</DATE> niet zou verlengen, en bij brief van <DATE ISO="19900330">30 maart 1990</DATE> had Agrippina Ruck haar meegedeeld, dat zij haar deelneming per <DATE ISO="19900601">1 juni 1990</DATE> van 20 % tot 10 % zou verlagen. Tussen partijen staat vast dat Euromepa<?PAGE NO="I-5930"?> Group Josi niet op de hoogte heeft gebracht van deze berichten.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19910225">25 februari 1991</DATE> zond Euromepa Group Josi een rekeningoverzicht waaruit bleek dat Group Josi wegens haar deelneming in het risico <FT TYPE="DECIMAL">54679,34</FT> CAD verschuldigd was. Group Josi weigerde te betalen, omdat haar deelneming in de herverzekering was gebaseerd op gegevens die <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>naderhand onjuist waren gebleken<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>In die omstandigheden dagvaardde UGIC op <DATE ISO="19940706">6 juli 1994</DATE> Group Josi voor het Tribunal de commerce de Nanterre. Group Josi stelde dat de Franse rechterlijke instanties niet bevoegd waren, omdat de Rechtbank van koophandel te Brussel, binnen wier rechtsgebied zij is gevestigd, bevoegd was. Zij baseerde zich daarvoor zowel op het Executieverdrag als op artikel 1247 van de Franse Code civil (burgerlijk wetboek).</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19950727">27 juli 1995</DATE> verklaarde het Tribunal de commerce de Nanterre zich naar Frans recht bevoegd, daarbij in aanmerking nemend dat het Executieverdrag niet van toepassing is op een Canadese vennootschap. Het veroordeelde Group Josi tot betaling van <FT TYPE="DECIMAL">54679,34</FT> CAD aan UGIC, vermeerderd met rente.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Group Josi stelde tegen dit vonnis hoger beroep in bij de Cour d'appel de Versailles (hierna: <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>verwijzende rechter<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>). Zij betoogde dat het Executieverdrag moest worden toegepast omdat zij als verweerster woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat.<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zij baseerde zich ook op artikel 5, punt 1, dat in het bijzondet de bevoegdheid in geschillen betreffende verbintenissen uit overeenkomst regelt.</P></NOTE> UGIC stelde dat de bevoegdheidsregels van het Executieverdrag slechts van toepassing kunnen zijn indien zowel de verzoeker als de verweerder woonplaats op het grondgebied van een verdragsluitende staat hebben. Aangezien zij een vennootschap naar Canadees recht is zonder nevenvestigingen in de Europese Gemeenschap, was het Executieverdrag niet toepasselijk en moest het bevoegdheidsgeschil overeenkomstig de nationale regels van internationaal privaatrecht worden beslecht, op grond waarvan de Franse gerechten bevoegd waren.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Na het Ministère Public (Openbaar Ministerie) om advies te hebben verzocht, heeft de verwijzende rechter besloten het Hof de volgende vragen te stellen krachtens het protocol van <DATE ISO="19710603">3 juni 1971</DATE> inzake de uitlegging door het Hof van Justitie van het Executieverdrag:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Is het Verdrag van Brussel van <DATE ISO="19680927">27 september 1968</DATE> betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, behalve op <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201A"/>Intracommunautaire geschillen<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="2019"/> ook van toepassing op <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201A"/>geschillen die een band hebben met de Gemeenschap<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="2019"/>? Kan met name een in een verdragsluitende staat gevestigde<?PAGE NO="I-5931"?> verweerder de specifieke bevoegdheidsregels van het Executieverdrag inroepen tegen een verzoeker met woonplaats in Canada?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Zijn in verzekeringszaken de specifieke bevoegdheidsregels van de artikelen 7 en volgende van het Executieverdrag van toepassing op herverzekering?<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Discussie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>UGIC, Group Josi, de Franse Republiek, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Commissie hebben schriftelijke opmerkingen ingediend. Enkel de Franse Republiek en de Commissie hebben mondelinge opmerkingen gemaakt.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Toepasselijkheid van het Executieverdrag</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Alle partijen die opmerkingen hebben ingediend bij het Hof, met uitzondering van UGIC, stellen dat het Executieverdrag van toepassing is op omstandigheden als die van het hoofdgeding.<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>UGIC refereert zich aan het oordeel van het Hof wat de vraag betreft of een verweerder het Executieverdrag kan inroepen tegen een verzoeker met woonplaats in Canada.