<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.21-20110601.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2011PLA.1000977301.case.xml"><NO.CASE>C-406/09</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62009CJ0406</NO.CELEX><NO.SEQ>0017.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>I-9800</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>I-9820</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20111018">18.10.2011 r.</DATE> — SPRAWA C-406/09</LEFT><RIGHT>REALCHEMIE NEDERLAND</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (wielka izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20111018">18 października 2011 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niderlandzki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-406/09</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20091016">16 października 2009 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20091021">21 października 2009 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Realchemie Nederland BV</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Bayer CropScience AG,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (wielka izba),</P><P>w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, J.C. Bonichot, A. Prechal, prezesi izb, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Schiemann, E. Juhász, D. Šváby, M. Berger (sprawozdawca) i E. Jarašiūnas, sędziowie,</P><?PAGE NO="I-9801"?><P>rzecznik generalny: P. Mengozzi,</P><P>sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20110125">25 stycznia 2011 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu Realchemie Nederland BV przez J.A.M. Janssena, advocaat, oraz T. Diekmanna, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego przez C. Wissels, działającą w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez J. Möllera oraz S. Unzeitig, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez A.M. Rouchaud-Joët oraz R. Troostersa, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><?PAGE NO="I-9802"?><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20110405">5 kwietnia 2011 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 12, s. 1</REF.DOC.OJ>) i art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 157, s. 45</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach postępowania pomiędzy Realchemie Nederland BV (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Realchemie<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) a Bayer CropScience AG (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Bayer<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) w przedmiocie wykonania w Niderlandach sześciu orzeczeń wydanych przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy), w których sąd ten, rozpatrujący złożoną przez Bayer skargę opartą na zarzucie naruszenia patentu, zakazał Realchemie przywozu, posiadania i wprowadzania do obrotu określonych pestycydów w Niemczech.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9803"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Rozporządzenie nr 44/2001</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z motywami 6 i 7 rozporządzenia nr 44/2001:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>(6)</NO.P><TXT>Celem zagwarantowania swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych niezbędne i stosowne jest, aby przepisy o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń zostały określone w drodze aktu wspólnotowego, który będzie wiążący i bezpośrednio stosowany.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(7)</NO.P><TXT>Przedmiotowy zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia powinien rozciągać się, pominąwszy kilka dokładnie określonych dziedzin prawa, na zasadniczą część prawa cywilnego i handlowego<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Motywy 16 i 17 rozporządzenia nr 44/2001 przewidują:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(16)</NO.P><TXT>Wzajemne zaufanie w wymiar [do wymiaru] sprawiedliwości w ramach Wspólnoty usprawiedliwia uznawanie orzeczeń wydanych w państwie członkowskim z mocy prawa, bez jakiegokolwiek szczególnego postępowania, z wyjątkiem przypadku sporu co do uznania.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="I-9804"?><CONSID><NP><NO.P>(17)</NO.P><TXT>Z uwagi na owo wzajemne zaufanie jest również uzasadnione, aby postępowanie o stwierdzenie wykonalności orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim przebiegało szybko i skutecznie. Stwierdzenie wykonalności orzeczenia musi więc następować niemal automatycznie, po dokonaniu zwykłego formalnego sprawdzenia przedłożonych dokumentów, bez możliwości uwzględniania przez sąd z urzędu którejkolwiek z przeszkód wykonania orzeczenia przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 19 rozporządzenia nr 44/2001:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>[w] celu zapewnienia kontynuacji pomiędzy konwencją [z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1972">Dz.U. 1972, L 299, s. 32</REF.DOC.OJ>, zwaną dalej <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>konwencją