Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Eerste kamer)
10 september 2026 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Mededinging – Artikel 102 VWEU – Misbruik van machtspositie – Begrip ,economische activiteit’ – Besluit dat deel uitmaakt van de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag – Gunning door een gemeente van het recht om de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval te verrichten – Dienstverlener die gedeeltelijk in handen is van de gemeente ”
In zaak C‑11/25,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Augstākā tiesa (Senāts) (hoogste rechterlijke instantie, Letland) bij beslissing van 8 januari 2025, ingekomen bij het Hof op 9 januari 2025, in de procedure
Jelgavas valstspilsētas pašvaldība
tegen
Konkurences padome,
wijst
HET HOF (Eerste kamer),
samengesteld als volgt: F. Biltgen, kamerpresident, I. Ziemele, A. Kumin, S. Gervasoni (rapporteur) en M. Bošnjak, rechters,
advocaat-generaal: M. Campos Sánchez-Bordona,
griffier: M. Aleksejev, hoofd van een administratieve eenheid,
gezien de stukken en na de terechtzitting op 10 december 2025,
gelet op de opmerkingen van:
– Jelgavas valstspilsētas pašvaldība, vertegenwoordigd door Z. Norenberga, jurist,
– Konkurences padome, vertegenwoordigd door A. Eglons, juridiskā departamenta direktors, I. Lapiņa, juridiskā departamenta galvenā juriste tiesvedībās, en M. Spička, izpildinstitūcijas vadītājs,
– de Letse regering, vertegenwoordigd door J. Davidoviča, K. Pommere en S. Zellis als gemachtigden,
– de Europese Commissie, vertegenwoordigd door M. Martínez Navarro en I. Naglis als gemachtigden,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 12 maart 2026,
het navolgende
Arrest
1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 102 VWEU.
2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen de Jelgavas valstspilsētas pašvaldība (gemeente Jelgava, Letland) en de Konkurences padome (mededingingsautoriteit, Letland) over een besluit waarbij deze laatste heeft vastgesteld dat deze gemeente misbruik had gemaakt van haar machtspositie naar nationaal mededingingsrecht.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
VWEU
3 Artikel 102 VWEU bepaalt:
„Onverenigbaar met de interne markt en verboden, voor zover de handel tussen lidstaten daardoor ongunstig kan worden beïnvloed, is het, dat een of meer ondernemingen misbruik maken van een machtspositie op de interne markt of op een wezenlijk deel daarvan.
Dit misbruik kan met name bestaan in:
[...]
b) het beperken van de productie, de afzet of de technische ontwikkeling ten nadele van de verbruikers;
[...]”
Richtlijn 75/442
4 Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB 1975, L 194, blz. 39) bepaalde in artikel 4, eerste alinea, dat de lidstaten de nodige maatregelen moesten nemen om ervoor te zorgen dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder dat procedés of methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben.
5 Volgens artikel 6 van deze richtlijn moesten de lidstaten de bevoegde instanties instellen of aanwijzen die belast waren met de tenuitvoerlegging van deze richtlijn.
Lets recht
6 Artikel 13 van de Konkurences likums (mededingingswet) van 4 oktober 2001 (Latvijas Vēstnesis, 2001, nr. 151) bepaalt:
„(1) Het is elke marktdeelnemer verboden om op enigerlei wijze misbruik te maken van zijn machtspositie op het Letse grondgebied. Misbruik van machtspositie kan ook bestaan in:
[...]
2) het beperken, zonder objectieve rechtvaardiging, van de omvang van de productie of de verkoop van goederen, de afzet of de technische ontwikkeling ten nadele van de consument;
[...]”
7 Artikel 15 van de Likums „Par pašvaldībām” (gemeentewet) van 19 mei 1994 (Latvijas Vēstnesis, 1994, nr. 61), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, bepaalde:
„De gemeenten beschikken over functionele autonomie op volgende gebieden:
1) het organiseren van openbare nutsdiensten (watervoorziening en afvalwaterzuivering, warmtevoorziening, beheer van stedelijk afval, inzameling, afvoer en behandeling van afvalwater) voor de bevolking, ongeacht de eigendom van het gebouwenbestand;
[...]”
