<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-46/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CJ0046</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:316">EU:C:2021:316</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>20</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>20</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">wyrok z dnia <DATE ISO="20210422">22.4.2021 r.</DATE> – sprawa C‑46/19 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Rada/PKK</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20210422">22 kwietnia 2021 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa</KEYWORD><KEYWORD>Walka z terroryzmem</KEYWORD><KEYWORD>Środki ograniczające zastosowane wobec określonych osób i podmiotów</KEYWORD><KEYWORD>Zamrożenie środków finansowych</KEYWORD><KEYWORD>Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 1 ust. 3, 4 i 6</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 2 ust. 3</KEYWORD><KEYWORD>Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów zaangażowanych w akty terrorystyczne</KEYWORD><KEYWORD>Przesłanki</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja właściwej władzy</KEYWORD><KEYWORD>Dalsze istnienie ryzyka uczestniczenia w działalności terrorystycznej</KEYWORD><KEYWORD>Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja wydana w wyniku przeglądu krajowej decyzji uzasadniającej pierwotne umieszczenie</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązek uzasadnienia</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑46/19 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20190125">25 stycznia 2019 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Rada Unii Europejskiej</HT>, którą reprezentowali B. Driessen oraz S. Van Overmeire, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><INTERVENERS><P>popierana przez:</P><P><HT TYPE="BOLD">Republikę Francuską</HT>, którą reprezentowali A.-L. Desjonquères, B. Fodda oraz J.-L. Carré, w charakterze pełnomocników,</P><P><HT TYPE="BOLD">Królestwo Niderlandów</HT>, które reprezentowali K. Bulterman oraz J. Langer, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>interwenienci w postępowaniu odwoławczym,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><AGAINST>w której pozostałymi uczestnikami są:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Kurdistan Workers’ Party (PKK)</HT>, którą reprezentowali A. M. van Eik et T. M. D. Buruma, advocaten,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, którą reprezentowali R. Tricot, T. Ramopoulos i J. Norris, w charakterze pełnomocników,</P><?PAGE NO="2"?><P><HT TYPE="BOLD">Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej</HT>, które początkowo reprezentował S. Brandon, w charakterze pełnomocnika, wspierany przez P. Nevill, barrister, a następnie F. Shibli i S. McCrory, w charakterze pełnomocników, wspierani przez P. Nevill, barrister</P><PARTY.STATUS>interwenienci w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (druga izba),</P><P>w składzie: A. Arabadjiev, prezes izby, K. Lenaerts, prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego drugiej izby, A. Kumin, T. von Danwitz (sprawozdawca) i P.G. Xuereb, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: P. Pikamäe,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W swoim odwołaniu Rada Unii Europejskiej wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20181115">15 listopada 2018 r.</DATE>, PKK/Rada (T‑316/14, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:788">EU:T:2018:788</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd stwierdził nieważność:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>decyzji Rady (WPZiB) 2015/521 z dnia <DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE> dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2014/483/WPZiB (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="082" PAGE.FIRST="107" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 82, s. 107</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><ITEM><P>decyzji Rady (WPZiB) 2015/1334 z dnia <DATE ISO="20150731">31 lipca 2015 r.</DATE> dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2015/521 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="206" PAGE.FIRST="61" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 206, s. 61</REF.DOC.OJ>); oraz</P></ITEM><ITEM><P>decyzji Rady (WPZiB) 2017/1426 z dnia <DATE ISO="20170804">4 sierpnia 2017 r.</DATE> dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2017/154 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="95" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 204, s. 95</REF.DOC.OJ>),</P></ITEM></LIST></P><P>(zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>spornymi decyzjami<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) oraz</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 125/2014 z dnia <DATE ISO="20140210">10 lutego 2014 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 714/2013 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="040" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 40, s. 9</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 790/2014 z dnia <DATE ISO="20140722">22 lipca 2014 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego nr 125/2014 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="217" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 217, s. 1</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/513 z dnia <DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego nr 790/2014 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="082" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 82, s. 1</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/1325 z dnia <DATE ISO="20150731">31 lipca 2015 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze nr 2015/513 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="206" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 206, s. 12</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/2425 z dnia <DATE ISO="20151221">21 grudnia 2015 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze nr 2015/1325 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="334" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 334, s. 1</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2016/1127 z dnia <DATE ISO="20160712">12 lipca 2016 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego nr 2015/2425 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="188" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 188, s. 1</REF.DOC.OJ>);</P></ITEM><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2017/150 z dnia <DATE ISO="20170127">27 stycznia 2017 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego nr 2016/1127 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="023" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 23, s. 3</REF.DOC.OJ>); oraz</P></ITEM><ITEM><P>rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2017/1420 z dnia <DATE ISO="20170804">4 sierpnia 2017 r.</DATE> dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze nr 2017/150 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 204, s. 3</REF.DOC.OJ>),</P></ITEM></LIST></P><P>(zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>spornymi rozporządzeniami<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), w zakresie, w jakim te decyzje i rozporządzenia (zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>spornymi aktami<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>) dotyczą Kurdistan Workers’ Party (PKK).</P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rezolucja 1373 (2001) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20010928">28 września 2001 r.</DATE> Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1373 (2001) określającą zakrojoną na szeroką skalę strategię walki z terroryzmem, w szczególności walki przeciwko finansowaniu terroryzmu. Punkt 1 lit. c) tej rezolucji stanowi między<?PAGE NO="4"?> innymi, że wszystkie państwa niezwłocznie zamrożą fundusze i inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze osób, które popełniają lub usiłują popełnić akty terrorystyczne, ułatwiają ich popełnienie lub w nich uczestniczą, oraz podmiotów należących do tych osób lub przez nie kontrolowanych, a także osób i podmiotów działających w imieniu lub według poleceń wyżej wspomnianych osób i podmiotów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Wspomniana rezolucja nie zawiera wykazu nazwisk i nazw osób, wobec których te środki ograniczające powinny być stosowane.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>W celu wprowadzenia w życie rezolucji 1373 (2001) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych Rada Unii Europejskiej przyjęła w dniu <DATE ISO="20011227">27 grudnia 2001 r.</DATE> wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="344" PAGE.FIRST="93" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 344, s. 93</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1, 3, 4 i 6 tego wspólnego stanowiska ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się, zgodnie z przepisami poniższych artykułów, do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych i wymienionych w załączniku.