<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-722/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CJ0722</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:577">EU:C:2019:577</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Απόφαση της <DATE ISO="20190710">10.7.2019</DATE> – Υπόθεση C-722/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Reitbauer κ.λπ.</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Δικαστηριου</HT> (πρώτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20190710">10ης Ιουλίου 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Διεθνής δικαιοδοσία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 24, σημεία 1 και 5</KEYWORD><KEYWORD>Διαφορές σχετικές με εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων και με την εκτέλεση αποφάσεων</KEYWORD><KEYWORD>Διαδικασία δικαστικού πλειστηριασμού ακινήτου</KEYWORD><KEYWORD>Ανακοπή κατά της διανομής του προϊόντος του εν λόγω πλειστηριασμού</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση C-722/17,</P><P>με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Bezirksgericht Villach (ειρηνοδικείο Villach, Αυστρία) με απόφαση της <DATE ISO="20171219">19ης Δεκεμβρίου 2017</DATE>, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20171227">27 Δεκεμβρίου 2017</DATE>, στο πλαίσιο της δίκης</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Norbert Reitbauer,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Dolinschek GmbH,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs-GmbH,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Elektrounternehmen K. Maschke GmbH,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Klaus Egger,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Enrico Casamassima,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους J.-C. Bonichot, πρόεδρο τμήματος, C. Toader (εισηγήτρια), A. Rosas, L. Bay Larsen και M. Safjan, δικαστές,</P><P>γενικός εισαγγελέας: E. Tanchev</P><P>γραμματέας: D. Dittert, προϊστάμενος μονάδας,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της <DATE ISO="20190116">16ης Ιανουαρίου 2019</DATE>,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="2"?><GR.CONSID><CONSID><P>λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>ο N. Reitbauer, η Dolinschek GmbH, η B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs‑GmbH, η Elektrounternehmen K. Maschke GmbH, ο K. Egger και η Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH, εκπροσωπούμενοι από τον G. Götz, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>ο E. Casamassima, εκπροσωπούμενος από τον H. Walder, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>η Πορτογαλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους L. Inez Fernandes, M. Figueiredo και P. Lacerda,</P></ITEM><ITEM><P>η Ελβετική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον M. Schöll,</P></ITEM><ITEM><P>η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την M. Heller και τον M. Wilderspin,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20190403">3ης Απριλίου 2019</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 24, σημεία 1 και 5, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121212">12ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 351, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των Norbert Reitbauer, Dolinschek GmbH, B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs-GmbH, Elektrounternehmen K. Maschke GmbH, Klaus Egger και Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH (στο εξής: Ν. Reitbauer κ.λπ.) και, αφετέρου, του Enrico Casamassima, κατοίκου Ιταλίας, σχετικά με ανακοπή κατά της διανομής του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού ακινήτου ευρισκόμενου στην Αυστρία.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης.</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Οι αιτιολογικές σκέψεις 15, 21 και 34 του κανονισμού 1215/2012 έχουν ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>(15)</NO.P><TXT>Οι κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας και να βασίζονται στην αρχή της γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγομένου. Η δωσιδικία αυτή θα πρέπει να ισχύει πάντοτε, εκτός από μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου το επίδικο αντικείμενο ή η αυτονομία των διαδίκων δικαιολογεί άλλο συνδετικό στοιχείο. Η κατοικία των νομικών προσώπων πρέπει να καθορίζεται αυτοτελώς ώστε να αυξάνεται η διαφάνεια των κοινών κανόνων και να αποφεύγονται οι συγκρούσεις δικαιοδοσίας.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(21)</NO.P><TXT>Για λόγους αρμονικής απονομής της δικαιοσύνης θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα παράλληλης εκδίκασης μιας υπόθεσης και να αποφεύγεται η έκδοση ασυμβιβάστων αποφάσεων σε διαφορετικά κράτη μέλη. Θα πρέπει να προβλεφθεί σαφής και αποτελεσματικός μηχανισμός<?PAGE NO="3"?> για την επίλυση των περιπτώσεων εκκρεμοδικίας και συνάφειας και για την αποφυγή προβλημάτων που απορρέουν από τις διαφοροποιήσεις στα κράτη μέλη ως προς τον χρόνο από τον οποίο μια υπόθεση θεωρείται ότι εκκρεμεί. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να καθοριστεί ο χρόνος αυτός αυτοτελώς.