brukselską<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/>] a niniejszym rozporządzeniem powinny być przewidziane przepisy przejściowe. Dotyczy to również wykładni postanowień konwencji brukselskiej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Protokół z 1971 r. [w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości tej konwencji; tekst skonsolidowany (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="027" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, C 27, s. 28</REF.DOC.OJ>)] powinien być nadal stosowany do postępowań, które w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia już się toczą<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, niezależnie od rodzaju sądu. Nie obejmuje ono w szczególności spraw podatkowych, celnych i administracyjnych.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="I-9805"?><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>stanu cywilnego, zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa osób fizycznych, stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa, prawa spadkowego włącznie z testamentami;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>upadłości, układów i innych podobnych postępowań;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>ubezpieczeń społecznych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>sądownictwa polubownego<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 32 tego rozporządzenia w <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>rozumieniu niniejszego rozporządzenia <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/> oznacza każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy zostanie określone jako wyrok, postanowienie, nakaz zapłaty lub nakaz egzekucyjny, włącznie z postanowieniem w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania wydanym przez urzędnika sądowego<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 34 rozporządzenia nr 44/2001 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Orzeczenia nie uznaje się, jeżeli:</P><P>[...]</P><?PAGE NO="I-9806"?><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono dokumentu wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie i w sposób umożliwiających mu przygotowanie obrony, chyba że pozwany nie złożył przeciwko orzeczeniu środka zaskarżenia, chociaż miał do tego [taką] możliwość;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 43 tego rozporządzenia brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="043.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Każda ze stron może wnieść środek zaskarżenia od orzeczenia rozstrzygającego o wniosku o stwierdzenie wykonalności.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="043.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Środek zaskarżenia wnosi się do sądu wskazanego w wykazie w załączniku III.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="043.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Środek zaskarżenia jest rozpoznawany zgodnie z przepisami właściwymi dla postępowania, w którym wysłuchane zostają obydwie strony.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="043.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli dłużnik nie wdaje się w spór przed sądem rozpoznającym środek zaskarżenia wnioskodawcy, art. 26 ust. 2–4 stosuje się także, gdy dłużnik nie ma miejsca zamieszkania na terytorium żadnego państwa członkowskiego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="043.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Środek zaskarżenia przeciwko stwierdzeniu wykonalności należy wnieść w ciągu miesiąca od jego doręczenia. Jeżeli dłużnik ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, w którym nastąpiło stwierdzenie wykonalności, termin do wniesienia środka zaskarżenia wynosi dwa miesiące i biegnie od dnia doręczenia stwierdzenia wykonalności dłużnikowi osobiście lub w jego mieszkaniu. Przedłużenie tego terminu z powodu dużej odległości jest wyłączone<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-9807"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Dyrektywa 2004/48</P></TI></TITLE><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Motyw 3 dyrektywy 2004/48 stwierdza w szczególności, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>[p]rzy braku skutecznie działających środków realizacji [ochrony] praw własności intelektualnej innowacyjność i kreatywność są hamowane, a inwestycje spadają. Niezbędne jest więc zapewnienie skutecznego stosowania we Wspólnocie prawa materialnego w zakresie własności intelektualnej, stanowiącego obecnie znaczną część dorobku wspólnotowego<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Motywy 8–11 dyrektywy 2004/48 brzmią następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>(8)</NO.P><TXT>Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich w zakresie środków realizacji [ochrony] praw własności intelektualnej szkodzą prawidłowemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i uniemożliwiają uzyskanie równoważnego poziomu bezpieczeństwa [ochrony] praw własności intelektualnej w całej Wspólnocie. Taka sytuacja nie wspiera swobodnego przepływu na rynku wewnętrznym, nie tworzy też środowiska sprzyjającego zdrowej konkurencji.