<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-757/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020TJ0757</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2022:156">EU:T:2022:156</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>26</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>26</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20220323">23.3.2022 r.</DATE> – Sprawa T‑757/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">OT/Parlament</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (czwarta izba w składzie powiększonym)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220323">23 marca 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Służba publiczna</KEYWORD><KEYWORD>Urzędnicy</KEYWORD><KEYWORD>Kara dyscyplinarna</KEYWORD><KEYWORD>Nagana</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 21a regulaminu pracowniczego</KEYWORD><KEYWORD>Błąd w ocenie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑757/20,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">OT</HT>, którą reprezentowali adwokaci C. Bernard-Glanz i S. Rodrigues,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Parlamentowi Europejskiemu</HT>, który reprezentowali I. Lázaro Betancor i M. Windisch, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia <DATE ISO="20191219">19 grudnia 2019 r.</DATE> nakładającej na OT karę nagany,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (czwarta izba w składzie powiększonym),</P><P>w składzie: S. Gervasoni, prezes, L. Madise, P. Nihoul (sprawozdawca), R. Frendo i M.J. Martín y Pérez de Nanclares, sędziowie,</P><P>sekretarz: H. Eriksson, administratorka,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20211126">26 listopada 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Spór dotyczy skarżącej, OT, urzędniczki Parlamentu Europejskiego, która została ukarana przez Parlament karą nagany za podpisanie dwóch not zezwalających na zastosowanie procedury negocjacyjnej bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w czasie gdy była ona członkiem personelu tymczasowego w Europejskim Urzędzie Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">EASO</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>EASO, którego siedziba znajduje się w Valletcie (Malta), został utworzony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 z dnia <DATE ISO="20100519">19 maja 2010 r.</DATE> w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="132" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 132, s. 11</REF.DOC.OJ>), aby pomóc usprawnić wdrażanie wspólnego europejskiego systemu azylowego (WESA), zacieśnić praktyczną współpracę między państwami członkowskimi w dziedzinie azylu oraz zapewnić wsparcie operacyjne państwom członkowskim, których systemy azylowe i systemy przyjmowania znajdują się pod szczególną presją, lub koordynować udzielanie takiego wsparcia. Od roku 2015 EASO udziela w szczególności wsparcia Grecji w kontekście kryzysu migracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>W czasie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy EASO był podzielony na trzy departamenty: departament wsparcia w dziedzinie azylu (DAS), departament operacyjny (DOP) i departament administracyjny (DOA). W skład tego ostatniego departamentu wchodził dział finansowy i dział zamówień publicznych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stanowisko skarżącej w EASO</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Skarżąca, urzędniczka Parlamentu od 2004 r., była oddelegowana w interesie służby do EASO od kwietnia do października 2016 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20161101">1 listopada 2016 r.</DATE> OT wzięła w Parlamencie urlop z przyczyn osobistych i została zatrudniona przez EASO w charakterze członka personelu tymczasowego na stanowisku kierownika departamentu wsparcia w dziedzinie azylu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Od maja 2017 r. skarżąca, wraz z kierownikiem departamentu administracyjnego, była również odpowiedzialna za bieżące zarządzanie departamentem operacyjnym, którego kierownik, A, była nieobecna z powodu choroby.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170716">16 lipca 2017 r.</DATE> skarżąca, pozostając na stanowisku kierownik departamentu wsparcia w dziedzinie azylu, została mianowana na stanowisko tymczasowej kierownik departamentu operacyjnego i pełniła tę funkcję do czasu złożenia rezygnacji w dniu <DATE ISO="20180731">31 lipca 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180901">1 września 2018 r.</DATE> skarżąca ponownie podjęła obowiązki w Parlamencie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Sporne noty</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>W październiku 2016 r. EASO, w porozumieniu z władzami greckimi, podjął decyzję o przeniesieniu ośrodków przyjmowania i identyfikacji poza obozy dla uchodźców (hotspoty) Mória na wyspie Lesbos (Grecja) i Vial na wyspie Chios (Grecja), które prowadził wraz z grecką służbą azylową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170222">22 lutego 2017 r.