8 Artikel 9 van de Atkritumu apsaimniekošanas likums (wet inzake afvalbeheer) van 14 december 2000 (Latvijas Vēstnesis, 2000, nr. 473/476), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „wet inzake afvalbeheer”), bepaalde:
„1. Gemeenten, districten en steden organiseren op hun administratief grondgebied:
1) het beheer van stedelijk afval, met inbegrip van gevaarlijke afvalstoffen, op een wijze die in overeenstemming is met de afvalbeheerplannen.
[...]”
9 Artikel 4 van de Likums „Par iepirkumu valsts vai pašvaldību vajadzībām” (wet inzake overheidsopdrachten van de staat of de gemeenten) van 5 juli 2001 (Latvijas Vēstnesis, 2001, nr. 110), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „wet inzake overheidsopdrachten van de staat of de gemeenten”), luidde als volgt:
„(1) De aanbestedende dienst past deze wet niet toe bij de gunning van een opdracht die strekt tot:
[...]
6) de verlening van een dienst door een lichaam dat is opgericht om de functies van de aanbestedende dienst uit te oefenen, volledig onder de zeggenschap of het gezag van de aanbestedende dienst staat, zijn diensten voornamelijk (voor meer dan 80 % van het bedrag ervan) aan de aanbestedende dienst levert en in zijn betrekkingen met derden volledig voldoet aan alle wettelijke vereisten;
[...]”
Hoofdgeding en prejudiciële vraag
10 Jelgavas komunālie pakalpojumi SIA (hierna: „Jelgava SIA”) is een vennootschap naar Lets recht die zich bezighoudt met de inzameling en verwerking van afvalstoffen. Zij is gezamenlijk in handen van de gemeente Jelgava, die 51 % van haar maatschappelijk kapitaal bezit, en van Kulk SIA, een privaatrechtelijke rechtspersoon, die de overige 49 % in handen heeft.
11 Deze gemeente heeft besloten om het beheer van stedelijk afval toe te vertrouwen aan Jelgava SIA. Op 1 november 2004 sloot zij met deze vennootschap een dienstenovereenkomst op het gebied van afvalbeheer en ontwikkeling en bevordering van het afvalbeheersysteem op het administratieve grondgebied van de stad Jelgava, met een looptijd tot 31 december 2029. Deze dienstenovereenkomst is gesloten volgens de interne procedure, dat wil zeggen zonder voorafgaande oproep tot mededinging, op grond van de uitzondering waarin het nationale recht voorziet in artikel 4, lid 1, punt 6, van de wet inzake overheidsopdrachten van de staat of de gemeenten.
12 Op 22 juli 2021 heeft de mededingingsautoriteit een besluit vastgesteld waarbij aan de gemeente Jelgava een geldboete is opgelegd wegens schending van artikel 13, lid 1, van de mededingingswet. Om te beginnen heeft zij de relevante markt afgebakend als de markt voor de inzameling en het vervoer van stedelijk afval op het administratieve grondgebied van de stad Jelgava. Vervolgens was zij van mening dat de gemeente Jelgava, door de uitvoering van de afvalbeheerdienst toe te vertrouwen aan Jelgava SIA en deel te nemen aan de activiteiten van die vennootschap, had gehandeld als „onderneming”, zodat een dergelijk besluit moest worden getoetst aan de mededingingswet. Wat dit laatste betreft, was de mededingingsautoriteit van mening dat deze gemeente en Jelgava SIA een machtspositie op de relevante markt hadden als gevolg van het exclusieve recht van laatstgenoemde om de betrokken diensten te verrichten. Ten slotte kwam zij tot de slotsom dat die gemeente misbruik had gemaakt van haar machtspositie door Jelgava SIA via de interne procedure het exclusieve recht te verlenen om de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval te verrichten, terwijl die gemeente geen volledige zeggenschap had over Jelgava SIA, waardoor andere potentiële dienstverleners van de betrokken markt werden uitgesloten.