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Do celów niniejszego wspólnego stanowiska <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>akt terrorystyczny<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza jeden z następujących zamierzonych czynów, który, ze względu na swój charakter lub kontekst, może wyrządzić poważną szkodę krajowi lub organizacji międzynarodowej, określony jako przestępstwo na mocy prawa krajowego, gdy został dokonany w celu:</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>poważnego zastraszenia ludności; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>nieuzasadnionego zmuszenia władz publicznych lub organizacji międzynarodowej do wykonania lub powstrzymania się od wykonania jakiegokolwiek działania; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>poważnej destabilizacji lub zniszczenia podstawowych struktur politycznych, konstytucyjnych, gospodarczych lub społecznych kraju lub organizacji międzynarodowej:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>atak na życie osób, mogący spowodować śmierć;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>ataki na integralność cielesną osoby;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>porwanie lub branie zakładników;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>spowodowanie rozległych zniszczeń urządzeń użyteczności rządowej lub publicznej, systemu transportu, infrastruktury, włączając w to system informatyczny, stałej platformy umieszczonej na szelfie kontynentalnym, miejsca publicznego lub własności prywatnej, mogące zagrozić życiu ludzkiemu lub spowodować poważne straty gospodarcze;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>porwanie samolotu, statków lub innych środków transportu zbiorowego lub towarowego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>produkowanie, posiadanie, nabywanie, transport, dostarczanie lub używanie broni, materiałów wybuchowych lub broni jądrowej, biologicznej lub chemicznej, jak również prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej w zakresie broni biologicznej i chemicznej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>uwalnianie substancji niebezpiecznych lub powodowanie pożarów, wybuchów lub powodzi, których rezultatem jest zagrożenie życia ludzkiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>zakłócanie lub przerywanie dostaw wody, energii elektrycznej lub jakichkolwiek innych podstawowych zasobów naturalnych, których rezultatem jest zagrożenie życia ludzkiego;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>grożenie dokonaniem któregokolwiek z czynów wymienionych w lit. a)–h);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>j)</NO.P><TXT>kierowanie grupą terrorystyczną;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>k)</NO.P><TXT>uczestniczenie w działalności grupy terrorystycznej, włączając w to dostarczanie zasobów informacyjnych lub materialnych lub finansowanie jej działalności w jakikolwiek sposób, ze świadomością faktu, że takie uczestniczenie przyczyni się do przestępczej działalności grupy.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Do celów niniejszego ustępu <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>grupa terrorystyczna<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> oznacza sformalizowaną grupę składającą się z więcej niż dwóch osób, ustanowioną na przestrzeni czasu i działającą w uzgodniony sposób w celu dokonywania aktów terrorystycznych. <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Grupa sformalizowana<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00AB" ID="QE0008"/> oznacza grupę, która nie jest utworzona przypadkowo w celu natychmiastowego dokonania aktu terrorystycznego i która nie musi posiadać formalnie określonych ról dla swoich członków, ciągłości ich członkostwa lub rozwiniętej struktury.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Lista [Wykaz] w załączniku jest sporządzan[y] na podstawie dokładnych informacji lub materiałów zawartych w odpowiednich aktach, które wskazują, że decyzja została podjęta przez właściwą władzę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, których to dotyczy, bez względu na to, czy dotyczy to wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie o akt terrorystyczny, usiłowanie popełnienia takiego aktu, uczestniczenia w nim lub ułatwienia dokonania takiego aktu, opartego na poważnych i wiarogodnych dowodach lub poszlakach, lub skazania za takie czyny. Osoby, grupy i podmioty określone przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych [jako] związane z terroryzmem i przeciwko którym zarządziła ona sankcje, mogą być włączone do tej listy [umieszczone w tym wykazie].</ALINEA><ALINEA>Do celów niniejszego ustępu <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>właściwa władza<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/> oznacza władzę sądowniczą lub, gdy władze sądownicze nie mają właściwości w zakresie objętym niniejszym ustępem, równoważną właściwą władzę w tym zakresie.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Nazwiska osób i nazwy podmiotów na liście w załączniku [w wykazie ujętym w załączniku] są poddawane kontroli [przeglądowi] w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w ciągu każdych sześciu miesięcy, w celu zapewnienia, że istnieją podstawy do utrzymania ich na liście [w wykazie]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Uznając, że w celu wdrożenia na poziomie Unii Europejskiej środków przedstawionych we wspólnym stanowisku 2001/931 konieczne jest wydanie rozporządzenia, Rada przyjęła w dniu <DATE ISO="20011227">27 grudnia 2001 r.</DATE> rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="344" PAGE.FIRST="70" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 344, s. 70</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 2 tego rozporządzenia przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze należące do i będące własnością lub posiadane przez osobę fizyczną lub osobę prawną, grupę lub podmiot wymienione na liście określonej w ust. 3 zostają zamrożone;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym na liście określonej w ust. 3 ani na ich rzecz.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><?PAGE NO="6"?><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6, zakazane jest świadczenie usług finansowych osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym na liście określonej w ust. 3, ani na ich rzecz.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Rada, stanowiąc jednomyślnie, ustanawia, przegląda i zmienia listę osób, grup i podmiotów, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 1 ust. 4, 5 i 6 wspólnego stanowiska [2001/931]; na takiej liście znajdują się:</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>osoby fizyczne dokonujące lub usiłujące dokonać, uczestniczące w [dokonaniu] lub ułatwiające dokonanie jakiegokolwiek aktu terrorystycznego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>osoby prawne, grupy lub podmioty dokonujące lub usiłujące dokonać, uczestniczące w [dokonaniu] lub ułatwiające dokonanie jakiegokolwiek aktu terrorystycznego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>osoby prawne, grupy lub podmioty będące własnością lub kontrolowane przez jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych, grupy lub podmioty określone w i) oraz ii); albo</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iv)</NO.P><TXT>osoby fizyczne lub prawne, grupy lub podmioty działające w imieniu lub pod kierownictwem jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów określonych w i) oraz ii)<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu oraz sporne akty</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>W pkt 1–7, 56–61 i 81–93 zaskarżonego wyroku Sąd streścił okoliczności faktyczne leżące u podstaw przedstawionego mu sporu. Na potrzeby analizy niniejszego odwołania należy stwierdzić, co następuje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20020502">2 maja 2002 r.</DATE> Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/340/WPZiB aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="116" PAGE.FIRST="75" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 116, s. 75</REF.DOC.OJ>). W załączniku do wspólnego stanowiska 2002/340 zaktualizowano wykaz osób, grup i podmiotów, do których stosują się środki ograniczające przewidziane we wspólnym stanowisku 2001/931 (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>spornym wykazem<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) i umieszczono w nim między innymi nazwę Kurdistan Workers’ Party (PKK), określoną jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Partia Pracujących Kurdystanu (PKK)<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>. W tym samym dniu Rada przyjęła decyzję 2002/334/WE wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającą decyzję 2001/927/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="116" PAGE.FIRST="33" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 116, s. 33</REF.DOC.OJ>). W decyzji tej nazwa PKK została umieszczona w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 z użyciem tych samych sformułowań co te użyte w spornym wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Umieszczenie PKK w tym wykazie zostało utrzymane w szczególności na mocy spornych aktów. Od dnia <DATE ISO="20040402">2 kwietnia 2004 r.</DATE> sporny wykaz wymienia, w odniesieniu do PKK, „Partię Pracujących Kurdystanu (PKK) (znaną również jako <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>KADEK<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00AB" ID="QE0013"/>, znany również pod nazwą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>KONGRA‑GEL<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/>)<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W uzasadnieniach rozporządzeń wykonawczych nr 125/2014 i nr 790/2014 (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>aktami z 2014 r.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>) Rada opisała PKK jako podmiot zaangażowany w akty terrorystyczne, który od 1984 r. popełnił wiele tego rodzaju czynów, powodując śmierć ponad <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> obywateli tureckich i zagranicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Rada wskazała, że działalność terrorystyczna PKK trwała nadal, mimo szeregu zawieszeń broni, które ta ostatnia ogłosiła jednostronnie, w szczególności od 2009 r. W tym względzie Rada wyjaśniła, że akty terrorystyczne popełnione przez PKK obejmowały zamachy bombowe, ataki rakietowe, wykorzystanie materiałów wybuchowych, zabójstwo i porwanie obywateli tureckich i zagranicznych turystów, przetrzymywanie zakładników, ataki przeciwko tureckim siłom bezpieczeństwa oraz starcia zbrojne z nimi, ataki na infrastrukturę petrochemiczną, transport publiczny, placówki dyplomatyczne, kulturalne i handlowe Turcji w różnych państwach, wymuszenia w odniesieniu do obywateli tureckich mieszkających za granicą oraz inne działania przestępcze służące finansowaniu jej działalności. Tytułem<?PAGE NO="7"?