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(34)</NO.P><TXT>Θα πρέπει να διασφαλισθεί η συνέχεια μεταξύ της σύμβασης [της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1982">ΕΕ 1982, L 388, σ. 1</REF.DOC.OJ>)], του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 [του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>),] και του παρόντος κανονισμού, και γι’ αυτό το σκοπό θα πρέπει να προβλεφθούν μεταβατικές διατάξεις. Η ίδια ανάγκη συνέχειας ισχύει και όσον αφορά την ερμηνεία των διατάξεων από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης της σύμβασης των Βρυξελλών του 1968 και των κανονισμών που την αντικατέστησαν.<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Στο κεφάλαιο II του εν λόγω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Διεθνής δικαιοδοσία<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>, περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων το τμήμα 1, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Γενικές διατάξεις<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, και το τμήμα 2, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Ειδικές δικαιοδοσίες<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>. Το άρθρο 4, παράγραφος 1, το οποίο περιλαμβάνεται στο εν λόγω τμήμα 1, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 του εν λόγω κανονισμού έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η [επίδικη] παροχή·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>για τους σκοπούς της εφαρμογής της παρούσας διάταξης, και εφόσον δεν συμφωνήθηκε διαφορετικά, ο τόπος εκπλήρωσης της επίδικης παροχής είναι:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>εφόσον πρόκειται για πώληση εμπορευμάτων, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παράδοση των εμπορευμάτων,</P></ITEM><ITEM><P>εφόσον πρόκειται για παροχή υπηρεσιών, ο τόπος του κράτους μέλους όπου, δυνάμει της σύμβασης, έγινε ή έπρεπε να γίνει η παροχή των υπηρεσιών·</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></TXT><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>.</P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 24, σημεία 1 και 5, του ίδιου κανονισμού:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Τα ακόλουθα δικαστήρια κράτους μέλους έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η κατοικία των διαδίκων:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>σε υποθέσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων και μισθώσεων ακινήτων, τα δικαστήρια του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>σε δίκες που έχουν ως αντικείμενο την αναγκαστική εκτέλεση αποφάσεων, τα δικαστήρια του κράτους μέλους εκτέλεσης της απόφασης.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το αυστριακό δίκαιο</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ο ΕΟ</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Από τα άρθρα 209 έως 212 του Exekutionsordnung (αυστριακού κώδικα αναγκαστικής εκτέλεσης, στο εξής: EO) προκύπτει ότι η διανομή του προϊόντος αναγκαστικού πλειστηριασμού ακινήτου πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο επ’ ακροατηρίου συζήτησης. Για τον σκοπό αυτόν, οι δανειστές καλούνται να αναγγείλουν και να αποδείξουν εγγράφως τις απαιτήσεις τους επί του πλειστηριάσματος. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, εξετάζονται η ακρίβεια και η κατάταξη των απαιτήσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της διαδικασίας διανομής του προϊόντος του αναγκαστικού πλειστηριασμού, οι πιστωτές και ο οφειλέτης δύνανται να προβάλουν ενστάσεις, σύμφωνα με το άρθρο 213 του ΕΟ, κατά της συνεκτίμησης ορισμένων απαιτήσεων. Οι ενστάσεις αυτές μπορούν να αφορούν την ύπαρξη, την κατάταξη ή το ποσό αναγγελθείσας απαίτησης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 231, παράγραφος 1, του ΕΟ, το δικαστήριο αποφαίνεται επί των εγειρόμενων με τις ενστάσεις νομικών ζητημάτων με διάταξη περί διανομής. Εάν η δικαστική εκτίμηση επί των ενστάσεων εξαρτάται από τη διαπίστωση αμφισβητούμενων πραγματικών περιστατικών, η διάταξη περί διανομής καλεί τους ενιστάμενους να ασκήσουν ανακοπή κατά της διανομής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 232 του ΕΟ, αρμόδιο να αποφανθεί επί της ανακοπής κατά της διανομής είναι το δικαστήριο της εκτέλεσης.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ο AnfO</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 1 του Anfechungsordnung [νόμου περί διαρρήξεως δικαιοπραξιών (παυλιανής αγωγής), στο εξής: AnfO], με την παυλιανή αγωγή επιδιώκεται να διασφαλιστεί ότι οι καταδολιευτικές δικαιοπραξίες που αφορούν τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη κηρύσσονται ανίσχυρες μόνον έναντι του ασκήσαντος την αγωγή δανειστή. Δικαίωμα διαρρήξεως γεννάται εφόσον από την εκτέλεση σε βάρος της περιουσίας του οφειλέτη δεν ικανοποιήθηκε ή δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί ολοσχερώς ο δανειστής, ενώ ενδέχεται να ικανοποιηθεί μέσω της ασκήσεως του δικαιώματος διαρρήξεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Από τα άρθρα 2 και 3 του AnfO προκύπτει ότι η παυλιανή αγωγή μπορεί να ασκηθεί εφόσον διαπιστώνεται καταδολιευτικός σκοπός ή σκοπός διασπαθίσεως της περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των εκποιήσεων εκ χαριστικής αιτίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 6 του AnfO, η άσκηση της παυλιανής αγωγής δεν εμποδίζεται από την έκδοση εκτελεστού τίτλου σχετικά με την προς διάρρηξη δικαιοπραξία ή από την επιδίωξη της σχετικής απαίτησης στο πλαίσιο αναγκαστικής εκτέλεσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από το άρθρο 10 του AnfO, η παυλιανή αγωγή μπορεί να ασκηθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας διανομής του προϊόντος αναγκαστικού πλειστηριασμού.