13 De gemeente Jelgava heeft tegen dit besluit beroep ingesteld bij de bevoegde bestuursrechter. Zij heeft aangevoerd dat zij bij de gunning van de opdracht aan Jelgava SIA niet als „onderneming”, maar als publiekrechtelijke rechtspersoon had gehandeld.
14 Op 28 juni 2022 heeft de Administratīvā apgabaltiesa (bestuursrechter in eerste aanleg, Letland) dit beroep verworpen op grond dat de gemeente Jelgava had gehandeld als „onderneming” in de zin van de mededingingswet door een overeenkomst te sluiten met Jelgava SIA, waarvan zij aandeelhouder was.
15 De gemeente Jelgava heeft tegen die uitspraak cassatieberoep ingesteld bij de Augstākā tiesa (Senāts) (hoogste rechterlijke instantie, Letland), de verwijzende rechter.
16 Deze rechter is van oordeel dat de toepasselijkheid van het in artikel 13, lid 1, van de mededingingswet neergelegde verbod op misbruik van machtspositie veronderstelt dat de gemeente Jelgava een economische activiteit uitoefent en dus moet worden aangemerkt als een „onderneming” in de zin van artikel 102 VWEU.
17 De verwijzende rechter is van oordeel dat het hoofdgeding de vraag opwerpt of een entiteit als de gemeente Jelgava, bij het nemen van een besluit over de wijze waarop het afvalbeheer op haar grondgebied zal worden georganiseerd, een economische activiteit uitoefent dan wel handelt in het kader van de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag.
18 Volgens deze rechter valt de organisatie van het beheer van stedelijk afval naar Lets recht onder de functionele autonomie van een gemeente. De aan de gemeente opgelegde verplichting om dit beheer te organiseren, komt overeen met de verplichtingen die aan de lidstaten worden opgelegd door richtlijn 75/442. Hieruit volgt dat deze organisatie van het beheer van stedelijk afval deel uitmaakt van de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag.
19 In die omstandigheden heeft de Augstākā tiesa de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
„Moet artikel 102 [VWEU] aldus worden uitgelegd dat, gelet op de omstandigheden van het onderhavige geval, onder de werkingssfeer van deze bepaling ook een besluit van een afgeleide publiekrechtelijke rechtspersoon valt dat betrekking heeft op de organisatie van het afvalbeheer binnen een gemeente en dat in het onderhavige geval bestond uit het besluit om de verlening van die dienst zodanig te organiseren dat het recht om deze dienst te verlenen door middel van een [interne] procedure is gegund aan een onderneming die gedeeltelijk in handen is van de gemeente?
Meer in het bijzonder, kan een gemeente worden beschouwd als een marktdeelnemer of een onderneming in de zin van artikel 102 [VWEU], wanneer zij het besluit neemt om de verlening van diensten op het gebied van stedelijk afvalbeheer zodanig te organiseren dat het recht om deze dienst te verlenen door middel van een [interne] procedure wordt gegund aan een onderneming die gedeeltelijk in handen is van de gemeente?”
Bevoegdheid van het Hof
20 De verwijzende rechter merkt op dat het misbruik van machtspositie in het hoofdgeding, dat door de mededingingsautoriteit is bestraft op grond van artikel 13, lid 1, van de mededingingswet, een zuiver interne situatie betreft en geen invloed heeft op de handel tussen lidstaten. Deze rechter benadrukt echter dat deze wet zich in een dergelijke situatie conformeert aan de in het Unierecht gekozen oplossingen.