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>De Commissie, het Verenigd Koninkrijk en de Franse Republiek betogen dat zodra een geschil binnen de materiële werkingssfeer van het Executieverdrag valt en in het bijzonder wanneer de verweerder woonplaats op het grondgebied van een verdragsluitende staat heeft, de woonplaats van verzoeker niet relevant is.<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie arresten Hof van <DATE ISO="19910725">25 juli 1991</DATE>, Rich (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-190/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-3855">C-190/89, Jurispr. blz. I-3855</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="19941206">6 december 1994</DATE>, Tatry (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-406/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-5439">C-406/92, Jurispr. biz. I-5439</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Niets in het rapport Jenard over het Executieverdrag duidt op het bestaan van een algemene beperking van de toepassing van de basisregel in die zin dat de verzoeker woonplaats op het grondgebied van een verdragsluitende staat moet hebben.<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="059" DATE.PUB="1979" PAGE.FIRST="1">PB 1979, C 59, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> Bovendien is de woonplaats van de verzoeker in het Executieverdrag alleen bij uitzondering van belang.<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Het Verenigd Koninkrijk wijst op de artikelen 5, punt 2, 8, punt 2, 14, punt 1, en 17.</P></NOTE> De uitdrukkelijke verwijzing naar de woonplaats in deze uitzonderingsgevallen toont aan dat zij in alle andere gevallen irrelevant is.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Group Josi stemt daarmee in, maar voegt daaraan toe dat geschillen die een band met de Gemeenschap hebben, binnen de werkingssfeer van het verdrag vallen.<?PAGE NO="I-5932"?> Een geschil is <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>nauw met de Gemeenschap verbonden<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> (<QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>intégré<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/>) indien een van de bevoegdheidsregels van het Executieverdrag erop van toepassing is. Frankrijk stelt dat de eerste vraag niet aan de orde is omdat UGIC middels haar Franse tussenpersoon als in Frankrijk gevestigd kan worden beschouwd.<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De gemachtigde van de Commissie heeft ter terechtzitting opgemerkt dat dit volgens artikel 52 van het Executieverdrag een kwestie is die valt onder de lex fori van het gerecht waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, te weten de Franse rechter in het hoofdgeding, die echter niet op deze vraag is ingegaan.</P></NOTE> Bovendien zou toepassing van artikel 2 ongeacht verzoekers woonplaats de rechtszekerheid vergroten voor partijen met woonplaats in andere dan de verdragsluitende staten, die dan niet worden geconfronteerd met de onzekerheid verbonden aan de imponderabilia van de toepassing van de nationale regels van internationaal privaatrecht.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ik ben het eens met het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk dat het criterium of geschillen voldoende nauw met de Gemeenschap zijn verbonden, te vaag is ter omlijning van de personele werkingssfeer van het Executieverdrag, dat bedoeld was om de rechtszekerheid te bevorderen. <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Rechtszekerheid<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>, zo zegt het rapport Jenard, <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>wordt beter gewaarborgd door het op de directe bevoegdheid gebaseerde verdrag<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> — dat wil zeggen wanneer de vastgestelde bevoegdheidsregels ook van toepassing zijn in de oorspronkelijke forumstaat en niet alleen voor de gerechten van de staat waar men erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing wil verkrijgen — <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>omdat de beslissing afkomstig is van een rechter die zijn bevoegdheid aan het verdrag zelf ontleent<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Op. cit. biz. 7.</P></NOTE> Dit is precies wat het Executieverdrag doet: het stelt <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>gemeenschappelijke bevoegdheidsregels (...) [om] (...) op het gebied waarop het verdrag van toepassing moet zijn, het bestaan van een echte rechtsorde te verzekeren die de grootst mogelijke rechtszekerheid zal bieden<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibid. biz. 15.</P></NOTE> Het zou merkwaardig zijn dat in een verdrag waarin als centrale bevoegdheidsregel geldt dat een verweerder in beginsel moet worden opgeroepen voor de gerechten van de plaats waar hij woonplaats heeft, de woonplaats van de verzoeker een factor van belang zou zijn.