<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRCJ1992ELA.0200052501.case.xml"><NO.CASE>C-59/91</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61991O0059</NO.CELEX><NO.SEQ>0003.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>526</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>530</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>5</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19920205">5. 2. 1992</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ C-59/91</LEFT><RIGHT>ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Δικαστηρίου</HT></P><P>της <DATE ISO="19920205">5ης Φεβρουαρίου 1992</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση C-59/91,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Γαλλική Δημοκρατία,</HT> εκπροσωπούμενη από την Edwige Belliard και τον Claude Chavanee, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Γαλλίας, 9 boulevard du Prince Henri,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> εκπροσωπούμενης από τον P. Hetsch, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Roberto Hayder, εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>καθής,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><SUBJECT><P>που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 90/644/ΕΟΚ της Επιτροπής, της <DATE ISO="19901130">30ής Νοεμβρίου 1990</DATE>, σχετικά με την εκκαθάριση των λογαριασμών των κρατών μελών που αφορούν τις δαπάνες που έχουν χρηματοδοτηθεί από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων ( ΕΓΤΠΕ ), τμήμα εγγυήσεων, για το οικονομικό έτος 1988,</P></SUBJECT><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,</P><P>συγκείμενο από τους Ο. Due, Πρόεδρο, Sir Gordon Slynn, R. Joliét, F. Α. Schockweiler, F. Grévisse και P. J. G. Kapteyn, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, Κ. Ν. Κακούρη, J. C. Moitinho de Almeida, G. C. Rodríguez Iglesias, M. Diez de Velasco, M. Zuleeg και J. L. Murray, δικαστές,</P><?PAGE NO="I-527"?><P>γενικός εισαγγελέας: G. Tesauro</P><P>γραμματέας: J.-G. Giraud</P></PREAMBLE.INIT><P>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,</P><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Διάταξη</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="19910212">12 Φεβρουαρίου 1991</DATE> η Γαλλική Κυβέρνηση ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, την ακύρωση της αποφάσεως 90/644/ΕΟΚ της Επιτροπής, της <DATE ISO="19901130">30ής Νοεμβρίου 1990</DATE>, που της κοινοποιήθηκε στις <DATE ISO="19901203">3 Δεκεμβρίου 1990</DATE>, σχετικά με την εκκαθάριση των λογαριασμών των κρατών μελών που αφορούν τις δαπάνες που έχουν χρηματοδοτηθεί από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα εγγυήσεων, για το οικονομικό έτος 1988 κατά το μέτρο που επιβάλλει εις βάρος της οικονομικές διορθώσεις σχετικά με τις επιστροφές λόγω εξαγωγής και τη συμπληρωματική εισφορά στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Με αίτηση που κατέθεσε στις <DATE ISO="19910326">26 Μαρτίου 1991</DATE>, η Επιτροπή προέβαλε, δυνάμει του άρθρου 91, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής ως εκπρόθεσμης.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή δεν ασκήθηκε εντός της δίμηνης προθεσμίας, που προβλέπει το άρθρο 173, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ. Η προσβαλλομένη απόφαση κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις <DATE ISO="19901203">3 Δεκεμβρίου 1990</DATE> οπότε η εν λόγω δίμηνη προθεσμία έληξε στις <DATE ISO="19910203">3 Φεβρουαρίου 1991</DATE>. Αν, βεβαίως, ληφθεί υπόψη η παρέκταση της προθεσμίας λόγω αποστάσεως που προβλέπει το άρθρο 81, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου που ανέρχεται σε έξι ημέρες για τους Γάλλους προσφεύγοντες, η προθεσμία για την άσκηση της προσφυγής έληξε εν προκειμένω στις <DATE ISO="19910209">9 Φεβρουαρίου 1991</DATE>. Η προσφυγή όμως ασκήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου.</TXT></NP><?PAGE NO="I-528"?><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Κατά την προσφεύγουσα, η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής δεν έληξε το Σάββατο <DATE ISO="19910209">9 Φεβρουαρίου 1991</DATE>, αλλά τη Δευτέρα <DATE ISO="19910211">11 Φεβρουαρίου 1991</DATE>. Συγκεκριμένα η προθεσμία αυτή άρχισε να τρέχει, σύμφωνα με το άρθρο 81, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, την επομένη της κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης απόφασης, δηλαδή στις <DATE ISO="19901204">4 Δεκεμβρίου 1990</DATE>. Αν ληφθεί υπόψη η κατά έξι ημέρες παρέκταση λόγω αποστάσεως, η προθεσμία έληξε στις <DATE ISO="19910210">10 Φεβρουαρίου 1991</DATE>. Δεδομένου ότι η ημερομηνία αυτή έπεφτε Κυριακή, δυνάμει του άρθρου 80, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η λήξη της προθεσμίας μετατίθεται στην <DATE ISO="19910211">11η Φεβρουαρίου 1991</DATE>. Επομένως η προσφυγή ασκήθηκε μία μόνο ημέρα μετά τη λήξη της προθεσμίας.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα υποστηρίζει συναφώς ότι η υπέρβαση αυτή της προθεσμίας δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα της δεδομένου ότι έπραξε ότι ήταν αναγκαίο προκειμένου να κατατεθεί η προσφυγή εμπροθέσμως στη Γραμματεία του Δικαστηρίου. Υποστηρίζει ότι το δικόγραφο της προσφυγής ταχυδρομήθηκε με την ένδειξη <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/> κατεπείγον <QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> στις <DATE ISO="19910208">8 Φεβρουαρίου 1991</DATE> και, λαμβανομένης υπόψη της συνήθους διάρκειας διεκπεραιώσεως της αλληλογραφίας έπρεπε να περιέλθει στο Δικαστήριο το αργότερο κατά την επομένη. