(1)

De Overeenkomst van Lissabon betreffende de bescherming van herkomstbenamingen en hun internationale inschrijving van 1958 is een verdrag dat door de Wereldorganisatie voor intellectuele eigendom (WIPO) wordt beheerd. Het staat open voor de partijen bij het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom. Het ledenbestand bestaat uit 28 overeenkomstsluitende partijen, waaronder zeven lidstaten van de Unie (Bulgarije, Frankrijk, Italië, Hongarije, Portugal, Slowakije en Tsjechië).

(2)

De internationale regeling in het kader van de Overeenkomst van Lissabon wordt momenteel herzien om ze te verbeteren met het oog op het aantrekken van meer nieuwe leden, terwijl tegelijk de beginselen en de doelstellingen ervan worden gehandhaafd. Op basis van de vooruitgang die is geboekt door een werkgroep die in oktober 2014 een basisvoorstel voor de herziening heeft opgesteld, werd van 11 tot en met 21 mei 2015 in Genève een diplomatieke conferentie voor de goedkeuring van een herziene Overeenkomst van Lissabon betreffende herkomstbenamingen en geografische aanduidingen („herziene Overeenkomst van Lissabon”) gehouden.

(3)

Rekening houdend met de belangrijke rol die de bescherming van intellectuele eigendom, met name de bescherming van de herkomstbenamingen en geografische aanduidingen, speelt in de internationale handel, valt de herziene Overeenkomst van Lissabon onder de gemeenschappelijke handelspolitiek van de Unie. De herziene Overeenkomst van Lissabon ziet specifiek op het internationale handelsverkeer, omdat zij hoofdzakelijk tot doel heeft dergelijk handelsverkeer te bevorderen en te vergemakkelijken en er directe en onmiddellijke gevolgen voor heeft (1). De gemeenschappelijke handelspolitiek valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie op grond van artikel 3, lid 1, punt e), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). De onderhandelingen over de herziene Overeenkomst van Lissabon vallen bijgevolg onder de exclusieve bevoegdheid van de Unie.

(4)

Overeenkomstig artikel 207, lid 3, en artikel 218, lid 3, VWEU, dient de Commissie de onderhandelaar van de Unie te zijn op gebieden waarvoor de Unie exclusief bevoegd is (2),