21 Volgens vaste rechtspraak is het in het kader van de in artikel 267 VWEU geregelde samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt, te beoordelen. Wanneer de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van het Unierecht, is het Hof dus in beginsel verplicht daarop te antwoorden (arrest van 5 december 2024, Tallinna Kaubamaja Grupp en KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, punt 16 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
22 Het is echter evenzeer vaste rechtspraak dat het Hof, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid, een onderzoek dient in te stellen naar de omstandigheden waaronder het door de nationale rechter is benaderd (arrest van 5 december 2024, Tallinna Kaubamaja Grupp en KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, punt 17 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
23 In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat het Hof zich bevoegd heeft verklaard om uitspraak te doen op verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffende Unierechtelijke bepalingen in situaties waarin de feiten van het hoofdgeding buiten de directe werkingssfeer van het Unierecht vielen, voor zover die bepalingen toepasselijk waren gemaakt door de nationale wettelijke regeling, die zich voor haar oplossingen voor zuiver interne situaties conformeerde aan de in het Unierecht gekozen oplossingen (zie arresten van 18 oktober 1990, Dzodzi, C‑297/88 en C‑197/89, EU:C:1990:360, punt 36, en 5 december 2024, Tallinna Kaubamaja Grupp en KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
24 Een dergelijke bevoegdheid is gerechtvaardigd door het evidente belang voor de rechtsorde van de Unie dat, ter vermijding van uiteenlopende uitleggingen in de toekomst, de uit het Unierecht overgenomen bepalingen uniform worden uitgelegd (zie de arresten van 18 oktober 1990, Dzodzi, C‑297/88 en C‑197/89, EU:C:1990:360, punt 37, en 5 december 2024, Tallinna Kaubamaja Grupp en KIA Auto, C‑606/23, EU:C:2024:1004, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
25 In casu merkt de verwijzende rechter op dat bij de opstelling van de mededingingswet rekening is gehouden met de noodzaak om de bepalingen van het Letse mededingingsrecht te harmoniseren met de relevante Uniewetgeving, en dat die wet zich voor de oplossingen voor zuiver interne situaties conformeert aan de in het Unierecht gekozen oplossingen. Deze rechter wijst er met name op dat artikel 13, lid 1, punt 2, van de mededingingswet overeenkomt met artikel 102, tweede alinea, onder b), VWEU, zodat de toepassing van het nationale recht niet mag afwijken van de wijze waarop het Unierecht wordt toegepast.
26 Hieruit volgt dat het Hof bevoegd is om in de onderhavige zaak uitspraak te doen over de vraag van de verwijzende rechter.
Beantwoording van de prejudiciële vraag
27 Met zijn enige vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 102 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat het besluit van een gemeente om aan een rechtspersoon die zij gedeeltelijk in handen heeft, het recht te gunnen om de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval te verrichten, onder de uitoefening van een economische activiteit valt.
28 Krachtens artikel 102 VWEU is het onverenigbaar met de interne markt en verboden, voor zover de handel tussen lidstaten daardoor ongunstig kan worden beïnvloed, dat een of meer ondernemingen misbruik maken van een machtspositie op de interne markt of op een wezenlijk deel daarvan.
29 Voor de beantwoording van de gestelde vraag dient te worden nagegaan of een rechtspersoon die handelt in omstandigheden als die van het hoofdgeding, kan worden beschouwd als een „onderneming” in de zin van artikel 102 VWEU. Alleen indien deze rechtspersoon een onderneming is, kan de activiteit die hij moet uitoefenen als economische activiteit worden aangemerkt.
30 Volgens vaste rechtspraak op het gebied van het mededingingsrecht van de Unie omvat het begrip „onderneming” in de zin van artikel 102 VWEU elke entiteit die een economische activiteit uitoefent, ongeacht haar rechtsvorm en de wijze waarop zij wordt gefinancierd (arresten van 23 april 1991, Höfner en Elser, C‑41/90, EU:C:1991:161, punt 21, en 10 juli 2025, INTERZERO e.a., C‑254/23, EU:C:2025:569, punt 47).
