Wydanie tymczasowe
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
z dnia 10 września 2026 r.(*)
Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Artykuł 102 TFUE – Nadużycie pozycji dominującej – Pojęcie „działalności gospodarczej” – Decyzja wchodząca w zakres wykonywania prerogatyw władzy publicznej – Przyznanie przez gminę prawa do świadczenia usługi w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi – Usługodawca należący częściowo do gminy
W sprawie C‑11/25
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (sąd najwyższy, Łotwa) postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 stycznia 2025 r., w postępowaniu:
Jelgavas valstspilsētas pašvaldība
przeciwko
Konkurences padome,
TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
w składzie: F. Biltgen, prezes izby, I. Ziemele, A. Kumin, S. Gervasoni (sprawozdawca) i M. Bošnjak, sędziowie,
rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona,
sekretarz: M. Aleksejev, kierownik wydziału,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 grudnia 2025 r.,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
– w imieniu Jelgavas valstspilsētas pašvaldība – Z. Norenberga, prawniczka,
– w imieniu Konkurences padome – A. Eglons, juridiskā departamenta direktors, I. Lapiņa, juridiskā departamenta galvenā juriste tiesvedībās, i M. Spička, izpildinstitūcijas vadītājs,
– w imieniu rządu łotewskiego – J. Davidoviča, K. Pommere i S. Zellis, w charakterze pełnomocników,
– w imieniu Komisji Europejskiej – M. Martínez Navarro i I. Naglis, w charakterze pełnomocników,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 marca 2026 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 102 TFUE.
2 Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Jelgavas valstspilsētas pašvaldība (gminą miejską Jełgawa, Łotwa) a Konkurences padome (radą ds. konkurencji, Łotwa) dotyczącego decyzji, w której ta ostatnia stwierdziła, że gmina ta dopuściła się nadużycia pozycji dominującej w świetle krajowego prawa konkurencji.
Ramy prawne
Prawo Unii
Traktat FUE
3 Artykuł 102 TFUE stanowi:
„Niezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane jest nadużywanie przez jedno lub większą liczbę przedsiębiorstw pozycji dominującej na rynku wewnętrznym lub na znacznej jego części, w zakresie, w jakim może wpływać na handel między państwami członkowskimi.
Nadużywanie takie może polegać w szczególności na:
[…]
b) ograniczaniu produkcji, rynków lub rozwoju technicznego ze szkodą dla konsumentów;
[…]”.
Dyrektywa 75/442/EWG
4 Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. 1975, L 194, s. 39) przewidywała w art. 4 akapit pierwszy, że państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu.
5 Zgodnie z art. 6 tej dyrektywy państwa członkowskie miały ustanowić lub wyznaczyć właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za wykonanie tej dyrektywy.
Prawo łotewskie
6 Artykuł 13 Konkurences likums (ustawy o konkurencji) z dnia 4 października 2001 r. (Latvijas Vēstnesis 2001, nr 151) stanowi:
„(1) Podmiotom gospodarczym zakazuje się nadużywania w jakikolwiek sposób ich pozycji dominującej na terytorium Łotwy. Nadużycie pozycji dominującej może także polegać na:
[…]
2) ograniczaniu – bez obiektywnie uzasadnionej przyczyny – wielkości produkcji lub sprzedaży towarów, rynków lub rozwoju technicznego ze szkodą dla konsumentów”.
7 Artykuł 15 Likums „Par pašvaldībām” (ustawy o gminach) z dnia 19 maja 1994 r. (Latvijas Vēstnesis 1994, nr 61), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowił:
„Gminom przysługuje następująca autonomia funkcjonalna:
1) organizowanie usług użyteczności publicznej (zaopatrzenie w wodę i sanitacja, dostarczanie ciepła, gospodarowanie odpadami komunalnymi, zbieranie, odprowadzanie i oczyszczanie ścieków) dla ludności, niezależnie od tego, kto jest właścicielem zasobów budowlanych.
[…]”.
8 Artykuł 9 Atkritumu apsaimniekošanas likums (ustawy o gospodarce odpadami) z dnia 14 grudnia 2000 r. (Latvijas Vēstnesis 2000, nr 473/476), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą o gospodarce odpadami”), przewidywał:
„1. Gminy, powiaty i miasta na swoim terytorium administracyjnym:
1) organizują gospodarkę odpadami komunalnymi, w tym odpadami niebezpiecznymi, zgodnie z planami gospodarowania odpadami.
[…]”.