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(9)</NO.P><TXT>Występujące aktualnie rozbieżności prowadzą też do osłabiania prawa materialnego w zakresie własności intelektualnej oraz do fragmentacji rynku wewnętrznego w tym obszarze […]. To dlatego zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich w tym zakresie jest podstawowym warunkiem wstępnym prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie systemów prawnych w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa na rynku wewnętrznym.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="I-9808"?><CONSID><NP><NO.P>(11)</NO.P><TXT>Niniejsza dyrektywa nie ma na celu ustanowienia zharmonizowanych zasad współpracy sądowej, jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych czy też zajmowania się stosowanym prawem [ani przepisów dotyczących prawa właściwego]. Istnieją narzędzia wspólnotowe, które tymi sprawami ogólnie się zajmują i, co do zasady, stosują się tak samo do własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2004/48 przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>dotyczy [ona] środków, procedur i środków naprawczych, niezbędnych do realizacji [zapewnienia ochrony] praw własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 2 rozdziału I tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Zakres<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Bez uszczerbku dla środków przewidzianych lub środków, które mogą być przewidziane w prawie wspólnotowym lub krajowym w zakresie, w jakim te środki mogą dawać właścicielom praw [uprawnionym] większe korzyści, przewidziane niniejszą dyrektywą [środki,] procedury i środki naprawcze stosuje się, zgodnie z art. 3, do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w prawie wspólnotowym [lub] prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Artykuł 3, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Obowiązki ogólne<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, zawarty w rozdziale II sekcja 1 wspomnianej dyrektywy, brzmi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają objęte niniejszą dyrektywą środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do stosowania praw własności intelektualnej. Powyższe środki, procedury i środki naprawcze są sprawiedliwe i słuszne oraz nie są nadmiernie skomplikowane czy kosztowne ani też nie pociągają za sobą nierozsądnych ograniczeń czasowych czy nieuzasadnionych opóźnień.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="I-9809"?><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Powyższe środki, procedury i środki naprawcze są również skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i stosowane w taki sposób, aby zapobiec tworzeniu ograniczeń handlu prowadzonego zgodnie z prawem i zapewnić zabezpieczenia przed ich nadużywaniem<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Artykuł 14 dyrektywy 2004/48, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Państwa członkowskie zapewniają, że rozsądne i proporcjonalne koszty sądowe oraz inne wydatki poniesione przez stronę wygrywającą są pokrywane z reguły przez stronę przegrywającą, chyba że sprawiedliwość [słuszność] na to nie pozwala<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Uregulowania krajowe</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Prawo niemieckie</P></TI></TITLE><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Paragrafy 890 i 891 Zivilprozessordnung (niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>ZPO<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>) brzmią następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="890"><TI.ART><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>§ 890</TI.ART><STI.ART>Przymusowe wykonanie obowiązku zaniechania lub znoszenia</STI.ART><PARAG IDENTIFIER="890.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wobec dłużnika, który nie czyni zadość obowiązkowi powstrzymania się od określonego zachowania lub znoszenia określonego zachowania, sąd pierwszej instancji, działając na wniosek wierzyciela, może orzec grzywnę porządkową (<QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>Ordnungsgeld<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00AB" ID="QE0023"/>), a w wypadku gdyby jej ściągnięcie okazało się niemożliwe, może orzec<?PAGE NO="I-9810"?> karę aresztu porządkowego (<QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Ordnungshaft<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/>) lub karę do 6 miesięcy aresztu porządkowego. Wysokość każdorazowej grzywny porządkowej nie może przekroczyć kwoty <FT TYPE="NUMBER">250000</FT> EUR, a łączna długość kary aresztu porządkowego nie może przekroczyć 2 lat.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="890.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Skazanie poprzedza się ostrzeżeniem wydanym przez sąd pierwszej instancji na wniosek, chyba że ostrzeżenie takie zawarte było już w wyroku określającym obowiązek.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="890.