<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑541/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0541</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:902">EU:C:2016:902</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA M. SZPUNARA – SPRAWA C‑541/15</P><P>FREITAG</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20161124">24 listopada 2016 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑541/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Mircea Florian Freitag</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wuppertal (sąd rejonowy w Wuppertalu, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Obywatelstwo Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 18 i 21 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Osoba posiadająca obywatelstwo dwóch państw członkowskich (Rumunia i Republika Federalna Niemiec), mająca miejsce zwykłego pobytu w Niemczech</KEYWORD><KEYWORD>Zmiana nazwiska nabytego w Rumunii na wniosek zainteresowanej osoby i w braku zmiany statusu na gruncie prawa rodzinnego</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa uznania zmiany nazwiska przez niemiecki urząd stanu cywilnego</KEYWORD><KEYWORD>Zgodność z prawem Unii</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Po raz kolejny do Trybunału zwrócono się o rozstrzygnięcie w kwestii dotyczącej obywatelstwa Unii w związku z nazwiskiem. Ramy prawne niniejszego odesłania prejudycjalnego stanowią art.18 i 21 TFUE. Dokładniej rzecz ujmując, pytanie przedłożone przez Amtsgericht Wuppertal (sąd rejonowy w Wuppertalu, Niemcy) da Trybunałowi sposobność do rozważenia kwestii, czy można odmówić obywatelowi niemieckiemu posiadającemu również obywatelstwo rumuńskie uznania zmiany nazwiska dokonanej zgodnie z prawem przez właściwe organy rumuńskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Przepis prawny będący przedmiotem postępowania głównego, a mianowicie art. 48 Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuch (ustawy wprowadzającej kodeks cywilny) z dnia <DATE ISO="19940921">21 września 1994 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>BGBl. 1994 I, s. 2494; sprostowanie BGBl. 1997 I, s. 1061.</P></NOTE>, w brzmieniu obowiązującym w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>EGBGB<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), dotyczący wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, został niedawno przyjęty przez ustawodawcę niemieckiego. Artykuł ten został wprowadzony w następstwie ogłoszenia wyroku Grunkin i Paul<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 21 TFUE <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>stoi na przeszkodzie temu, aby […] organy państwa członkowskiego, stosując prawo krajowe, mogły odmówić uznania nazwiska rodowego dziecka, ustalonego i zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, w którym dziecko się urodziło i od urodzenia ma miejsce zamieszkania, przy czym – podobnie jak jego rodzice – ma ono obywatelstwo tylko pierwszego z tych państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grunkin i Paul</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Tymczasem wydaje się, że art. 48 EGBGB nie spełnia całkowicie wymogów określonych przez Trybunał. Jego zakres zastosowania jest bowiem ograniczony z uwagi na to, że po pierwsze, możliwość wyboru i zarejestrowania nazwiska w Niemczech istnieje jedynie wówczas, gdy nazwisko podlega prawu niemieckiemu, oraz po drugie, nazwisko musi zostać nabyte podczas zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim. Wiele sytuacji nie znajduje w konsekwencji rozwiązania w ramach tego nowego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki powołuje się jednak na istnienie w prawie publicznym innych przepisów, które umożliwiają wnioskodawcy w postępowaniu głównym złożenie wniosku o zmianę nazwiska do innego organu. Pytanie podniesione w niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ma zatem na celu ustalenie, czy uregulowanie niemieckie, postrzegane w całości, to znaczy z uwzględnieniem dwóch procedur prawa niemieckiego mających na celu umożliwienie obywatelowi niemieckiemu uzyskanie zmiany nazwiska na nazwisko nabyte zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, jest zgodne z art. 18 i 21 TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W Niemczech art. 5 EGBGB, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Status osoby<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, stanowi w zdaniach pierwszym i drugim:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Jeżeli czyni się odesłanie do prawa państwa, którego obywatelstwo posiada dana osoba, a posiada ona obywatelstwo kilku państw, to stosuje się prawo tego państwa, z którym osoba ta jest najmocniej związana, w szczególności poprzez swój zwyczajowy pobyt lub przebieg swojego życia. Jeżeli osoba ta jest również obywatelem Niemiec, to prawo to ma pierwszeństwo<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 10 ust. 1 EGBGB, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Nazwisko<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Nazwisko osoby podlega przepisom prawa państwa, którego obywatelstwo posiada ta osoba<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 48 EGBGB, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Wybór nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Jeżeli nazwisko danej osoby podlega prawu niemieckiemu, to może ona w drodze oświadczenia złożonego w urzędzie stanu cywilnego wybrać nazwisko, które zostało nabyte podczas zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i które zostało tam wpisane do akt stanu cywilnego, o ile nie stoi to w jawnej sprzeczności z istotnymi zasadami prawa niemieckiego. Wybór nazwiska ma skutek wsteczny od momentu dokonania wpisu w aktach stanu cywilnego innego państwa członkowskiego, chyba że osoba wyraźnie oświadczy, iż wybór nazwiska ma odnosić skutki tylko na przyszłość. Oświadczenie musi być urzędowo poświadczone lub sporządzone w formie dokumentu […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Artykuł 48 EGBGB wynika z przyjęcia Gesetz zur Anpassung der Vorschriften des Internationalen Privatrechts an die Verordnung (EU) nr. 1259/2010 und zur Änderung anderer Vorschriften des Internationalen Privatrechts [ustawy dostosowującej niektóre przepisy prawa prywatnego międzynarodowego do rozporządzenia (UE) nr 1259/2010 i zmieniającej inne przepisy prawa prywatnego międzynarodowego] z dnia <DATE ISO="20130123">23 stycznia 2013 r.</DATE> (BGBl. 2013 I, s. 101), która weszła w życie w dniu <DATE ISO="20130129">29 stycznia 2013 r.</DATE></P></NOTE>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Jak zauważył rząd niemiecki w swoich uwagach na piśmie, w zakresie, w jakim w Niemczech prawo do nazwiska nie podlega prawu cywilnemu, zmiana nazwiska podlega prawu publicznemu, a mianowicie szczególnego rodzaju postępowaniu w sprawie zmiany nazwiska na podstawie Gesetz über die Änderung von Familiennamen und Vornamen (NamÄndG) (ustawy o zmianie nazwisk i imion) z dnia <DATE ISO="19380105">5 stycznia 1938 r.</DATE> (RGBl. 1938 I, s. 9), ostatnio zmienionej art. 54 ustawy z dnia <DATE ISO="20081217">17 grudnia 2008 r.