9 Artykuł 4 Likums „Par iepirkumu valsts vai pašvaldību vajadzībām” (ustawy o zamówieniach publicznych na potrzeby państwa lub gmin) z dnia 5 lipca 2001 r. (Latvijas Vēstnesis 2001, nr 110), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą o zamówieniach publicznych na potrzeby państwa lub gmin”), miał następujące brzmienie:
„(1) Instytucja zamawiająca nie stosuje niniejszej ustawy w przypadku udzielania zamówienia dotyczącego:
[…]
6) usługi świadczonej przez organ utworzony w celu wykonywania funkcji instytucji zamawiającej, który znajduje się pod całkowitą kontrolą lub podlega instytucji zamawiającej i który świadczy usługi przede wszystkim (ponad 80 % ich wartości) na rzecz instytucji zamawiającej oraz w pełni przestrzega wymogów ustawy w swoich stosunkach z osobami trzecimi.
[…]”.
Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
10 Jelgavas komunālie pakalpojumi SIA (zwana dalej „Jelgava SIA”) jest spółką prawa łotewskiego prowadzącą działalność polegającą na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Jej współwłaścicielami są gmina Jełgawa, która posiada 51 % kapitału zakładowego tej spółki, oraz Kulk SIA, osoba prawna prawa prywatnego, która posiada pozostałe 49 %.
11 Gmina ta postanowiła przyznać spółce Jelgava SIA gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dniu 1 listopada 2004 r. zawarła ona z tą spółką umowę o świadczenie usług w zakresie gospodarowania odpadami oraz rozwoju i promocji systemu gospodarowania odpadami na obszarze administracyjnym miasta Jełgawa, której termin obowiązywania został ustalony na dzień 31 grudnia 2029 r. Ta umowa o świadczenie usług została zawarta zgodnie z procedurą wewnętrzną, to znaczy bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego, na podstawie wyjątku przewidzianego w prawie krajowym w art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o zamówieniach publicznych na potrzeby państwa lub gmin.
12 W dniu 22 lipca 2021 r. rada ds. konkurencji wydała decyzję, w której nałożyła grzywnę na gminę Jełgawa za naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o konkurencji. W pierwszej kolejności zdefiniowała ona rynek właściwy jako rynek zbierania i transportu odpadów komunalnych na obszarze administracyjnym miasta Jełgawa. Następnie uznała, że podejmując decyzję o powierzeniu świadczenia usług w zakresie gospodarowania odpadami spółce Jelgava SIA oraz uczestnicząc w działalności tej spółki, gmina Jełgawa działała jako „przedsiębiorstwo”, w związku z czym taka decyzja podlegała kontroli na podstawie ustawy o konkurencji. W tym ostatnim względzie rada ds. konkurencji uznała, że gmina ta i Jelgava SIA zajmowały pozycję dominującą na rynku właściwym ze względu na wyłączne prawo tej spółki do świadczenia przedmiotowych usług. Wreszcie, rada ds. konkurencji stwierdziła, że owa gmina dopuściła się nadużycia pozycji dominującej, przyznając spółce Jelgava SIA wyłączne prawo do świadczenia usług w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi zgodnie z procedurą wewnętrzną, podczas gdy gmina ta nie sprawowała sama pełnej kontroli nad spółką Jelgava SIA, co spowodowało wykluczenie z odnośnego rynku innych potencjalnych usługodawców.
13 Gmina Jełgawa zaskarżyła tę decyzję do właściwego sądu administracyjnego. Twierdziła ona, że udzielając zamówienia spółce Jelgava SIA, nie działała w charakterze „przedsiębiorstwa”, lecz jako osoba prawna prawa publicznego.
14 W dniu 28 czerwca 2022 r. Administratīvā apgabaltiesa (regionalny sąd administracyjny, Łotwa) oddalił tę skargę, uznając, że gmina Jełgawa działała jako „przedsiębiorstwo” w rozumieniu ustawy o konkurencji, zawierając umowę ze spółką Jelgava SIA, której była akcjonariuszem.
15 Gmina Jełgawa wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku do Augstākā tiesa (Senāts) (sądu najwyższego, Łotwa), który jest sądem odsyłającym.
16 Sąd ten stoi na stanowisku, że zastosowanie zakazu nadużywania pozycji dominującej, określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o konkurencji, opiera się na założeniu, że gmina Jełgawa prowadzi działalność gospodarczą, a zatem należy ją uznać za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 102 TFUE.