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Na wniosek wierzyciela dłużnik może zostać także zobowiązany do złożenia na określony czas kaucji tytułem zabezpieczenia szkód mogących wyniknąć z dalszego naruszania ciążących na nim obowiązków.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="891"><TI.ART>§ 891</TI.ART><STI.ART>Postępowanie, wysłuchanie dłużnika, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów</STI.ART><ALINEA>W sprawach określonych w §§ 887–890 orzeka się w drodze postanowienia. Przed rozstrzygnięciem należy wysłuchać dłużnika<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Prawo niderlandzkie</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Z akt sprawy wynika, że Królestwo Niderlandów wdrożyło art. 14 dyrektywy 2004/48 do swego wewnętrznego porządku prawnego za pomocą art. 1019h Wetboek van burgerlijk rechtsvordering (niderlandzkiego kodeksu postępowania cywilnego).<?PAGE NO="I-9811"?> Według sądu krajowego przepis ten pozwala w sprawach objętych wskazaną dyrektywą obciążać wyższymi kosztami postępowania niż zazwyczaj.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Rozpatrując w ramach postępowania w sprawie środków tymczasowych wniosek złożony przez Bayer i oparty na zarzucie naruszenia patentu, Landgericht Düsseldorf postanowieniem z dnia <DATE ISO="20051219">19 grudnia 2005 r.</DATE> (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>postanowieniem wyjściowym<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>) zakazał Realchemie przywozu, posiadania i wprowadzania do obrotu w Niemczech określonych pestycydów. Tak określony zakaz obwarowany został grzywną. Ponadto Realchemie została zobowiązana przez Landgericht Düsseldorf do informowania o dokonywanych przez siebie czynnościach handlowych mających za przedmiot wskazane pestycydy, a ich zapasy miały zostać oddane do depozytu sądowego. Na mocy tego postanowienia wyjściowego Realchemie została obciążona przez Landgericht Düsseldorf kosztami postępowania.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Na postawie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania zawartego w postanowieniu wyjściowym Landgericht Düsseldorf postanowieniem o ustaleniu kosztów postępowania z dnia <DATE ISO="20060829">29 sierpnia 2006 r.</DATE> określił te koszty na kwotę <FT TYPE="DECIMAL">7829,60</FT> EUR.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Ponadto postanowieniem z dnia <DATE ISO="20060817">17 sierpnia 2006 r.</DATE> (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>postanowieniem nakładającym grzywnę porządkową<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>) Landgericht Düsseldorf na podstawie § 890 ZPO nałożył na Realchemie grzywnę porządkową (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Ordungsgeld<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>) w wysokości <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR, płatną w kasie Landgericht Düsseldorf, z tytułu naruszenia określonego w postanowieniu wyjściowym obowiązku zaniechania i obciążył Realchemie kosztami postępowania w sprawie grzywny porządkowej.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9812"?><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Na postawie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania zawartego w postanowieniu nakładającym grzywnę porządkową Landgericht Düsseldorf postanowieniem o ustaleniu kosztów postępowania z dnia <DATE ISO="20060919">19 września 2006 r.</DATE> określił te koszty na kwotę 898,60 EUR.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Ponadto postanowieniem z dnia <DATE ISO="20061006">6 października 2006 r.</DATE> (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>postanowieniem w sprawie grzywny przymuszającej<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>) Landgericht Düsseldorf nałożył na Realchemie grzywnę przymuszającą (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Zwangsgeld<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, art. 888 ZPO) w wysokości <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> EUR, by skłonić tę spółkę do przedłożenia danych dotyczących handlu omawianymi pestycydami, i obciążył Realchemie kosztami postępowania w sprawie grzywny przymuszającej.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Na postawie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania zawartego w postanowieniu w sprawie grzywny przymuszającej Landgericht Düsseldorf postanowieniem o ustaleniu kosztów postępowania z dnia <DATE ISO="20061111">11 listopada 2006 r.</DATE> określił te koszty na kwotę 852,40 EUR wraz z odsetkami.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Wszystkie te sześć postanowień wydanych przez Landgericht Düsseldorf zostało doręczonych Realchemie kilka dni po ich ogłoszeniu.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20070406">6 kwietnia 2007 r.</DATE> Bayer zwróciła się do sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych w Rechtbank ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) o stwierdzenie wykonalności w Niderlandach sześciu orzeczeń wydanych przez Landgericht Düsseldorf.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20070410">10 kwietnia 2007 r.