<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Behalve in niet-internationale geschillen waarin verzoeker zijn woonplaats in dezelfde verdragsluitende staat heeft ais verweerder, in welk geval enkel de geldende bevoegdheidsregels van die staat worden toegepast; zie rappott Jenard, reeds aangehaald, blz. 9.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Men behoeft zich maar de systematiek van het Executieverdrag te herinneren om tot de slotsom te komen dat de woonplaats van de verzoeker irrelevant is. De werkingssfeer van het Executieverdrag is omschreven in artikel 1, dat bepaalt dat het <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>wordt toegepast in burgerlijke en handelszaken, ongeacht de aard van het gerecht waarvoor deze zaken zich afspelen<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/>. Het Hof heeft bevestigd dat het Executieverdrag bevoegdheidsregels bevat die de gevallen waarin iemand buiten de staat van zijn woonplaats voor een gerecht kan worden opgeroepen, limitatief opsommen.<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Hof van <DATE ISO="19920617">17 juni 1992</DATE>, Handle (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-26/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-3967">C-26/91, Jurispr. blz. I-3967, punt 13</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Artikel 26, betreffende de erkenning van beslissingen, en artikel 31, betreffende de tenuitvoerlegging, de twee kernbepalingen van titel III van het Executieverdrag, <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>Erkenning en tenuitvoerlegging<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/>, zijn eveneens ruim geformuleerd.<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Het Jenard rapport, op. cit. blz. 43, vermeldt dat het Executieverdrag <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>van toepassing [is] op elke beslissing welke door een gerecht van een verdragsluitend land is gewezen in burgerlijke en handelszaken welke onder het toepassingsgebied van het verdrag vallen, zulks ongeacht de vraag of de partijen al dan niet binnen de Gemeenschap hun woonplaats hebben en ongeacht welke nationaliteit zij bezitten<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> (cursivering van mij).</P></NOTE> Kort gezegd, de woordkeus van alle belangrijke bepalingen geeft aan dat de materiële werkingssfeer van het Executieverdrag wordt bepaald door de geschillen die bij de gerechten van de<?PAGE NO="I-5933"?> verdragsluitende staten aanhangig worden gemaakt, ongeacht de partijen.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Het Executieverdrag neemt consequent de woonplaats van de verweerder als hoofduitgangspunt voor de bevoegdheid. Deze basisregel van artikel 2 en de bijzondere regels van onder andere de artikelen 5 en 6 verwijzen telkens naar de plaats waar een persoon of een verweerder <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>die woonplaats heeft op het grondgebied in een verdragsluitende staat<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> kan worden <HT TYPE="ITALIC">opgeroepen.</HT> Noch in deze bepalingen noch in een van de bijzondere bepalingen zoals artikel 13 (door consumenten gesloten overeenkomsten) of artikel 16 (exclusieve bevoegdheid) wordt de woonplaats van de verzoeker genoemd. Deze aanwijzingen die uit de tekst naar voren komen, pleiten ervoor dat het Executieverdrag verondersteld wordt toepassing te vinden op geschillen waarbij personen betrokken zijn die hun woonplaats hebben op het grondgebied van andere dan de verdragsluitende staten. Artikel 13, tweede alinea, bepaalt dat wanneer <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>de wederpartij van de consument geen woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>, hij <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>geacht [wordt] woonplaats te hebben<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> op het grondgebied van een verdragsluitende staat wanneer hij daar een filiaal of een agentschap heeft en het geschil de exploitatie daarvan betreft. Laatstgenoemde bepaling is enkel bedoeld om te bepalen welke verdragsluitende staat bevoegd is in een door een consument aangespannen procedure.<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Hof van <DATE ISO="19940915">15 september 1994</DATE>, Brenner en Noller (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-318/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-4275">C-318/93, Jurispr. blz. I-4275</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Artikel 17 verleent exclusieve bevoegdheid aan de gerechten van een verdragsluitende staat, die voor dat doel zijn aangewezen in een overeenkomst tussen partijen <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>waarvan ten minste één zijn woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>De bevoegdheidsbepalingen van het Executieverdrag omvatten twee afzonderlijke reeksen bepalingen die het kader bepalen voor