<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-07-202607C116202504000-00-TRA-DOC-PL-ARRET-C-0400-25-202606746-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="true" name="ParExtraits_2021"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="11/09/2026 11:18:09" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="5X3DfPeNDGyiP54/mdHT+NeOvCdw9Nn8D2TqFfpgFDpFLSaz0fZ0joEJDbaS3Hr1KeGh7feNFHuOZCcHtsYHv7nGtAlEbYq3LQ/j8yvEbt4X85lnVPqQ0szAM2RZn/IY12tvvU9QDh/J1PG7o246JGhwY1px9OCpMI1Yx7keZfY=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="svc_wsgendoc" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="10, 3, 0, 1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Tag"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="efa727c3-ba19-42b7-bd7b-52b827e50319" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0400" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2025" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 07-07-26 11:31:32" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2026-07-24T19:00:27Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="abd24525b8ca450fbfa38514351f29b1" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0400" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="PV" name="NatureAff"/>
    <meta content="PV" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Wyrok z dnia 16.7.2026 R. – Sprawa C‑400/25 P</div>
      <div id="rId21" style="default">Timchenko/Rada</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      z dnia 16 lipca 2026 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte w związku z agresją wojskową wobec Ukrainy – Decyzja 2014/145/WPZiB – Artykuł 1 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 1 lit. d) – Środki ograniczające nałożone na osobę fizyczną udzielającą wsparcia finansowego rosyjskim decydentom odpowiedzialnym za aneksję Krymu lub destabilizację Ukrainy – Artykuł 21 TFUE – Artykuł 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Swoboda przemieszczania się – Środki ograniczające mające wpływ na swobodę przemieszczania się i pobytu obywatela Unii
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      W sprawie C‑400/25 P
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 czerwca 2025 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      Gennady Nikolayevich Timchenko, zamieszkały w Moskwie (Rosja), którego reprezentowali S. Bonifassi, T. Bontinck, E. Fedorova oraz J. Goffin, avocats,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-7" title="page-1">
      strona wnosząca odwołanie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      w której drugą stroną postępowania jest:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-9" title="page-1">
      Rada Unii Europejskiej, którą reprezentowali M.-C. Cadilhac oraz V. Piessevaux, w charakterze pełnomocników,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-10" title="page-1">
      strona pozwana w pierwszej instancji,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-11" title="page-1">
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      w składzie: C. Lycourgos, prezes izby, O. Spineanu-Matei (sprawozdawczyni), S. Rodin, N. Piçarra i N. Fenger, sędziowie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      rzecznik generalny: J. Kokott,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      sekretarz: A. Calot Escobar,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-16" title="page-1">
      podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-1">
      wydaje następujący
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-18" title="page-1">
      Wyrok
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W odwołaniu Gennady Nikolayevich Timchenko [Giennadij Timczenko] wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2025 r., Timchenko/Rada (T‑297/23, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2025:352), w którym Sąd oddalił jego skargę, w której żądał z jednej strony, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2023/572 z dnia 13 marca 2023 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2023, L 75 I, s. 134), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2023/571 z dnia 13 marca 2023 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2023, L 75 I, s. 1) (zwanych dalej łącznie „aktami z marca 2023 r.”), i po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2023/1767 z dnia 13 września 2023 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2023, L 226, s. 104) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2023/1765 z dnia 13 września 2023 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną lub im zagrażających, suwerenność i niezależność Ukrainy (Dz.U. 2023, L 226, s. 3) (zwanych dalej łącznie „aktami z września 2023 r.”) w zakresie, w jakim akty z marca i września 2023 r. (zwane dalej łącznie „spornymi aktami”) dotyczą wnoszącego odwołanie, a z drugiej strony, na podstawie art. 268 TFUE, zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać w wyniku przyjęcia spornych aktów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ramy prawne i okoliczności powstania sporu</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kontekst faktyczny i prawny niniejszej sprawy został przedstawiony w pkt 2–32 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby niniejszego postępowania można go streścić i uzupełnić w sposób opisany poniżej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Niniejsza sprawa wpisuje się w kontekst środków ograniczających przyjmowanych przez Unię Europejską od 2014 r. w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżący jest przedsiębiorcą mającym obywatelstwa rosyjskie i fińskie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 17 marca 2014 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła na podstawie art. 29 TUE decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2014, L 78, s. 16).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym samym dniu Rada przyjęła na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2014, L 78, s. 6).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W następstwie agresji wojsk Federacji Rosyjskiej na Ukrainę w dniu 24 lutego 2022 r. Rada przyjęła w dniu 25 lutego 2022 r. decyzję (WPZiB) 2022/329 zmieniającą decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2022, L 241, s. 17). W tym samym dniu Rada przyjęła rozporządzenie (UE) 2022/330 zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dyrektywa 2004/38</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77) została przyjęta na podstawie traktatu WE, w szczególności na podstawie art. 12, 18, 40, 44 i 52 WE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z motywem 2 dyrektywy 2004/38:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-30" title="page-2">
      „Swobodny przepływ osób stanowi jedną z podstawowych swobód rynku wewnętrznego obejmującego przestrzeń bez granic wewnętrznych, gdzie swoboda ta jest zapewniona zgodnie z postanowieniami traktatu”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 1 tej dyrektywy, zatytułowany „Przedmiot”, stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-2">
      „Niniejsza dyrektywa ustanawia:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-33" title="page-3">
      a) warunki regulujące korzystanie z prawa swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przez obywateli Unii i członków ich rodziny;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-34" title="page-3">
      b) prawo stałego pobytu na terytorium państw członkowskich dla obywateli Unii i członków ich rodziny;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-35" title="page-3">
      c) ograniczenia w prawach określonych w lit. a) i b) uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 27, zatytułowany „Zasady ogólne”, otwierający rozdział VI wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Ograniczenia w prawie wjazdu i prawie pobytu uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego”, ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-37" title="page-3">
      „1. Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału, państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodę przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodziny, bez względu na przynależność państwową, kierując się względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Na względy te nie można się powoływać do celów gospodarczych.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-38" title="page-3">