</DATE> sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych w Rechtbank ’s-Hertogenbosch uwzględnił wniosek Bayer o stwierdzenie wykonalności w Niderlandach na mocy rozporządzenia nr 44/2001 sześciu postanowień Landgericht Düsseldorf.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9813"?><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20070614">14 czerwca 2007 r.</DATE> Realchemie wniosła środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 43 rozporządzenia nr 44/2001, od postanowienia z dnia <DATE ISO="20070410">10 kwietnia 2007 r.</DATE>, żądając, by Rechtbank ’s-Hertogenbosch je uchylił i odmówił stwierdzenia wykonalności, o które zwrócił się Bayer.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Realchemie powołała się na podstawę odmowy, o której mowa w art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, wskazując w istocie, że postanowienie wyjściowe, postanowienie nakładające grzywnę porządkową i postanowienie w sprawie grzywny przymuszającej nie mogą być uznane i wykonane w innym państwie członkowskim, gdyż zostały one wydane bez wezwania Realchemie do udziału i bez przeprowadzenia rozprawy, a trzy postanowienia o ustaleniu kosztów nie mogą zostać uznane i wykonane również dlatego, że stanowią materialnie część trzech wyżej wymienionych postanowień.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20080226">26 lutego 2008 r.</DATE> Rechtbank ’s-Hertogenbosch oddalił ten środek zaskarżenia jako bezzasadny, utrzymując w mocy postanowienie z dnia <DATE ISO="20070410">10 kwietnia 2007 r.</DATE> Sąd ten uznał, że postanowienia wydane przez Landgericht Düsseldorf, nawet jeśli zostały wydane na jednostronne wnioski, stanowią orzeczenia, o których mowa w art. 32 rozporządzenia nr 44/2001 i w związku z tym mogą zostać wykonane w Niderlandach.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>W odniesieniu do argumentu Realchemie, zgodnie z którym wniosek Bayer o stwierdzenie wykonalności postanowienia nakładającego grzywnę porządkową jest niedopuszczalny, Rechtbank ’s-Hertogenbosch stwierdził, że okoliczność, iż Realchemie zgodnie z treścią tego postanowienia została zobowiązana do zapłaty grzywny porządkowej w wysokości <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR w kasie Landgericht Düsseldorf, nie zmienia w żaden sposób faktu, że Bayer ma prawo i interes w tym, by Realchemie rzeczywiście uiściła w kasie tego sądu wspomnianą grzywnę porządkową, która stanowi bodziec do zastosowania się do postanowienia wyjściowego, i że w tym celu Bayer może zatem dochodzić wykonania tego postanowienia w Niderlandach.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9814"?><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Rechtbank ’s-Hertogenbosch obciążył Realchemie kosztami postępowania dotyczącego środka zaskarżenia.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Sąd ten określił te koszty nie przy zastosowaniu art. 1019h Wetboek van burgerlijk rechtsvordering, jak tego żądała Bayer, ale na zasadach ogólnych.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Realchemie wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z dnia <DATE ISO="20080226">26 lutego 2008 r.</DATE> wydanego przez Rechtbank ’s-Hertogenbosch. Bayer zwróciła się o oddalenie tej skargi i wniosła wzajemną skargę kasacyjną.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>1.</NO.P><TXT>Czy pojęcie spraw cywilnych i handlowych zawarte w art. 1 [rozporządzenia nr 44/2001] należy interpretować w ten sposób, że ma ono również zastosowanie do uznania i wykonania orzeczenia obejmującego zasądzenie grzywny porządkowej na podstawie § 890 [ZPO]?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Czy art. 14 dyrektywy [2004/48] należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma również zastosowanie do postępowania o udzielenie exequatur dotyczącego:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wydanego w innym państwie członkowskim orzeczenia w przedmiocie naruszenia praw własności intelektualnej,</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-9815"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wydanego w innym państwie członkowskim orzeczenia, na mocy którego nałożono grzywnę porządkową lub grzywnę przymuszającą w związku z niezastosowaniem się do zakazu naruszania prawa własności intelektualnej,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wydanych w innym państwie członkowskim orzeczeń w sprawie określenia kosztów, opartych na orzeczeniach wskazanych w lit. a) i b) powyżej?<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>W pytaniu pierwszym sąd krajowy zwraca się w istocie do Trybunału o udzielenie odpowiedzi, czy postanowienie obejmujące zasądzenie grzywny na podstawie przepisu krajowego takiego jak § 890 ZPO objęte jest zakresem stosowania rozporządzenia nr 44/2001 określonym w art. 1 tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Hoge Raad der Nederlanden wskazuje, że wątpliwości z tym związane wynikają z kilku czynników. Przede wszystkim według tego sądu chodzi o grzywnę porządkową nałożoną przez sędziego na wniosek strony będącej podmiotem prywatnym w związku z naruszeniem zakazu sądowego, która to grzywna nie przypadnie jednak Bayer, lecz państwu niemieckiemu. Następnie grzywna ta nie jest egzekwowana przez stronę będącą podmiotem prywatnym lub w jej imieniu, lecz z urzędu. Faktyczne ściągnięcie grzywny zostanie również przeprowadzone przez organy sądu niemieckiego.