de toepassing van titel III. In de eerste plaats verleent artikel 2 bevoegdheid op grond van verweerders woonplaats, onverminderd een aantal bijzondere bepalingen zoals de artikelen 5, 6, 7 tot en met 12 bis, 13 tot en met 15, 16 en 17. Artikel 4 bepaalt dat in de gevallen waarin <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/><HT TYPE="ITALIC">de verweerder</HT> geen woonplaats heeft op het grondgebied van een verdragsluitende staat<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/>, de bevoegdheid in elke verdragsluitende staat geregeld wordt door de <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>wetgeving van die staat<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/>, te weten door het internationale privaatrecht van de verschillende verdragsluitende staten. Aldus schept het Executieverdrag een volledig stelsel dat op alle verweerders van toepassing is, ongeacht of zij al dan niet woonplaats op het grondgebied van een verdragsluitende staat hebben.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Indien de verzoekers met woonplaats in niet-verdragsluitende staten van de werkingssfeer van artikel 2 zouden worden uitgesloten, zoals UGIC betoogt, zou dat een grote en onlogische lacune in het stelsel van het Executieverdrag creëren. In de eerste plaats heeft het geen enkele zin om gevallen waarin de <HT TYPE="ITALIC">verzoeker</HT> woonplaats in een niet-verdragsluitende staat heeft, van de werkingssfeer van het Executieverdrag uit te sluiten wanneer geschillen waarbij <HT TYPE="ITALIC">verweerders</HT> van dergelijke staten zijn betrokken, wel daarbinnen vallen. Zo kunnen bij vorderingen die onder artikel 4 vallen, in voorkomend geval de artikelen 21 en 22 betreffende aanhangigheid en samenhang toepassing vinden, wat niet noodzakelijkerwijs hoeft te gelden voor vorderingen van verzoekers zonder woonplaats in de verdragsluitende staten, zelfs niet als de verweerder woonplaats in een verdragsluitende staat heeft. Hoewel laatstgenoemde<?PAGE NO="I-5934"?> bepalingen geen bevoegdheid scheppen, veronderstelt hun formulering, net als die van de artikelen 26 en 31, dat het Executieverdrag uitputtend voor alle geschillen geldt die voor de gerechten van de verschillende verdragsluitende staten aanhangig worden gemaakt.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Bovendien kan uit het feit dat het Executieverdrag niet van toepassing is op procedures betreffende de erkenning en de tenuitvoerlegging van in andere dan de verdragsluitende staten gegeven beslissingen, geen steun voor niet-toepasselijkheid van dat verdrag worden afgeleid.<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dit is door het Hof bevestigd in het arrest van <DATE ISO="19940120">20 januari 1994</DATE>, Owens Bank (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-129/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-117">C-129/92, Jurispr. blz. I-117, punt 37</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> De procedure die aan een dergelijk verzoek ten grondslag ligt, is in tegenstelling tot een vordering die tegen een verweerder met woonplaats in een verdragsluitende staat is ingesteld voor de gerechten van een andere verdragsluitende staat, kennelijk niet nauw verbonden met de Gemeenschap. Verder kan, zoals de Commissie opmerkt, in de rechtspraak betreffende vorderingen van verzoekers zonder woonplaats in de verdragsluitende staten, maar waarin die woonplaats niet als relevant werd beschouwd, enige steun worden gevonden om de woonplaats van de verzoeker als irrelevant te beschouwen. Zo ging het Hof in het arrest Rich niet in op het feit dat het hoofdgeding een Zwitserse verzoeker betrof die voor de Engelse gerechten een vordering tot benoeming van een arbiter had ingesteld tegen een verweerder met woonplaats in Italië.<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Rich, reeds aangehaald in voetnoot 4.</P></NOTE> En ook in het arrest Tatry, hoewel één van de verschillende soorten vorderingen in die zaak een procedure betrof die door Poolse scheepseigenaren in Nederland was ingesteld ter verkrijging van een verklaring dat zij niet aansprakelijk waren voor de gestelde verontreiniging van de lading die aan boord van één van hun schepen van Brazilië naar Rotterdam was vervoerd, is geen aanwijzing te vinden dat de Engelse rechter wat de later bij hem ingestelde vorderingen betreft de aanhangigheidsbepalingen van artikel 21 van het Executieverdrag buiten beschouwing zou kunnen laten op grond van het feit dat het verdrag niet van toepassing was op de eerder aangebrachte Nederlandse procedure.<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Tatry, reeds aangehaald in voetnoot 4.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Bijgevolg geef ik het Hof in overweging te bevestigen, dat het feit dat de verzoeker geen woonplaats in een verdragsluitende staat heeft, niet van belang is voor de toepassing van het Executieverdrag. Naar mijn mening mag die woonplaats alleen van invloed zijn in die situaties waarvoor het Executieverdrag, rechtstreeks dan wel indirect, uitdrukkelijk bepaalt dat zij een relevante factor is.