> przykładu Rada sporządziła listę 69 zdarzeń, które miały miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE> Następnie Rada zakwalifikowała te akty, które przypisuje PKK, jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>akty terrorystyczne<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Rada dodała, że PKK była przedmiotem trzech decyzji krajowych, z których pierwsza została wydana w dniu <DATE ISO="20010329">29 marca 2001 r.</DATE> przez Secretary of State for the Home Department (ministra spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>ministrem spraw wewnętrznych<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) na podstawie UK Terrorism Act 2000 (ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2000 r. w sprawie terroryzmu); jej uzupełnieniem była decyzja z dnia <DATE ISO="20060714">14 lipca 2006 r.</DATE>, która weszła w życie w dniu <DATE ISO="20060814">14 sierpnia 2006 r.</DATE> i w której uznano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>KADEK<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>KONGRA‑GEL<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> stanowią inne nazwy PKK (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>decyzją ministra spraw wewnętrznych z 2001 r.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>). Decyzją tą minister spraw wewnętrznych, mając na uwadze dokonywanie aktów terrorystycznych przez PKK i zaangażowanie jej w takie czyny, zdelegalizował PKK jako organizację zaangażowaną w akty terrorystyczne. Rada wyjaśniła, że wspomniana decyzja była poddawana regularnemu przeglądowi przez krajową komisję rządową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Pozostałe dwie decyzje krajowe zostały przyjęte przez rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki. Chodzi, po pierwsze, o decyzję uznającą PKK za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>zagraniczną organizację terrorystyczną<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> na podstawie sekcji 219 US Immigration and Nationality Act (ustawy Stanów Zjednoczonych o imigracji i obywatelstwie), ze zmianami, a po drugie, o decyzję uznającą PKK za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>światowego terrorystę o szczególnym znaczeniu<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> na podstawie Executive Order nr <FT TYPE="NUMBER">13224</FT> (dekretu prezydenckiego nr <FT TYPE="NUMBER">13224</FT>) (zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>decyzjami władz Stanów Zjednoczonych<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>). W odniesieniu do tych decyzji władz Stanów Zjednoczonych Rada wskazała, że decyzja kwalifikująca PKK jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>zagraniczną organizację terrorystyczną<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> może być przedmiotem kontroli sądowej, podczas gdy ta, która uznała PKK za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>światowego terrorystę o szczególnym znaczeniu<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, może być przedmiotem zarówno kontroli administracyjnej, jak i kontroli sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Rada uznała, że trzy decyzje krajowe, o których mowa w dwóch poprzednich punktach, zostały przyjęte przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>właściwą władzę<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931. Rada wskazała ponadto, że te trzy decyzje krajowe pozostawały w mocy, i uznała, że powody, które uzasadniały pierwotne umieszczenie nazwy PKK w spornym wykazie, pozostawały aktualne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W uzasadnieniach spornych decyzji i spornych rozporządzeń przyjętych w latach 2015–2017 (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>aktami z lat 2015–2017<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>) Rada wskazała, że utrzymanie nazwy PKK w spornym wykazie było oparte na decyzjach wydanych przez trzy właściwe władze, w szczególności na decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. i decyzjach władz Stanów Zjednoczonych, stanowiących przedmiot, odpowiednio, załącznika A i załącznika C do tych uzasadnień. W tym względzie Rada podkreśliła przede wszystkim, że zbadała w sposób autonomiczny informacje zawarte w tych decyzjach i że zgodnie z jej ustaleniami każda ze wspomnianych decyzji zawierała wystarczające powody, aby uzasadnić umieszczenie nazwy PKK na szczeblu Unii w spornym wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Następnie Rada wskazała, że zgodnie z orzecznictwem Sądu zarówno minister spraw wewnętrznych, jak i władze Stanów Zjednoczonych mogą być każde uważane za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>właściwą władzę<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, uściślając, że zweryfikowała ona, iż okoliczności faktyczne, na których opierają się wspomniane decyzje, wchodzą w zakres pojęć <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>aktów terrorystycznych<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>grupy terrorystycznej<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> i że owe decyzje pozostają w mocy. Wreszcie Rada wyjaśniła, że nie dysponowała żadnymi dowodami przemawiającymi za usunięciem nazwy PKK ze spornego wykazu oraz że powody, które uzasadniały umieszczenie nazwy tej organizacji w tym wykazie, pozostawały aktualne, w związku z czym owo umieszczenie powinno było zostać utrzymane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Uzasadnienia aktów z lat 2015–2017 zawierały w załączniku, w odniesieniu do każdej decyzji krajowej, opis definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>terroryzmu<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w prawie krajowym, opis mających zastosowanie krajowych procedur administracyjnych i sądowych, streszczenie dotychczasowego przebiegu postępowań oraz<?PAGE NO="8"?> skutków danej decyzji krajowej, streszczenie wniosków, do jakich doszły właściwe władze w odniesieniu do PKK, opis czynów, na których oparły się rzeczone właściwe władze, oraz stwierdzenie, że czyny te stanowiły <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>akty terrorystyczne<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W załączniku A do uzasadnień aktów z lat 2015–2017 Rada wskazała, że decyzja ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. zdelegalizowała PKK, ponieważ istniały racjonalne powody, by sądzić, że ta ostatnia popełnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>akty terrorystyczne<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> lub uczestniczy w nich w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931. Decyzją z dnia <DATE ISO="20141203">3 grudnia 2014 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>decyzją ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydaną w wyniku przeglądu<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>) minister ten oddalił wniosek o uchylenie delegalizacji PKK, opierając się na nieodległych w czasie atakach terrorystycznych, które zdaniem tego ministra zostały popełnione przez PKK i wskazywały na to, że PKK nadal była zaangażowana w <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>akty terrorystyczne<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W załączniku C do tych uzasadnień, dotyczącym decyzji władz Stanów Zjednoczonych, Rada wskazała, że sprawozdanie roczne w sprawie terroryzmu z 2013 r. sporządzone przez ministerstwo spraw zagranicznych Stanów Zjednoczonych zawierało konkretne motywy, na podstawie których została przyjęta i utrzymana w mocy decyzja o wskazaniu PKK jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>zagranicznej organizacji terrorystycznej<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20140501">1 maja 2014 r.</DATE> PKK wniosła skargę mającą na celu, stosownie do ostatniej aktualizacji jej żądań, stwierdzenie nieważności spornych aktów w zakresie, w jakim akty te jej dotyczą, przy czym organizacja ta dostosowywała swoje żądania w toku postępowania w miarę uchylania i zastępowania danego spornego aktu przez następny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Komisja Europejska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenientów popierających żądania Rady.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności spornych aktów PKK podniosła zasadniczo osiem zarzutów. Sąd ograniczył się do zbadania zarzutu siódmego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia. W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł, że zarzut ten jest zasadny, i w konsekwencji stwierdził nieważność spornych aktów w zakresie, w jakim dotyczyły one PKK.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W ramach badania zarzutu siódmego Sąd przypomniał przede wszystkim, że należy odróżnić akty, na mocy których nazwisko osoby lub nazwa podmiotu zostały pierwotnie umieszczone w wykazie podmiotów, których środki finansowe zostały zamrożone, które to akty podlegają art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, od aktów utrzymujących takie nazwisko lub nazwę w tym wykazie, które są uregulowane w art. 1 ust. 6 wspomnianego wspólnego stanowiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Sąd orzekł następnie, że akty z 2014 r. i akty z lat 2015–2017 nie zostały uzasadnione w sposób wymagany prawem.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Postanowieniami prezesa Trybunału z dnia 13 maja i z dnia <DATE ISO="20190520">20 maja 2019 r.</DATE> Królestwo Niderlandów i Republika Francuska zostały dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Rady.