17 Ów sąd uważa, że w postępowaniu głównym powstało pytanie, czy podejmując decyzję dotyczącą sposobu organizacji gospodarki odpadami na swoim terytorium, podmiot taki jak gmina Jełgawa wykonuje działalność gospodarczą, czy też działa w ramach wykonywania prerogatyw władzy publicznej.
18 Zdaniem tegoż sądu organizacja gospodarki odpadami komunalnymi wchodzi, zgodnie z prawem łotewskim, w zakres autonomii funkcjonalnej gminy. Obowiązek nałożony na gminę w zakresie organizacji tej gospodarki odpowiada obowiązkom nałożonym na państwa członkowskie w dyrektywie 75/442. Wynika z tego, że organizacja gospodarki odpadami komunalnymi wchodzi w zakres wykonywania prerogatyw władzy publicznej.
19 W tych okolicznościach Augstākā tiesa (Senāts) (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy art. 102 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy zakresem jego stosowania jest objęta również decyzja osoby prawnej niższego szczebla prawa publicznego dotycząca formy organizacji gospodarki odpadami na obszarze gminy, która w niniejszej sprawie polegała na zorganizowaniu świadczenia tej usługi w taki sposób, że prawo do świadczenia tej usługi zostało przyznane w ramach procedury wewnętrznej (in-house) przedsiębiorstwu będącemu w części własnością gminy?
W szczególności, czy można uznać, że gmina działa jako podmiot gospodarczy lub przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 102 [TFUE], jeżeli podejmuje decyzję o zorganizowaniu świadczenia usług w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi w taki sposób, że prawo do świadczenia tych usług zostaje przyznane w drodze procedury wewnętrznej (in-house) przedsiębiorstwu, które jest w części własnością tej gminy?”.
W przedmiocie właściwości Trybunału
20 Sąd odsyłający zwraca uwagę, że nadużycie pozycji dominującej w sprawie głównej, ukarane przez radę ds. konkurencji na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o konkurencji, dotyczy sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym i nie ma wpływu na handel między państwami członkowskimi. Sąd ten podkreśla jednak, że ustawa ta dostosowuje się w takiej sytuacji do rozwiązań przyjętych w prawie Unii.
21 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej na mocy art. 267 TFUE, jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak również ocena znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W konsekwencji, jeżeli zadane pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 5 grudnia 2024 r., Tallinna Kaubamaja Grupp i KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).
22 Jednak, również zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, do Trybunału należy ocena sytuacji, w jakiej sąd krajowy występuje do niego z odesłaniem prejudycjalnym, w celu zweryfikowania swojej własnej właściwości (wyrok z dnia 5 grudnia 2024 r., Tallinna Kaubamaja Grupp i KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).
23 W tym względzie należy przypomnieć, że Trybunał uznawał swoją właściwość do orzekania w przedmiocie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących przepisów prawa Unii w sytuacjach, w których stan faktyczny postępowania głównego sytuował się poza zakresem bezpośredniego stosowania tego prawa, lecz w których przepisy tego prawa znalazły zastosowanie do sprawy za pośrednictwem prawa krajowego, które w odniesieniu do rozwiązań przyjmowanych w sytuacjach o charakterze wyłącznie wewnętrznym dostosowywało się do rozwiązań przyjętych w prawie Unii (zob. wyroki: z dnia 18 października 1990 r., Dzodzi, C‑297/88 i C‑197/89, EU:C:1990:360, pkt 36; a także z dnia 5 grudnia 2024 r., Tallinna Kaubamaja Grupp i KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo).
24 Taka właściwość jest uzasadniona oczywistym interesem, jaki dla porządku prawnego Unii istnieje w tym, by celem uniknięcia przyszłych rozbieżności w wykładni przepisy przejęte z prawa Unii były interpretowane w sposób jednolity (zob. wyroki: z dnia 18 października 1990 r., Dzodzi, C‑297/88 i C‑197/89, EU:C:1990:360, pkt 37; a także z dnia 5 grudnia 2024 r., Tallinna Kaubamaja Grupp i KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).
25 W niniejszej sprawie sąd odsyłający zauważa, że ustawa o konkurencji została zredagowana z uwzględnieniem konieczności harmonizacji przepisów łotewskiego prawa konkurencji z właściwym prawodawstwem Unii i w odniesieniu do rozwiązań przyjmowanych w sytuacjach o charakterze wyłącznie wewnętrznym dostosowuje się ona do rozwiązań przyjętych w prawie Unii. Sąd ten wskazuje w szczególności, że art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o konkurencji odpowiada art. 102 akapit drugi lit. b) TFUE, w związku z czym stosowanie prawa krajowego nie powinno odbiegać od sposobu stosowania prawa Unii.