</DATE> (BGBl. 2008 I, p. 2586) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>ustawą o zmianie nazwisk<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ustawy o zmianie nazwisk nazwisko obywatela niemieckiego, który ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w Niemczech, może zostać zmienione na jego wniosek. Wniosek o zmianę nazwiska powinien zostać złożony, zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, do organu administracyjnego niższego rzędu w okręgu, w którym wnioskodawca ma miejsce zamieszkania lub pobytu (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>właściwym organem administracyjnym<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie nazwisk nazwisko może zostać zmienione wyłącznie wtedy, gdy istotny powód (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>ein wichtiger Grund<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) uzasadnia taką zmianę. Istotne dla wydania decyzji okoliczności sprawy powinny być oceniane z urzędu na podstawie art. 3 ust. 2 tej ustawy; w tej kwestii, oprócz wysłuchania osób bezpośrednio zainteresowanych, należy zapoznać się ze stanowiskiem właściwych lokalnych organów policji, a także osób, na których prawa ma wpływ wnioskowana zmiana nazwiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Co do zasady powód mogący uzasadniać zmianę nazwiska może zostać uznany za istotny, w przypadku gdy interes osobisty wnioskodawcy przeważa nad zasadami, które regulują noszenie nazwiska, do których zalicza się interes publiczny w zachowaniu obecnego nazwiska, ale także zasługujące na ochronę interesy osób trzecich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Allgemeine Verwaltungsvorschrift zum Gesetz über die Änderung von Familiennamen und Vornamen (NamÄndVw) (ogólne rozporządzenie administracyjne w sprawie ustawy o zmianie nazwisk) z dnia <DATE ISO="19800811">11 sierpnia 1980 r.</DATE>, ostatnio zmienione rozporządzeniem administracyjnym z dnia <DATE ISO="20140211">11 lutego 2014 r.</DATE> (BAnz. AT, z dnia <DATE ISO="20140218">18 lutego 2014 r.</DATE>, B2) (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>rozporządzeniem w sprawie ustawy o zmianie nazwisk<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>) zostało przyjęte w celu wykonania ustawy o zmianie nazwisk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Zgodnie z pkt 27 ust. 1 tego rozporządzenia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>[n]azwiska osób szczegółowo regulują i – co do zasady – w sposób wyczerpujący właściwe przepisy prawa cywilnego. Zmiana nazwiska, która podlega publicznemu prawu administracyjnemu, ma na celu usunięcie niekorzystnych skutków w indywidualnym przypadku. Powinna mieć ona wyjątkowy charakter. […]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W pkt 33 i nast. tego rozporządzenia wymienione zostały, jako kryteria oceny istotnego powodu dla zmiany nazwiska, kategorie przypadków, które najczęściej pojawiają się w praktyce.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Punkt 49 tego rozporządzenia, w odniesieniu do przypadku <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>usunięcia niejasności w zakresie nazwiska<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Jeżeli obywatel niemiecki, który posiada również obywatelstwo innego państwa, nosi, zgodnie z prawem owego innego państwa, inne nazwisko niż to, które powinien nosić zgodnie z prawem obowiązującym na terytorium, na którym ma zastosowanie ustawa, taka niejasność w zakresie nazwiska może zostać usunięta poprzez zmianę nazwiska noszonego na terytorium, na którym ma zastosowanie ustawa, na nazwisko noszone zgodnie z prawem owego innego państwa. Jeżeli natomiast odstąpiono od stosowania tego innego nazwiska, należy skierować zainteresowanego do organów owego innego państwa członkowskiego, którego posiada również obywatelstwo<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Jeżeli właściwy organ administracyjny uzna wniosek, zgodnie z prawem kraju związkowego, za bezzasadny, odmawia on dokonania zmiany nazwiska. Od powyższej odmownej decyzji przysługuje administracyjna procedura odwoławcza.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Jeżeli właściwy organ administracyjny uzna wniosek o zmianę nazwiska, zgodnie z prawem kraju związkowego, za zasadny, dopilnowuje on w szczególności, aby zmiana nazwiska została zaktualizowana lub stwierdzona w rejestrze urodzeń.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne postępowania głównego, pytanie prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Mircea Florian Freitag urodził się w dniu <DATE ISO="19860425">25 kwietnia 1986 r.</DATE> w Rumunii pod nazwiskiem Pavel, jako dziecko Angeli Freitag i Vicy Pavla, obywateli rumuńskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Po rozwodzie rodziców wnioskodawcy w postępowaniu głównym jego matka, Angela Freitag, zawarła związek małżeński z obywatelem Niemiec, M. Freitagiem. W dniu <DATE ISO="19970521">21 maja 1997 r.</DATE> przysposobił on wnioskodawcę w postępowaniu głównym, który uzyskał w ten sposób niemieckie obywatelstwo i następnie nosił nazwisko Freitag.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Postanowieniem rady powiatowej w Braszowie (Rumunia) z dnia <DATE ISO="20130709">9 lipca 2013 r.</DATE> nazwisko wnioskodawcy w postępowaniu głównym zostało na jego wniosek ponownie zmienione na Pavel. W trakcie postępowania w sprawie zmiany nazwiska w Rumunii wnioskodawca w postępowaniu głównym miał zwykłe miejsce pobytu w Niemczech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Wnioskodawca w postępowaniu głównym zwrócił się następnie do urzędu stanu cywilnego w Wuppertalu, przedkładając swój nowy rumuński paszport wystawiony na nazwisko Pavel, o uznanie zmiany nazwiska również na gruncie prawa niemieckiego i o odpowiednie uzupełnienie rejestru urodzeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Urząd stanu cywilnego w Wuppertalu i niższy organ kontroli stanu cywilnego przedłożyły sprawę do oceny Amtsgericht Wuppertal (sądowi rejonowemu w Wuppertalu) w związku z wątpliwościami dotyczącymi dokonania wpisu zmieniającego w rejestrze urodzeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Zdaniem sądu odsyłającego zastosowanie właściwych przepisów prawa niemieckiego, a mianowicie art. 48 EGBGB nie jest możliwe, aby rozpoznać sprawę, ponieważ przepis ten uzależnia prawo wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim Unii od warunku, aby przedmiotowe nazwisko zostało nabyte podczas zwykłego pobytu w owym innym państwie członkowskim, który to warunek nie został spełniony w niniejszym przypadku. M. Freitag miał bowiem w trakcie postępowania w sprawie zmiany nazwiska w Rumunii miejsce zwykłego pobytu w Niemczech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje, że zastosowanie w drodze analogii art. 48 EGBGB nie jest również możliwe. Z dokumentów dotyczących procedury legislacyjnej wynika bowiem, że ustawodawca zamierzał w szczególności wdrożyć wymogi określone w wyroku Grunkin i Paul<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> oraz że miał on świadomość, iż przepis ten nie obejmuje wszystkich możliwych sytuacji dotyczących tak zwanego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>nazwiska niejednolitego<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W konsekwencji sąd odsyłający zastanawia się, czy art. 18 i 21 TFUE zawierają obowiązek uznania zmiany nazwiska dokonanej w innym państwie członkowskim, gdy zainteresowany nie miał miejsca zwykłego pobytu w owym innym państwie członkowskim, jednak ze względu na swe podwójne obywatelstwo posiada innego rodzaju powiązanie z tym państwem.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach postanowieniem z dnia <DATE ISO="20150924">24 września 2015 r.</DATE>, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu <DATE ISO="20151016">16 października 2015 r.