<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie de artikelen 5, punt 2, 8, punt 2, 14, punt 1, en 17 van het Executieverdrag.</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Executieverdrag en herverzekering</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Enkel UGIC betoogt dat herverzekering onder de werkingssfeer van afdeling 3 van titel II van het Executieverdrag valt. Zij wijst in het bijzonder op de mogelijk zeer zwakke positie van de verzekeraar in bepaalde zogenoemde <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>fronting<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/> situaties<?PAGE NO="I-5935"?> en stelt dat herverzekering onder de specifieke verzekeringsregels moet vallen.<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Van <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>fronting<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/> wordt gesproken wanneer verzekeraar B, meestal tegen provisie, als stroman (<QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>front<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/>) voor verzekeraar A optreedt die mogelijk geen vergunning heeft of anderszins voor de verzekeringnemer onaanvaardbaar is. Gewoonlijk zal verzekeraar B krachtens de verzekeringsovereenkomst volledig aansprakelijk zijn tegenover de verzekerde, maar zal hij recht hebben op vergoeding door verzekeraar A krachtens de herverzekeringsovereenkomst; zie MacGillivray on Insurance Law, Leigh-Jones, hoofdredacteur, 9de ed., Londen, 1997, paragraaf 33-21.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Group Josi, ondersteund door Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, betoogt dat de specifieke regels betreffende verzekering (in het bijzonder artikel 8, punt 2, van het Executieverdrag, dat de verzekeringnemer toestaat een vordering in te stellen voor de gerechten van de staat van zijn woonplaats) niet van toepassing zijn. Zij zijn bedoeld om de verzekerden als de verondersteld zwakkere contractspartner te beschermen. Dit is echter niet het geval bij herverzekering. Group Josi, alsmede Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, zoeken steun in het rapport Schlosser over het Toetredingsverdrag van 1978, dat stelt: <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201E"/>Een herverzekeringsovereenkomst mag niet gelijk worden gesteld met een verzekeringsovereenkomst. Daarom zijn de artikelen 7 tot en met 12 niet van toepassing op herverzekeringsovereenkomsten.<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="059" DATE.PUB="1979" PAGE.FIRST="117">PB 1979, C 59, blz. 117</REF.DOC.OJ>, paragraaf 151.</P></NOTE> Frankrijk merkt op dat herverzekering aan de orde is geweest in het kader van enkele zaken betreffende artikel 21, maar dat het Hof niet heeft beslist dat de specifieke regels betreffende verzekering van toepassing waren. Frankrijk is verder van mening dat zelfs al viel herverzekering daaronder, artikel 8, punt 2, enkel van toepassing zou zijn indien de verzekerde de zwakkere partij is en hij woonplaats in een verdragsluitende staat heeft; UGIC voldoet aan geen van beide voorwaarden.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>De Commissie merkt op dat de relatie tussen de herverzekerde en de herverzekeraar de relatie tussen de verzekeraar en de oorspronkelijke verzekeringnemer onverlet laat en dat de relevante bepalingen van het Executieverdrag niet eenduidig zijn. Zij heeft echter besloten de opvatting die zij in haar opmerkingen in de zaak Overseas Union Insurance e.a.<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Hof van <DATE ISO="19910627">27 juni 1991</DATE> (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-351/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-3317">C-351/89, Jurispr. blz. I-3317</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> tot uitdrukking had gebracht, te heroverwegen. Dienovereenkomstig betoogt zij thans dat de verzekeringsregels bedoeld zijn om de <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="201E"/>zwakkere<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="201D"/> partij te beschermen, hetgeen voor uitsluiting van herverzekeringsovereenkomsten zou pleiten. De regels betreffende verzekeringen moeten worden gezien als berustend op dezelfde grondgedachte als de regels betreffende door consumenten gesloten overeenkomsten in afdeling 4 van titel II (artikelen 13-15) van het Executieverdrag.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Er zijn twee redenen waarom herverzekering onder de werkingssfeer van de specifieke verzekeringsregels zou kunnen vallen. De eerste is dat er tussen verzekering en herverzekering geen fundamenteel verschil bestaat dat uitsluiting van laatstgenoemde van de werkingssfeer van afdeling 3 van titel II van het Executieverdrag zou rechtvaardigen. De tweede is een tekstargument: hoewel grote risico's uitdrukkelijk zijn uitgesloten van artikel 12 bis, dat bij het Toetredingsverdrag van 1978 is<?PAGE NO="I-5936"?