      2. Środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw do podjęcia takich środków.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-39" title="page-3">
      Indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-40" title="page-3">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 42 tej dyrektywy jej adresatami są państwa członkowskie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Decyzja 2014/145 w wersji mającej zastosowanie w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 1 ust. 1 decyzji 2014/145, zmienionej w szczególności decyzją 2022/329, nakłada na państwa członkowskie obowiązek podjęcia niezbędnych środków w celu uniemożliwienia wjazdu na ich terytorium lub przejazdu przez nie między innymi osobom fizycznym spełniającym kryteria przewidziane w szczególności w lit. a), b) i e), podczas gdy art. 2 ust. 1 decyzji 2014/145 przewiduje zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osób fizycznych spełniających kryterium przewidziane w szczególności w lit. a), d) i g), przy czym kryteria te są zasadniczo identyczne z kryteriami przewidzianymi odpowiednio w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i e) tej decyzji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 1 decyzji 2014/145, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r., stanowił:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-45" title="page-4">
      „1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby uniemożliwić wjazd na swoje terytoria lub przejazd przez nie:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-46" title="page-4">
      a) osobom fizycznym, które wspierają lub realizują działania lub polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub stabilność lub bezpieczeństwo na Ukrainie lub im zagrażające, osobom fizycznym, które ponoszą odpowiedzialność za takie działania lub polityki, oraz osobom fizycznym, które utrudniają pracę organizacjom międzynarodowym na Ukrainie;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-47" title="page-4">
      b) osobom fizycznym, które wspierają, materialnie lub finansowo, rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za aneksję Krymu lub destabilizację Ukrainy lub też uzyskują korzyści od tych decydentów;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-48" title="page-4">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-49" title="page-4">
      e) wiodącym przedsiębiorcom zaangażowanym w sektory gospodarcze zapewniające istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej odpowiedzialnemu za aneksję Krymu i destabilizację Ukrainy;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-50" title="page-4">
      oraz osobom fizycznym powiązanym z nimi, zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-51" title="page-4">
      2. Ustęp 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy wjazdu na swoje terytorium własnym obywatelom.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-52" title="page-4">
      3. Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, gdy dane państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, mianowicie:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-53" title="page-4">
      a) państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-54" title="page-4">
      b) państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub pod jej auspicjami;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-55" title="page-4">
      c) zastosowanie ma umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety; lub
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-56" title="page-4">
      d) zastosowanie ma Traktat pojednawczy z 1929 roku (traktat laterański) zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-57" title="page-5">
      4. Uznaje się, że ust. 3 ma również zastosowanie w przypadkach, gdy państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-58" title="page-5">
      5. Rada jest należycie informowana o wszelkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-59" title="page-5">
      6. Państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1, w przypadku gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniach międzyrządowych oraz posiedzeniach, których promotorem lub gospodarzem jest Unia, lub posiedzeniach, których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE – wówczas gdy prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio propagujący polityczne cele środków ograniczających, w tym wsparcie dla integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-60" title="page-5">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 2 ust. 1 lit. a), d), g) oraz in fine decyzji 2014/145, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r., stanowił:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-62" title="page-5">
      „Zamraża się wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do lub będące w posiadaniu lub pod kontrolą:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-63" title="page-5">
      a) osób fizycznych, które wspierają lub realizują działania lub polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub stabilność lub bezpieczeństwo na Ukrainie lub im zagrażające, osób fizycznych, które ponoszą odpowiedzialność za takie działania lub polityki, lub osób fizycznych, które utrudniają pracę organizacji międzynarodowych na Ukrainie;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-64" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-65" title="page-5">
      d) osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, które wspierają, materialnie lub finansowo, rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za aneksję Krymu lub destabilizację Ukrainy lub uzyskują korzyści od tych decydentów;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-66" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-67" title="page-5">
      g) wiodących przedsiębiorców lub osób prawnych, podmiotów lub organów zaangażowanych w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej odpowiedzialnemu za aneksję Krymu i destabilizację Ukrainy;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-68" title="page-5">
      oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów powiązanych z nimi, zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Decyzja 2014/145 w wersji mającej zastosowanie w dacie przyjęcia aktów z września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 5 czerwca 2023 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2023/1094 zmieniającą decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2023, L 146, s. 20). W szczególności kryteria, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. e) i w art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2014/145, zmienionej decyzją 2023/1094, zostały zmienione w ten sposób, że obejmują one obecnie wiodących przedsiębiorców działających w Rosji oraz członków ich najbliższej rodziny lub inne osoby fizyczne, które uzyskują od nich korzyści, a także przedsiębiorców, osoby prawne, podmioty lub organy prowadzące działalność w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej odpowiedzialnemu za aneksję Krymu i destabilizację Ukrainy. Natomiast kryteria przewidziane w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) oraz w art. 2 ust. 1 lit. a) i d) decyzji 2014/145 pozostały niezmienione w stosunku do kryteriów przewidzianych w decyzji 2014/145 w wersji obowiązującej w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rozporządzenie nr 269/2014 w wersji mającej zastosowanie w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego rozporządzeniem 2022/330, wymienia kryteria, którymi należy się kierować między innymi przy umieszczaniu w wykazie zawartym w załączniku I do rozporządzenia nr 269/2014, zawierającym nazwiska osób fizycznych, których środki finansowe i zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), d) i g), są zasadniczo identyczne z kryteriami wymienionymi w pkt 15 niniejszego wyroku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rozporządzenie nr 269/2014 w wersji mającej zastosowanie w dacie przyjęcia aktów z września 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 5 czerwca 2023 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) 2023/1089 zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2023, L 146, s. 1). W szczególności kryterium zawarte w art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego rozporządzeniem 2023/1089, zostało zmienione w taki sam sposób, jak wskazano w pkt 16 niniejszego wyroku. Natomiast kryteria przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia nr 269/2014 pozostały niezmienione w stosunku do kryteriów przewidzianych w rozporządzeniu nr 269/2014 w wersji mającej zastosowanie w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sporne akty</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Akty z marca 2023 r. utrzymały w mocy, z następujących powodów, środki ograniczające przyjęte wobec skarżącego decyzją Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającą decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1) oraz rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonującym rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1):</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-77" title="page-7">