26 Z powyższego wynika, że Trybunał jest właściwy do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez sąd odsyłający.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
27 Poprzez swoje jedyne pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że decyzja gminy o przyznaniu osobie prawnej, w której kapitale ma ona częściowy udział, prawa do świadczenia usług w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi stanowi wykonywanie działalności gospodarczej.
28 Zgodnie z art. 102 TFUE niezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane jest nadużywanie przez jedno lub większą liczbę przedsiębiorstw pozycji dominującej na rynku wewnętrznym lub na znacznej jego części, w zakresie, w jakim może to wpływać na handel między państwami członkowskimi.
29 Aby udzielić odpowiedzi na zadane pytanie, należy zbadać, czy osoba prawna działająca w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym może zostać uznana za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 102 TFUE. Tylko w przypadku, gdyby ta osoba prawna była przedsiębiorstwem, działalność, którą ma ona prowadzić, mogłaby zostać uznana za działalność gospodarczą.
30 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w dziedzinie prawa konkurencji Unii pojęcie „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 102 TFUE obejmuje każdą jednostkę prowadzącą działalność gospodarczą, niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania (wyroki: z dnia 23 kwietnia 1991 r., Höfner i Elser, C‑41/90, EU:C:1991:161, pkt 21; a także z dnia 10 lipca 2025 r., INTERZERO i in., C‑254/23, EU:C:2025:56, pkt 47).
31 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem działalność gospodarczą stanowi każda działalność polegająca na oferowaniu towarów lub usług na danym rynku, to znaczy świadczenia wykonywane zwykle za wynagrodzeniem. W tym względzie istotna cecha tego wynagrodzenia polega na okoliczności, że stanowi ono gospodarczy odpowiednik danego świadczenia (wyrok z dnia 10 lipca 2025 r., INTERZERO i in., C‑254/23, EU:C:2025:569, pkt 48).
32 Natomiast działalność, która ze względu na swój charakter, przepisy, którym podlega, oraz przedmiot nie należy do sfery obrotu gospodarczego lub stanowi wykonywanie prerogatyw władzy publicznej, może być wyłączona z zakresu stosowania postanowień traktatów (wyrok z dnia 10 lipca 2025 r., INTERZERO i in., C‑254/23, EU:C:2025:569, pkt 49).
33 Ponadto jednostka publiczna może zostać uznana za przedsiębiorstwo jedynie w odniesieniu do działalności, którą należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą, i o ile działalność ta może zostać oddzielona od wykonywania prerogatyw władzy publicznej (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 lipca 2012 r., Compass-Datenbank, C‑138/11, EU:C:2012:449, pkt 37, 38; a także z dnia 24 marca 2022 r., GVN/Komisja, C‑666/20 P, EU:C:2022:225, pkt 71).
34 Trybunał orzekł zatem, że do działalności, która wiąże się z wykonywaniem prerogatyw władzy publicznej, zalicza się między innymi działalność Eurocontrolu w zakresie kontroli i ochrony przestrzeni powietrznej (wyrok z dnia 19 stycznia 1994 r., SAT Fluggesellschaft, C‑364/92, EU:C:1994:7, pkt 30), nadzór w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń, którego sprawowanie władze publiczne powierzyły jednostce prawa prywatnego w morskich terminalach przeładunku ropy naftowej (wyrok z dnia 18 marca 1997 r., Diego Calì & Figli, C‑343/95, EU:C:1997:160, pkt 23–25), lub działalność polegająca na zbieraniu danych dotyczących przedsiębiorstw na podstawie ustawowego obowiązku informacyjnego nałożonego na te przedsiębiorstwa i związanych z tym uprawnień do stosowania środków przymusu (wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., Compass-Datenbank, C‑138/11, EU:C:2012:449, pkt 40).
35 W niniejszej sprawie – jak wskazuje sąd odsyłający, a co zresztą potwierdzają wszyscy uczestnicy postępowania przed Trybunałem – usługa w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi stanowi działalność gospodarczą.
36 Z postanowienia odsyłającego wynika natomiast, że decyzja gminy Jełgawa o przyznaniu osobie prawnej, w której kapitale ma ona częściowy udział, prawa do świadczenia tej usługi została przyjęta na podstawie ustawy o gospodarce odpadami, która przewidywała, że gminy organizują gospodarkę odpadami komunalnymi na swoim obszarze administracyjnym.