> ingevoegd, wordt herverzekering daarbij niet genoemd. Indirecte steun voor deze opvatting zou volgens UGIC kunnen worden gevonden in het feit dat de Franse wetgever een uitdrukkelijke bepaling in het Franse wetboek van verzekeringen heeft opgenomen om herverzekering van de werkingssfeer daarvan uit te sluiten (artikel L.111-1).</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Deze argumenten lijken mij echter niet overtuigend. In de eerste plaats zijn verzekering en herverzekering, hoewel zij met elkaar verband houden, <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="201E"/>conceptueel verschillend<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie arrest van rechter Evans, van de Court of Appeal of England and Wales, in de zaak Agnew e.a./Lansförsäkringsbølagens [19971 4 All ER 937, blz. 944.</P></NOTE> Hoewel er geen algemeen aanvaarde ruime definitie van herverzekering bestaat, is er niettemin een fundamenteel verschil met normale verzekeringsovereenkomsten, omdat zij <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="201E"/>noch een cessie of overdracht van de oorspronkelijke verzekering van de ene op de andere verzekeraar omvat, noch een maatschaps- of vertegenwoordigingsverhouding tussen verzekeraars is<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="201D"/>, maar veeleer <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="201E"/>een zelfstandige verzekeringsovereenkomst waarbij de herverzekeraar zich jegens de herverzekerde verbindt tot gehele of gedeeltelijke vergoeding van de schade waarvoor laatstgenoemde jegens de verzekerde op grond van de oorspronkelijke verzekeringsovereenkomst het risico draagt<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie MacGillivray on Insurance Law, op. cit. paragraaf 33-2, waar verschillende precedenten uit de Engelse rechtspraak worden aangehaald.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Het doorslaggevende argument moet echter worden gezocht in de filosofie achter de bijzondere bevoegdheidsregels met betrekking tot verzekeringen. Uit het rapport Jenard blijkt duidelijk dat <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="201E"/>redenen van sociale aard, geboren uit de wens bepaalde categorieën van personen te beschermen, zoals de verzekerden (...)<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="201D"/> bepaalde uitzonderingen op de algemene bevoegdheidsregel van de woonplaats noodzakelijk maakten, <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="201E"/>met name met het doel misbruiken te voorkomen die aan toetredingscontracten verbonden kunnen zijn<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Op. cit. blz. 28 en 29.</P></NOTE> De gedachte om de verzekerde bevoegdheidsrechtelijk te beschermen tegen de (normalerwijze) economisch sterker staande verzekeraar lijkt zelfs de oorspronkelijke tekst van afdeling 3 van titel II van het Executieverdrag te hebben geïnspireerd. In het arrest Bertrand immers heeft het Hof — enkele maanden vóór de ondertekening van het Toetredingsverdrag van 1978 — overwogen dat de regels van afdeling 4 van titel II, in de oorspronkelijke versie, hoewel deze bepalingen geen melding maken van <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="201E"/>consumenten<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="201D"/>, waren ingegeven door bescherming van de zwakkere particuliere partij (eindverbruiker).<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Hof van <DATE ISO="19780621">21 juni 1978</DATE> (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="150/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="1431">150/77, Jurispr. blz. 1431, punt 18</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> In 1983 heeft het Hof deze opvatting in het arrest Gerling uitdrukkelijk bevestigd wat afdeling 3 van titel II van de oorspronkelijke versie van het Executieverdrag betreft. Het Hof stelt daarin dat <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="201E"/>immers blijkens een onderzoek van de bepalingen van die afdeling, de voorbereidende werkzaamheden ook in aanmerking genomen, (...) de verzekerde uit een uitgebreidere reeks bevoegde instanties [kan] kiezen dan de verzekeraar, en (...) ieder forumkeuzebeding ten gunste van de verzekeraar uitgesloten [is]; genoemde bepalingen zijn derhalve bedoeld ter bescherming van de verzekerde, die zich in de meeste gevallen geplaatst ziet voor een tevoren reeds vastgestelde overeenkomst waarover niet meer kan worden onderhandeld, en <HT TYPE="ITALIC">die economisch gezien in de zwakste positie verkeert</HT><QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest Hof van <DATE ISO="19830714">14 juli 1983</DATE> (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="201/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="2503">201/82, Jurispr. blz. 2503, punt 17</REF.DOC.ECR>, cursivering van mij).