      „[Skarżący] [j]est wieloletnim znajomym prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina, ogólnie opisywanym jako jedna z jego zaufanych osób.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-78" title="page-7">
      Czerpie korzyści z powiązań z rosyjskimi decydentami. Jest założycielem i udziałowcem Volga Group, grupy inwestycyjnej o portfelu inwestycji w kluczowych sektorach rosyjskiej gospodarki. Volga Group ma znaczący udział w rosyjskiej gospodarce i w istotny sposób przyczynia się do jej rozwoju.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-79" title="page-7">
      Jest również udziałowcem Banku [Rossiya]; bank ten jest uznawany za osobisty bank Władimira Putina i osób z nim powiązanych. Od momentu bezprawnej aneksji Krymu Bank [Rossiya] otworzył swoje oddziały na Krymie i w Sewastopolu, umacniając tym samym ich integrację z Federacją Rosyjską.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-80" title="page-7">
      Ponadto Bank [Rossiya] posiada udziały w National Media Group – holdingu medialnym kontrolującym 28 przedsiębiorstw medialnych w Rosji, które aktywnie rozpowszechniają propagandę i dezinformację w związku z rosyjską wojną napastniczą przeciwko Ukrainie.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-81" title="page-7">
      Jest w związku z tym odpowiedzialny za wspieranie działań lub polityk podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-82" title="page-7">
      [Udziela on] również wsparcia, finansowego lub materialnego, rosyjskim decydentom odpowiedzialnym za aneksję Krymu i destabilizację wschodniej Ukrainy oraz uzyskuje od nich korzyści […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Akty z września 2023 r., z powodów zasadniczo identycznych i uzupełnionych informacją, zgodnie z którą skarżący jest „wiodącym przedsiębiorcą działającym w Rosji”, utrzymały w mocy środki ograniczające po raz pierwszy utrzymane w mocy wobec skarżącego aktami z marca 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarga do Sądu i zaskarżony wyrok</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Pismem z dnia 24 maja 2023 r. wnoszący odwołanie wniósł do Sądu skargę, domagając się w szczególności stwierdzenia nieważności spornych aktów. W tym celu podniósł on sześć zarzutów, z których pierwszy dotyczył oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Radę, a piąty – naruszenia prawa podstawowego do swobodnego przemieszczania się przewidzianego w art. 21 TFUE, naruszenia art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) oraz wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił zarzut pierwszy, w którym wnoszący odwołanie twierdził w szczególności, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez uznanie, że zarówno w aktach z marca 2023 r., jak i w aktach z września 2023 r. kryterium przewidziane w art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 1 lit. d) decyzji 2014/145 w jej wersjach obowiązujących w datach przyjęcia spornych aktów (zwanej dalej „decyzją 2014/145”) oraz w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 269/2014 w jego wersjach obowiązujących w tych dwóch datach (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 269/2014”) [zwane dalej „kryterium d)”] zostało w stosunku do niego spełnione.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy aktów z marca 2023 r., Sąd uznał w pkt 143–147 zaskarżonego wyroku, że Rada mogła uznać, nie popełniając błędu w ocenie, że wnoszący odwołanie, jako znaczący udziałowiec Banku Rossiya, który to bank udzielił wsparcia finansowego W. Putinowi, wspierał tego ostatniego finansowo, w związku z czym spełnia warunki określone w kryterium d).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pkt 161–164 zaskarżonego wyroku Sąd uznał z tych samych powodów, że Rada mogła zasadnie uznać w odniesieniu do aktów z września 2023 r., że wnoszący odwołanie spełnia warunki określone w kryterium d), tym bardziej że Rada wykazała, iż dzięki zwolnieniom podatkowym wnoszący odwołanie uzyskiwał „korzyści od rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za aneksję Krymu lub destabilizację Ukrainy” w rozumieniu tego kryterium.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd oddalił również zarzut piąty podniesiony przez wnoszącego odwołanie. W pkt 179–182 zaskarżonego wyroku Sąd uznał zasadniczo, że ograniczenia w korzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu obywateli Unii ustanowionego w art. 21 TFUE i w art. 45 ust. 1 Karty mogą zostać wprowadzone decyzjami z zakresu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) przyjętymi na podstawie art. 29 TUE. Uznał on również w pkt 183–193 tego wyroku, że ograniczenia w korzystaniu z tego prawa, takie jak ograniczenia nałożone przez środki ograniczające zastosowane wobec wnoszącego odwołanie, spełniają przesłanki określone w art. 52 ust. 1 Karty, zgodnie z którym takie ograniczenia muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę danego prawa oraz, z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, być konieczne i rzeczywiście odpowiadać celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po oddaleniu pozostałych zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie Sąd oddalił w pkt 221 zaskarżonego wyroku skargę w całości.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Żądania stron w postępowaniu odwoławczym</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W odwołaniu wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd obciążył go jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">rozpoznanie sprawy co do istoty i stwierdzenie nieważności spornych aktów w zakresie, w jakim akty te go dotyczą;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">obciążenie Rady kosztami postępowania w obydwu instancjach.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rada wnosi do Trybunału o:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">oddalenie odwołania;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie odwołania</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dziesięć zarzutów, przy czym zarzuty od pierwszego do czwartego i zarzut ósmy dotyczą naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd w odniesieniu do kryterium przewidzianego w art. 1 ust. 1 lit. e) i w art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2014/145 oraz w art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 269/2014, zarzut piąty – naruszeń prawa popełnionych przez Sąd w związku z kryterium przewidzianym w art. 1 ust. 1 lit. a) i w art. 2 ust. 1 lit. a) decyzji 2014/145, a także w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014, zarzut szósty – naruszenia prawa i naruszenia obowiązku uzasadnienia w związku z kryterium d), zarzut siódmy – naruszenia prawa w związku z tym kryterium, zarzut dziewiąty – naruszenia prawa w ramach przeprowadzonej przez Sąd analizy zawartego w spornych aktach ograniczenia swobody przemieszczania się i pobytu, z której korzysta skarżący jako obywatel Unii, a zarzut dziesiąty – naruszenia prawa i naruszenia obowiązku uzasadnienia przy ocenie proporcjonalności tych aktów i poszanowania istoty tej swobody.