</DATE>, Amtsgericht Wuppertal (sąd rejonowy w Wuppertalu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że organy państwa członkowskiego są zobowiązane do uznania zmiany nazwiska obywatela tego państwa, jeżeli jest on jednocześnie obywatelem innego państwa członkowskiego i w tym państwie członkowskim na skutek zmiany nazwiska, która nie jest związana ze zmianą statusu na gruncie prawa rodzinnego, (ponownie) nabył swe pierwotne nazwisko nabyte w związku z urodzeniem, jakkolwiek nabycie nazwiska nie nastąpiło w trakcie zwykłego pobytu tego obywatela w owym innym państwie członkowskim i zostało dokonane na jego wniosek?<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec, Republika Portugalska oraz Komisja Europejska przedłożyły uwagi na piśmie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Na rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20160915">15 września 2016 r.</DATE>, uwagi ustne przedstawiły Republika Federalna Niemiec, Rumunia oraz Komisja.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>W pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy postanowienia art. 18 i 21 TFUE stoją na przeszkodzie temu, aby właściwe organy mogły odmówić uznania zmiany nazwiska, która miała miejsce w innym państwie członkowskim, jeżeli zainteresowana osoba, pomimo że nie miała miejsca zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim w trakcie postępowania dotyczącego zmiany nazwiska, jest z nim jednak związana z uwagi na podwójne obywatelstwo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Należy na wstępie przypomnieć, że w ramach procedury współpracy między sądami krajowymi i Trybunałem zadaniem Trybunału jest udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. Mając to na uwadze, Trybunał musi w razie potrzeby przeformułować przedłożone mu pytania<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130919">19 września 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Betriu Montull</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑5/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:571">EU:C:2013:571</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku, jeżeli Trybunał zgodzi się z moim wnioskiem, zgodnie z którym sytuacja M. Freitaga wchodzi w zakres stosowania przepisów prawa Unii, z uwagi na to, że prawo niemieckie przewiduje, w zależności od sytuacji zainteresowanej osoby, dwa różne postępowania w celu dokonania zmiany nazwiska, należałoby przeformułować pytanie przedłożone przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W tej sytuacji uważam, że pytanie prejudycjalne należy rozumieć jako zmierzające w istocie do ustalenia, czy art. 18 i 21 TFUE stoją na przeszkodzie temu, aby właściwe organy mogły odmówić uznania zmiany nazwiska na podstawie przepisu prawa krajowego przewidującego prawo wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim, pod warunkiem że zostało ono nabyte podczas zwykłego pobytu w owym innym państwie, podczas gdy inne przepisy prawa krajowego zezwalają wnioskodawcy na wystąpienie o zmianę nazwiska do innego organu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie przedstawię najpierw kontekst, w jaki wpisuje się sprawa w postępowaniu głównym, oraz podzielę się kilkoma uwagami na temat dwóch postępowań przewidzianych w prawie niemieckim mających na celu umożliwienie obywatelowi niemieckiemu zmianę nazwiska na nazwisko nabyte zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim. Następnie zajmę się kwestią, czy sytuacja M. Freitaga wchodzi w przedmiotowy zakres stosowania prawa Unii.<?PAGE NO="6"?> Wreszcie, po przypomnieniu właściwego orzecznictwa, zaproponuję Trybunałowi, aby dostarczył sądowi odsyłającemu użytecznych wskazówek w celu ustalenia, czy prawo Unii stoi na przeszkodzie niemieckiemu uregulowaniu będącemu przedmiotem postępowania głównego, czego ocena należy do tego ostatniego.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie postępowań prawa niemieckiego mających na celu umożliwienie obywatelowi niemieckiemu uzyskanie zmiany nazwiska na nazwisko nabyte zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Należy przede wszystkim zauważyć, że zdaniem sądu odsyłającego przepisem prawa niemieckiego o zasadniczym znaczeniu dla sprawy w postępowaniu głównym jest art. 48 EGBGB.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W tej kwestii, o ile rząd niemiecki przyznaje, że w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym oświadczenie złożone przez M. Freitaga w urzędzie stanu cywilnego zgodnie z art. 48 EGBGB nie umożliwia mu uzyskania zmiany nazwiska, o którą wnioskował, o tyle podnosi on jednak, iż prawo niemieckie przewiduje dwie odrębne procedury w celu dokonania zmiany nazwiska, a mianowicie procedurę prawa prywatnego, której dotyczy postępowanie główne w sprawie wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim na podstawie art. 48 EGBGB, oraz procedurę prawa publicznego przewidzianą przez ustawę o zmianie nazwisk.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Postępowanie dotyczące zmiany nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim na podstawie art. 48 EGBGB</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Z uzasadnienia projektu ustawy rządu federalnego dotyczącego ustawy dostosowującej przepisy prawa prywatnego międzynarodowego do rozporządzenia (UE) nr 1259/2010 i zmieniającej inne przepisy prawa prywatnego międzynarodowego (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>uzasadnieniem art. 48 EGBGB<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) wynika, że przyjęcie tego przepisu wynikało z woli rządu niemieckiego zastosowania się do wyroku Grunkin i Paul<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, z jednoczesnym naciskiem na troskę o zachowanie spójności niemieckiego systemu prawnego opartego na związku nazwiska z obywatelstwem osoby do niego uprawnionej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Rząd niemiecki podkreśla w swoich uwagach na piśmie, że art. 48 EGBGB stosuje się zgodnie z art. 10 ust. 1 EGBGB w związku z art. 5 ust. 1 EGBGB, jeżeli po pierwsze, osoba zainteresowana <HT TYPE="ITALIC">posiada również obywatelstwo niemieckie</HT> oraz po drugie, jest ona najsilniej związana z Republiką Federalną Niemiec ze względu na to, że ma w tym państwie członkowskim miejsce zwykłego pobytu. Zobacz pkt 5 niniejszej opinii. Ponadto z akt przedłożonych Trybunałowi wynika, że art. 10 ust. 2 i 3 EGBGB umożliwia do celów ustalenia nazwiska wybór prawa niemieckiego, w szczególności w przypadku, gdy zainteresowany ma miejsce zwykłego pobytu na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem z doktryną niemiecką, dla potrzeb spełnienia obowiązku wynikającego z wyroku Grunkin i Paul<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>debata w Niemczech dotyczyła zasadniczo trzech rozwiązań na gruncie, odpowiednio, prawa i praktyki administracyjnej, prawa cywilnego materialnego<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Pierwsze rozwiązanie, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>najmniej inwazyjne w świetle prawa wewnętrznego<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, polegało na umożliwieniu zmiany nazwiska w ramach procedury administracyjnej przewidzianej w [ustawie o zmianie nazwisk], podczas gdy drugie rozwiązanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>miało na celu wprowadzenie przepisu prawa materialnego, który umożliwiłby osiągnięcie wymaganego rezultatu<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. Zobacz C. Kohler, Towards the Recognition of Civil Status in the European Union, <HT TYPE="ITALIC">Yearbook of Private International Law</HT>, vol. 15, 2013/2014, Sellier European Law Publishers, s. 13–30, w szczególności s. 21.