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Rada i Zjednoczone Królestwo wnoszą do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><?PAGE NO="9"?><ITEM><P>wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie kwestii podnoszonych w ramach rozpatrywanego odwołania i oddalenie skargi wniesionej przez PKK; oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie PKK kosztami poniesionymi przez Radę w postępowaniu odwoławczym i w postepowaniu w sprawie T‑316/14.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Trybunału o uwzględnienie odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Republika Francuska wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku; oraz</P></ITEM><ITEM><P>wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie kwestii podnoszonych w ramach odwołania Rady i oddalenie skargi wniesionej przez PKK.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>PKK wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie w całości odwołania wniesionego przez Radę;</P></ITEM><ITEM><P>utrzymanie w mocy wyroku Sądu;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez nią w ramach niniejszego odwołania i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim obciąża on Radę kosztami postępowania przed Sądem; oraz</P></ITEM><ITEM><P>tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych zarzutów podniesionych przez PKK w ramach jej skargi o stwierdzenie nieważności.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania Rada podnosi siedem zarzutów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W pierwszym zarzucie odwołania Rada kwestionuje stwierdzenia Sądu, zgodnie z którymi sporne decyzje są decyzjami utrzymującymi w mocy podlegającymi wyłącznie art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Zarzuty odwołania od drugiego do piątego dotyczą uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnoszącego się do aktów z 2014 r. Zarzut drugi dotyczy błędnego rozstrzygnięcia przez Sąd, że decyzje władz Stanów Zjednoczonych nie mogły stanowić podstawy pierwotnego umieszczenia nazwy PKK w spornym wykazie. Zarzut trzeci dotyczy uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie przedstawiła powodów, dla których decyzje krajowe stanowiły decyzje wydane przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>właściwą władzę<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931. W zarzucie czwartym Rada kwestionuje stwierdzenia Sądu, zgodnie z którymi ze względu na jednostronne oświadczenie PKK o pewnej liczbie zawieszeń broni i podjętych negocjacjach pokojowych z rządem tureckim była ona zobowiązana oprzeć utrzymanie w mocy umieszczenia nazwy PKK w spornym wykazie na bardziej aktualnych okolicznościach. Zarzut piąty dotyczy motywów zaskarżonego wyroku, zgodnie z którymi Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do 69 zdarzeń, z których instytucja ta wywodziła dalsze istnienie ryzyka uczestniczenia PKK w działalności terrorystycznej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Zarzuty odwołania szósty i siódmy dotyczą rozważań Sądu dotyczących aktów z lat 2015–2017. Zarzut szósty dotyczy tego, że Sąd błędnie uznał, iż Rada nie mogła wykazać – w ramach uzasadnienia dotyczącego tych aktów – dalszego istnienia ryzyka, że PKK uczestniczy w działalności terrorystycznej, odwołując się do decyzji wydanych w wyniku przeglądu decyzji krajowych, na których opierało się pierwotne umieszczenie nazwy tej organizacji w spornym wykazie. W zarzucie siódmym Rada kwestionuje stwierdzenia Sądu, zgodnie z którymi pismo Rady z dnia <DATE ISO="20150327">27 marca 2015 r.</DATE>, w którym notyfikowała PKK uzasadnienie rozporządzenia wykonawczego nr 2015/513 i decyzji 2015/521, odpowiadając przy tym w tym piśmie na argumenty przedstawione przez PKK w toku postępowania, które doprowadziło do przyjęcia tego rozporządzenia i tej decyzji, nie mogło zostać uwzględnione jako element uzasadnienia wspomnianego rozporządzenia i wspomnianej decyzji.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Zarzut pierwszy dotyczy pkt 52–54, 103 i 104 zaskarżonego wyroku, w których Sąd uznał zasadniczo, że sporne akty są objęte wyłącznie zakresem art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931. Zdaniem Rady, popieranej przez Republikę Francuską i Zjednoczone Królestwo oraz przez Komisję, akty te są objęte zakresem stosowania także art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska. W związku z tym Sąd powinien był zbadać ich zgodność z prawem również w świetle tego ostatniego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>PKK kwestionuje tę argumentację i wnosi o oddalenie zarzutu pierwszego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału należy rozróżnić akty, na mocy których nazwisko osoby lub nazwa podmiotu są pierwotnie umieszczane w wykazie dotyczącym zamrożenia środków finansowych i o których mowa w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, od aktów, na mocy których nazwisko osoby lub nazwa podmiotu są utrzymywane w tym wykazie, a które reguluje art. 1 ust. 6 wspomnianego wspólnego stanowiska (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Hamas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑79/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:584">EU:C:2017:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190620">20 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>K.P.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑458/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:522">EU:C:2019:522</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W konsekwencji, badając sporne decyzje, na mocy których nazwa PKK została utrzymana w spornym wykazie, wyłącznie w świetle art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931, Sąd nie naruszył prawa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że pierwszy zarzut odwołania należy oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutów trzeciego i piątego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Zarzuty odwołania trzeci i piąty, które należy zbadać łącznie, są skierowane przeciwko pkt 67, 68, 77 i 78 zaskarżonego wyroku, w których Sąd orzekł, że akty z 2014 r. były wadliwe ze względu na brak uzasadnienia, w zakresie, w jakim zostały oparte na decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. i na decyzjach władz Stanów Zjednoczonych, a także na liście 69 zdarzeń mających miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Co się tyczy w szczególności decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r., Sąd wskazał w pkt 68 zaskarżonego wyroku, że uzasadnienia aktów z 2014 r. nie zawierały żadnego opisu powodów leżących u podstaw tej decyzji i nie wyjaśniało powodów, dla których Rada uznała, że rozpatrywane okoliczności faktyczne wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>aktu terrorystycznego<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego<?PAGE NO="11"?> stanowiska 2001/931, ani powodów, które skłoniły ją do uznania, że wspomniana decyzja stanowiła decyzję <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>właściwej władzy<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska. W tym ostatnim względzie Sąd podkreślił, że PKK zakwestionowała tę kwalifikację w toku postępowania przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Co się tyczy listy 69 zdarzeń mających miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE>, Sąd uznał w pkt 77 i 78 zaskarżonego wyroku, że skoro PKK zakwestionowała w toku postępowania przed Sądem rzeczywisty charakter niektórych z tych zdarzeń, możliwość ich przypisania PKK lub okoliczności, w jakich miały one mieć miejsce, to do Rady należało wykazanie, w ramach uzasadnienia aktów z 2014 r., zasadności zarzucanych PKK okoliczności faktycznych, a do Sądu – sprawdzenie prawdziwości tych okoliczności faktycznych. Tymczasem zdaniem Sądu informacje zawarte w uzasadnieniach aktów z 2014 r. nie pozwoliły mu na przeprowadzenie kontroli, ponieważ uzasadnienie to nie zawierało żadnej wskazówki dotyczącej okoliczności, na których Rada oparła się w celu stwierdzenia, że wspomniane zdarzenia zostały wykazane, można było je przypisać PKK i spełniały kryteria określone w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Rada, popierana przez Republikę Francuską i Zjednoczone Królestwo oraz przez Komisję, podnosi, że w pkt 67 i 68 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, uznając, iż Rada była zobowiązana wskazać w uzasadnieniach aktów z 2014 r. powody, które skłoniły ją do uznania, że decyzja ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. i decyzje władz Stanów Zjednoczonych stanowiły decyzje właściwych władz w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 i dotyczyły <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>aktów terrorystycznych<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 tego wspólnego stanowiska. Rada uważa, że postępując w ten sposób, Sąd nałożył na nią wymóg, który nie został przewidziany w art. 1 ust. 4 wspomnianego wspólnego stanowiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Zdaniem Rady Sąd również niesłusznie stwierdził w pkt 77 i 78 zaskarżonego wyroku brak uzasadnienia w odniesieniu do 69 zdarzeń mających miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE> Instytucja ta podnosi, że aby uczynić zadość obowiązkowi uzasadnienia, wystarczy, by wskazała ona w uzasadnieniu okoliczności ustalone w odniesieniu do danej osoby lub danego podmiotu, tak aby byli oni w stanie zrozumieć powody, dla których ich nazwisko lub nazwa zostały utrzymane w wykazie dotyczącym zamrożenia środków finansowych, bez konieczności wykazania zasadności zarzucanych okoliczności faktycznych ani szczegółowego przedstawienia w uzasadnieniu całego toku rozumowania. Dowód zarzucanego tym osobom lub podmiotom zachowania należy w przekonaniu Rady do kwestii zgodności z prawem motywów, na których opiera się rozpatrywany akt, a nie obowiązku uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>PKK wnosi o oddalenie zarzutów trzeciego i piątego. Jej zdaniem Sąd słusznie uznał, że Rada była zobowiązana do przedstawienia w uzasadnieniach aktów z 2014 r. powodów, dla których uznała, że decyzje krajowe, na których zostało oparte pierwotne umieszczenie jej nazwiska w spornym wykazie, stanowią <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>decyzje właściwych władz<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 i że decyzje te dotyczą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>aktów terrorystycznych<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 tego wspólnego stanowiska. Ponadto Rada powinna była wskazać powody, dla których 69 zdarzeń, o których mowa w tych uzasadnieniach, również stanowiło takie akty, które można przypisać PKK. W szczególności w ramach uzasadnienia rozporządzenia nr 790/2014 Rada powinna była uwzględnić zarzuty, które PKK przedstawiła w tym względzie w ramach skargi na rozporządzenie nr 125/2014.