31 Onder economische activiteit wordt verstaan iedere activiteit bestaande in het aanbieden van goederen of diensten op een bepaalde markt, dat wil zeggen prestaties die gewoonlijk tegen vergoeding worden verricht. In dat verband bestaat het wezenlijke kenmerk van de vergoeding hierin dat zij de economische tegenprestatie voor de betrokken prestatie vormt (arrest van 10 juli 2025, INTERZERO e.a., C‑254/23, EU:C:2025:569, punt 48).
32 Daarentegen kan een activiteit die, wegens de aard en het doel ervan en de regels waaraan zij is onderworpen, buiten de sfeer van het economisch verkeer valt of neerkomt op de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag, buiten de toepassing van de Verdragsregels vallen (arrest van 10 juli 2025, INTERZERO e.a., C‑254/23, EU:C:2025:569, punt 49).
33 Bovendien kan een overheidsinstantie uitsluitend als onderneming worden beschouwd met betrekking tot de activiteiten die als economische activiteiten moeten worden aangemerkt en voor zover deze activiteiten kunnen worden gescheiden van de uitoefening van bevoegdheden van openbaar gezag (zie in die zin arresten van 12 juli 2012, Compass-Datenbank, C‑138/11, EU:C:2012:449, punten 37 en 38, en 24 maart 2022, GVN/Commissie, C‑666/20 P, EU:C:2022:225, punt 71).
34 Zo heeft het Hof geoordeeld dat tot de activiteiten die neerkomen op het uitoefenen van bevoegdheden van openbaar gezag met name de activiteiten van Eurocontrol inzake de controle en de politie van het luchtruim behoren (arrest van 19 januari 1994, SAT Fluggesellschaft, C‑364/92, EU:C:1994:7, punt 30), alsmede de milieu-inspectietaken waarmee een privaatrechtelijk lichaam door de overheid in een petroleumhaven is belast (arrest van 18 maart 1997, Diego Cali & Figli, C‑343/95, EU:C:1997:160, punten 23‑25), en het verzamelen van gegevens betreffende ondernemingen op grond van een aan die ondernemingen wettelijk opgelegde meldingsplicht en de daaraan gekoppelde handhavingsbevoegdheden (arrest van 12 juli 2012, Compass-Datenbank, C‑138/11, EU:C:2012:449, punt 40).
35 In casu vormt – zoals de verwijzende rechter aangeeft en overigens alle deelnemers aan de procedure bij het Hof erkennen – de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval een economische activiteit.
36 Daarentegen blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat het besluit van de gemeente Jelgava om aan een rechtspersoon die zij gedeeltelijk in handen heeft het recht toe te kennen om deze dienst te verrichten, is genomen op grond van de wet inzake afvalbeheer, die bepaalde dat de gemeenten het beheer van stedelijk afval op hun administratieve grondgebied organiseren.
37 De verwijzende rechter wijst erop dat de wet inzake afvalbeheer bijdraagt tot de tenuitvoerlegging van richtlijn 75/442.
38 Er zij aan herinnerd dat de lidstaten overeenkomstig artikel 4, eerste alinea, van deze richtlijn de nodige maatregelen moesten nemen om ervoor te zorgen dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder dat procedés of methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben. Krachtens artikel 6 van deze richtlijn dienden de lidstaten de bevoegde instanties in te stellen of aan te wijzen die belast waren met de tenuitvoerlegging van deze richtlijn.
39 In die omstandigheden moet worden geoordeeld dat wanneer een gemeente die naar nationaal recht bevoegd is om de wijze van beheer van de afvaldienst op haar administratieve grondgebied vast te stellen, besluit om een rechtspersoon het recht te verlenen om deze dienst op dat grondgebied te verrichten, zij geen goederen of diensten op een markt aanbiedt tegen vergoeding. Zij verricht geen economische activiteit, maar handelt als bevoegde autoriteit in het kader van bevoegdheden van openbaar gezag die haar zijn verleend bij wet en in overeenstemming met de daartoe in richtlijn 75/442 gestelde vereisten.