</P></NOTE> oraz prawa prywatnego międzynarodowego<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Trzecie rozwiązanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>polegało na zmianie normy kolizyjnej dotyczącej nazwiska, a mianowicie art. 10 EGBGB, tak aby umożliwić rodzicowi dziecka wskazanie, jako prawa mającego zastosowanie przy określeniu nazwiska dziecka, prawa państwa zwykłego pobytu jednego z rodziców. Aby to osiągnąć, wystarczyłoby <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>zbilateralizować<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00AB" ID="QE0023"/> możliwość przewidzianą w przepisie ust. 3 pkt 2 tego artykułu, który w obecnym brzmieniu umożliwia wybór prawa niemieckiego, jeżeli jeden z rodziców ma miejsce zwykłego pobytu w Niemczech<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> (zobacz C. Kohler, loc.cit., s. 22). Jak wynika z uzasadnienia do art. 48 EGBGB, ustawodawca niemiecki nie przewidział jednak rozszerzenia możliwości wyboru prawa regulującego nazwiska, która już została ustalona, ponieważ możliwość <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>bilateralizacji<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> wyboru prawa niemieckiego w przypadku zwykłego pobytu uprawnionego w Niemczech została formalnie odrzucona.</P></NOTE>. Ustawodawca niemiecki przyjął ostatecznie art. 48 EGBGB, który stanowi przepis prawa cywilnego materialnego, lecz który obejmuje czynnik zewnętrzny, a mianowicie miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Przepis ten <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>nie został dodany w rozdziale <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>Prawo prywatne międzynarodowe<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00AB" ID="QE0026"/> [EGBGB], lecz w następnym rozdziale, zatytułowanym <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>Dostosowanie<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00AB" ID="QE0027"/>, po art. 47 EGBGB dotyczącym zmiany nazwiska osoby, które zostało nabyte na mocy prawa zagranicznego, ale które podlega obecnie prawu niemieckiemu<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. Celem art. 47 EGBGB jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>umożliwienie dostosowania treści lub formy gramatycznej nazwiska sformułowanego w języku obcym lub zgodnie z prawem lub tradycją zagraniczną do języka lub tradycji niemieckiej, jeżeli wnosi o to zainteresowany<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>. Zobacz C. Kohler, loc.cit., s. 22.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Z uwag na piśmie rządu niemieckiego wynika, że zgodnie z uzasadnieniem do art. 48 EGBGB wolą ustawodawcy niemieckiego było stworzenie w prawie niemieckim regulującym nazwiska podstawy prawnej umożliwiającej zarejestrowanie nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim Unii i wpisanego do akt stanu cywilnego w tym państwie. Artykuł ten umożliwia zatem zainteresowanej osobie zdecydowanie, poprzez oświadczenie złożone przed urzędnikiem stanu cywilnego, o noszeniu nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim, a nie nazwiska ustalonego zgodnie z prawem niemieckim regulującym nazwiska. Rzeczony artykuł ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy zmiana nazwiska miała miejsce podczas zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W konsekwencji jego celem nie jest szczegółowe uregulowanie kwestii zmiany nazwiska<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz pkt 66 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Poza przypadkiem rozpatrywanym obecnie, a więc obywatela niemieckiego posiadającego również obywatelstwo innego państwa członkowskiego, ale który nigdy w tym państwie nie przebywał, sytuacje, które nie podlegają prawu niemieckiemu, lecz prawu innego państwa członkowskiego, nie wchodzą w zakres zastosowania wspomnianego przepisu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Doktryna podkreśla, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>prawdą jest, że przysługująca na mocy art. 10 ust. 3 EGBGB możliwość wyboru prawa mającego zastosowanie do nazwiska dziecka pozwala na zapobieganie takim sytuacjom. Nie istnieje jednak żadne rozwiązanie wówczas, gdy dziecko nie posiada obywatelstwa niemieckiego, a nazwisko nabyte w państwie członkowskim zwykłego pobytu różni się od nazwiska przewidzianego w prawie krajowym. W konsekwencji, zatrzymując się w połowie drogi, ustawodawca niemiecki nie jest w stanie respektować orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w niemałej liczbie przypadków […]<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>. Zobacz C. Kohler, loc.cit., s. 22.</P></NOTE>. Taka sytuacja występuje na przykład w przypadku obywatela francuskiego, który po tym jak zmienił nazwisko podczas zwykłego pobytu w Hiszpanii, osiedlił się w Niemczech i starał się o uznanie zmiany nazwiska w tym państwie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Procedura prawa publicznego dotycząca wniosku o zmianę nazwiska</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki wyjaśnia w swoich uwagach, że ustawa o zmianie nazwisk, będąc uregulowaniem prawa publicznego, ma zastosowanie do obywateli niemieckich, o ile prawo do nazwiska nie jest regulowane przez prawo cywilne, co dotyczy przypadku M. Freitaga, biorąc pod uwagę fakt, że nawet jeśli art. 48 EGBGB ma do jego przypadku zastosowanie, to nie spełnia on ustanowionego w tym<?PAGE NO="8"?> przepisie warunku zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim. W konsekwencji rząd ten podnosi, że postępowanie dotyczące zmiany nazwiska, w sprawie której wniosek należy złożyć do właściwego organu administracyjnego na podstawie prawa kraju związkowego, mogłoby ewentualnie umożliwić M. Freitagowi uzyskanie prawa do noszenia nazwiska na podstawie prawa rumuńskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Zdaniem rządu niemieckiego wprowadzenie dodatkowych przepisów w stosunku do art. 48 EGBGB, w celu wyjaśnienia niejasności związanych z noszeniem nazwiska przez osoby posiadające zarówno obywatelstwo niemieckie, jak i obywatelstwo innego państwa członkowskiego, nie było w związku z tym konieczne. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie nazwisk nazwisko może zostać zmienione wyłącznie wtedy, gdy istotny powód uzasadnia taką zmianę. Usunięcie niejasności w noszeniu nazwiska stanowi zdaniem rządu niemieckiego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>istotny powód<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> w rozumieniu art. 3 ustawy o zmianie nazwisk w związku z pkt 49 rozporządzenia dotyczącego tej ustawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Uważam jednak za konieczne podkreślić, że z przepisów mających zastosowanie na podstawie ustawy o zmianie nazwisk, w szczególności z pkt 27 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ustawy o zmianie nazwisk, wynika, że rzeczona procedura prawa publicznego ma ściśle wyjątkowy charakter. Przepis ten przewiduje w istocie, że ustawodawstwo niemieckie w zakresie nazwisk i imion jest co do zasady całkowicie regulowane przepisami niemieckiego prawa prywatnego w tej dziedzinie oraz że postępowanie administracyjne w sprawie zmiany nazwiska stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>wyjątek<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz też w tym względzie notę informacyjną niemieckich misji dyplomatycznych i konsularnych we Francji dotyczącą postępowania administracyjnego w sprawie zmiany nazwiska.