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Na wstępie należy stwierdzić, że zarzuty odwołania trzeci i piąty dotyczą zasadniczo zakresu obowiązku uzasadnienia ciążącego na Radzie w odniesieniu do aktów z 2014 r., na mocy których utrzymała ona nazwę PKK w spornym wykazie. Tymczasem z orzecznictwa przytoczonego w pkt 37 niniejszego wyroku wynika, że art. 1 wspólnego stanowiska 2001/931 wprowadza rozróżnienie pomiędzy z jednej<?PAGE NO="12"?> strony pierwotnym umieszczeniem nazwiska osoby lub nazwy podmiotu w wykazie dotyczącym zamrożenia środków finansowych, o którym mowa w art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska, a z drugiej strony utrzymaniem we wspomnianym wykazie nazwiska tej osoby lub nazwy tego podmiotu, które już zostały umieszczone w tym wykazie, ujętym w art. 1 ust. 6 wspomnianego wspólnego stanowiska. Wbrew temu, co twierdzi Rada, przesłankami, od których uzależnione jest takie utrzymanie, są zatem wyłącznie przesłanki przewidziane w art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931, i nawet jeśli argumentacja stron odwołuje się do art. 1 ust. 3 i 4 tego wspólnego stanowiska, to zakres ciążącego na Radzie obowiązku uzasadnienia należy badać wyłącznie w świetle jego art. 1 ust. 6.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny sposób rozumowania instytucji, która ten akt wydała, by umożliwić zainteresowanym zapoznanie się z powodami przyjętych rozwiązań celem dokonania oceny ich zasadności, a właściwemu sądowi – przeprowadzenie kontroli (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al‑Aqsa/Rada i Niderlandy/Al‑Aqsa</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0138">138</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Tak wymagane uzasadnienie powinno być dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do okoliczności danej sprawy, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych zarzutów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. W szczególności nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne ani by zawierało szczegółową odpowiedź na rozważania przedstawione przez zainteresowanego w trakcie konsultacji przed przyjęciem tego aktu, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę. Co za tym idzie, akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalających mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al‑Aqsa/Rada i Niderlandy/Al‑Aqsa</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0139">139</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0141">141</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170328">28 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rosneft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:236">EU:C:2017:236</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0120">120</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0122">122</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190131">31 stycznia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑225/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:82">EU:C:2019:82</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Co się tyczy, konkretnie rzecz ujmując, aktów dotyczących decyzji o utrzymaniu w wykazie dotyczącym zamrożenia środków finansowych, takich jak akty z 2014 r., należy przypomnieć, że w ramach przeglądu dokonywanego na podstawie art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931 Rada może utrzymać nazwisko danej osoby lub nazwę danego podmiotu w tym wykazie, jeżeli stwierdzi, że ryzyko ich zaangażowania w działalność terrorystyczną, które uzasadniało pierwotne umieszczenie ich nazwiska lub nazwy w tym wykazie, nadal istnieje, a utrzymanie takie stanowi zatem w istocie przedłużenie pierwotnego umieszczenia nazwiska tej osoby lub nazwy tego podmiotu we wspomnianym wykazie. W tym celu Rada ma obowiązek sprawdzić, czy od czasu tego pierwotnego umieszczenia lub poprzedniego przeglądu sytuacja faktyczna nie zmieniła się w taki sposób, że nie pozwala na dalsze trwanie przy konkluzji o zaangażowaniu danej osoby lub danego podmiotu w działalność terrorystyczną (zob. podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190620">20 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>K.P.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑458/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:522">EU:C:2019:522</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W ramach weryfikacji dalszego istnienia ryzyka uczestniczenia danej osoby lub danego podmiotu w działalności terrorystycznej trzeba w należny sposób wziąć pod uwagę późniejszy status decyzji krajowej, która służyła za podstawę pierwotnego umieszczenia nazwiska tej osoby lub nazwy tego podmiotu w spornym wykazie, w szczególności uchylenie lub cofnięcie tej decyzji krajowej ze względu na nowe okoliczności lub dowody lub zmianę oceny właściwego organu krajowego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Ponadto sama okoliczność, że decyzja krajowa, która służyła za podstawę pierwotnego umieszczenia w wykazie, pozostaje w mocy, może w obliczu czasu, który upłynął, i w zależności od rozwoju okoliczności danego przypadku nie wystarczyć do stwierdzenia dalszego istnienia ryzyka uczestniczenia danej osoby lub danego podmiotu w działalności terrorystycznej. W takiej sytuacji Rada jest zobowiązana oprzeć utrzymanie nazwiska tej osoby lub nazwy tego podmiotu we wspomnianym wykazie na zaktualizowanej ocenie sytuacji, z uwzględnieniem nowszych danych wykazujących, że ryzyko to nadal istnieje. W tym względzie Rada może oprzeć się na aktualnych danych nie tylko przedstawionych w decyzjach krajowych wydanych przez właściwe władze, ale także pochodzących z innych źródeł, a tym samym również na własnych ocenach (zob. podobnie wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>: <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Hamas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑79/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:584">EU:C:2017:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190620">20 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>K.P.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑458/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:522">EU:C:2019:522</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W tym kontekście należy uściślić, że jeśli chodzi o akty dotyczące utrzymania nazwiska osoby lub nazwy podmiotu w spornym wykazie dotyczącym zamrożenia środków finansowych, sąd Unii ma obowiązek sprawdzić, po pierwsze, poszanowanie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE, a zatem wystarczająco precyzyjnego i konkretnego charakteru powołanych motywów, a po drugie, czy motywy te zostały poparte argumentacją, co oznacza, że sąd ten upewnia się, w ramach kontroli materialnej zgodności z prawem tych powodów, że akty te zostały oparte na dostatecznie solidnych podwalinach faktycznych i weryfikuje okoliczności faktyczne przedstawione w uzasadnieniu tych aktów (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja i in./Kadi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0118">118</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0119">119</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Co się tyczy tej ostatniej weryfikacji, zainteresowana osoba lub zainteresowany podmiot mogą w ramach skargi wniesionej na utrzymanie jej nazwiska lub jego nazwy w spornym wykazie zakwestionować wszystkie okoliczności, na których Rada opiera się w celu uzasadnienia dalszego istnienia ryzyka uczestniczenia przez nie w działalności terrorystycznej, niezależnie od kwestii, czy okoliczności te zostały przedstawione w decyzji krajowej przyjętej przez właściwą władzę, czy pochodzą z innego źródła. W razie zaskarżenia do Rady należy wykazanie zasadności zarzucanych danej osobie lub danemu podmiotowi okoliczności faktycznych, a do sądu Unii – weryfikacja ich materialnej prawidłowości (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Ponadto o ile – wyłącznie w razie zaskarżenia – do właściwego organu Unii należy wykazanie zasadności motywów wysuniętych przeciwko konkretnej osobie lub konkretnemu podmiotowi, o tyle do tej osoby lub do tego podmiotu nie należy przedstawienie, do celów takiego zaskarżenia, przeciwdowodu na brak zasadności wspomnianych motywów (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja i in./Kadi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0121">121</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Należy jednakże podkreślić, że kwestię uzasadnienia, która stanowi istotny wymóg formalny, należy odróżnić od kwestii dowiedzenia zarzucanego zachowania, która mieści się w sferze materialnej zgodności z prawem danego aktu i pociąga za sobą kontrolę prawdziwości okoliczności faktycznych przywołanych w tym akcie, a także ich kwalifikacji jako argumentów uzasadniających zastosowanie środków ograniczających wobec danej osoby (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111116">16 listopada 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑548/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:735">EU:C:2011:735</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/Bamba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑417/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:718">EU:C:2012:718</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że aby uczynić zadość obowiązkowi uzasadnienia przewidzianemu w art. 296 TFUE, Rada powinna była w niniejszym przypadku przedstawić motywy wystarczająco precyzyjne i konkretne, aby umożliwić PKK poznanie powodów przytoczonych w celu utrzymania nazwy PKK w spornym wykazie na mocy aktów z 2014 r., a Sądowi – przeprowadzenie kontroli. Jednakże wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 68, 77 i 78 zaskarżonego wyroku, Rada nie była zobowiązana do wykazania w ramach uzasadnienia tych aktów prawdziwości okoliczności faktycznych<?PAGE NO="14"?