</DATE> A podpisała <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>notę nadzwyczajną<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, z której wynikało, że budynek przeznaczony na siedzibę EASO zostanie wydzierżawiony na okres trzech lat firmie, która będzie jednocześnie prowadzić prace remontowe i budowlane. Koszt tej transakcji wraz z kosztami utrzymania został oszacowany na kwotę <FT TYPE="NUMBER">351120</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W pkt 1 wspomnianej noty wyjaśniono, że w obozach dla uchodźców doszło do zamieszek i strajków, co spowodowało problemy z bezpieczeństwem pracujących tam osób i doprowadziło do przerwania prowadzonej w tym miejscu działalności, oraz że w związku z tym kilka państw członkowskich zażądało przeniesienia ekspertów poza te obozy, grożąc ich odwołaniem. Rząd grecki poparł to żądanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W pkt 2 tej noty stwierdzono ponadto, że:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Ze względu na ograniczenia czasowe należy przystąpić do podpisania umowy bez przeprowadzenia odpowiedniej procedury udzielenia zamówienia<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE> skarżąca, jako kierownik departamentu wsparcia w dziedzinie azylu, podpisała pierwszą poprawkę do tej noty (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>notą z dnia <DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) dotyczącą wydzierżawienia tej samej osobie tych samych budynków na okres czterech lat oraz przeprowadzenia dodatkowych prac, w tym budowy dwunastu dodatkowych pomieszczeń biurowych. Tym razem koszt operacji został oszacowany na kwotę <FT TYPE="DECIMAL">655609,85</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Wybór procedury został uzasadniony w taki sam sposób, jak w nocie A z dnia <DATE ISO="20170222">22 lutego 2017 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170611">11 czerwca 2017 r.</DATE> skarżąca, jako tymczasowa kierownik departamentu operacyjnego, podpisała ponadto notę (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>notą z dnia <DATE ISO="20170611">11 czerwca 2017 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>) na wynajem budynku pewnej spółce na okres czterech lat na wyspie Chios oraz na przeprowadzenie prac w tym budynku. Wartość tej transakcji została oszacowana na kwotę <FT TYPE="DECIMAL">1040609,85</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Sytuacja uzasadniająca tę notę została opisana w taki sam sposób, jak w notach z dni <DATE ISO="20170222">22 lutego</DATE> i <DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W pkt 2 noty z dnia <DATE ISO="20170611">11 czerwca 2017 r.</DATE> stwierdzono, że władze greckie wytypowały sześć budynków, ale wybrany budynek został uznany za najbardziej odpowiedni w szczególności ze względu na jego lokalizację i wielkość.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W nocie z dnia <DATE ISO="20170611">11 czerwca 2017 r.</DATE> w pkt 4 dodano, co następuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Ze względu na ograniczenia czasowe i pilny charakter problemu należy przystąpić do podpisania umowy bez przeprowadzenia odpowiedniej procedury udzielenia zamówienia.</P><?PAGE NO="4"?><P>O bezpośrednim zawarciu umowy dotyczącej budynków zadecydował szereg czynników, takich jak względy bezpieczeństwa, konieczność zapewnienia ciągłości działania, lokalizacja istniejących budynków na wyspie Chios, akceptacja przez lokalną społeczność, a przede wszystkim wniosek władz greckich. Wymagania te przesądziły o udzieleniu zamówienia w trybie bezpośredniego zawarcia umowy wynajmu<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Umowy wynajmu budynków na wyspach Lesbos i Chios zostały podpisane odpowiednio w dniach <DATE ISO="20170616">16 czerwca</DATE> i <DATE ISO="20170810">10 sierpnia 2017 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">D.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Dochodzenie prowadzone przez OLAF</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170606">6 czerwca 2017 r.</DATE> Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wszczął dochodzenie przeciwko dyrektorowi wykonawczemu EASO dotyczące naruszenia zasad dotyczących zamówień publicznych, procedur rekrutacji, przepisów o ochronie danych osobowych i zakazu mobbingu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20171205">5 grudnia 2017 r.</DATE> skarżąca została poinformowana, że dochodzenie prowadzone przez OLAF zostało rozszerzone na inne osoby, w tym również na nią.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180219">19 lutego 2018 r.</DATE> skarżąca została przesłuchana przez OLAF na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia <DATE ISO="20130911">11 września 2013 r.</DATE> dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="248" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 248, s. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180727">27 lipca 2018 r.</DATE> skarżąca została wezwana do zgłoszenia uwag dotyczących streszczenia okoliczności faktycznych ustalonych przez OLAF na podstawie art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013, co uczyniła w piśmie z dnia <DATE ISO="20180817">17 sierpnia 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20181128">28 listopada 2018 r.