</P></NOTE>. Do kwestii tej powrócę później<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz w tym względzie pkt 8 i 13 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Należy obecnie zbadać sytuację M. Freitaga w świetle prawa Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zakresu zastosowania prawa Unii</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Na wstępie należy ustalić, czy sytuacja M. Freitaga mieści się w przedmiotowym zakresie zastosowania prawa Unii, a w szczególności zasad dotyczących korzystania przez obywatela Unii z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się oraz prawa do tego, aby nie być dyskryminowanym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W tym względzie wszyscy interwenienci, którzy przedstawili uwagi na piśmie i ustne, są zgodni, że sytuacja wnioskodawcy w postępowaniu głównym mieści się w zakresie zastosowania prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Pragnę przede wszystkim zauważyć, że art. 20 TFUE przyznaje każdej osobie mającej obywatelstwo państwa członkowskiego obywatelstwo Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020711">11 lipca 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>D’Hoop</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑224/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:432">EU:C:2002:432</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W niniejszym przypadku M. Freitag posiada obywatelstwo dwóch państw członkowskich, a zatem korzysta ze statusu obywatela Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jak Trybunał wielokrotnie orzekał, dla obywateli państw członkowskich status obywatela Unii jest statusem o charakterze podstawowym, z którego wynika – w ramach przedmiotowego zakresu traktatu FUE i z zastrzeżeniem wyraźnie przewidzianych w tym względzie wyjątków – nakaz jednakowego traktowania pod względem prawnym obywateli znajdujących się w tej samej sytuacji, bez względu na ich przynależność państwową<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20010920">20 września 2001 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grzelczyk</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑184/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:458">EU:C:2001:458</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Trybunał przypomniał również, że korzystanie z podstawowych swobód zagwarantowanych przez traktat, w szczególności w zakresie przyznanej w art. 21 TFUE swobody przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, mieści się w sytuacjach należących do zakresu zastosowania ratione materiae prawa Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20010920">20 września 2001 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grzelczyk</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑184/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:458">EU:C:2001:458</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, chociaż w obecnym stanie prawa Unii przepisy regulujące zapis nazwiska i imienia w aktach stanu cywilnego należą do kompetencji państw członkowskich, państwa te są jednak zobowiązane do wykonywania omawianej kompetencji z poszanowaniem prawa Unii, a w szczególności postanowień traktatu dotyczących przyznanej każdemu obywatelowi Unii swobody przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grunkin i Paul</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sayn-Wittgenstein</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym M. Freitag ma obywatelstwo rumuńskie i przebywa na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. W konsekwencji nie ulega moim zdaniem wątpliwości, że sytuacja M. Freitaga jest związana z prawem Unii. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem taki związek z prawem istnieje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>w przypadku osób […], które są obywatelami państwa członkowskiego, przebywającymi zgodnie z prawem na terytorium innego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Ponadto, jak stwierdził Trybunał w swoim orzecznictwie, okoliczność, że M. Freitag posiada również obywatelstwo niemieckie, nie stoi na przeszkodzie temu związkowi z prawem Unii. Trybunał orzekł bowiem, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>to nie do państwa członkowskiego należy ograniczenie skutków przyznania obywatelstwa państwa członkowskiego poprzez stawianie dodatkowych wymogów celem uznania takiego obywatelstwa w zamiarze skorzystania z podstawowych swobód przewidzianych w traktacie<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920707">7 lipca 1992 r.</DATE>, <NAME.CASE>Micheletti i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑369/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:295">EU:C:1992:295</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika moim zdaniem, że sytuacja M. Freitaga wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Należy jednak ustalić, czy odmowa ze strony organów niemieckich uwzględnienia wniosku M. Freitaga mającego na celu, aby zmiana jego nazwiska została uznana przez prawo niemieckie oraz wpisana w rejestrze urodzeń, ogranicza jego prawo do swobodnego przemieszczania się, przyznane w art. 21 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Przystąpię teraz do analizy tej kwestii, przypominając najpierw istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy orzecznictwo Trybunału.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie obowiązku uznania w państwie członkowskim nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Dotychczasowe orzecznictwo Trybunału</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Kilka spraw dotyczących obywatelstwa europejskiego w związku z nazwiskiem zasługuje na uwagę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o sprawę zakończoną wyrokiem Garcia Avello<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, pragnę przypomnieć, że Trybunał wypowiadał się w przedmiocie oddalenia przez belgijskie organy administracyjne wniosku o zmianę nazwiska złożonego przez dzieci przebywające w Belgii i posiadające podwójne obywatelstwo belgijskie i hiszpańskie, które chciały zastąpić swoje nazwisko innym, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>zgodnie ze zwyczajem przyjętym w prawie hiszpańskim<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W momencie zaistnienia spornych faktów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>nazwisko dzieci pochodzących ze związku małżeńskiego składa[ło] się z pierwszego nazwiska ojca, po którym [następowało] nazwisko matki<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</P></NOTE>. Trybunał uznał, podobnie jak rzecznik generalny F.G. Jacobs<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz pkt 56 opinii rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:311">EU:C:2003:311</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>bezsporne jest, że taka sytuacja rozbieżności w nazwiskach może spowodować poważne niedogodności dla zainteresowanych zarówno w stosunkach zawodowych, jak i prywatnych, wynikające między innymi z trudności w korzystaniu w państwie członkowskim, którego są obywatelami, ze skutków prawnych aktów lub dokumentów wystawionych na nazwisko uznane w innym państwie członkowskim, którego również są obywatelami<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Badając następnie powody przytoczone przez rządy belgijski, duński oraz niderlandzki w celu uzasadnienia praktyki belgijskich organów administracyjnych, Trybunał uznał, że odmowa ze strony tych organów belgijskich jest nieproporcjonalna i orzekł, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>art. [18 i 21 TFUE] należy interpretować w ten sposób, iż, […] stoją one na przeszkodzie temu, aby organ administracyjny państwa członkowskiego odmówił pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o zmianę nazwiska małoletnich dzieci zamieszkujących w tym państwie i posiadających podwójne obywatelstwo tego państwa oraz innego państwa członkowskiego, podczas gdy celem tego wniosku jest umożliwienie dzieciom noszenia nazwiska, do którego miałyby prawo zgodnie z prawem i tradycją drugiego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Takie stanowisko zostało następnie potwierdzone w wyroku Grunkin i Paul<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w którym Trybunał wypowiadał się w przedmiocie odmowy ze strony organów niemieckich uznania nazwiska dziecka, ustalonego i zarejestrowanego w Danii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Dziecko to otrzymało na mocy prawa duńskiego nazwisko <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>Grunkin-Paul<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, złożone z nazwisk ojca i matki, które zostało także wpisane do jego duńskiego aktu urodzenia.