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trybunał uważa, że najpierw należy zbadać zarzuty szósty i siódmy, następnie zarzuty dziewiąty i dziesiąty, a wreszcie zarzuty od pierwszego do piątego i ósmy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutu szóstego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Argumentacja stron</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W zarzucie szóstym, który dotyczy pkt 144, 146 i 147 zaskarżonego wyroku dotyczących analizy zasadności aktów z marca 2023 r. w świetle kryterium d), wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez przyjęcie zbyt szerokiej wykładni pojęcia „wspierania materialnego lub finansowego” rosyjskich decydentów w rozumieniu tego kryterium oraz naruszenie ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po pierwsze, w pkt 146 i 147 zaskarżonego wyroku Sąd miał uznać, w sposób arbitralny i stanowiący nadużycie oraz w sprzeczności z zasadą pewności prawa, a także z jego własnym orzecznictwem, istnienie takiego wsparcia z tego tylko powodu, że Bank Rossiya, którego wnoszący odwołanie jest „znaczącym udziałowcem”, udziela wsparcia finansowego prezydentowi Federacji Rosyjskiej, W. Putinowi. Wsparcie materialne lub finansowe przewidziane w kryterium d) powinno bowiem mieć pewien zakres ilościowy lub jakościowy, tak aby faktycznie umożliwić kontynuację działań rządu Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie, i powinno być udzielane bezpośrednio przez daną osobę w związku z czynami przez nią popełnionymi, a nie za pośrednictwem innego podmiotu, takiego jak w niniejszej sprawie Bank Rossiya.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, Sąd miał naruszyć również ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie dążył do ustalenia jakiegokolwiek udziału wnoszącego odwołanie we wsparciu finansowym, jakiego miał udzielić W. Putinowi Bank Rossiya, jako że nazwisko wnoszącego odwołanie nie zostało wymienione w pkt 144 zaskarżonego wyroku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto Sąd nie wyjaśnił znaczenia statusu mniejszościowego udziałowca pośredniego wnoszącego odwołanie dla celów stosowania kryterium d), jak również nie ustosunkował się do argumentów wnoszącego odwołanie dotyczących tego statusu udziałowca. W tym względzie wnoszący odwołanie odsyła do argumentów przedstawionych w tym przedmiocie w ramach zarzutu piątego, który dotyczy rozważań przedstawionych przez Sąd w pkt 132–136 tego wyroku w związku z uznaniem wnoszącego odwołanie za „znaczącego udziałowca” Banku Rossiya. Poprzez te argumenty wnoszący odwołanie uważa w istocie, że Sąd nie wyjaśnił, w jaki sposób mniejszościowego udziałowca pośredniego spółki takiej jak Bank Rossiya można uznać za znaczącego, skoro taki udziałowiec w żaden sposób nie jest w stanie ukierunkować działalności tej spółki lub jej bieżącego zarządzania ani wywierać jakiegokolwiek wpływu na podejmowane przez nią decyzje.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rada podważa zasadność argumentacji wnoszącego odwołanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ocena Trybunału</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy, w pierwszej kolejności, zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia, należy przypomnieć, że uzasadnienie wyroku lub postanowienia Sądu powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie Sądu, pozwalając zainteresowanym na poznanie powodów wydania orzeczenia, a Trybunałowi – na dokonanie jego kontroli sądowej. Spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadnienia nie wymaga jednak, by Sąd przedstawił wywód, w którym wyczerpująco rozpatrzyłby każdy z argumentów wysuniętych przez strony postępowania z osobna, a tym samym to uzasadnienie może być dorozumiane, jeżeli tylko pozwala zainteresowanym zapoznać się z powodami nieuwzględnienia ich argumentów przez Sąd i zapewnia Trybunałowi wystarczający materiał do sprawowania kontroli (wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 101 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, po pierwsze, że nie wyjaśnił w wystarczający sposób, dlaczego w pkt 147 zaskarżonego wyroku można było uznać go za „znaczącego udziałowca” Banku Rossiya, podczas gdy był on jedynie mniejszościowym udziałowcem pośrednim.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy zauważyć, że pkt 147 tego wyroku należy odczytywać w związku z rozważaniami przedstawionymi przez Sąd w pkt 132–136 wspomnianego wyroku w przedmiocie statusu i roli, jaką wnoszący odwołanie pełnił jako udziałowiec Banku Rossiya.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem należy zauważyć, że Sąd, daleki od ignorowania statusu mniejszościowego udziałowca pośredniego wnoszącego odwołanie, wyjaśnił w pkt 132–135 tego wyroku, z jakich powodów można uznać, w świetle okoliczności faktycznych, które zbadał i których przeinaczenia wnoszący odwołanie nie podnosi w ramach zarzutu szóstego ani zresztą w ramach zarzutu piątego, że wnoszący odwołanie powinien mimo wszystko zostać uznany za znaczącego udziałowca.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z jednej strony bowiem, w pkt 132 i 133 zaskarżonego wyroku Sąd, stwierdziwszy, że wnoszący odwołanie jest udziałowcem pośrednim Banku Rossiya w zakresie, w jakim akcje były w posiadaniu spółki należącej w całości do grupy, której był jedynym udziałowcem, wyjaśnił w sposób wystarczający pod względem prawnym, że w takiej strukturze kapitałowej, w której kapitał znajdował się w całości w rękach wnoszącego odwołanie, pośredniczenie tej spółki pomiędzy nim a Bankiem Rossiya nie miało wpływu na okoliczność, że akcje tego banku należy uznać za należące do samego wnoszącego odwołanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z drugie strony Sąd stwierdził również w pkt 133 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie jest mniejszościowym udziałowcem Banku Rossiya, ponieważ za pośrednictwem spółki i grupy, o których mowa w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, posiada jedynie 10,323 % akcji tego banku, co czyni go jednak jego drugim co do wielkości udziałowcem. W pkt 134 tego wyroku Sąd dodał, że prawie 60 % akcji wspomnianego banku znajdowało się w rękach czterech osób, które były bliskie otoczeniu W. Putina i od ponad dziesięciu lat tworzyły stałą grupę udziałowców Banku Rossiya, w tym w rękach wnoszącego odwołanie. Następnie w pkt 135 i 136 zaskarżonego wyroku Sąd wywnioskował, że jako drugi co do wielkości udziałowiec tego banku, razem z trzema innymi członkami należącymi do stałej grupy historycznych udziałowców tego banku, wnoszący odwołanie powinien zostać uznany za udziałowca „znaczącego”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach wnoszący odwołanie mógł łatwo zrozumieć, że „znaczący” charakter jego statusu udziałowca wynikał, niezależnie od wartości posiadanych przez niego akcji, z bliskich i stabilnych powiązań, jakie utrzymywał z trzema innymi udziałowcami wspomnianego banku, a także z otoczeniem W. Putina.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, co się tyczy argumentu wnoszącego odwołanie, zgodnie z którym Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia ze względu na to, że nie starał się on ustalić jakiegokolwiek udziału z jego strony we wsparciu finansowym, jakiego miał udzielić W. Putinowi Bank Rossiya, jako że nazwisko wnoszącego odwołanie nie zostało wymienione w pkt 144 zaskarżonego wyroku, należy ten argument również oddalić.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z jednej strony bowiem, wnoszący odwołanie mógł łatwo zrozumieć na podstawie pkt 146 i 147 zaskarżonego wyroku w związku z pkt 132–136 tego wyroku, że wsparcie finansowe udzielone przez Bank Rossiya prezydentowi Federacji Rosyjskiej, W. Putinowi, mogło zostać przypisane wnoszącemu odwołanie jako znaczącemu udziałowcowi tego banku, i to bez uszczerbku dla kwestii, czy przyjmując taką wykładnię pojęcia „wsparcia finansowego”, Sąd naruszył prawo. Z drugiej strony, pkt 144 zaskarżonego wyroku dotyczy wyłącznie ustalenia faktycznego, zgodnie z którym wspomniany bank udziela tego wsparcia finansowego, w związku z czym nie ma znaczenia, że nazwisko wnoszącego odwołanie nie figuruje w pkt 144. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy w drugiej kolejności zarzutu szczegółowego dotyczącego błędnej wykładni przez Sąd pojęcia „wsparcia materialnego lub finansowego”, o którym mowa w kryterium d), należy przypomnieć, że kryterium to ma na celu umożliwienie Radzie przyjęcia środków ograniczających w szczególności wobec osób fizycznych, które udzielają wsparcia materialnego lub finansowego rosyjskim decydentom odpowiedzialnym za aneksję Krymu lub destabilizację Ukrainy lub uzyskują korzyści od tych decydentów, przy czym w niniejszej sprawie istotna jest jedynie część tego kryterium dotycząca wsparcia finansowego udzielanego rosyjskim decydentom.