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9816"?><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>W świetle tych okoliczności rząd niderlandzki uważa, że orzeczenie sądu niemieckiego zasądzające od Realchemie grzywnę porządkową nie jest objęte z samej natury zakresem stosowania rozporządzenia nr 44/2001, gdyż ma charakter publicznoprawny. Rząd niemiecki i Komisja Europejska natomiast twierdzą, że orzeczenie to w oczywisty sposób objęte jest zakresem stosowania rozporządzenia nr 44/2001, gdyż związane jest z będącym przedmiotem postępowania przed sądem krajowym sporem dotyczącym spraw cywilnych i handlowych w rozumieniu tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że ponieważ rozporządzenie nr 44/2001 zastępuje odtąd w stosunkach między państwami członkowskimi, z wyjątkiem Królestwa Danii, konwencję brukselską, to wykładnia postanowień tej konwencji przez Trybunał stosuje się odpowiednio również do tego rozporządzenia, jeśli jego postanowienia i postanowienia konwencji brukselskiej można zakwalifikować jako równoważne (zob. w szczególności wyrok z dnia <DATE ISO="20090910">10 września 2009 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-292/08" PAGE.ECR="I-8421" YEAR="2009">C-292/08 German Graphics Graphische Maschinen, Zb.Orz. s. I-8421</REF.DOC.ECR>, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto z motywu 19 rozporządzenia nr 44/2001 wynika, że należy zapewnić ciągłość wykładni pomiędzy konwencją brukselską a wymienionym rozporządzeniem.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że zakres stosowania rozporządzenia nr 44/2001 jest podobnie jak w przypadku konwencji brukselskiej ograniczony do pojęcia spraw cywilnych i handlowych. Ten zakres stosowania determinowany jest zasadniczo elementami charakteryzującymi stosunek prawny między stronami sporu lub przedmiot tego sporu (zob. w szczególności podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="20090428">28 kwietnia 2009 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-420/07" PAGE.ECR="I-3571" YEAR="2009">C-420/07 Apostolides, Zb.Orz. s. I-3571</REF.DOC.ECR>, pkt 42, 45, 46 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Ściślej w odniesieniu do środków tymczasowych Trybunał uznaje, że ich przynależność do zakresu stosowania konwencji brukselskiej zależy nie od ich własnego charakteru, ale od charakteru praw, które mają one chronić (zob. w szczególności wyroki: z dnia <DATE ISO="19790327">27 marca 1979 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="143/78" PAGE.ECR="1055" YEAR="1979">143/78 de Cavel, Rec. s. 1055</REF.DOC.ECR>, pkt 8; z dnia <DATE ISO="19981117">17 listopada 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-391/95" PAGE.ECR="I-7091" YEAR="1998">C-391/95 Van Uden, Rec. s. I-7091</REF.DOC.ECR>, pkt 33).</TXT></NP><?PAGE NO="I-9817"?><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku, o ile według art. 890 ZPO grzywna porządkowa rozpatrywana w sprawie przed sądem krajowym ma charakter represyjny, a w uzasadnieniu nakładającego ją postanowienia wyraźnie jest mowa o jej charakterze karnym, o tyle w sprawie tej chodzi o toczący się pomiędzy dwoma podmiotami prywatnymi spór mający za przedmiot dopuszczenie do wykonania w Niderlandach sześciu orzeczeń wydanych przez Landgericht Düsseldorf, w których sąd ten, rozpatrujący opartą na zarzucie naruszenia patentu skargę złożoną przez Bayer, zakazał Realchemie przywozu, posiadania i wprowadzania do obrotu określonych pestycydów w Niemczech. Wszczęte w ten sposób postępowanie ma na celu ochronę praw prywatnych i nie zakłada wykonywania prerogatyw władzy publicznej przez jedną ze stron sporu. Innymi słowy, stosunek prawny pomiędzy Bayer a Realchemie należy uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>stosunek prywatnoprawny<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, a zatem objęty pojęciem spraw cywilnych i handlowych w rozumieniu rozporządzenia nr 44/2001.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika wprawdzie, że nałożona na Realchemie postanowieniem Landgericht Düsseldorf na podstawie art. 890 ZPO grzywna porządkowa powinna zostać uiszczona w przypadku wykonania nie stronie będącej podmiotem prywatnym, lecz państwu niemieckiemu, że kara ta nie jest egzekwowana przez stronę będącą podmiotem prywatnym lub w jej imieniu, lecz z urzędu, i że faktyczne ściągnięcie kary jest przeprowadzane przez organy sądu niemieckiego. Te szczególne aspekty niemieckiego postępowania egzekucyjnego nie mogą jednak być uznawane za decydujące, jeśli chodzi o charakter prawa do egzekucji. Charakter tego prawa zależy bowiem od charakteru prawa podmiotowego, ze względu na którego naruszenie została zarządzona egzekucja, czyli w niniejszym przypadku prawa Bayer do wyłącznego korzystania z wynalazku chronionego jej patentem, które jednoznacznie objęte jest zakresem spraw cywilnych i handlowych w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 44/2001.