</P></NOTE>, w którym to państwie dziecko to, posiadające obywatelstwo niemieckie, urodziło się i od urodzenia przebywało. Powodem tej odmowy było to, że zgodnie z art. 10 EGBGB nazwisko osoby podlega prawu państwa, którego ta osoba jest obywatelem, oraz że prawo niemieckie nie zezwala na to, by dziecko nosiło podwójne nazwisko, złożone z nazwiska jego ojca i nazwiska jego matki<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grunkin i Paul</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Także w tym wyroku Trybunał uznał, że rozbieżności w nazwiskach osób zainteresowanych wiążą się z <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>poważnymi niedogodnościami<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> oraz że art. 21 TFUE <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>stoi na przeszkodzie temu, aby […] organy państwa członkowskiego, stosując prawo krajowe, mogły odmówić uznania nazwiska rodowego dziecka, ustalonego i zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, w którym dziecko się urodziło i od urodzenia ma miejsce zamieszkania, przy czym – podobnie jak jego rodzice – ma ono obywatelstwo tylko pierwszego z tych państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grunkin i Paul</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Natomiast w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał ustalił granice pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>poważnych niedogodności<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> i orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>w sytuacji takiej jak ta, której dotyczy postępowanie [główne], nie stanowi ograniczenia swobód przyznanych w art. 21 TFUE każdemu obywatelowi Unii odmowa dokonania przez właściwe władze państwa członkowskiego, na podstawie mającego zastosowanie uregulowania krajowego, zmiany aktu małżeństwa obywatela Unii pochodzącego z innego państwa członkowskiego w taki sposób, by imiona tego obywatela zostały zapisane w tym akcie ze znakami diakrytycznymi, tak jak zostały one zapisane w aktach stanu cywilnego wydanych przez państwo członkowskie jego pochodzenia, i w formie zachowującej reguły pisowni języka urzędowego tego ostatniego państwa<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> (pkt 82).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Co interesujące, Trybunał zastosował podobne rozumowanie w odniesieniu do istnienia ograniczenia swobodnego przemieszczania i pobytu obywateli Unii w sprawach zakończonych wyrokami Sayn-Wittgenstein<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Sprawa ta dotyczyła odmowy uznania nazwiska obywatelki austriackiej, które zostało określone w Niemczech – jej państwie członkowskim zamieszkania – przy jej przysposobieniu przez obywatela niemieckiego, w sytuacji gdy wspomniane nazwisko obejmuje tytuł szlachecki, którego używanie zostało zakazane w austriackim prawie konstytucyjnym.</P></NOTE> oraz Bogendorff von Wolffersdorff<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Sprawa ta dotyczyła odmowy ze strony władz niemieckich uznania nazwiska obywatela posiadającego podwójne obywatelstwo niemieckie i brytyjskie, który nabył w Zjednoczonym Królestwie swobodnie wybrane nazwisko zawierające kilka elementów tytułów szlacheckich, które są niedopuszczalne na gruncie prawa niemieckiego.</P></NOTE>, uznając jednak, że ograniczenie takie może być uzasadnione względami porządku publicznego państw członkowskich<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Należy zauważyć, że uregulowanie niemieckie, którego dotyczyło postępowanie główne w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) różni się od uregulowania austriackiego rozpatrywanego w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sayn-Wittgenstein</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) tym, że to ostatnie nie przewiduje ścisłego zakazu używania i przekazywania tytułów szlacheckich, przy czym można je nosić jako integralną część nazwiska. Trybunał uznał jednak w pierwszej sprawie, że należy także przyznać, że uregulowanie niemieckie – rozpatrywane w kontekście niemieckiego wyboru konstytucyjnego – jako element tożsamości narodowej państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 2 TUE, może być uwzględniony jako element uzasadniający ograniczenie uznanego w prawie Unii prawa do swobodnego przemieszczania się osób (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W świetle tego orzecznictwa zajmę się teraz kwestią dotyczącą istnienia ograniczenia swobodnego przemieszczania się na podstawie art. 21 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Pragnę przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że ponieważ art. 21 TFUE obejmuje nie tylko prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, ale także zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, należy zbadać w świetle tylko tego postanowienia sytuację wnioskodawcy w postępowaniu głównym. Zobacz na zasadzie analogii wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie istnienia ograniczenia swobodnego przemieszczania się: art. 21 TFUE</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Pragnę na wstępie wskazać, że nazwisko osoby jest jednym z elementów składowych jej tożsamości i życia prywatnego, które podlegają ochronie na podstawie art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sayn-Wittgenstein</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przepis krajowy, który stawia w mniej korzystnej sytuacji obywateli danego kraju z tego tylko powodu, że korzystają oni ze swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, stanowi ograniczenie swobód gwarantowanych w art. 20 ust. 1 TFUE każdemu obywatelowi Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grunkin i Paul</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sayn-Wittgenstein</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Trybunał orzekł również, że okoliczność, iż osoba wykonująca swoje prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego zostaje zobowiązana do posługiwania się w państwie członkowskim, którego jest obywatelem, innym nazwiskiem niż nazwisko, które zostało jej nadane i wpisane do akt stanu cywilnego w państwie członkowskim miejsca jej urodzenia i zamieszkania, może stanowić przeszkodę w wykonywaniu [tego] prawa<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grunkin i Paul</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:559">EU:C:2008:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sayn-Wittgenstein</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Jak wynika bowiem z orzecznictwa przytoczonego w pkt 56 niniejszej opinii, rozbieżność nazwisk <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>może powodować poważne niedogodności dla zainteresowanych<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>. W niniejszym przypadku okoliczność noszenia dwóch różnych nazwisk, a mianowicie Pavel i Freitag, może prowadzić do powstania trudności dla wnioskodawcy w postępowaniu głównym, w szczególności <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>na płaszczyźnie<?PAGE NO="12"?