> stanowiących powody przytoczone w celu utrzymania nazwy PKK w spornym wykazie ani do dokonania, w ramach tego uzasadnienia, kwalifikacji prawnej tych okoliczności w świetle art. 1 ust. 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931. Zgodnie bowiem z orzecznictwem przytoczonym w pkt 52–55 niniejszego wyroku dowód wymagany w ten sposób przez Sąd nie wchodzi w zakres obowiązku uzasadnienia, lecz dotyczy materialnej zgodności z prawem tych aktów, która to kwestia nie ma związku z zarzutem siódmym podniesionym w pierwszej instancji i uwzględnionym w zaskarżonym wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Wynika z tego, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 68, 77 i 78 zaskarżonego wyroku, że Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia z tego względu, że uzasadnienia aktów z 2014 r. odnoszą się do decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. i do listy 69 zdarzeń, które miały miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jeżeli w uzasadnieniu orzeczenia Sądu dopuszczono się naruszenia prawa Unii, lecz sentencję tego wyroku należy uznać za zasadną w świetle innych względów prawnych, to tego rodzaju naruszenie nie może doprowadzić do uchylenia tego orzeczenia (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Należy zatem zbadać ponadto, czy to naruszenie prawa, którym dotknięty jest zaskarżony wyrok, może prowadzić do podważenia wniosku przyjętego przez Sąd w pkt 80 tego wyroku, czy też z akt sprawy wynika, że akty z 2014 r. w każdym wypadku cechował brak uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>W tym względzie z uzasadnień aktów z 2014 r. streszczonych w pkt 11–15 niniejszego wyroku wynika, że w celu utrzymania nazwy PKK w spornym wykazie Rada oparła się, zważywszy na historię działalności terrorystycznej PKK od 1984 r. i na zawieszenia broni ogłaszane jednostronnie przez PKK w szczególności od 2009 r., na okoliczności, że decyzja ministra spraw wewnętrznych z 2001 r., która służyła za podstawę pierwotnego umieszczenia nazwy PKK w tym wykazie, pozostawała w mocy, oraz między innymi na liście 69 zdarzeń, które miały miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE>, a które Rada uznała za przypisywalne PKK <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>akty terroryzmu<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Co się tyczy decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r., która pierwotnie służyła za podstawę tego umieszczenia w wykazie, z uzasadnień tych wynika, że Rada stwierdziła, iż została ona przyjęta przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, że podlegała ona regularnym przeglądom dokonywanym przez komitet rządowy Zjednoczonego Królestwa i że pozostawała ona w mocy. W związku z tym Rada wyjaśniła, że przeprowadziła badanie wymagane zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 49 i 50 niniejszego wyroku i doszła do wniosku, że późniejszy status tej decyzji nie wskazuje na zmianę taką jak ta, o której mowa w owych punktach niniejszego wyroku. Motywy te są zaś wystarczająco precyzyjne i konkretne, aby umożliwić PKK poznanie powodów, dla których Rada w szczególności oparła utrzymanie jej nazwy w spornym wykazie na tej decyzji, a Sądowi – przeprowadzenie kontroli w tym zakresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>W odniesieniu do listy 69 zdarzeń, które miały miejsce między dniem <DATE ISO="20031114">14 listopada 2003 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE>, Rada wymieniła w uzasadnieniach aktów z 2014 r. między innymi 17 zdarzeń mających miejsce między dniem <DATE ISO="20100117">17 stycznia 2010 r.</DATE> a dniem <DATE ISO="20111019">19 października 2011 r.</DATE>, które zdaniem tej instytucji były nie tylko późniejsze względem zawieszeń broni ogłoszonych jednostronnie przez PKK od 2009 r., ale również wystarczająco nieodległe w czasie, aby uzasadnić utrzymanie umieszczenia nazwy tej organizacji w szczególności w spornym wykazie w lutym i lipcu 2014 r. Co się tyczy tych najbardziej nieodległych w czasie 17 zdarzeń, Rada określiła dokładną ich datę, miasto lub prowincję, w której wystąpiły, charakter, a także liczbę i status poszkodowanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Otóż wbrew temu, co Sąd orzekł w pkt 68, 77 i 78 zaskarżonego wyroku, uzasadnienia aktów z 2014 r. pozwalały PKK poznać szczególne i konkretne motywy, dla których Rada uznała, że pomimo zawieszeń broni ogłoszonych jednostronnie od 2009 r. ryzyko zaangażowania tej organizacji w działalność terrorystyczną istniało nadal. Tym samym dane zawarte w tych uzasadnieniach były wystarczające, aby<?PAGE NO="15"?> umożliwić PKK zrozumienie stawianych jej zarzutów (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al‑Aqsa/Rada i Niderlandy/Al‑Aqsa</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0004">4</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0142">142</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190620">20 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>K.P.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑458/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:522">EU:C:2019:522</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Należy dodać, że chociaż Sąd wskazał w pkt 68, 77 i 78 zaskarżonego wyroku, że PKK przedstawiła argumenty mające na celu zakwestionowanie decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. i 69 zdarzeń wymienionych w uzasadnieniach aktów z 2014 r., to z owych pkt 77 i 78, jak również z argumentacji PKK streszczonej w pkt 45 niniejszego wyroku wynika, że argumentacja ta ma na celu podważenie prawdziwości wskazanych okoliczności faktycznych oraz ich kwalifikacji prawnej, co ma służyć nie tyle wykazaniu, że Rada dopuściła się naruszenia ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, co zakwestionowaniu materialnej zgodności z prawem tych aktów i zobowiązaniu Rady do wykazania zasadności powołanych motywów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim Sąd uznał w pkt 78 zaskarżonego wyroku, że zwięzłość informacji zawartych w uzasadnieniach aktów z 2014 r. nie pozwoliła mu na przeprowadzenie kontroli sądowej w odniesieniu do zdarzeń kwestionowanych przez PKK z tego względu, że uzasadnienia te nie zawierają żadnych wskazań co do okoliczności faktycznych, na których Rada oparła się w celu stwierdzenia, że owe zdarzenia zostały dowiedzione, że można je było przypisać PKK i że spełniały kryteria określone w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931, należy zauważyć, że z orzecznictwa przytoczonego w pkt 53–55 niniejszego wyroku wynika, że należąca do Sądu kontrola materialnej zgodności z prawem powinna zostać przeprowadzona nie tylko w świetle danych zawartych w uzasadnieniach spornych aktów, ale również danych, które w razie zaskarżenia Rada przedstawia Sądowi w celu wykazania zasadności okoliczności faktycznych wskazanych w tych uzasadnieniach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W związku z tym naruszenie prawa, o którym mowa w pkt 57 niniejszego wyroku, może podważyć wniosek sformułowany przez Sąd w pkt 80 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Należy zatem uwzględnić zarzut piąty odwołania oraz zarzut trzeci odwołania w zakresie, w jakim dotyczy on rozważań Sądu dotyczących decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Wynika stąd, że żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku należy uwzględnić w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność aktów z 2014 r. ze względu na brak uzasadnienia, bez konieczności rozstrzygania w przedmiocie naruszeń prawa podnoszonych w ramach zarzutów odwołania drugiego i czwartego ani w przedmiocie argumentów przedstawionych w ramach trzeciego zarzutu odwołania, które sprowadzają się do kwestionowania rozważań Sądu dotyczących decyzji władz Stanów Zjednoczonych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutów szóstego i siódmego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Zarzuty odwołania szósty i siódmy, które należy zbadać łącznie, są skierowane przeciwko pkt 95–98, 103–106 i 110–114 zaskarżonego wyroku, w których Sąd orzekł, że akty z lat 2015–2017 były wadliwe ze względu na brak uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W pkt 95–98 i w pkt 103–106 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł co do istoty, że Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w ten sposób, że uzasadnienia aktów z lat 2015–2017 odnoszą się do decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu i do utrzymania w mocy, po dokonaniu przeglądu, decyzji rządu Stanów Zjednoczonych o wskazaniu PKK jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>zagranicznej organizacji terrorystycznej<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>. W odniesieniu w szczególności do decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu Sąd uznał, że Rada nie mogła oprzeć się na tej ostatniej decyzji krajowej w celu utrzymania nazwy PKK w spornym wykazie bez zbadania i podjęcia starań w celu dowiedzenia zasadności podnoszonych okoliczności faktycznych, czego uzasadnienie to jednak nie odzwierciedla. Ponadto Rada nie podała również powodów, dla których uznała, że wspomniana decyzja krajowa pozwalała stwierdzić w sposób wymagany prawem, że nadal istnieje ryzyko<?PAGE NO="16"?