</DATE>, zgodnie z art. 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 883/2013, OLAF przekazał sekretarzowi generalnemu Parlamentu Europejskiego zalecenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego między innymi przeciwko skarżącej w związku z naruszeniem obowiązków określonych w art. 21 i 21a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Z przekazanego skarżącej w dniu <DATE ISO="20180727">27 lipca 2018 r.</DATE> streszczenia okoliczności faktycznych ustalonych przez OLAF wynika, że zarzuca się jej w szczególności uczestnictwo w postępowaniach niezgodnie z przepisami dotyczącymi zamówień publicznych, po pierwsze, w związku z zastosowaniem procedur nadzwyczajnych ze względu na pilny charakter, mimo że między decyzją o wynajęciu odnośnych budynków i zawarciem umowy upłynęły okresy ośmiu i dziesięciu miesięcy, a po drugie, w związku z tym, że nie dokonano odpowiedniego badania rynku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>OLAF ustalił ponadto, że w przypadku budynku na wyspie Lesbos szacowany koszt w sierpniu 2017 r. wynosił <FT TYPE="NUMBER">811478</FT> EUR, podczas gdy budżet tymczasowy wynosił <FT TYPE="NUMBER">351120</FT> EUR w lutym 2017 r., a w przypadku budynku na wyspie Chios dokonano nieuzasadnionych wydatków w wysokości co najmniej <FT TYPE="NUMBER">85000</FT> EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">E.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie dyscyplinarne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20190204">4 lutego 2019 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu poinformował skarżącą, że w związku z zaleceniami OLAF‑u zgodnie z art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz art. 2 ogólnych przepisów wykonawczych z dnia <DATE ISO="20040518">18 maja 2004 r.</DATE> dotyczących prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>ogólnymi przepisami wykonawczymi<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>) podjął decyzję o wszczęciu przeciwko niej dochodzenia administracyjnego w związku z uchybieniem przez nią w stosownych przypadkach ciążącemu na niej na podstawie art. 21a regulaminu pracowniczego obowiązkowi zgłoszenia nieprawidłowości i poważnych uchybień w okresie, w którym skarżąca była zatrudniona w EASO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190307">7 marca 2019 r.</DATE> skarżąca została wysłuchana przez osoby wyznaczone przez sekretarza generalnego Parlamentu do przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190329">29 marca 2019 r.</DATE> skarżąca przekazała urzędnikom prowadzącym dochodzenie dodatkowe uwagi do swoich oświadczeń z dnia <DATE ISO="20190307">7 marca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190607">7 czerwca 2019 r.</DATE> zgodnie z art. 2 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych prowadzący dochodzenie urzędnicy Parlamentu sporządzili sprawozdanie po zakończeniu dochodzenia administracyjnego, w którym stwierdzili, że skarżąca naruszyła art. 21a regulaminu pracowniczego, ponieważ nie zgłosiła swoim przełożonym lub właściwym organom nieprzestrzegania przepisów finansowych przy podpisywaniu dwóch umów dotyczących budynków na wyspach Lesbos i Chios. Nieprzestrzeganie przepisów finansowych miało dwojaki charakter: po pierwsze, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>zastosowanie procedur nadzwyczajnych nie było bezwzględnie konieczne ze względu na czas, jakim dysponowała agencja, co pozwoliło jej na przeprowadzenie standardowego postępowania<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, i po drugie, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>nie przeprowadzono rzeczywistego badania rynku lokalnego, co doprowadziło do dyskusyjnego wyboru<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>. Osoby prowadzące dochodzenie uznały również, że jako doświadczony urzędnik z prawniczym wykształceniem skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć o naruszeniu przepisów finansowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20190618">18 czerwca 2019 r.</DATE> zgodnie z art. 2 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz z art. 2 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych Parlament przekazał skarżącej to sprawozdanie i poinformował ją, że sekretarz generalny Parlamentu postanowił przeprowadzić przesłuchanie przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego zgodnie z art. 3 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i art. 3 ogólnych przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W wiadomości elektronicznej z dnia <DATE ISO="20190709">9 lipca 2019 r.</DATE> skarżąca przedstawiła swoje uwagi dotyczące sprawozdania z dochodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190710">10 lipca 2019 r.