> administracyjnej, zawodowej i prywatnej<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Runevič-Vardyn i Wardyn</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:291">EU:C:2011:291</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Po stronie obywatela posiadającego obywatelstwo dwóch państw członkowskich, jak ma to miejsce w przypadku M. Freitaga, istnieje bez wątpienia konkretne ryzyko konieczności odpierania podejrzeń dotyczących jego tożsamości oraz autentyczności przedstawianych przez niego dokumentów lub prawdziwości zawartych w nich danych”, co – jak stwierdził Trybunał – <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>jest okolicznością mogącą stanowić przeszkodę w wykonywaniu prawa ustanowionego w art. 21 TFUE<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sayn-Wittgenstein</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑208/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:806">EU:C:2010:806</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zob. również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160602">2 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bogendorff von Wolffersdorff</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑438/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:401">EU:C:2016:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W konsekwencji odmowa ze strony właściwych organów niemieckich uwzględnienia wniosku o zmianę nazwiska M. Freitaga mającego na celu uznanie ustalonego i zarejestrowanego w Rumunii – państwie członkowskim, którego jest również obywatelem – nazwiska Pavel, wyłącznie na podstawie art. 48 EGBGB, który przewiduje prawo wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim, pod warunkiem że przedmiotowe nazwisko zostało nabyte podczas zwykłego pobytu w owym innym państwie członkowskim, może stanowić ograniczenie swobód przyznanych w art. 21 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki twierdzi w tej mierze, że celem rzeczonego przepisu nie jest szczegółowe uregulowanie kwestii zmiany nazwiska<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz także pkt 39 niniejszej opinii. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z doktryną niemiecką art. 48 EGBGB stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>minimalistyczną odpowiedź<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> ustawodawcy niemieckiego na wymogi wynikające z orzecznictwa Trybunału. Z prac przygotowawczych dotyczących tego przepisu wynika, że w swoim stanowisku Bundesrat (rada federalna, Niemcy) wyraziła dezaprobatę wobec propozycji rządu federalnego, podkreślając, że orzecznictwo Trybunału wymagało reakcji na poziomie międzynarodowego prawa prywatnego, a nie na poziomie prawa materialnego. Potrzeba uniknięcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>niejednolitych<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> sytuacji oraz przyjęcia regulacji, która mogłaby zostać skutecznie wprowadzona w życie przez organy stanu cywilnego, powinna była bowiem skutkować szukaniem rozwiązania w kontekście art. 10 EGBGB. Ponadto rada federalna określiła katalog otwartych pytań w odniesieniu do propozycji rządu federalnego. Zobacz w tym względzie C. Kohler, La reconnaissance de situations juridiques dans l’Union européenne: le cas du nom patronymique, <HT TYPE="ITALIC">La reconnaissance des situations en droit international privé</HT>, pod kierownictwem Paula Lagarde’a, Actes du colloque international de la Haye du 18 janvier 2013, Éditions Pedone, 2013, s. 75.</P></NOTE>. Podkreśla on jednak, że skoro prawo niemieckie przewiduje inne podstawy prawne w celu dokonania zmiany nazwiska na wniosek zainteresowanego, a mianowicie właściwe przepisy ustawy o zmianie nazwisk<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>W tym względzie M. Freitag został poproszony o wskazanie Trybunałowi, czy złożył on wniosek o zmianę nazwiska na podstawie ustawy o zmianie nazwisk i ewentualnie, jakie zostały podjęte czynności w związku z tym wnioskiem. M. Freitag udzielił na to pytanie odpowiedzi przeczącej i wyjaśnił, że w trakcie rozmowy w urzędzie stanu cywilnego w Wuppertalu, poinformowano go, iż wszczęcie postępowania w sprawie zmiany nazwiska nie jest możliwe w jego przypadku z uwagi na fakt, że uzyskał on nazwisko Freitag na podstawie rumuńskiego orzeczenia sądowego [zob. wyrok cywilny nr 458/s z dnia <DATE ISO="19970521">21 maja 1997 r.</DATE>, sądu rejonowego w Braszowie, Rumunia). Decyzja administracyjna nie może zatem unieważnić orzeczenia sądowego. W trakcie rozprawy rząd niemiecki wyraził swoje wątpliwości co do znaczenia dla sprawy informacji uzyskanych od M. Freitaga. Zdaniem tego rządu okoliczność, że nazwisko noszone w innym państwie członkowskim ma swoje źródło w oświadczeniu na podstawie prawa rodzinnego, w postępowaniu administracyjnym, w orzeczeniu sądowym lub w akcie państwowym, nie ma znaczenia dla celów uwzględnienia wniosku na podstawie ustawy o zmianie nazwisk.</P></NOTE>, uregulowanie to nie skutkuje ograniczeniem swobody przemieszczania się osób, jakie mogłoby powstać w wyniku niejasności związanej z noszeniem nazwiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Poniżej zbadam kwestię znaczenia tej możliwości dla sprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie znaczenia dla sprawy możliwości zmiany nazwiska na podstawie ustawy o zmianie nazwisk</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki podnosi, że decydującym elementem w zakresie obowiązku <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>uznania<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> w rozumieniu orzecznictwa Trybunału<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Doktryna przypomina, że terminu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>uznanie<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>, wynikającego z orzecznictwa Trybunału, nie należy rozumieć jako określającego na przykład uznawanie orzeczeń sądowych. Termin ten obejmuje natomiast <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>proces, w którym przyjmujące państwo członkowskie akceptuje nazwisko rodowe istniejące w innym państwie członkowskim [pochodzenia] i odstępuje od wypowiedzenia się co do jego zgodności z prawem. Przedmiotem uznania jest zatem sytuacja prawna, która dotyczy nazwiska osoby w innym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>. Zobacz C. Kohler, loc.cit., s. 71. Zobacz też w tym względzie P. Mayer, La reconnaissance: notions et méthodes, <HT TYPE="ITALIC">La reconnaissance des situations en droit international privé</HT>, op.cit., s. 27–33.</P></NOTE> jest zgodność z prawem Unii decyzji wydanej w ramach odpowiednich procedur krajowych. W konsekwencji, w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, z art. 21 TFUE nie wynika w żaden sposób obowiązek formalnego<?PAGE NO="13"?