> zaangażowania PKK w działalność terrorystyczną. W tym kontekście Sąd wskazał ponadto, że PKK zakwestionowała zdarzenia wskazane w decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu w piśmie dostosowującym jej skargę do Sądu z dnia <DATE ISO="20150526">26 maja 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Ponadto Sąd uznał w pkt 110–114 zaskarżonego wyroku, że Rada nie odpowiedziała w sposób wymagany prawem na argumenty przedstawione przez PKK w piśmie z dnia <DATE ISO="20150306">6 marca 2015 r.</DATE> w toku postępowania, które doprowadziło do przyjęcia decyzji 2015/521 i rozporządzenia wykonawczego nr 2015/513. Zdaniem Sądu wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniach dotyczących aktów z lat 2015–2017, w których Rada wskazała, że bezskutecznie próbowała ustalić, czy znajdują się w jej posiadaniu dowody przemawiające za usunięciem nazwy PKK ze spornego wykazu, jest w tym względzie niewystarczające. Ponadto Sąd uznał, że pismo Rady z dnia <DATE ISO="20150327">27 marca 2015 r.</DATE>, w którym PKK została powiadomiona o uzasadnieniu dotyczącym tej decyzji i tego rozporządzenia, nie mogło konwalidować tego braku uzasadnienia. Po pierwsze, pismo to zostało sporządzone po przyjęciu wspomnianej decyzji i wspomnianego rozporządzenia. Po drugie, Sąd zauważył, że o ile w owym piśmie wskazano, iż istnienie grup kurdyjskich zwalczających grupę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>Państwo Islamskie<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> nie ma wpływu na ocenę Rady co do dalszego istnienia ryzyka zaangażowania PKK w działalność terrorystyczną, o tyle instytucja ta nie sprecyzowała okoliczności, które doprowadziły ją do stwierdzenia dalszego istnienia tego ryzyka.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W zarzutach odwołania szóstym i siódmym Rada, popierana przez Republikę Francuską i Zjednoczone Królestwo oraz przez Komisję, podnosi, po pierwsze, że Sąd naruszył prawo, uznając, w pkt 95–99 i pkt 103–109 zaskarżonego wyroku, że uzasadnienie aktów z lat 2015–2017 było niewystarczające z tego względu, że uzasadnienia tych aktów opierały się na decyzjach krajowych przyjętych przez władze Zjednoczonego Królestwa oraz na decyzjach władz Stanów Zjednoczonych wydanych w następstwie przeglądu decyzji tych władz, które posłużyły za podstawę pierwotnego umieszczenia nazwy PKK w spornym wykazie. Zdaniem Rady to naruszenie prawa ma swoje źródło w okoliczności, że Sąd błędnie oparł swoją ocenę wyłącznie na art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931, podczas gdy powinien był zastosować do krajowych decyzji wydanych w wyniku przeglądu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska. W tych okolicznościach Rada uważa, że nie miała obowiązku weryfikowania okoliczności faktycznych leżących u podstaw wspomnianych decyzji krajowych ani przedstawienia dowodów mających na celu wykazanie zasadności tych okoliczności faktycznych, które powinny były zostać zakwestionowane przed sądem krajowym. Po drugie, Rada nie zgadza się z pkt 110–114 zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd uznał w nich, że Rada nie odpowiedziała w sposób wymagany prawem na argumenty przedstawione przez PKK w toku toczącego się przed nim postępowania. Rada twierdzi w tym względzie, że jej pismo z dnia <DATE ISO="20150327">27 marca 2015 r.</DATE>, załączone do uzasadnienia decyzji 2015/521 i rozporządzenia wykonawczego nr 2015/513, stanowiło wystarczającą odpowiedź na te argumenty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>PKK twierdzi, że wszystkie dane, na których Rada oparła się w celu wykazania dalszego istnienia ryzyka uczestniczenia przez nią w działalności terrorystycznej, mogą zostać zakwestionowane przed sądem Unii, niezależnie od tego, czy dane te zostały przedstawione w decyzji właściwej władzy, czy pochodzą z innych źródeł. W przekonaniu PKK nie należy rozróżniać elementów, które można zakwestionować przed, odpowiednio, sądem Unii i sądami krajowymi. W każdym wypadku w uzasadnieniach aktów z lat 2015–2017 Rada nie wskazała powodów, dla których decyzja ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydana w wyniku przeglądu dotyczyła <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>aktu terrorystycznego<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931, w sytuacji gdy definicje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>terroryzmu<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> na poziomie krajowym i na poziomie Unii różnią się od siebie. Co się tyczy rozważań zawartych w pkt 110–114 zaskarżonego wyroku, PKK utrzymuje, że wszelkie informacje dotyczące motywów umieszczenia w wykazie dotyczącym zamrożenia środków finansowych powinny znajdować się nie w piśmie notyfikującym dany akt, lecz w uzasadnieniu tego aktu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="17"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Tytułem wstępu należy wskazać, że jak wynika z analizy pierwszego zarzutu odwołania, Rada niesłusznie twierdzi, że akty z lat 2015–2017 objęte są zarówno zakresem art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, jak i art. 1 ust. 6 tego wspólnego stanowiska. W konsekwencji również niesłusznie podnosi ona, opierając się na tej samej argumentacji, że PKK nie może kwestionować tych aktów w zakresie, w jakim akty te opierają się na krajowych decyzjach wydanych w wyniku przeglądu, o których mowa w pkt 71 niniejszego wyroku. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 53 i 54 niniejszego wyroku, zainteresowana osoba lub zainteresowany podmiot mogą w ramach skargi wniesionej na utrzymanie jej nazwiska lub jego nazwy w spornym wykazie zakwestionować wszystkie okoliczności, na których Rada opiera się w celu uzasadnienia dalszego istnienia ryzyka uczestniczenia przez nie w działalności terrorystycznej, niezależnie od kwestii, czy okoliczności te zostały przedstawione w decyzji krajowej przyjętej przez właściwą władzę, czy pochodzą z innego źródła.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Należy jednak stwierdzić, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 99 i 105 zaskarżonego wyroku, że Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia z tego względu, że uzasadnienia aktów z lat 2015–2017 opierają się na decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu. Wbrew temu, co Sąd orzekł w tych punktach zaskarżonego wyroku, Rada nie była zobowiązana do wykazania w ramach uzasadnienia tych aktów prawdziwości okoliczności faktycznych leżących u podstaw tej decyzji wydanej w wyniku przeglądu, na której opierają się uzasadnienia tych aktów, w celu utrzymania nazwy PKK w spornym wykazie ani do dokonania, w ramach tego uzasadnienia, kwalifikacji tych okoliczności faktycznych w świetle art. 1 ust. 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931. Zgodnie bowiem z orzecznictwem przytoczonym w pkt 52–55 niniejszego wyroku dowód wymagany w ten sposób przez Sąd nie wchodzi w zakres obowiązku uzasadnienia, lecz dotyczy materialnej zgodności z prawem tych aktów, która to kwestia nie ma związku z zarzutem siódmym w pierwszej instancji, uwzględnionym w zaskarżonym wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Tymczasem w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 58 niniejszego wyroku należy zbadać ponadto, czy owo naruszenie prawa, którym dotknięty jest zaskarżony wyrok, może prowadzić do podważenia wniosku przyjętego przez Sąd w pkt 115 tego wyroku, czy też z akt sprawy wynika, że akty z lat 2015–2017 w każdym wypadku cechował brak uzasadnienia</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>W tym względzie z uzasadnień aktów z lat 2015–2017, streszczonych w pkt 16 i 17 niniejszego wyroku, wynika, że w celu utrzymania nazwy PKK w spornym wykazie Rada zbadała w sposób autonomiczny informacje zawarte w decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu i w szczególności sprawdziła, czy motywy leżące u podstaw tej decyzji wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>aktów terrorystycznych<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931, przypominając jednocześnie orzecznictwo Sądu, zgodnie z którym minister spraw wewnętrznych jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>właściwą władzą<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> w rozumieniu tego wspólnego stanowiska. Rada wyjaśniła ponadto, że wspomniana decyzja, podobnie jak inne decyzje przyjęte przez trzy organy krajowe, o których mowa we wspomnianych uzasadnieniach, była sama w sobie wystarczająca, aby utrzymać umieszczenie nazwy PKK w wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Ponadto, jak wynika z pkt 18 i 19 niniejszego wyroku, uzasadnienia aktów z lat 2015–2017 nie zawierały zwykłego odesłania do decyzji w ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu, lecz zawierały w załączniku A szczegółowy opis tej decyzji, precyzujący w szczególności zakres definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>terroryzmu<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> na poziomie krajowym, na której została oparta ta decyzja, oraz fakt, że została ona wydana w następstwie przeglądu dotyczącego decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2001 r. W szczególności w pkt 17 owego załącznika A Rada wyjaśniła, że aby stwierdzić, iż PKK nadal jest zaangażowana w działalność terrorystyczną, decyzja ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydana w wyniku przeglądu odwołała się w szczególności do nieodległych w czasie aktów terrorystycznych PKK i wymieniła tytułem przykładu dwa ataki, które miały być popełnione przez PKK w maju i sierpniu 2014 r.