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>O E. Casamassima και η Isabel C., κάτοικοι Ρώμης (Ιταλία), συζούσαν μέχρι την άνοιξη του 2014 τουλάχιστον. Κατά τη διάρκεια του έτους 2010 προέβησαν στην αγορά οικίας στο Villach (Αυστρία). Ως κύρια του ακινήτου καταχωρίστηκε στο κτηματολόγιο μόνον η C.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Στη συνέχεια, ανατέθηκαν εργασίες ανακαίνισης του ακινήτου στους Ν. Reitbauer κ.λπ. Δεδομένου ότι τα οφειλόμενα για τις εργασίες αυτές ποσά δεν καταβλήθηκαν ολοσχερώς, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. άσκησαν αγωγή αποζημίωσης κατά της C. Πλείονες δικαστικές αποφάσεις, εκ των οποίων η πρώτη –μη οριστική– εκδόθηκε στις αρχές του 2014, δέχτηκαν την αγωγή αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20140507">7 Μαΐου 2014</DATE>, ενώπιον δικαστηρίου της Ρώμης, η C. αναγνώρισε υπέρ του Ε. Casamassima οφειλή από δάνειο ύψους <FT TYPE="DECIMAL">349772,95</FT> ευρώ, το οποίο ανέλαβε την υποχρέωση να αποπληρώσει εντός πέντε ετών υπό όρους συμφωνηθέντες στο πλαίσιο δικαστικού συμβιβασμού. Επιπλέον, η C. ανέλαβε την υποχρέωση να εγγράψει υποθήκη επί του ακινήτου στο Villach για την ασφάλιση της απαίτησης αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Με συμβολαιογραφική πράξη της <DATE ISO="20140613">13ης Ιουνίου 2014</DATE>, καταρτισθείσα στη Βιέννη (Αυστρία), η C. προέβη σε εκ νέου αναγνώριση της ως άνω οφειλής. Στις <DATE ISO="20140618">18 Ιουνίου 2014</DATE>, ενεγράφη στο κτηματολόγιο εμπράγματη ασφάλεια επί του οικείου ακινήτου υπέρ του Ε. Casamassima.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Η πρώτη απόφαση υπέρ των Ν. Reitbauer κ.λπ., εκδοθείσα στις αρχές του 2014 επί της αγωγής αποζημίωσης, κατέστη εκτελεστή μόνον αφότου είχε εγγραφεί η εμπράγματη ασφάλεια υπέρ του Ε. Casamassima, με αποτέλεσμα τα απορρέοντα από την εκτέλεση της ως άνω απόφασης δικαιώματα εμπράγματης ασφάλειας των Ν. Reitbauer κ.λπ. επί του ακινήτου της C. να κατατάσσονται μετά από το αντίστοιχο του Ε. Casamassima.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20150903">3 Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, το δικαστήριο της Ρώμης επικύρωσε τον δικαστικό συμβιβασμό μεταξύ της C. και του Ε. Casamassima ως ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο, σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) 805/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20040421">21ης Απριλίου 2004</DATE>, για τη θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="143" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 143, σ. 15</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Τον Φεβρουάριο του 2016, ο Ε. Casamassima ζήτησε από το Bezirksgericht Villach (ειρηνοδικείο Villach, Αυστρία), αιτούν δικαστήριο εν προκειμένω, να διατάξει τον αναγκαστικό πλειστηριασμό του οικείου ακινήτου. Από τη σειρά κατάταξης των πιστωτών στο κτηματολόγιο προκύπτει ότι το πλειστηρίασμα των <FT TYPE="NUMBER">280000</FT> ευρώ, έναντι του οποίου κατακυρώθηκε το ακίνητο το φθινόπωρο του 2016, έπρεπε να καταβληθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στον Ε. Casamassima βάσει της εμπράγματης ασφάλειας που είχε εγγραφεί υπέρ αυτού στο εν λόγω κτηματολόγιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Προκειμένου να αποτρέψουν την κατά τα ανωτέρω διανομή του πλειστηριάσματος, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. προέβησαν σε σειρά νομικών ενεργειών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, αφενός, τον Ιούνιο του 2016, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. άσκησαν ενώπιον του Landesgericht Klagenfurt (πρωτοδικείου Klagenfurt, Αυστρία) παυλιανή αγωγή κατά του Ε. Casamassima και της C. Με διάταξη που κατέστη οριστική τον Ιούλιο του 2017, το δικαστήριο αυτό διαπίστωσε ότι δεν είχε διεθνή δικαιοδοσία, καθόσον ο τόπος κατοικίας του Ε. Casamassima και της C. βρισκόταν εκτός Αυστρίας, και απέρριψε την εν λόγω αγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Αφετέρου, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση που διεξήχθη στις <DATE ISO="20170510">10 Μαΐου 2017</DATE> ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σύμφωνα με τα άρθρα 209 έως 212 του ΕΟ, ενόψει της διανομής του προϊόντος του αναγκαστικού πλειστηριασμού μεταξύ διαφόρων πιστωτών, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. προέβαλαν ενστάσεις, δυνάμει του άρθρου 213 του ΕΟ, σχετικά με τη διανομή προς όφελος του Ε. Casamasisima.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Μετά την προβολή των ενστάσεων αυτών, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. άσκησαν ανακοπή κατά της διανομής ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου βάσει του άρθρου 232 του ΕΟ, στο πλαίσιο της οποίας προέβαλαν δύο λόγους. Με τον πρώτο λόγο ζητείται να διαπιστωθεί ότι κακώς αποφασίστηκε η καταβολή του πλειστηριάσματος στον Ε. Casamassima, διότι η απαίτηση του τελευταίου αποσβέσθηκε μέσω συμψηφισμού με αξιώσεις αποζημίωσης της C. έναντι αυτού λόγω της εκ μέρους του ανάθεσης των εργασιών ανακαίνισης στους Ν. Reitbauer κ.