40 Een dergelijke beoordeling is ook geboden wanneer de gemeente, handelend als bevoegde autoriteit, besluit om een dergelijk recht toe te kennen aan een rechtspersoon die zij gedeeltelijk in handen heeft.
41 Bovendien is het in het kader van deze beoordeling irrelevant dat het besluit van de gemeente in strijd kan zijn met de nationale en Unieregels inzake overheidsopdrachten op grond dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de interne procedure als bedoeld in artikel 4, lid 1, punt 6, van de wet inzake overheidsopdrachten van de staat of de gemeenten. De eventuele schending van de regels inzake het plaatsen van overheidsopdrachten door een entiteit die handelt in het kader van bevoegdheden van openbaar gezag, kan immers niet worden beschouwd als misbruik van een machtspositie door die entiteit in de zin van artikel 102 VWEU. Voorts dient, in navolging van de advocaat-generaal in punt 85 van zijn conclusie, te worden opgemerkt dat tegen een dergelijk besluit in voorkomend geval kan worden opgekomen bij de instanties die krachtens het nationale recht belast zijn met de beoordeling van de rechtmatigheid van handelingen van overheidsinstanties op het gebied van het plaatsen van opdrachten.
42 Ook de omstandigheid dat de overeenkomst tussen de gemeente en de met het beheer van stedelijk afval belaste onderneming moet worden aangemerkt als een „concessieovereenkomst voor openbare diensten” of als een „overheidsopdracht voor diensten”, is niet van invloed op de kwalificatie van een besluit als dat in het hoofdgeding, waarbij deze gemeente bevoegdheden van openbaar gezag uitoefent.
43 Om te beginnen dient immers in het eerste in punt 42 van het onderhavige arrest bedoelde geval te worden geoordeeld dat artikel 102 VWEU in beginsel niet ziet op de gunning, door een gemeente handelend in haar hoedanigheid van overheid, van een concessieovereenkomst aan de concessiehouder die met de uitvoering van een openbare dienst is belast (zie in die zin arresten van 4 mei 1988, Bodson, 30/87, EU:C:1988:225, punt 18, en 21 juli 2005, Coname, C‑231/03, EU:C:2005:487, punt 12).
44 Voorts dient in het tweede in punt 42 van het onderhavige arrest bedoelde geval eraan te worden herinnerd dat volgens de rechtspraak voor de bepaling van de aard van de activiteit de aankoop van diensten niet los mag worden gezien van het latere gebruik ervan, en dat de al dan niet economische aard van het latere gebruik van de gekochte diensten noodzakelijkerwijs de aard van de aankoopactiviteit bepaalt (zie in die zin het arrest van 11 juli 2006, FENIN/Commissie, C‑205/03 P, EU:C:2006:453, punt 26). Deze rechtspraak is echter niet van toepassing in omstandigheden als die van het hoofdgeding. Wanneer een gemeente, handelend in het kader van bevoegdheden van openbaar gezag, in het kader van een overheidsopdracht voor diensten het recht gunt om de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval te verrichten, kan immers niet worden geoordeeld dat het latere gebruik van deze dienst door die gemeente een economische activiteit uitmaakt.
45 Uit een en ander volgt dat artikel 102 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat het besluit van een gemeente om aan een rechtspersoon die zij gedeeltelijk in handen heeft, het recht te gunnen om de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval te verrichten, niet onder de uitoefening van een economische activiteit valt.
Kosten
46 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Eerste kamer) verklaart voor recht:
Artikel 102 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het besluit van een gemeente om aan een rechtspersoon die zij gedeeltelijk in handen heeft, het recht te gunnen om de dienst bestaande in het beheer van stedelijk afval te verrichten, niet onder de uitoefening van een economische activiteit valt.
ondertekeningen
* Procestaal: Lets.