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że informacje, zgodnie z którymi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>w sierpniu 2014 r. PKK zaatakowała instalacje do produkcji energii słonecznej w Turcji i uprowadziła trzech chińskich inżynierów<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, były niewystarczająco precyzyjne i konkretne, ponieważ nie wskazywały ani dokładnej daty, ani miasta lub prowincji, w których miał mieć miejsce taki atak. Co się tyczy tego powoływanego ataku, Sąd mógł zatem zgodnie z prawem stwierdzić w pkt 99 zaskarżonego wyroku, że uzasadnienie było niewystarczające.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Jednakże to stwierdzenie odnoszące się do powoływanego ataku popełnionego w sierpniu 2014 r. nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności aktów z lat 2015–2017 ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienia tych aktów opierały się również na innych elementach, które mogą zapewnić wystarczające uzasadnienie wspomnianych aktów. Załącznik A do tych uzasadnień wymieniał bowiem w pkt 17 również inny atak popełniony <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>w dniu 13 maja [2014 r.], podczas którego rannych [zostało] dwóch żołnierzy na terenie budowy wysuniętego stanowiska wojskowego w Tunceli [(Turcja)]<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> i odnosił się w pkt 18 do ostrzeżenia sformułowanego przez PKK w październiku 2014 r., zgodnie z którym delikatny proces pokojowy, w którym uczestniczyła, mógł zostać unicestwiony w braku interwencji Republiki Turcji skierowanej przeciw grupie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>Państwo Islamskie<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Wbrew temu, co Sąd orzekł w pkt 99 zaskarżonego wyroku, uzasadnienia dotyczące aktów z lat 2015–2017 pozwalały PKK poznać szczególne i konkretne powody, które skłoniły Radę do stwierdzenia, w oparciu o ustalenia zawarte w decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu, że ryzyko zaangażowania PKK w działalność terrorystyczną nadal istnieje, pomimo rozpoczętego procesu pokojowego. Tym samym dane zawarte w tych uzasadnieniach były wystarczające, aby umożliwić PKK zrozumienie stawianych jej zarzutów (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al‑Aqsa/Rada i Niderlandy/Al‑Aqsa</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0004">4</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0142">142</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190620">20 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>K.P.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑458/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:522">EU:C:2019:522</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim Sąd wskazał w pkt 103 zaskarżonego wyroku, że PKK przedstawiła argumenty mające na celu zakwestionowanie przypisania PKK odpowiedzialności za zdarzenia, o których mowa w decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu i opisanej w załączniku A do aktów z lat 2015–2017, a także ich kwalifikacji jako aktów terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931, należy stwierdzić, że argumentacja ta ma na celu podważenie prawdziwości wskazanych okoliczności faktycznych oraz ich kwalifikacji prawnej, co ma służyć nie tyle wykazaniu, że Rada dopuściła się naruszenia ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, co zakwestionowaniu materialnej zgodności z prawem tych aktów i zobowiązaniu Rady do wykazania zasadności powołanych motywów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Ponadto Sąd uznał w pkt 110–114 zaskarżonego wyroku, że uzasadnienie decyzji 2015/521 i rozporządzenia wykonawczego nr 2015/513 nie odpowiada w wystarczający sposób na argumenty przedstawione przez PKK w piśmie z dnia <DATE ISO="20150306">6 marca 2015 r.</DATE> Zdaniem Sądu pismo Rady z dnia 27 marca tego samego roku nie mogło konwalidować tego braku, zważywszy na jego treść i fakt, że zostało ono notyfikowane po przyjęciu tej decyzji i rozporządzenia wykonawczego. PKK twierdzi natomiast, że Rada powinna była ustosunkować się do jej argumentów nie w piśmie, lecz w samym uzasadnieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Jak zostało przypomniane w pkt 48 niniejszego wyroku, wymagane uzasadnienie powinno być dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany, przy czym wystarczający charakter uzasadnienia należy oceniać w świetle nie tylko jego brzmienia, ale także jego kontekstu. W związku z tym nie jest w szczególności wymagane, by uzasadnienie odpowiadało w sposób szczegółowy na uwagi sformułowane przez zainteresowanego w trakcie konsultacji z nim przed wydaniem danego aktu, w szczególności gdy akt ten został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalających mu zrozumieć zakres podjętego wobec niego środka.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji 2015/521 i rozporządzenia wykonawczego nr 2015/513 zostało notyfikowane PKK pismem Rady z dnia <DATE ISO="20150327">27 marca 2015 r.</DATE>, w którym instytucja ta udzieliła odpowiedzi na argumenty przedstawione przez PKK w piśmie z dnia <DATE ISO="20150306">6 marca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Tymczasem, po pierwsze, zważywszy, że owo uzasadnienie i wspomniane pismo Rady zostały notyfikowane PKK w tym samym czasie, Sąd błędnie uznał w pkt 114 zaskarżonego wyroku, że wyjaśnienia zawarte we wspomnianym piśmie Rady nie mogły zostać uwzględnione do celów oceny wystarczającego charakteru motywów przedstawionych w tym samym uzasadnieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Po drugie, z pkt 114 samego zaskarżonego wyroku wynika, że Rada wyjaśniła w piśmie z dnia <DATE ISO="20150327">27 marca 2015 r.</DATE>, iż istnienie grup kurdyjskich zwalczających grupę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>Państwo Islamskie<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> nie ma wpływu na jej ocenę dalszego istnienia ryzyka zaangażowania PKK w działalność terrorystyczną, a tym samym że Rada odpowiedziała w sposób wystarczająco dokładny i konkretny na argumenty przedstawione w piśmie PKK z dnia <DATE ISO="20150306">6 marca 2015 r.</DATE>, aby umożliwić jej poznanie uzasadnienia tych aktów z 2015 r., a Sądowi – przeprowadzenie kontroli sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Należy dodać, że w świetle argumentacji PKK streszczonej w pkt 72 niniejszego wyroku wyjaśnienia zawarte w piśmie Rady z dnia <DATE ISO="20150327">27 marca 2015 r.</DATE> należy uznać za stanowiące część kontekstu motywów uzasadnienia decyzji 2015/521 i rozporządzenia wykonawczego nr 2015/513, a zatem za znane PKK w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 48 niniejszego wyroku. W szczególności wyjaśnienia zawarte we wspomnianym piśmie Rady pozwalały PKK na zrozumienie, że motywy wspomnianego uzasadnienia zostały przyjęte z uwzględnieniem argumentacji przedstawionej w piśmie z dnia <DATE ISO="20150306">6 marca 2015 r.</DATE>, i na poznanie dokładnych powodów, dla których Rada jej nie uwzględniła.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Prawdą jest, że Sąd uznał w pkt 114 zaskarżonego wyroku, że poza tą odpowiedzią Rada powinna była wskazać konkretne okoliczności, które skłoniły ją do stwierdzenia dalszego istnienia tego ryzyka. Należy jednak stwierdzić, że postępując w ten sposób, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie uwzględnił zakresu ciążącego na Radzie obowiązku, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 52–55 i 83 niniejszego wyroku przewidującego, że instytucja ta jest zobowiązana ustosunkować się w uzasadnieniu danej decyzji do uwag sformułowanych przez zainteresowanego podczas konsultacji z nim przed jej przyjęciem, przy czym nie ma ona obowiązku wykazania w tym uzasadnieniu prawdziwości podnoszonych okoliczności faktycznych ani dokonania ich kwalifikacji prawnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>W konsekwencji wskazane w pkt 74 i 88 niniejszego wyroku naruszenia prawa mogą podważyć wniosek sformułowany przez Sąd w pkt 115 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań należy uwzględnić zarzut siódmy odwołania oraz zarzut szósty w odniesieniu do uzasadnienia aktów z lat 2015–2017 opartego na decyzji ministra spraw wewnętrznych z 2014 r. wydanej w wyniku przeglądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>W konsekwencji niniejsze mające na celu uchylenie zaskarżonego wyroku odwołanie należy uznać za zasadne w zakresie, w jakim w wyroku tym uwzględniono skargę o stwierdzenie nieważności aktów z lat 2015–2017 ze względu na brak uzasadnienia, bez konieczności badania argumentów przedstawionych w ramach szóstego zarzutu odwołania, które zmierzają do podważenia rozważań Sądu dotyczących decyzji władz Stanów Zjednoczonych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań należy uchylić pkt 1–11, pkt 13 i 14 sentencji zaskarżonego wyroku, w których Sąd stwierdził nieważność spornych aktów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="20"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie skargi przed Sądem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jeżeli Trybunał uchyla orzeczenie Sądu, może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Ponieważ Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutów od drugiego do szóstego oraz zarzutu ósmego skargi w pierwszej instancji, Trybunał uznaje, że stan postępowania nie pozwala na wydanie przez niego orzeczenia. Należy zatem skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, z zastrzeżeniem, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Uchyla się pkt 1–11, pkt 13 i 14 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181115">15 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>PKK/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑316/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:788">EU:T:2018:788</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>