λπ. χωρίς τη συγκατάθεσή της. Ο δεύτερος λόγος, τον<?PAGE NO="6"?> οποίο το αιτούν δικαστήριο εξομοιώνει με παυλιανή αγωγή, αφορά την αναγνώριση χρέους της <DATE ISO="20140613">13ης Ιουνίου 2014</DATE> η οποία, κατά τους Ν. Reitbauer κ.λπ., καταρτίσθηκε με συμβολαιογραφική πράξη με τον μοναδικό σκοπό να προληφθεί η εκ μέρους τους κίνηση διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης επί του οικείου ακινήτου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Για να δικαιολογηθεί η διεθνής δικαιοδοσία του Bezirksgericht Villach (ειρηνοδικείου Villach) για την εκδίκαση της αγωγής αυτής, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. επικαλέστηκαν το άρθρο 24, σημείο 5, του κανονισμού 1215/2012. Αντιθέτως, ο Ε. Casamassima προέβαλε ένσταση έλλειψης διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου αυτού, ισχυριζόμενος ότι η ανακοπή της κύριας δίκης είναι, κατ’ ουσίαν, ανάλογη με παυλιανή αγωγή, ως προς την οποία το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, με την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920326">26ης Μαρτίου 1992</DATE>, <NAME.CASE>Reichert και Kockgler</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:149">EU:C:1992:149</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ότι δεν εμπίπτει σε αυτόν τον κανόνα περί αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι, σύμφωνα με το αυστριακό δίκαιο, στο πλαίσιο της επ’ ακροατηρίου συζήτησης σχετικά με τη διανομή του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού, εφόσον προβληθούν ενστάσεις κατά το άρθρο 213 ΕΟ, μπορεί να διακριβωθεί η ύπαρξη και η σειρά προτεραιότητας των απαιτήσεων. Εάν η δικαστική εκτίμηση των ενστάσεων εξαρτάται από τη διαπίστωση αμφισβητούμενων πραγματικών περιστατικών, οι μετέχοντες καλούνται να ασκήσουν εντός ενός μηνός χωριστό ένδικο βοήθημα, δηλαδή ανακοπή κατά της διανομής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Η ανακοπή αυτή αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης που διατάσσει τη διανομή, κατά το μέρος που αφορά το επίμαχο μερίδιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο, η ανακοπή κατά της διανομής παρέχει ιδίως τη δυνατότητα να ελεγχθεί αν μπορεί να πραγματοποιηθεί αναγκαστική εκτέλεση με βάση ορισμένη εμπράγματη ασφάλεια, πράγμα το οποίο ζητούν από το δικαστήριο οι Ν. Reitbauer κ.λπ. με τον δεύτερο λόγο της ανακοπής τους. Το εν λόγω δικαστήριο εκτιμά ότι η δυνατότητα αυτή προσδίδει τον χαρακτήρα παυλιανής αγωγής στην ανακοπή κατά της διανομής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκαση ανακοπής κατά της διανομής, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται κατά πόσον οι κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας πρέπει να εξετάζονται υπό το πρίσμα μιας τέτοιας ανακοπής θεωρούμενης κατά τρόπο συνολικό και αφηρημένο ή υπό το πρίσμα κάθε λόγου ανακοπής που προβάλλεται σε συγκεκριμένη υπόθεση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Κατά το δικαστήριο αυτό, οι ιδιαιτερότητες της εν λόγω διαδικασίας, θεωρούμενες στο σύνολό τους, καταδεικνύουν την ύπαρξη στενής σχέσης με το δικαστήριο του τόπου της αναγκαστικής εκτέλεσης ή της τοποθεσίας του εμπραγμάτως ασφαλισθέντος ακινήτου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, όσον αφορά τους κανόνες αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας υπέρ των δικαστηρίων του κράτους μέλους του τόπου εκτέλεσης, οι οποίοι προβλέπονται στο άρθρο 24, σημείο 5, του κανονισμού 1215/2012, το εθνικό δικαστήριο διαπιστώνει ότι, σύμφωνα με τον ΕΟ, η ανακοπή κατά της διανομής εμπίπτει στην αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου της εκτέλεσης. Μολονότι, βεβαίως, η ανακοπή του άρθρου 232 του ΕΟ δεν αποσκοπεί κυρίως στην άμυνα κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης, δεδομένου ότι ο οφειλέτης έχει ήδη απολέσει την κυριότητα επί του ακινήτου κατά τον χρόνο διεξαγωγής του δικαστικού πλειστηριασμού, ωστόσο στη θέση του ακινήτου περιέρχεται πλέον το σχετικό πλειστηρίασμα, με αποτέλεσμα η διανομή του από το δικαστήριο να εμπίπτει επίσης στις επιφορτισμένες με την αναγκαστική εκτέλεση αρχές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Όσον αφορά τους κανόνες αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας υπέρ των δικαστηρίων του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου, οι οποίοι προβλέπονται στο άρθρο 24, σημείο 1, του κανονισμού 1215/2012, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι η ανακοπή κατά της διανομής εμπίπτει επίσης στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διάταξης, δεδομένου ότι η ανακοπή αυτή αποτελεί στάδιο για την<?PAGE NO="7"?