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trybunał orzekł, że kryterium, które – tak jak kryterium d) – dotyczy wsparcia udzielanego w szczególności przez osoby fizyczne, ma charakter ogólny i nie zawiera żadnej definicji pojęcia „wsparcia” ani też uściśleń dotyczących środków dowodowych. W tych okolicznościach ocena zasadności zastosowania środków ograniczających wobec osób fizycznych takich jak wnoszący odwołanie zawsze wymaga dowodu, by wykazać, że dana osoba udzieliła wsparcia. Kryterium to nie formułuje bowiem żadnego domniemania udzielenia wsparcia (zob. analogicznie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2015 r., Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 42–44; a także z dnia 9 lipca 2020 r., Haswani/Rada, C‑241/19 P, EU:C:2020:545, pkt 61–63 i przytoczone tam orzecznictwo). </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy zauważyć, po pierwsze, że zawarty w pkt 147 zaskarżonego wyroku wniosek, zgodnie z którym Rada mogła uznać, nie popełniając błędu w ocenie, że w dacie przyjęcia aktów z marca 2023 r. wnoszący odwołanie udzielał W. Putinowi „wsparcia finansowego” w rozumieniu kryterium d), opiera się na ustaleniach i ocenach faktycznych dokonanych przez Sąd w pkt 143–146 tego wyroku, a także, jak wynika z pkt 38 niniejszego wyroku, na rozważaniach przedstawionych przez Sąd w pkt 132–136 zaskarżonego wyroku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z całości tych różnych punktów zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd uznał, w świetle okoliczności faktycznych i dowodów, które zbadał i których przeinaczenia wnoszący odwołanie nie podnosi na etapie odwołania, że, z jednej strony, Bank Rossiya, jako instytucja bankowa bardzo bliska otoczeniu W. Putina, udzielił temu ostatniemu znacznego wsparcia finansowego, oraz z drugiej strony, że wnoszący odwołanie, jako jego przyjaciel i drugi co do wielkości udziałowiec tego banku, wraz z trzema innymi przyjaciółmi W. Putina, stanowił stabilny i większościowy blok osób powiązanych z tym bankiem, a tym samym był znaczącym udziałowcem tego banku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tak więc, aby dojść do wniosku zawartego w pkt 147 zaskarżonego wyroku, Sąd uznał w istocie, nie naruszając prawa, że pojęcie „wsparcia finansowego” w rozumieniu kryterium d) może obejmować, w zależności od istotnych okoliczności danej sprawy, wsparcie, które nie jest udzielane bezpośrednio przez osobę fizyczną objętą środkami ograniczającymi na podstawie tego kryterium, lecz które można jej przypisać ze względu na to, że działa ona w ramach lub za pośrednictwem osoby prawnej udzielającej bezpośrednio danego wsparcia (zob. podobnie wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Timchenko/Rada, C‑702/23 P, EU:C:2025:605, pkt 33–35). </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, nie można uznać, że orzekając, iż pojęcie „wsparcia finansowego”, o którym mowa w kryterium d), może obejmować taki przypadek, Sąd naruszył zasadę pewności prawa, ponieważ zasada ta nie zobowiązuje sądu Unii do szczegółowego wymienienia sytuacji, w których takie pojęcie może znaleźć zastosowanie, a sposób rozumienia tego pojęcia zależy w dużej mierze od kontekstu i okoliczności sprawy (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 191). </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po trzecie, co się tyczy argumentu wnoszącego odwołanie, zgodnie z którym Sąd nie uwzględnił swojego orzecznictwa, zgodnie z którym wsparcie finansowe przewidziane w kryterium d) powinno mieć pewien zakres ilościowy lub jakościowy, należy zauważyć, że – podobnie jak podniósł wnoszący odwołanie w pismach procesowych przed Sądem – przytoczone przez niego orzecznictwo odnosi się do pojęcia „wsparcia finansowego” przewidzianego w kryterium podobnym do kryterium d) przyjętego przez Radę w jej przepisach dotyczących środków ograniczających wobec Islamskiej Republiki Iranu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Biorąc jednak pod uwagę fakt, że Sąd zasadniczo stwierdził w pkt 143 i 144 zaskarżonego wyroku, iż Bank Rossiya, a tym samym sam wnoszący odwołanie jako znaczący udziałowiec tego banku, udzielili wsparcia finansowego o znacznym zakresie ilościowym bliskiemu otoczeniu W. Putina w postaci „rzek” dolarów amerykańskich (USD), a także samemu W. Putinowi i jego przyjaciołom w kwocie 2 miliardów USD offshore, nie można zarzucić Sądowi, że nie uwzględnił tego orzecznictwa, przy czym nie ma ponadto potrzeby sprawdzania, czy można je zastosować przez analogię do kryterium d).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższych uwag zarzut szósty należy oddalić jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutu siódmego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Argumentacja stron</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W zarzucie siódmym, który dzieli się na dwie części, wnoszący odwołanie podnosi w ramach pierwszej z tych części, że Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie Rady swoim własnym uzasadnieniem, poprzez uznanie w pkt 143 i 144 zaskarżonego wyroku, że w odniesieniu do aktów z marca 2023 r. zastosowanie kryterium d) w jego przypadku mogło być uzasadnione tym, że Bank Rossiya sprzeniewierzył środki finansowe na rzecz W. Putina i jego przyjaciół, podczas gdy takie zarzuty nie zostały sformułowane przez Radę w uzasadnieniu tych aktów i w żadnym wypadku nie zostały przez tę instytucję wykazane. W szczególności Sąd próbowałby uzupełnić braki w uzasadnieniu Rady, która przed Sądem ograniczyła się jedynie do wykazania istnienia wsparcia finansowego udzielanego przez Bank Rossiya W. Putinowi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W ramach części drugiej zarzutu siódmego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd w ramach analizy zasadności aktów z września 2023 r. naruszył prawo, zastępując uzasadnienie Rady swoim własnym uzasadnieniem, poprzez uznanie w pkt 162 zaskarżonego wyroku, że wnoszący odwołanie skorzystał ze zwolnień podatkowych i że dwie spółki, w których wnoszący odwołanie był udziałowcem, otrzymały pomoc od rządu Federacji Rosyjskiej, podczas gdy takie powody nie zostały wymienione w uzasadnieniu tych aktów i nie zostały przedstawione przez Radę przed Sądem w celu uzasadnienia zastosowania kryterium d) do wnoszącego odwołanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rada podważa zasadność argumentacji wnoszącego odwołanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ocena Trybunału</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy części pierwszej zarzutu siódmego, należy przypomnieć, że skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty wymaga w szczególności, by sąd Unii upewnił się, że decyzja, która ma dla danej osoby czy danego podmiotu znaczenie indywidualne, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw wspomnianej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale by dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tejże decyzji – są wykazane. W tym celu sąd Unii ma obowiązek przeprowadzić to badanie, zwracając się w razie potrzeby do właściwego organu Unii o przedstawienie informacji lub dowodów, poufnych lub nie, mających znaczenie dla takiego badania. O ile nie jest wymagane, aby organ ten przedstawił przed sądem Unii wszystkie informacje i dowody nierozerwalnie związane z powodami podniesionymi w akcie, o którego stwierdzenie nieważności wniesiono, o tyle ważne jest jednak, by przedstawione informacje lub dowody wykazywały uzasadnienie przyjęte przeciwko zainteresowanej osobie (wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 327 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w uzasadnieniu zawartym w aktach z marca 2023 r. wskazano, iż wnoszący odwołanie udziela „wsparcia, finansowego lub materialnego, rosyjskim decydentom odpowiedzialnym za aneksję Krymu i destabilizację […] Ukrainy” oraz że jest on „udziałowcem Banku [Rossiya], [który] jest uznawany za bank [W.] Putina i osób z nim powiązanych”. W związku z tym i biorąc pod uwagę fakt, że strony nie kwestionują, iż te fragmenty uzasadnienia odnoszą się do kryterium d), Sąd powinien był w ramach sądowej kontroli zgodności z prawem tych aktów i na podstawie orzecznictwa przypomnianego w poprzednim punkcie niniejszego wyroku sprawdzić, czy wnoszący odwołanie udzielał, bezpośrednio lub za pośrednictwem tego banku, wsparcia finansowego rosyjskim decydentom, poprzez zbadanie w tym względzie dowodów przedstawionych przez Radę i omówionych przed Sądem.