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Wreszcie w odniesieniu do podniesionego przez rząd niderlandzki pytania, według jakich przepisów postępowania sąd krajowy powinien wykonać orzeczenia rozpatrywane w postępowaniu przed sądem odsyłającym, należy zauważyć, że sąd odsyłający nie zadał pytań w tej kwestii. Nie ma zatem podstaw, by orzekać w tym przedmiocie.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9818"?><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy zatem odpowiedzieć, iż pojęcie spraw cywilnych i handlowych ujęte w art. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to ma zastosowanie do uznania i wykonania orzeczenia sądowego obejmującego zasądzenie grzywny w celu zapewnienia poszanowania orzeczenia sądowego wydanego w sprawach cywilnych i handlowych.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>W pytaniu drugim sąd krajowy zwraca się w istocie do Trybunału o udzielenie odpowiedzi, czy koszty związane z wszczętym w Niderlandach postępowaniem o udzielenie exequatur, w toku którego zwrócono się o uznanie i wykonanie sześciu orzeczeń wydanych w Niemczech w ramach sporu mającego na celu zapewnienie poszanowania prawa własności intelektualnej, objęte są zakresem art. 14 dyrektywy 2004/48, który to artykuł nakłada na państwa członkowskie obowiązek czuwania nad tym, ażeby co do zasady koszty poniesione przez stronę wygrywającą były pokrywane przez stronę przegrywającą.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 1 dyrektywy 2004/48 dotyczy ona środków, procedur i środków naprawczych niezbędnych do zapewnienia ochrony praw własności intelektualnej. Ponadto art. 2 ust. 1 tej dyrektywy stanowi, że środki, procedury i środki naprawcze stosuje się zgodnie z art. 3 wspomnianej dyrektywy do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w szczególności w prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego. Zakres stosowania dyrektywy 2004/48 może zatem co do zasady obejmować postępowanie o udzielenie exequatur.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Należy również zauważyć, że zgodnie z motywami 10 i 11 dyrektywy 2004/48 ma ona na celu zbliżenie systemów prawnych państw członkowskich w celu zapewnienia<?PAGE NO="I-9819"?> wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa własności intelektualnej na rynku wewnętrznym, a nie ustanowienie zharmonizowanych zasad współpracy sądowej, jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych ani przepisów dotyczących prawa właściwego. Ponadto, jak podkreślono to w motywie 11 zdanie drugie, istnieją narzędzia wspólnotowe, które tymi sprawami ogólnie się zajmują i co do zasady stosują się tak samo do własności intelektualnej.</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Co się tyczy art. 14 dyrektywy 2004/48, przepis ten ma na celu wzmocnienie poziomu ochrony własności intelektualnej poprzez zapobieżenie temu, by strona poszkodowana nie była odwodzona od wszczęcia postępowania sądowego mającego na celu ochronę tych praw.</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Interpretowanie tego przepisu w ten sposób, że znajduje on również zastosowanie do postępowania o udzielenie exequatur i do orzeczeń dotyczących kosztów, które są z tym związane, jest zatem zgodne zarówno z ogólnym celem dyrektywy 2004/48, która dąży do zbliżenia systemów prawnych państw członkowskich w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa własności intelektualnej, jak i szczególnego celu tego przepisu, który dąży do zapobieżenia temu, by strona poszkodowana nie była odwodzona od wszczęcia postępowania sądowego mającego na celu ochronę praw własności intelektualnej. W zgodzie ze wspomnianymi celami sprawca naruszenie praw własności intelektualnej powinien ogólnie w całości ponieść skutki finansowe swojego zachowania.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>W rezultacie na drugie pytanie należy odpowiedzieć, że koszty związane z wszczętym w państwie członkowskim postępowaniem o udzielenie exequatur, w toku którego zwrócono się o uznanie i wykonanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim w ramach sporu mającego na celu zapewnienie poszanowania prawa własności intelektualnej, objęte są zakresem art. 14 dyrektywy 2004/48.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-9820"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Pojęcie spraw cywilnych i handlowych ujęte w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to ma zastosowanie do uznania i wykonania orzeczenia sądowego obejmującego zasądzenie grzywny w celu zapewnienia poszanowania orzeczenia sądowego wydanego w sprawach cywilnych i handlowych.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Koszty związane z wszczętym w państwie członkowskim postępowaniem o udzielenie exequatur, w toku którego zwrócono się o uznanie i wykonanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim w ramach sporu mającego na celu zapewnienie poszanowania prawa własności intelektualnej, objęte są zakresem art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>