> κίνηση της διαδικασίας άσκησης του δικαιώματος εμπράγματης ασφάλειας, η οποία ολοκληρώνεται με τη διανομή του πλειστηριάσματος από την αναγκαστική εκτέλεση κατά του αντικειμένου της εμπράγματης ασφάλειας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bezirksgericht Villach (ειρηνοδικείο Villach) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1)</NO.P><TXT>Πρέπει το άρθρο 24, σημείο 5, του [κανονισμού 1215/2012] να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η ανακοπή [κατά της διανομής] η οποία ασκείται βάσει του άρθρου 232 του EO, σε περίπτωση διαφωνίας σχετικά με τη διανομή του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της ανωτέρω διατάξεως,</TXT><P>ακόμη δε και στην περίπτωση κατά την οποία η ανακοπή που ασκήθηκε από εμπραγμάτως ασφαλισμένο δανειστή κατά έτερου εμπραγμάτως ασφαλισμένου δανειστή</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στηρίζεται [στον λόγο] ότι η εμπραγμάτως ασφαλισμένη δανειακή απαίτηση του εν λόγω δεύτερου δανειστή αποσβέσθηκε λόγω ανταπαιτήσεως του οφειλέτη για την καταβολή αποζημιώσεως, και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>επιπλέον στηρίζεται –όπως η παυλιανή αγωγή– [στον λόγο] ότι η σύσταση της εμπράγματης ασφάλειας για την εν λόγω δανειακή απαίτηση είναι ανίσχυρη λόγω ευνοϊκής μεταχειρίσεως του ανωτέρω δεύτερου δανειστή;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Πρέπει το άρθρο 24, σημείο 1, του [κανονισμού 1215/2012] να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η ανακοπή [κατά της διανομής] η οποία ασκείται βάσει του άρθρου 232 του EO, σε περίπτωση διαφωνίας σχετικά με τη διανομή του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της ανωτέρω διατάξεως,</TXT><P>ακόμη δε και στην περίπτωση κατά την οποία η ανακοπή που ασκήθηκε από εμπραγμάτως ασφαλισμένο δανειστή κατά έτερου εμπραγμάτως ασφαλισμένου δανειστή</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στηρίζεται [στον λόγο] ότι η εμπραγμάτως ασφαλισμένη δανειακή απαίτηση του εν λόγω δεύτερου δανειστή αποσβέσθηκε λόγω ανταπαιτήσεως του οφειλέτη για την καταβολή αποζημιώσεως, και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>επιπλέον στηρίζεται –όπως η παυλιανή αγωγή– [στον λόγο] ότι η σύσταση της εμπράγματης ασφάλειας για την εν λόγω δανειακή απαίτηση είναι ανίσχυρη λόγω ευνοϊκής μεταχειρίσεως του ανωτέρω δεύτερου δανειστή;<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των προδικαστικών ερωτημάτων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Με τα δύο προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινιστεί αν το άρθρο 24, σημεία 1 και 5, του κανονισμού 1215/2012 έχει την έννοια ότι η ανακοπή την οποία ασκεί πιστωτής κατά της διανομής του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού ακινήτου και με την οποία ζητείται να διαπιστωθεί, αφενός, η απόσβεση ορισμένης ανταπαίτησης μέσω συμψηφισμού και, αφετέρου, η αδυναμία πραγματοποίησης αναγκαστικής εκτέλεσης με βάση την εμπράγματη ασφάλεια που έχει συσταθεί για την ασφάλιση της τελευταίας αυτής απαίτησης εμπίπτει στην αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου ή των δικαστηρίων του τόπου της αναγκαστικής εκτέλεσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, στο μέτρο που ο κανονισμός 1215/2012 καταργεί και αντικαθιστά τον κανονισμό 44/2001, ο οποίος, με τη σειρά του, αντικαθιστά τη Σύμβαση της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε με τις διαδοχικές συμβάσεις για την προσχώρηση των νέων κρατών μελών στη Σύμβαση αυτή, η διατυπωθείσα από το Δικαστήριο ερμηνεία των διατάξεων των τελευταίων αυτών νομοθετημάτων ισχύει και για τον κανονισμό<?PAGE NO="8"?> 1215/2012, εφόσον οι διατάξεις αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>ισοδύναμες<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/> (πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180531">31ης Μαΐου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Notartová</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-306/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:360">EU:C:2018:360</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181115">15ης Νοεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Kuhn</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-308/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:911">EU:C:2018:911</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190228">28ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Gradenštvo Korana</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-579/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:162">EU:C:2019:162</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Το σύστημα κοινών κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας που θεσπίζονται στο κεφάλαιο II του κανονισμού 1215/2012 στηρίζεται στον γενικό κανόνα του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, κατά τον οποίο τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους εντός κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού, ανεξαρτήτως της ιθαγένειάς τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Μόνον κατά παρέκκλιση από αυτόν τον γενικό κανόνα περί διεθνούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων της κατοικίας του εναγομένου προβλέπει το άρθρο 24 του κανονισμού 1215/2012 κανόνες περί αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας, ιδίως σχετικά με εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων και με την εκτέλεση αποφάσεων. Κατά συνέπεια, οι ειδικοί αυτοί κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να ερμηνεύονται στενά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι, σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του ΕΟ, μετά τη διαδικασία δικαστικού πλειστηριασμού ακινήτου, η διανομή του προϊόντος της αναγκαστικής εκτέλεσης αποφασίζεται