</P></NOTE></TXT></NP><?PAGE NO="I-5937"?><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>De ondubbelzinnige opvatting ten aanzien van herverzekering in paragraaf 151 van het rapport Schlosser moet in deze context worden begrepen. Aangezien daarin de gelijkstelling van herverzekeringsovereenkomsten met verzekeringsovereenkomsten categorisch wordt verworpen en aangezien bij artikel 9 van het Toetredingsverdrag van 1978 een nieuw artikel 12 bis in het Executieverdrag is ingevoegd dat bepaalde (maar niet alle) verzekeringsovereenkomsten die een handelsrisico dekken, uitdrukkelijk uitsluit, moet men aannemen dat de auteurs van het Toetredingsverdrag van 1978 de opvatting van het rapport Schlosser hebben aanvaard, dat uitsluiting van welke soort herverzekeringsovereenkomst dan ook niet nodig was omdat het verdrag nog nooit op herverzekering van toepassing was geweest.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Bovendien moeten volgens vaste rechtspraak van het Hof alle uitzonderingen op de algemene regel dat een verweerder moet worden opgeroepen voor de gerechten op het grondgebied van de staat waar hij zijn woonplaats heeft, strikt worden uitgelegd.<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie bijvoorbeeld arrest Handte, reeds aangehaald, punten 13 en 14, en arrest van <DATE ISO="19981027">27 oktober 1998</DATE>, Réunion européenne e.a. (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-51/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-6511">C-51/97, Jurispr. blz. I-6511, punt 16</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Aangezien het op zijn minst twijfelachtig is dat de auteurs van het Executieverdrag herverzekering aanvankelijk onder afdeling 3 van titel II wilden laten vallen, of, indien herverzekering daar aanvankelijk onder viel, dat zij die situatie na de vaststelling van het Toetredingsverdrag van 1978 wensten te handhaven, zou het Hof nu moeten bevestigen dat de algemene bevoegdheidsregels van het Executieverdrag van toepassing zijn. Heel afdeling 3 van titel II is immers doortrokken van het streven, een reeks alternatieve bevoegdheidsregels te geven ten gunste van degenen die <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="201E"/>een verzekeraar met woonplaats op het grondgebied van een verdragsluitende staat<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="201D"/> oproepen (zie artikel 8). Enkel artikel 11 betreft het recht van de verzekeraar om een vordering in te stellen. Niettemin wordt daarin bepaald dat, met uitzondering van het instellen van tegeneisen, die altijd kunnen worden ingesteld voor het gerecht waar de oorspronkelijke eis dient, vorderingen van de verzekeraar <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="201E"/>voor de gerechten van de verdragsluitende staat op welks grondgebied de verweerder woonplaats heeft<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="201D"/> moeten worden gebracht. Zoals Frankrijk opmerkt, bevestigt afdeling 3 van titel II, wat het recht van de verzekeraar om een vordering in te stellen betreft, dus louter de algemene regel van artikel 2. Als deze bepalingen ook van toepassing zouden zijn op herverzekering, zou men — niet onterecht — kunnen stellen dat de herverzekerde de <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="201E"/>herverzekeraar<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="201D"/> alleen kan oproepen voor de gerechten van de staat van diens woonplaats, omdat hij per slot van rekening <QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="201E"/>verzekeraar<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="201D"/> blijft, en de herverzekeraar, die immers is gelijk te stellen met een <QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="201E"/>verzekeraar<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="201D"/>, de herverzekerde <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="201E"/>verzekeraar<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="201D"/> eveneens enkel voor de gerechten van de staat waar de herverzekerde zijn woonplaats heeft. Het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat de auteurs van het Executieverdrag de bedoeling hadden, verzekeraars dan wel herverzekeraars het recht te ontnemen om in hun onderlinge geschillen een vordering in het bijzonder krachtens artikel 5 in te stellen.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Deze conclusie lijkt mij verder te worden gestaafd door de reacties van doctrine en rechtspraak op de bepalingen van afdeling<?PAGE NO="I-5938"?