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">To właśnie uczynił Sąd w pkt 143–147 zaskarżonego wyroku. W szczególności okoliczność, że w pkt 143 i 144 tego wyroku Sąd zbadał dowody pozwalające na stwierdzenie, że Bank Rossiya udzielał wsparcia finansowego W. Putinowi i jego bliskim poprzez sprzeniewierzenie środków, wchodzi w zakres kontroli sądowej Sądu, jako że istnienie takiego wsparcia ze strony tego banku należało stwierdzić w pierwszej kolejności przed ustaleniem, czy wsparcie to można przypisać wnoszącemu odwołanie jako udziałowcowi wspomnianego banku. W tych okolicznościach nie można zarzucać Sądowi, że zastąpił uzasadnienie przyjęte przez Radę swoim własnym uzasadnieniem.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy części drugiej zarzutu siódmego, należy w tym względzie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającej tezie orzeczenia Sądu nie mogą prowadzić do uchylenia tego orzeczenia i dlatego są nieskuteczne (wyrok z dnia 2 października 2019 r., Crédit mutuel Arkéa/EBC, C‑152/18 P i C‑153/18 P, EU:C:2019:810, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem pkt 162 zaskarżonego wyroku, wprowadzony wyrażeniem „ponadto”, ma charakter uzupełniający w stosunku do rozważań przedstawionych w pkt 161 tego wyroku, który nie jest kwestionowany na etapie odwołania i w którym Sąd zauważył, że w odniesieniu do aktów z września 2023 r. wnoszący odwołanie nie wykazał, że jego sytuacja osobista zmieniła się w porównaniu z sytuacją istniejącą w chwili przyjęcia aktów z marca 2023 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponieważ, z jednej strony, Sąd orzekł w istocie w pkt 161 i 164 wspomnianego wyroku, że Rada mogła, nie popełniając błędu w ocenie, uznać, iż wnoszący odwołanie nadal spełniał, jak miało to miejsce w przypadku aktów z marca 2023 r., przesłanki kryterium d), z drugiej zaś, że z analizy zarzutu szóstego i części pierwszej zarzutu siódmego wynika, iż Sąd nie naruszył prawa poprzez stwierdzenie zasadności tych ostatnich aktów, ewentualny błąd w badaniu dodatkowych okoliczności uwzględnionych przez Radę w odniesieniu do aktów z września 2023 r. i zbadanych przez Sąd w pkt 162 i 163 tego wyroku nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności tego wyroku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut siódmy, w części pierwszej jako bezzasadny, a w części drugiej jako bezskuteczny. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutu dziewiątego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Argumentacja stron</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W zarzucie dziewiątym wnoszący odwołanie podnosi, że w pkt 180 i 181 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, iż Rada mogła w drodze decyzji przyjętej na podstawie art. 29 TUE ograniczyć swobodę przemieszczania się przysługującą mu na podstawie art. 21 TFUE i art. 45 Karty jako obywatelowi Unii ze względu na jego fińskie obywatelstwo. Wbrew temu, co orzekł Sąd, ograniczenia przez państwa członkowskie swobody przemieszczania się obywateli europejskich, podlegające ścisłej wykładni, są możliwe, jak wynika z art. 27 dyrektywy 2004/38, jedynie ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego, przy czym takie ograniczenia powinny być ponadto proporcjonalne i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem ani z treści art. 29 TUE, ani z traktatów nie wynika, że ta swoboda przemieszczania się może być ograniczona środkami ograniczającymi przyjętymi na podstawie art. 29. Sąd powinien był zatem zbadać w niniejszej sprawie, czy Rada, jako instytucja Unii zrzeszająca wszystkie państwa członkowskie, sprawdziła, czy indywidualne zachowanie wnoszącego odwołanie stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego państw członkowskich. Tym samym WPZiB nie może być wykorzystywana przez Radę do wprowadzania ograniczeń swobody przemieszczania się obywateli Unii poza gwarancjami proceduralnymi, które zwykle mają do nich zastosowanie, gdy państwa członkowskie wprowadzają takie ograniczenia na podstawie dyrektywy 2004/38, przy czym wnoszący odwołanie wyjaśnia w replice, że takie podejście znajduje potwierdzenie w art. 40 TUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rada kwestionuje argumenty wnoszącego odwołanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ocena Trybunału</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pkt 180 i 181 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł zasadniczo, że zgodnie z art. 21 ust. 1 TFUE prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich jest wykonywane z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w traktatach i w środkach przyjętych w celu ich wykonania, co obejmuje decyzje w dziedzinie WPZiB przyjęte na podstawie art. 29 TUE. Jednak szeroko sformułowane brzmienie tego ostatniego artykułu przyznawałoby Radzie, dla realizacji celów, o których mowa w art. 21 ust. 2 TUE, kompetencję do przyjmowania środków ograniczających zmierzających do ograniczenia swobody przemieszczania się i pobytu obywateli Unii poza państwem członkowskim, którego są obywatelami, i to niezależnie od zasad przewidzianych w tym zakresie w dyrektywie 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zajmując takie stanowisko, Sąd nie dopuścił się naruszenia prawa.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy przypomnieć, że obywatel Unii, którym zgodnie z art. 9 TUE i art. 20 ust. 1 TFUE jest każda osoba mająca obywatelstwo państwa członkowskiego, ma prawo, przyznane bezpośrednio w art. 20 ust. 2 lit. a) i art. 21 ust. 1 TFUE, do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium innych państw członkowskich. To ostatnie postanowienie przewiduje, że ograniczenia i warunki dotyczące tego prawa są ustanowione w traktatach i w środkach przyjętych w celu ich wykonania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że – jak słusznie orzekł Sąd w pkt 180 zaskarżonego wyroku – prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu może być ograniczone i podlegać warunkom na podstawie zarówno traktatu FUE, jak i traktatu UE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak przypomniał Sąd w pkt 181 zaskarżonego wyroku, w dziedzinie WPZiB Rada może na podstawie art. 29 TUE przyjmować decyzje, które określają podejście Unii do danego problemu o charakterze geograficznym lub przedmiotowym, przy czym takie stanowisko może obejmować środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa. W tym kontekście Rada jest uprawniona do ustalania, a w razie potrzeby także doprecyzowywania – korzystając przy tym z szerokiego zakresu uznania i działając jednomyślnie – zakresu środków ograniczających przyjmowanych przez Unię w ramach WPZiB. Ten szeroki zakres uznania wynika z szerokiego zakresu celów Unii w tej dziedzinie, wyrażonych w art. 3 ust. 5 i w art. 21 TUE oraz w postanowieniach szczególnych dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii, w szczególności w art. 23 i 24 TUE (wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 269, 270 i przytoczone tam orzecznictwo). </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania, jakim dysponuje Rada przy realizacji tych celów w dziedzinie WPZiB, oraz fakt, że ani brzmienie art. 29 TUE, ani, bardziej ogólnie, brzmienie postanowień traktatów UE i FUE dotyczących WPZiB nie nakazują ani nie zakazują same w sobie przyjęcia szczególnych środków ograniczających, należy uznać, podobnie jak uczynił to Sąd w pkt 180 i 181 zaskarżonego wyroku, że Rada jest co do zasady uprawniona, na podstawie art. 29 TUE, do stwierdzenia, że osoby fizyczne, nawet jeśli są obywatelami państwa członkowskiego Unii, a tym samym obywatelami Unii, nie mogą wjechać na terytorium innych państw członkowskich Unii, ani przejeżdżać przez nie, jeżeli osoby te spełniają kryteria wskazujące na obiektywny związek między kategorią, do której należą, a państwem trzecim, na które Unia zamierza w ten sposób wywrzeć presję (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 273). W tych okolicznościach art. 29 TUE pozwala co do zasady Radzie na przyjęcie środków ograniczających skutkujących ograniczeniem, w rozumieniu art. 21 ust. 1 TFUE, prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania takich obywateli na terytorium państw członkowskich oraz na zobowiązanie państw członkowskich do zapewnienia przestrzegania takiego ograniczenia. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym, jak słusznie orzekł Sąd na końcu pkt 181 zaskarżonego wyroku, nie ma znaczenia, że takie ograniczenia lub warunki nie odpowiadają ograniczeniom lub warunkom przewidzianym w dyrektywie 2004/38, która zgodnie z jej art. 1 lit. c) i art. 27 w związku z jej art. 42 ma na celu w szczególności ustanowienie zasad, na podstawie których państwa członkowskie, a nie instytucja Unii taka jak Rada, mogą same wprowadzić takie ograniczenia. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Takiej wykładni nie podważa ponadto wspomniany przez wnoszącego odwołanie art. 40 akapit drugi TUE. Zgodnie z tym przepisem realizacja polityk, o których mowa w art. 3–6 TFUE, nie narusza stosowania procedur oraz odpowiedniego zakresu uprawnień instytucji przewidzianych w traktatach do wykonywania kompetencji Unii w ramach WPZiB. W tych okolicznościach fakt, że dyrektywa 2004/38 reguluje, jak wynika z jej motywu 2, swobodny przepływ osób jako podstawową swobodę rynku wewnętrznego, w odniesieniu do której Unia posiada kompetencję dzieloną z państwami członkowskimi na podstawie art. 4 TFUE, nie może wpływać na zakres kompetencji przysługujących Radzie w dziedzinie WPZiB na podstawie art. 29 TUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, okoliczność, że przy przyjmowaniu na podstawie art. 29 TUE środków ograniczających mających na celu ograniczenie swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich osób fizycznych, w tym osób fizycznych będących obywatelami Unii, Rada nie jest związana przepisami i gwarancjami proceduralnymi przewidzianymi w dyrektywie 2004/38, nie oznacza, że instytucja ta dysponuje w tym względzie uprawnieniem, które nie jest ograniczone przez prawo Unii.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po pierwsze bowiem, jak wskazał Sąd w pkt 181 i 186 zaskarżonego wyroku, przyjęcie takich środków powinno odbywać się z uwzględnieniem zasady prawa międzynarodowego, potwierdzonej w art. 3 protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zgodnie z którą państwo członkowskie nie może odmówić swoim obywatelom prawa wjazdu na swoje terytorium i przebywania na nim. Państwa członkowskie są związane tą zasadą [zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2021 r., A (Przekroczenie granic na pokładzie pływającej jednostki rekreacyjnej), C‑35/20, EU:C:2021:813, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo]. W związku z tym art. 1 ust. 2 decyzji 2014/145 gwarantuje, że decyzja ta nie nakłada na państwo członkowskie obowiązku odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, należy przypomnieć, że każda decyzja przyjmująca takie środki na podstawie art. 29 TUE, mając na względzie, jak zauważył Sąd w pkt 182 zaskarżonego wyroku, wywarcie presji na państwo trzecie, aby zrealizować cele, o których mowa w art. 21 ust. 2 lit. b) i c) TUE, a mianowicie umacnianie i wspieranie demokracji, państwa prawnego, praw człowieka i zasad prawa międzynarodowego oraz utrzymanie pokoju, zapobieganie konfliktom i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego, powinna zdefiniować i ograniczyć zamierzony cel wywieranej presji, kryteria prawne pozwalające na nałożenie środków ograniczających, a także kategorie osób lub podmiotów objętych tymi kryteriami, tak aby nałożone z tego tytułu środki ograniczające mogły osiągnąć zamierzony cel w sposób, który nie jest oczywiście nieodpowiedni (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 272, 273 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po trzecie, biorąc pod uwagę fakt, że prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich jest również prawem podstawowym w zakresie, w jakim jest zagwarantowane w art. 45 ust. 1 Karty, przeszkoda w korzystaniu z tego prawa przewidziana przez decyzje przyjęte na podstawie art. 29 TUE stanowi „ograniczenie wykonywania” tego prawa w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty, w związku z czym, jak słusznie wskazał Sąd w pkt 183 zaskarżonego wyroku, musi ona spełniać przesłanki przewidziane w tym ostatnim przepisie. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższych uwag zarzut dziewiąty należy oddalić jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutu dziesiątego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Argumentacja stron</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W zarzucie dziesiątym, podzielonym na dwie części, wnoszący odwołanie zarzuca zasadniczo Sądowi, że naruszył prawo i ciążący na nim obowiązek uzasadnienia poprzez uznanie, iż ograniczenie przysługującego mu jako obywatelowi Unii prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu, wprowadzone przez zastosowane wobec niego środki ograniczające, jest zgodne z zasadą proporcjonalności (część pierwsza zarzutu dziesiątego) i z wymogiem, zgodnie z którym takie ograniczenie musi szanować istotę tego prawa (część druga zarzutu dziesiątego).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy części pierwszej, Sąd, badając proporcjonalny charakter ograniczenia prawa wnoszącego odwołanie do przemieszczania się i pobytu, miał naruszyć prawo i obowiązek uzasadnienia poprzez niewskazanie w odniesieniu do wnoszącego odwołanie żadnego poważnego indywidualnego zachowania zagrażającego porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu publicznemu lub zdrowiu publicznemu państw członkowskich, jak wymaga tego art. 27 dyrektywy 2004/38, lub poważnego zagrożenia dla interesu Unii, a także wyjaśnienia, w jaki sposób takie ograniczenie jest odpowiednie do realizacji celów zamierzonych przez Radę, które zostały wskazane przez Sąd w pkt 187 zaskarżonego wyroku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jeśli chodzi o część drugą, wnoszący odwołanie kwestionuje rozumowanie Sądu zawarte w pkt 186 i 189 zaskarżonego wyroku. Wbrew bowiem temu, co orzekł Sąd, zakres ograniczenia jego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu jest szczególnie istotny, ponieważ dotyczy terytorium 26 z 27 państw członkowskich. Ponadto żadne z odstępstw przewidzianych w art. 1 decyzji 2014/145 nie uwzględnia statusu obywatela Unii ani szczególnej sytuacji obywateli Unii mających powiązania z kilkoma państwami Unii. Do tego dochodzi fakt, że pomimo ich rzekomo tymczasowego charakteru środki ograniczające mogą zostać utrzymane wobec danej osoby przez wiele lat. Wreszcie orzecznictwo przywołane przez Sąd przez analogię w pkt 186 zaskarżonego wyroku nie ma znaczenia dla sprawy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy części pierwszej zarzutu dziesiątego, Rada wnosi o stwierdzenie niedopuszczalności tej części ze względu na to, że kwestionowane fragmenty zaskarżonego wyroku nie zostały wskazane przez wnoszącego odwołanie. Co do istoty Rada kwestionuje argumenty wnoszącego odwołanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ocena Trybunału</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na wstępie, co się tyczy dopuszczalności części pierwszej zarzutu dziesiątego, prawdą jest, że – jak podnosi Rada – wnoszący odwołanie nie wskazuje dokładnie fragmentów zaskarżonego wyroku, których dotyczy argumentacja przedstawiona na poparcie tej pierwszej części. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę fakt, że wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi zasadniczo naruszenie prawa przy dokonywaniu analizy proporcjonalności środków ograniczających mających na celu ograniczenie jego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu jako obywatela Unii, z jego argumentacji wynika wystarczająco jasno, że odnosi się on do pkt 188–191 zaskarżonego wyroku, w których Sąd przeprowadził tę analizę, przy czym Rada sama wskazała te pkt 188–191 w odpowiedzi na odwołanie. W tych okolicznościach należy uznać, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału część pierwsza zarzutu dziesiątego wskazuje w sposób wystarczająco precyzyjny kwestionowane części zaskarżonego wyroku oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają odwołanie, w związku z czym jest ona dopuszczalna (zob. podobnie wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., Hamoudi/Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, pkt 54, 55 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co do istoty, co się tyczy części pierwszej zarzutu dziesiątego, należy oddalić, po pierwsze, argument wnoszącego odwołanie, zgodnie z którym w pkt 188–191 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie zaniechał zbadania, w świetle przepisów dyrektywy 2004/38, proporcjonalności ingerencji w jego prawo podstawowe do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich na podstawie art. 45 ust. 1 Karty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy bowiem przypomnieć, z jednej strony, że zgodnie z pkt 73–78 niniejszego wyroku Sąd nie naruszył prawa poprzez orzeczenie w istocie, że przyjmując na podstawie art. 29 TUE środki ograniczające mające na celu ograniczenie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu osób fizycznych posiadających obywatelstwo Unii, Rada nie była związana przepisami i gwarancjami proceduralnymi przewidzianymi w dyrektywie 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z drugiej strony, w celu ustalenia, czy ingerencja w prawo podstawowe takie jak prawo zagwarantowane w art. 45 ust. 1 Karty ze względu na ograniczenia tego prawa przez akt Unii jest, zgodnie z wymogami art. 52 ust. 1 zdanie drugie Karty, proporcjonalna, należy zbadać najpierw, czy środki te odpowiadają celowi interesu ogólnego uznawanemu przez Unię, następnie, czy nie są one oczywiście nieodpowiednie w stosunku do tego celu, to znaczy nie są oczywiście niezdolne do jego osiągnięcia, i wreszcie, czy dane ograniczenie nie wykracza w sposób oczywisty poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 233 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem taka analiza jest dokonywana niezależnie od przepisów przewidzianych w dyrektywie 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym Sąd ani nie naruszył prawa, ani nie naruszył ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia, nie dokonując oceny proporcjonalnego charakteru ograniczenia prawa wnoszącego odwołanie do swobodnego przemieszczania się i pobytu w świetle zasad i gwarancji proceduralnych przewidzianych w tej dyrektywie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie zbadał w ramach analizy proporcjonalności ingerencji w jego prawo podstawowe do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich innych niż Finlandia, czy rozpatrywany zakaz wjazdu i przejazdu był odpowiedni do osiągnięcia celu polegającego – jak wynika z pkt 182 i 187 zaskarżonego wyroku, niekwestionowanych w tym względzie na etapie odwołania – na wywarciu nacisku na władze Federacji Rosyjskiej, aby zaprzestały one prowadzenia działań i polityk destabilizujących Ukrainę.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Argument ten należy również oddalić, ponieważ zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 36 niniejszego wyroku badanie odpowiedniego charakteru tego zakazu wynika z pkt 190 i 191 zaskarżonego wyroku. Wskazując bowiem w tych pkt 190–191, że w świetle znaczenia celu realizowanego przez środki ograniczające nałożone na wnoszącego odwołanie ograniczenie jego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich nie było oczywiście nieproporcjonalne, Sąd w sposób dorozumiany, ale nieunikniony, oparł się na ustaleniu, że wspomniany zakaz nie był w sposób oczywisty niezdolny do osiągnięcia tego celu (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 237).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W części drugiej zarzutu dziesiątego wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 186 i 189 zaskarżonego wyroku, iż ograniczenie jego prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, zagwarantowanego w art. 45 ust. 1 Karty, szanuje istotę tego prawa. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy zauważyć, że pkt 189 zaskarżonego wyroku odnosi się do koniecznego charakteru tego ograniczenia w świetle zasady proporcjonalności i że jedynie pkt 186 tego wyroku dotyczy kwestii poszanowania istoty tego prawa. W tych okolicznościach należy uznać, że część druga zarzutu dziesiątego dotyczy jedynie tego ostatniego punktu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 52 ust. 1 zdanie pierwsze Karty wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw podstawowych w niej uznanych muszą w szczególności szanować istotę tych praw.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pkt 186 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że ograniczenie podstawowego prawa wnoszącego odwołanie do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich szanuje istotę tego prawa, ponieważ zakaz ten, po pierwsze, nie uniemożliwia wnoszącemu odwołanie udania się do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem, oraz przebywania w nim zgodnie z zasadą prawa międzynarodowego przypomnianą w pkt 76 niniejszego wyroku i potwierdzoną w art. 1 ust. 2 decyzji 2014/145, a po drugie, nie miał charakteru stałego ze względu na to, że utrzymanie w mocy środków ograniczających wobec wnoszącego odwołanie, a tym samym tego zakazu, powinno być okresowo poddawane przeglądowi na podstawie art. 6 tej decyzji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bez konieczności badania znaczenia orzecznictwa, na które powołał się Sąd w tym pkt 186 zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, że drugi z elementów wymienionych w tym pkt 186, dotyczący art. 6 decyzji 2014/145, wystarczy, aby stwierdzić, że sporne akty nie naruszają istoty podstawowego prawa wnoszącego odwołanie do swobodnego przemieszczania się (zob. analogicznie wyrok z dnia 13 marca 2025 r., Shuvalov/Rada, C‑271/24 P, EU:C:2025:180, pkt 78, 79). Z wymogu okresowego przeglądu środków ograniczających przyjętych wobec wnoszącego odwołanie wynika bowiem, że ani celem, ani skutkiem spornych aktów nie jest pozbawienie go praw przyznanych mu z tytułu obywatelstwa Unii ani trwałe ograniczenie zakresu tych praw.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosku tego nie podważa wskazana przez wnoszącego odwołanie okoliczność, że wyjątki i odstępstwa przewidziane w art. 1 ust. 3, 4 i 6 decyzji 2014/145 dotyczą w znacznej mierze osób znajdujących się w bardzo szczególnych sytuacjach związanych zwłaszcza ze zobowiązaniami międzynarodowymi. Wystarczy stwierdzić w tym względzie, że okoliczność ta nie wpływa w żaden sposób na zakres wymogu okresowego przeglądu, o którym mowa w pkt 186 zaskarżonego wyroku. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższych uwag zarzut dziesiąty należy oddalić jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutów od pierwszego do piątego i ósmego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z analizy zarzutów szóstego i siódmego oraz zarzutów dziewiątego i dziesiątego wynika, że Sąd nie naruszył prawa, uznając, iż Rada mogła, poprzez przyjęcie spornych aktów, skutecznie utrzymać w mocy środki ograniczające skierowane wobec wnoszącego odwołanie na podstawie kryterium d), przy czym nie stanowi to nieuzasadnionego ograniczenia prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach zarzuty dotyczące naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd przy ocenie zasadności środków ograniczających zastosowanych wobec wnoszącego odwołanie na podstawie, po pierwsze, kryterium przewidzianego w art. 1 ust. 1 lit. e) i w art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2014/145, a także w art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 269/2014 (zarzuty od pierwszego do czwartego i ósmy), a po drugie, kryterium przewidzianego w art. 1 ust. 1 lit. a) i w art. 2 ust. 1 lit. a) decyzji 2014/145, a także w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 (zarzut piąty) należy uznać za bezskuteczne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponieważ sentencja orzeczenia Sądu jest zasadna, takie naruszenie prawa – przy założeniu, że zostanie wykazane – nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku ani, a fortiori, do uchylenia aktów zakwestionowanych przez wnoszącego odwołanie (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 440 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z powyższego wynika, że odwołanie należy oddalić w całości.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie kosztów</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponieważ Rada wniosła o obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, a wnoszący odwołanie przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami postępowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-189" title="page-24">
      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Odwołanie zostaje oddalone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gennady Nikolayevich Timchenko zostaje obciążony kosztami postępowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-192" title="page-24">
<span class="signatory">Podpisy</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Język postępowania: francuski.</p>
</body>
</html>