κατά τη διάρκεια επ’ ακροατηρίου συζήτησης, διεξαγόμενης ενώπιον του δικαστηρίου της εκτέλεσης. Στο πλαίσιο αυτό, αν προβληθούν ενστάσεις κατά του δικαιώματος συμμετοχής ορισμένου πιστωτή στη διαδικασία, ο δικαστής καλείται να προβεί σε έλεγχο, ιδίως όσον αφορά την ύπαρξη ή τη σειρά κατάταξης των απαιτήσεων. Σε περίπτωση που η απόφαση επί των ενστάσεων εξαρτάται από τη διαπίστωση αμφισβητούμενων πραγματικών περιστατικών, οι μετέχοντες καλούνται να ασκήσουν ανακοπή κατά της διανομής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, προς στήριξη της ανακοπής τους κατά της διανομής στην κύρια δίκη, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. επικαλέστηκαν, αφενός, την μέσω συμψηφισμού απόσβεση της απαίτησης του Ε. Casamassima και, αφετέρου, την αδυναμία πραγματοποίησης αναγκαστικής εκτέλεσης με βάση την εμπράγματη ασφάλεια που είχε συσταθεί για την ασφάλιση της εν λόγω απαίτησης, με τον τελευταίο αυτό λόγο ανακοπής να χαρακτηρίζεται από το αιτούν δικαστήριο ως παυλιανή αγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Μολονότι είναι αναμφισβήτητο ότι η ανακοπή κατά της διανομής, εξεταζόμενη στο σύνολό της, συνδέεται με τη διαδικασία αναγκαστικού πλειστηριασμού ακινήτου, εντούτοις γεγονός παραμένει, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που διαβιβάσθηκε στο Δικαστήριο, ότι οι λόγοι που προβάλλονται στο πλαίσιο τέτοιας ανακοπής μπορεί να είναι πολύ διαφορετικοί ως προς το περιεχόμενό τους και, ως εκ τούτου, να έχουν διαφορετική νομική φύση, οπότε ο βαθμός συνάφειάς τους με την αναγκαστική εκτέλεση ή με τα εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων ενδέχεται να ποικίλλει σημαντικά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, η συνολική εξέταση της ανακοπής κατά της διανομής για τον σκοπό του προσδιορισμού των εφαρμοστέων στην ανακοπή αυτή κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας αντιβαίνει, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 35, 38 και 48 των προτάσεών του, στη στενή ερμηνεία των κανόνων αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπονται στο άρθρο 24, σημεία 1 και 5, του κανονισμού 1215/2012, ερμηνεία επιβαλλόμενη από τη φύση των εν λόγω διατάξεων ως διατάξεων που εισάγουν παρέκκλιση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον, αφενός, το άρθρο 24, σημείο 1, του κανονισμού 1215/2012 και, αφετέρου, το άρθρο 24, σημείο 5, του ίδιου αυτού κανονισμού καθιστούν δυνατό τον προσδιορισμό του δικαστηρίου που έχει διεθνή δικαιοδοσία να αποφανθεί επί καθενός εκ των λόγων ανακοπής που προβάλλουν οι Ν. Reitbauer κ.λπ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του άρθρου 24, σημείο 1, του κανονισμού 1215/2012</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους της τοποθεσίας του ακινήτου, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 24, σημείο 1, του κανονισμού 1215/2012, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένα αποφανθεί ότι η εν λόγω αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία δεν καταλαμβάνει όλες τις αγωγές που αφορούν εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων, αλλά μόνον εκείνες οι οποίες δεν εμπίπτουν απλώς στο πεδίο εφαρμογής της του κανονισμού 1215/2012, αλλά ανήκουν επίσης στην κατηγορία των αγωγών με τις οποίες επιδιώκεται, αφενός, ο καθορισμός της εκτάσεως, του είδους, της κυριότητας και της νομής ή της κατοχής ενός ακινήτου ή της υπάρξεως άλλων εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί των ακινήτων αυτών και, αφετέρου, η εξασφάλιση στους δικαιούχους της προστασίας των προνομίων που συνδέονται με το δικαίωμά τους (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140403">3ης Απριλίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Weber</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-438/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:212">EU:C:2014:212</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Komu κ.λπ.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-605/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:833">EU:C:2015:833</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161116">16ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">EU:C:2016:881</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Επομένως, δεν αρκεί η αγωγή ή το ένδικο βοήθημα να αφορά, απλώς, εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου ή να έχει σχέση με ακίνητο προκειμένου να θεμελιωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου του κράτους μέλους τοποθεσίας του ακινήτου. Αντιθέτως, η αγωγή ή το ένδικο βοήθημα πρέπει να στηρίζεται σε εμπράγματο και όχι σε ενοχικό δικαίωμα (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161116">16ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Schmidt</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-417/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:881">EU:C:2016:881</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Όσον αφορά, πρώτον, τον λόγο ανακοπής με τον οποίο ζητείται να διαπιστωθεί η μέσω συμψηφισμού απόσβεση της απαίτησης του Ε. Casamassima, επισημαίνεται ότι, με το αίτημα αυτό, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. αμφισβητούν, κατ’ ουσίαν, την ύπαρξη της απαίτησης που τους αντιτάχθηκε στο πλαίσιο της διανομής του προϊόντος του δικαστικού πλειστηριασμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Μολονότι αληθεύει ότι η ύπαρξη της απαίτησης χρησίμευσε ως βάση για τη σύσταση της εμπράγματης ασφάλειας και την επακόλουθη εκτέλεση, εντούτοις η εν λόγω ένσταση συμψηφισμού δεν στηρίζεται σε εμπράγματο δικαίωμα. Επομένως, το ζήτημα αν η απαίτηση του Ε. Casamassima κατά της οφειλέτριάς του αποσβέστηκε μέσω συμψηφισμού δεν συνδέεται με τους λόγους που καθιστούν δυνατή την απονομή αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας στα δικαστήρια τοποθεσίας του ακινήτου, δηλαδή με την ανάγκη διενέργειας ελέγχων, ερευνών και αυτοψίας (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Komu κ.