> 3 van titel II van het Executieverdrag, zoals gewijzigd bij het Toetredingsverdrag van 1978. In 1990 stelde een commentator <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="201E"/>vooruitlopend op een prejudicieel verzoek dat in de toekomst aan het Hof zou kunnen worden voorgelegd (...) dat herverzekering ongetwijfeld van de werkingssfeer van afdeling 3 zou moeten worden uitgesloten<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Kaye, <QUOT.START ID="QS0052" REF.END="QE0052" CODE="201E"/>Business insurance and reinsurance under the European Judgments Convention: application of protective provisions<QUOT.END ID="QE0052" REF.START="QS0052" CODE="201D"/>, 1990, Journal of Business Law, blz. 517, 522. Zie ook: Hunter, <QUOT.START ID="QS0053" REF.END="QE0053" CODE="201E"/>Reinsurance Litigation and the Civil Jurisdiction and Judgments Act 1982<QUOT.END ID="QE0053" REF.START="QS0053" CODE="201D"/>, 1987, journal of Business Law, blz. 344; O'Malley en Layton, European Civil Practice, 1989, paragraaf 18.07; MacGillivray on Insurance Law, op. cit., paragraaf 33-84 en Colinvaux's Law of insurance, Merkin, 7de ed., Londen, 1997, blz. 39.</P></NOTE> Opmerking verdient dat de Engelse gerechten — die bijzonder vertrouwd zijn met herverzekering aangezien de internationale herverzekeringshandel zich grotendeels op de Londense markt afspeelt<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie, Colinvaux's Law of Insurance, op. cit., blz. 29. De belangrijke rol van de gerechten van het Verenigd Koninkrijk welke voortvloeit uit het belang van de Londense markt, wordt ook vermeld door het Tribunal de commerce de Nanterre in zijn beslissing in het hoofdgeding en is overigens erkend in het rapport Schlosser, op. cit., paragraaf 136.</P></NOTE> — zich consequent hebben uitgesproken tegen het opnemen van herverzekering in de specifieke regels.<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie arrest van rechter Kerr, Court of Appeal of England and Wales, in de zaak Citadel Insurance/Atlantic Union Insurance [1982] 2 Lloyd's Rep. 543, blz. 549; arrest van rechter Rix, High Court of England and Wales, in de zaak Trade Indemnity e.a./Førsakringsaktiebølaget Njord (in vereffening) (1995) 1 All ER 796, blz. 804, en arrest van rechter Evans in de zaak Agnew e.a./Lansforsakringsbøla-fens, op. cit., reeds aangehaald in voetnoot 21, blz. 943 en 44.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Bijgevolg ben ik ervan overtuigd dat herverzekeringsovereenkomsten, dit wil zeggen die welke een verhouding in het leven roepen tussen een herverzekerde en zijn herverzekeraar, niet moeten worden aangemerkt als <QUOT.START ID="QS0054" REF.END="QE0054" CODE="201E"/>verzekeringszaken<QUOT.END ID="QE0054" REF.START="QS0054" CODE="201D"/> in de zin van het Executieverdrag. Het argument van de Commissie dat herverzekering wel als zodanig aangemerkt moet worden wanneer krachtens de nationale wet of anderszins een rechtstreekse relatie tussen de verzekeringnemer(s) en de herverzekeraar tot stand wordt gebracht, doet aan deze conclusie niet af.<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ter terechtzitting heeft de Commissie in dit verband gewezen op enkele bepalingen van Spaans recht. In tegenstelling tot hetgeen UGIC heeft betoogd, gelden deze overwegingen niet voor de relatie herverzekeraarverzekeraar in zogenoemde <QUOT.START ID="QS0055" REF.END="QE0055" CODE="201E"/>fronting<QUOT.END ID="QE0055" REF.START="QS0055" CODE="201D"/> situaties.</P></NOTE> In die omstandigheden zou de herverzekeraar inderdaad als verzekeraar optreden en zouden bijgevolg de bijzondere bevoegdheidsregels van afdeling 3 van titel II op hem van toepassing zijn. Met andere woorden, ten opzichte van een dergelijke verzekeringnemer zou hij voor de toepassing van afdeling 3 beschouwd moeten worden als gesubrogeerd in de rechten van de verzekeraar.<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Het begrip <QUOT.START ID="QS0056" REF.END="QE0056" CODE="201E"/>subrogatie<QUOT.END ID="QE0056" REF.START="QS0056" CODE="201D"/> is onlangs door het Hof onderzocht in het arrest van <DATE ISO="20000127">27 januari 2000</DATE>, Dansommer (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-8/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-393">C-8/98, Jurispr. blz. I-393, punt 37</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-5939"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Conclusie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de door de Cour d'appel de Versailles gestelde vragen als volgt te beantwoorden:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0057" REF.END="QE0057" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Het Verdrag van <DATE ISO="19680927">27 september 1968</DATE> betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd, is van toepassing op alle vorderingen in burgerlijke en handelszaken die op het grondgebied van een verdragsluitende staat worden aangebracht tegen een verweerder die woonplaats heeft op het grondgebied van die staat of van een andere verdragsluitende staat, ongeacht de woonplaats van de verzoeker.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>De in afdeling 3 van titel II, zoals gewijzigd, neergelegde bijzondere bevoegdheidsregels voor verzekeringszaken gelden niet voor geschillen inzake herverzekering.<QUOT.END ID="QE0057" REF.START="QS0057" CODE="201D"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>