37 Sąd odsyłający wskazuje jednak, że ustawa o gospodarce odpadami przyczynia się do wykonania dyrektywy 75/442.
38 Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu. Zgodnie z art. 6 przedmiotowej dyrektywy państwa członkowskie miały ustanowić lub wyznaczyć właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za wykonanie tej dyrektywy.
39 W tych okolicznościach należy uznać, że gdy gmina, uprawniona na mocy prawa krajowego do ustalania zasad zarządzania usługą w zakresie gospodarowania odpadami na swoim obszarze administracyjnym, postanawia przyznać osobie prawnej prawo do świadczenia tej usługi na tym obszarze, nie oferuje ona towarów ani usług na rynku za wynagrodzeniem. Nie prowadzi ona działalności gospodarczej, lecz działa jako właściwy organ w ramach prerogatyw władzy publicznej, które zostały jej przyznane ustawą oraz zgodnie z wymogami przewidzianymi w tym zakresie w dyrektywie 75/442.
40 Taka ocena jest również zasadna wtedy, gdy gmina, działając jako właściwy organ, postanawia przyznać takie prawo osobie prawnej, w której kapitale ma ona częściowy udział.
41 Ponadto w ramach tej oceny nie ma znaczenia okoliczność, że decyzja gminy może być sprzeczna z krajowymi i unijnymi przepisami dotyczącymi zamówień publicznych ze względu na to, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania procedury wewnętrznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o zamówieniach publicznych na potrzeby państwa lub gmin. Ewentualne naruszenie przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przez podmiot działający w ramach prerogatyw władzy publicznej nie może być bowiem uznane za nadużywanie pozycji dominującej przez ten podmiot w rozumieniu art. 102 TFUE. Należy zresztą zauważyć, podobnie jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 85 opinii, że taka decyzja może w stosownym przypadku zostać zaskarżona przed organami właściwymi na podstawie prawa krajowego do dokonania oceny zgodności z prawem działań administracji publicznej w zakresie zamówień publicznych.
42 Podobnie okoliczność, że umowa zawarta między gminą a przedsiębiorstwem odpowiedzialnym za gospodarkę odpadami komunalnymi powinna zostać uznana za „koncesję na świadczenie usług publicznych” lub „zamówienie publiczne na usługi”, nie ma wpływu na kwalifikację decyzji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w drodze której gmina ta wykonuje prerogatywy władzy publicznej.
43 Z jednej strony bowiem, w pierwszym przypadku, o którym mowa w pkt 42 niniejszego wyroku, należy uznać, że art. 102 TFUE nie dotyczy co do zasady udzielenia przez gminę, działającą w charakterze organu władzy publicznej, umowy koncesyjnej koncesjonariuszowi, któremu powierzono świadczenie usług publicznych (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 maja 1988 r., Bodson, 30/87, EU:C:1988:225, pkt 18; z dnia 21 lipca 2005 r., Coname, C‑231/03 P, EU:C:2005:487, pkt 12).
44 Z drugiej strony, w drugim przypadku, o którym mowa w pkt 42 niniejszego wyroku, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem, oceniając charakter działalności zakupu usług, nie należy oddzielać zakupu usług od ich późniejszego wykorzystania, i że charakter działalności zakupu siłą rzeczy zależy od tego, czy późniejsze wykorzystanie zakupionych usług ma charakter gospodarczy, czy też nie ma takiego charakteru (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 2006 r., FENIN/Komisja, C‑205/03 P, EU:C:2006:453, pkt 26). Orzecznictwo to nie ma jednak zastosowania w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym. W przypadku bowiem gdy gmina, działając w ramach prerogatyw władzy publicznej, przyznaje prawo do świadczenia usługi gospodarowania odpadami komunalnymi w ramach zamówienia publicznego na usługi, nie można uznać, że usługa ta stanowi przedmiot dalszego wykorzystania przez tę gminę, mającego charakter działalności gospodarczej.
45 Z całości powyższych rozważań wynika, iż art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że decyzja gminy o przyznaniu osobie prawnej, w której kapitale gmina ta ma częściowy udział, prawa do świadczenia usługi w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej.
W przedmiocie kosztów
46 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że decyzja gminy o przyznaniu osobie prawnej, w której kapitale gmina ta ma częściowy udział, prawa do świadczenia usługi w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej.
Podpisy
* Język postępowania: łotewski.