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η υπέρβαση της προθεσμίας οφείλεται σε τυχαίο συμβάν ή σε ανωτέρα βία κατά την έννοια του άρθρου 42, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου ΕΟΚ που συνιστά είτε το Σαββατοκύριακο της Αποκριάς κατά το οποίο ήταν ουσιαστικά αδύνατη η επίδοση αλληλογραφίας στη Γραμματεία του Δικαστηρίου μεταξύ του απογεύματος του Σαββάτου 9 Φεβρουαρίου απόγευμα και Τρίτης 12 Φεβρουαρίου πρωί, είτε οι εξαιρετικά δυσμενείς κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά το τέλος εκείνης της εβδομάδας.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Όπως έχει ήδη κρίνει το Δικαστήριο με την απόφαση της <DATE ISO="19870115">15ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="152/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="223">152/85, Misset κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1987, σ. 223)</REF.DOC.ECR>, καθώς και με τη Διάταξη της <DATE ISO="19910515">15ης Μαΐου 1991</DATE>, C-122/90, Emsland-Stärke κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="194" DATE.PUB="1991" PAGE.FIRST="6">ΕΕ 1991, C 194, σ. 6</REF.DOC.OJ>), όταν, όπως εν προκειμένω, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής εκφράζεται σε ημερολογιακούς μήνες, εκπνέει στο τέλος της ημέρας η οποία φέρει στον μήνα που προκύπτει από την προθεσμία, τον ίδιο αριθμό με την ημέρα ενάρξεως της προθεσμίας, δηλαδή την ημέρα της κοινοποιήσεως. Στη μέρα αυτή προστίθεται η παρέκταση λόγω αποστάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, επομένως, λαμβανομένης υπόψη της παρεκτάσεως λόγω αποστάσεως κατά έξι ημέρες που ίσχυε για την προσφεύγουσα, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής έληξε στις <DATE ISO="19910209">9 Φεβρουαρίου 1991</DATE>. Κατά συνέπεια η προσφυγή που ασκήθηκε στις <DATE ISO="19910212">12 Φεβρουαρίου 1991</DATE> είναι εκπρόθεσμη.</TXT></NP><?PAGE NO="I-529"?><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η εκπρόθεσμη άσκηση της προσφυγής δεν επιφέρει εν προκειμένω το απαράδεκτο της προσφυγής, πρέπει να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένα ότι δεν χωρεί παρέκκλιση από την εφαρμογή των κοινοτικών διατάξεων περί δικονομικών προθεσμιών παρά μόνο υπό συνθήκες εντελώς εξαιρετικές, τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας, κατά το άρθρο 42, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου ΕΟΚ, δεδομένου ότι η αυστηρή εφαρμογή των κανόνων αυτών ανταποκρίνεται στην αρχή της ασφάλειας του δικαίου και στην ανάγκη να αποφεύγεται κάθε αυθαίρετη διάκριση ή μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης ( βλ. ιδίως απόφαση της <DATE ISO="19851126">26ης Νοεμβρίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="42/85" YEAR="1985" PAGE.ECR="3749">42/85, Cocke-rill-Sambre κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985, σ. 3749</REF.DOC.ECR> απόφαση της <DATE ISO="19870115">15ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, Misset κατά Επιτροπής, ό.π.π/απόφαση της <DATE ISO="19870204">4ης Φεβρουαρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="276/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="495">276/85, Κλαδάκης κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 495</REF.DOC.ECR> ).</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Οι περιστάσεις που επικαλείται η προσφεύγουσα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως εξαιρετικές περιστάσεις που συνιστούν τυχαίο γεγονός ή ανωτέρα βία κατά την έννοια της προαναφερθείσας διάταξης.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Πρώτον, η προσφεύγουσα δεν μπορεί βασίμως να ισχυριστεί ότι, ταχυδρομώντας το δικόγραφο <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/> κατεπείγον <QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> στις <DATE ISO="19910208">8 Φεβρουαρίου 1991</DATE>, έπραξε ό,τι ήταν αναγκαίο ώστε να φτάσει αυτό εμπροθέσμως, δηλαδή, εν προκειμένω, την επομένη, τη στιγμή που είχε στη διάθεση της παρέκταση λόγω αποστάσεως έξι ημερών η οποία υπολογίστηκε βάσει της συνήθους διάρκειας διεκπεραιώσεως της αλληλογραφίας λαμβάνοντας υπόψη τα ενδεχόμενα προβλήματα στο πλαίσιο των ταχυδρομικών υπηρεσιών. Υπό τις συνθήκες αυτές δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε την εξαιρετική δυσλειτουργία των υπηρεσιών αυτών προκειμένου να αποφύγει την απώλεια του δικαιώματος που συνεπάγεται η παρέλευση των δικονομικών προθεσμιών.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Εξάλλου, δεύτερον, οι περιστάσεις που αφορούν το Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες ανάγονται σε περίοδο μετά τις <DATE ISO="19910209">9 Φεβρουαρίου 1991</DATE> και επομένως δεν μπορούσαν να εμποδίσουν την επίδοση του δικογράφου στη Γραμματεία του Δικαστηρίου το Σάββατο <DATE ISO="19910209">9 Φεβρουαρίου 1991</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.</TXT></NP><?PAGE NO="I-530"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="19920205">5 Φεβρουαρίου 1992</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>J.-G. Giraud</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>0 Πρόεδρος</P><P>Ο. Due</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>