λπ.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-605/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:833">EU:C:2015:833</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Όσον αφορά, δεύτερον, τον λόγο ανακοπής με τον οποίο οι Ν. Reitbauer κ.λπ. αμφισβητούν την ισχύ της από <DATE ISO="20140613">13 Ιουνίου 2014</DATE> συμβολαιογραφικής πράξης αναγνώρισης χρέους της C. έναντι του Ε. Casamassima, βάσει της οποίας πραγματοποιήθηκε η αναγκαστική εκτέλεση, και ζητούν να διαπιστωθεί ότι η πράξη αυτή δεν μπορεί να τους αντιταχθεί, πρέπει να σημειωθεί ότι η εξέταση της επιχειρηματολογίας αυτής δεν απαιτεί την εκτίμηση πραγματικών περιστατικών ούτε την εφαρμογή των κανόνων και συναλλακτικών ηθών του τόπου όπου βρίσκεται το ακίνητο που μπορούν να δικαιολογήσουν τη διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου του κράτους της τοποθεσίας του ακινήτου (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900110">10ης Ιανουαρίου 1990</DATE>, <NAME.CASE>Reichert και Kockgler</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-115/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:3">EU:C:1990:3</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0012">12</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Πράγματι, ένας τέτοιος λόγος ανακοπής, ο οποίος εξομοιώνεται από το αιτούν δικαστήριο με παυλιανή αγωγή, θεμελιώνεται στο ενοχικό δικαίωμα του δανειστή, το οποίο αποτελεί προσωπικό δικαίωμα έναντι του οφειλέτη του, και έχει ως αντικείμενο την προστασία του δικαιώματος του δανειστή να στραφεί κατά της περιουσίας του οφειλέτη (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181004">4ης Οκτωβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Feniks</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑337/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:805">EU:C:2018:805</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 58 των προτάσεών του, η εξέταση του ζητήματος αν πληρούνται οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας ανακοπής δεν προϋποθέτει εκτίμηση αυστηρά συνδεδεμένη με την τοποθεσία του ακινήτου, ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους τοποθεσίας του ακινήτου.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του άρθρου 24, σημείο 5, του κανονισμού 1215/2012</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, σε δίκες που έχουν ως αντικείμενο την αναγκαστική εκτέλεση αποφάσεων, αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία έχουν τα δικαστήρια του κράτους μέλους εκτέλεσης της απόφασης, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η κατοικία των διαδίκων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 24, σημείο 5, του κανονισμού 1215/2012 τα ένδικα βοηθήματα που αποβλέπουν στην επίλυση αμφισβητήσεως σχετικής με τη χρήση βίας, τη λήψη συντηρητικών μέτρων ή την αποστέρηση κινητών και ακινήτων προκειμένου να εξασφαλιστεί η εφαρμογή των αποφάσεων και των πράξεων (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920326">26ης Μαρτίου 1992</DATE>, <NAME.CASE>Reichert και Kockler</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-261/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:149">EU:C:1992:149</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Όσον αφορά, πρώτον, τον λόγο ανακοπής που προβάλλουν ο Reitebauer κ.λπ. προκειμένου να διαπιστωθεί η μέσω συμψηφισμού απόσβεση της απαίτησης του Ε. Casamassima, επισημαίνεται ότι η εξέταση της ουσίας ενός τέτοιου αιτήματος αφίσταται των ζητημάτων που αφορούν τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης ως τέτοια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Όπως όμως προκύπτει από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η ειδική σχέση που απαιτείται κατά το άρθρο 16, παράγραφος 5, της Σύμβασης της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως τροποποιήθηκε με τις διαδοχικές συμβάσεις για την προσχώρηση των νέων κρατών μελών στη Σύμβαση αυτή, οι διατάξεις της οποίας επαναλαμβάνονται στο άρθρο 24, σημείο 5, του κανονισμού 1215/2012, συνεπάγεται ότι ο διάδικος δεν μπορεί να επικαλεστεί τη διεθνή δικαιοδοσία που αναγνωρίζει η διάταξη αυτή στα δικαστήρια του τόπου εκτελέσεως, για να φέρει δι’ ενστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων αυτών διαφορά που υπάγεται στη διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων άλλου κράτους μέλους (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850704">4ης Ιουλίου 1985</DATE>, <NAME.CASE>AS-Autoteile Service</NAME.CASE>, <NO.CASE>220/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:302">EU:C:1985:302</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Όσον