> i automatycznego uznania w prawie niemieckim nazwiska noszonego przez M. Freitaga na podstawie prawa rumuńskiego, bez przeprowadzenia postępowania przewidzianego w prawie niemieckim, a więc postępowania przewidzianego w ustawie o zmianie nazwisk<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz w tym względzie pkt 41 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Rząd ten zauważa ponadto, że to w prawie krajowym należy określić postępowanie pozwalające na dokonanie zmiany nazwiska oraz wyznaczenie właściwego organu w tym celu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Pragnę w tym miejscu przypomnieć, że art. 48 EGBGB stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>[…][w]ybór nazwiska ma skutek wsteczny do momentu dokonania wpisu w rejestrze aktów stanu cywilnego innego państwa członkowskiego, chyba że osoba wyraźnie oświadczy, iż wybór nazwiska ma odnosić skutki tylko na przyszłość. Oświadczenie musi być urzędowo poświadczone lub sporządzone w formie dokumentu. […]<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>. Natomiast, jak potwierdził w trakcie rozprawy rząd niemiecki, postępowanie w sprawie zmiany nazwiska nie ma charakteru retroaktywnego, co – jak przypomniała również w trakcie rozprawy Komisja – nie jest sprzeczne z prawem Unii, ponieważ z prawa tego nie wynika obowiązek działania wstecz.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Podzielam stanowisko rządu niemieckiego, zgodnie z którym należy zbadać obydwa postępowania przewidziane w prawie niemieckim w świetle art. 21 TFUE. Sprawa w postępowaniu głównym charakteryzuje się tym, że po pierwsze, art. 48 EGBGB ma ograniczony zakres zastosowania oraz po drugie, że w prawie niemieckim istnieją inne przepisy umożliwiające osobie takiej jak wnioskodawca w postępowaniu głównym złożenie do innego organu krajowego wniosku o zmianę nazwiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W tej sytuacji – jak słusznie zauważa Komisja – nie ma co do zasady znaczenia, z punktu widzenia prawa Unii, na podstawie jakiego przepisu lub wewnętrznej procedury administracyjnej wnioskodawca może dochodzić swoich praw związanych z jego nazwiskiem. Jestem jednak zdania – podobnie jak Komisja – że aby uregulowanie niemieckie, rozpatrywane w całości, mogło być zgodne z prawem Unii, postępowanie w sprawie zmiany nazwiska przewidziane w ustawie o zmianie nazwisk nie może uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać wykonywania uprawnień przyznanych w art. 21 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Tak więc wobec braku uregulowania Unii w dziedzinie zmiany nazwiska to do wewnętrznego porządku prawnego każdego z państw członkowskich należy określenie szczegółowych zasad przewidzianych prawem krajowym i służących zapewnieniu ochrony praw jednostek wywodzonych z prawa Unii, przy czym, po pierwsze, zasady te nie mogą być mniej korzystne aniżeli te służące realizacji praw wywodzonych z krajowego porządku prawnego (zasada równoważności) oraz, po drugie, nie mogą one uczynić wykonywania w praktyce praw przyznanych przez porządek prawny Unii niemożliwym ani nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zobacz w szczególności na zasadzie analogii wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060912">12 września 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Eman i Sevinger</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑300/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:545">EU:C:2006:545</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Powstaje zatem następujące pytanie: czy możliwość złożenia wniosku o zmianę nazwiska na podstawie art. 1 ustawy o zmianie nazwisk należy uznać za zgodną z zasadą skuteczności?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Mam co do tego wątpliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Jak wskazałem w pkt 42 niniejszej opinii, z brzmienia pkt 27 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ustawy o zmianie nazwisk wynika, że postępowanie w sprawie zmiany nazwiska, które podlega publicznemu prawu administracyjnemu, ma charakter wyjątkowy. Artykuł 3 ust. 1 ustawy o zmianie nazwisk stanowi, że zmiana nazwiska jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy zmianę taką uzasadnia istotny powód. Nawet jeśli zatem rząd niemiecki podkreśla, że usunięcie niejasności w noszeniu nazwiska stanowi istotny powód w rozumieniu wspomnianego przepisu, z pkt 31 rozporządzenia w sprawie ustawy o zmianie nazwisk wynika, że rzeczony istotny powód, o ile zostanie przyjęty, nie uprawnia do zmiany nazwiska, ponieważ właściwy organ może zawsze skorzystać z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych i go nie uwzględnić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Rząd niemiecki podniósł jednak na rozprawie, że okoliczność, iż właściwe organy niemieckie dysponują, na podstawie rzeczonych przepisów, uprawnieniami dyskrecjonalnymi w zakresie nieuwzględnienia wniosku o zmianę nazwiska, nie może podważać korzystania z praw wnioskodawcy na podstawie art. 18 i 21 TFUE. Zgodnie bowiem z niemieckim prawem administracyjnym organ<?PAGE NO="14"?> publiczny powinien zawsze wywiązywać się ze swojego obowiązku staranności w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych i nie powinien przekraczać wyznaczonych mu, w szczególności przez prawo Unii, ograniczeń prawnych. Każdy organ krajowy, korzystając z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, powinien zawsze uwzględniać prawo Unii. W konsekwencji, jeżeli organ odmawia zmiany nazwiska wbrew wymaganiom zawartym w art. 18 i 21 TFUE, może on zostać objęty w Niemczech kontrolą sprawowaną w ramach nieograniczonego prawa orzekania. Pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>istotnego powodu<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> w ramach ustawy o zmianie nazwisk powinny być zatem interpretowane z poszanowaniem art. 18 i 21 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W świetle powyższego, jeżeli – jak podnosi rząd niemiecki – ze względu na art. 18 i 21 TFUE właściwe organy niemieckie nie dysponują uprawnieniami dyskrecjonalnymi i w związku z tym postępowanie administracyjne przewidziane w ustawie o zmiany nazwisk nie czyni wykonywania uprawnień przyznanych w tych artykułach niemożliwym ani nadmiernie utrudnionym, zasada skuteczności byłaby w ten sposób spełniona, co powinien ustalić sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Proponuję zatem udzielić sądowi odsyłającemu następującej odpowiedzi: art. 21 TFUE nie stoi na przeszkodzie temu, aby organy państwa członkowskiego mogły odmówić uznania zmiany nazwiska na podstawie przepisu prawa krajowego przewidującego prawo wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim, pod warunkiem że zostało ono nabyte podczas zwykłego pobytu w owym innym państwie, o ile, po pierwsze, inne przepisy prawa krajowego zezwalają wnioskodawcy na wystąpienie o zmianę nazwiska do innego organu oraz, po drugie, przepisy te nie czynią wykonywania uprawnień przyznanych w art. 21 TFUE niemożliwym ani nadmiernie utrudnionym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Uwzględniając powyższe rozważania, proponuję, aby na pytanie prejudycjalne przedłożone przez Amtsgericht Wuppertal (sąd rejonowy w Wuppertalu, Niemcy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:</TXT><P>Artykuł 21 TFUE nie stoi na przeszkodzie temu, aby organy państwa członkowskiego mogły odmówić uznania zmiany nazwiska na podstawie przepisu prawa krajowego przewidującego prawo wyboru nazwiska nabytego w innym państwie członkowskim, pod warunkiem, że zostało ono nabyte podczas zwykłego pobytu w owym innym państwie, o ile, po pierwsze, inne przepisy prawa krajowego zezwalają wnioskodawcy na wystąpienie o zmianę nazwiska do innego organu oraz po drugie, przepisy te nie czynią wykonywania uprawnień przyznanych w art. 21 TFUE niemożliwym ani nadmiernie utrudnionym.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>