αφορά, δεύτερον, τον λόγο ανακοπής που εξομοιώνεται από το αιτούν δικαστήριο με παυλιανή αγωγή, πρέπει να επισημανθεί ότι, με τον λόγο αυτό, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. δεν αμφισβητούν τις ίδιες τις πράξεις των επιφορτισμένων με την αναγκαστική εκτέλεση αρχών, οπότε η ανακοπή αυτή δεν έχει τον απαιτούμενο βαθμό συνάφειας με την επίμαχη εκτέλεση ώστε να δικαιολογηθεί η εφαρμογή του κανόνα περί αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας του άρθρου 24, σημείο 5, του κανονισμού 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Παρά ταύτα, και προκειμένου να παρασχεθούν στο αιτούν δικαστήριο όλα τα χρήσιμα στοιχεία για την επίλυση της ενώπιόν του εκκρεμούς διαφοράς, θα πρέπει –όπως το έπραξε και ο γενικός εισαγγελέας– να εξεταστεί το ζήτημα μήπως το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1215/2012 συνιστά νομική βάση για τη θεμελίωση διεθνούς δικαιοδοσίας του εν λόγω δικαστηρίου όσον αφορά την παυλιανή αγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Κατά τη διάταξη αυτή, ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, το πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η επίδικη παροχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Συναφώς, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι η παυλιανή αγωγή, εφόσον ασκείται βάσει απαιτήσεων που γεννήθηκαν από υποχρεώσεις αναληφθείσες με τη σύναψη σύμβασης, αποτελεί αγωγή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>εκ συμβάσεως<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1215/2012 (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181004">4ης Οκτωβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Feniks</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-337/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:805">EU:C:2018:805</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, όπως υποστήριξαν, κατ’ ουσίαν, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, δεδομένου ότι ο δεύτερος λόγος της ανακοπής, ο οποίος εξομοιώνεται από το αιτούν δικαστήριο με παυλιανή αγωγή, προβάλλεται προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν μπορεί να αντιταχθεί έναντι των Ν. Reitbauer κ.λπ. η εμπράγματη ασφάλεια που συνέστησε υπέρ του<?PAGE NO="11"?> Ε. Casamassima η C., κοινή οφειλέτρια συνδεόμενη συμβατικώς με καθέναν εκ των ως άνω πιστωτών, η δωσιδικία της κατοικίας του εναγομένου μπορεί να συμπληρωθεί από τη δωσιδικία που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Δεδομένης της συμβατικής προέλευσης των σχέσεων μεταξύ των πιστωτών και της C., η κατά τα ανωτέρω οριζόμενη δωσιδικία ικανοποιεί τόσο την απαίτηση περί ασφάλειας δικαίου και προβλεψιμότητας όσο και τον σκοπό της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Συνεπώς, οι δανειστές που έχουν αξιώσεις από σύμβαση δικαιούνται να ασκήσουν παυλιανή αγωγή ενώπιον του δικαστηρίου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η επίδικη παροχή<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>, καθόσον η δωσιδικία αυτή προβλέπεται στο άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1215/2012. Εν προκειμένω, με τον δεύτερο λόγο της ανακοπής, οι Ν. Reitbauer κ.λπ. αποσκοπούν στη διαφύλαξη των συμφερόντων τους στο πλαίσιο εκτέλεσης των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις συμβάσεις εργασιών ανακαίνισης που συνήψαν με την C. Επομένως, ο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>τόπος όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η επίδικη παροχή<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> είναι, σύμφωνα με το άρθρο 7, σημείο 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού, ο τόπος στον οποίο πραγματοποιήθηκαν, δυνάμει των σχετικών συμβάσεων, οι εν λόγω εργασίες ανακαίνισης, ήτοι η Αυστρία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η απάντηση που πρέπει να δοθεί στα προδικαστικά ερωτήματα είναι ότι το άρθρο 24, σημεία 1 και 5, του κανονισμού 1215/2012 έχει την έννοια ότι η ανακοπή την οποία ασκεί πιστωτής κατά της διανομής του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού ακινήτου και με την οποία ζητείται να διαπιστωθεί, αφενός, η απόσβεση ορισμένης ανταπαίτησης μέσω συμψηφισμού και, αφετέρου, η αδυναμία πραγματοποίησης αναγκαστικής εκτέλεσης με βάση την εμπράγματη ασφάλεια που έχει συσταθεί για την ασφάλιση της τελευταίας αυτής απαίτησης δεν εμπίπτει στην αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου ή των δικαστηρίων του τόπου της αναγκαστικής εκτέλεσης.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Το άρθρο 24, σημεία 1 και 5, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20121212">12ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι η ανακοπή την οποία ασκεί πιστωτής κατά της διανομής του προϊόντος δικαστικού πλειστηριασμού ακινήτου και με την οποία ζητείται να διαπιστωθεί, αφενός, η απόσβεση ορισμένης ανταπαίτησης μέσω συμψηφισμού και, αφετέρου, η αδυναμία πραγματοποίησης αναγκαστικής εκτέλεσης με βάση την εμπράγματη ασφάλεια που έχει συσταθεί για την ασφάλιση της τελευταίας αυτής απαίτησης δεν εμπίπτει στην αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους της τοποθεσίας του ακινήτου ή των δικαστηρίων του τόπου της αναγκαστικής εκτέλεσης.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>