</DATE> skarżąca została wysłuchana przez dyrektora generalnego ds. personelu zgodnie z art. 3 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i art. 3 ogólnych przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20191108">8 listopada 2019 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu poinformował skarżącą, że podjął decyzję o nieprzekazywaniu sprawy do komisji dyscyplinarnej, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>należało uwzględnić zarówno szczególnie trudne warunki, w jakich wykonywała obowiązki, w obliczu kryzysu humanitarnego na greckich wyspach wymagającego natychmiastowej reakcji na poziomie operacyjnym, jak i okoliczność, że włączyła się do postępowania dopiero pod koniec dwóch odnośnych procedur, odpowiednio jeden i dwa miesiące przed ich zakończeniem<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>. Sekretarz generalny Parlamentu poinformował skarżącą ponadto, że mimo to zamierza udzielić jej nagany<?PAGE NO="6"?> za niezgłoszenie przełożonym lub właściwym organom przypadków nieprzestrzegania przepisów finansowych, a tym samym naruszenie obowiązków wynikających z art. 21a regulaminu pracowniczego. W związku z tym wezwał ją do przesłania ewentualnych uwag zgodnie z art. 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W wiadomości elektronicznej z dnia <DATE ISO="20191122">22 listopada 2019 r.</DATE> skarżąca przekazała swoje uwagi sekretarzowi generalnemu Parlamentu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20191219">19 grudnia 2019 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>), przekazaną pismem z dnia <DATE ISO="20200109">9 stycznia 2020 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu udzielił skarżącej nagany za to, że nie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>zgłosiła swojemu przełożonemu lub właściwym organom przypadków nieprzestrzegania przepisów finansowych dotyczących naruszenia art. 21a regulaminu pracowniczego<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Pismo, w którym skarżąca została powiadomiona o tej decyzji, miało następujące brzmienie:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Przed podjęciem decyzji bardzo uważnie przeanalizowałem nie tylko wszystkie elementy akt sprawy, ale również te, które mi Pani przesłała w piśmie z dnia 22 listopada, w którym podkreśliła Pani szczególne okoliczności towarzyszące nadzwyczajnej sytuacji związanej z kryzysem humanitarnym podczas wykonywania przez Panią pracy w EASO. Z tego względu wspomina Pani między innymi o stałym stosowaniu procedur nadzwyczajnych przy udzielaniu zamówień w tym kontekście oraz o otrzymywaniu od współpracowników odpowiedzialnych za zamówienia i rozliczenia zapewnień, że wszystko jest zgodne z wymogami prawnymi. Zauważyłem również, że Pani zdaniem miała Pani ograniczony dostęp do dokumentów i że była Pani w tamtym czasie bardzo obciążona pracą.</P><P>Z tego względu zdecydowałem o tej właśnie karze, która nie jest zbyt surowa w świetle zarzucanych Pani czynów i która w pełni uwzględnia, po pierwsze, szczególnie trudne warunki, w jakich musiała Pani wykonywać swoje obowiązki, oraz, po drugie, okoliczność, że włączyła się Pani dopiero na końcu postępowania i w związku z tym nie może Pani odpowiadać za pierwotne decyzje w odniesieniu do udzielenia zamówień. Wreszcie, zwrócono mi uwagę, że przebieg Pani służby w Parlamencie Europejskim był poza tym nienaganny<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200410">10 kwietnia 2020 r.</DATE> skarżąca złożyła zażalenie na zaskarżoną decyzję na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20200915">15 września 2020 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>decyzją oddalającą zażalenie<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>), doręczoną skarżącej w tym samym dniu, przewodniczący Parlamentu oddalił zażalenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W decyzji oddalającej zażalenie przewodniczący Parlamentu stwierdził, co następuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>[Z] akt sprawy, a w szczególności z oświadczeń złożonych przez Pańską mandantkę, wynika, że postępowała ona zgodnie z ogólnymi wytycznymi związanymi z jej obowiązkami, polegającymi na zajmowaniu się przedłożonymi jej dokumentami finansowymi bez merytorycznej analizy tych spraw, mimo iż procedury nadzwyczajne były stosowane regularnie. Ponadto Pańska mandantka oświadczyła, że czuła się zobowiązana przez przełożonych do zakończenia pracy rozpoczętej przez jej współpracowników, że dyrektor wykonawczy naciskał i mocno nalegał na realizację projektów do września 2017 r. oraz że chciał za wszelką cenę przyśpieszyć procedury. Z tego wynika, że zostało stwierdzone istnienie poleceń w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego.</P><?PAGE NO="7"?><P>[P]ańska mandantka, posiadająca wykształcenie prawnicze, po zapoznaniu się z treścią art. 104 rozporządzenia finansowego (rozporządzenie nr 966/2012) i art. 134 ust. 1 lit. c), powinna była mieć świadomość zasad stosowania rozporządzenia finansowego mających zastosowanie w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych (rozporządzenie nr 1268/2012), nieprawidłowości i konsekwencji, do jakich te nieprawidłowości mogły prowadzić. Jako prawnik powinna była znać zasadę wykładni aktów prawnych, zgodnie z którą wyjątki od zasad ogólnych należy interpretować w sposób zawężający. Jednakże art. 104 rozporządzenia finansowego należy odczytywać w związku z art. 134 ust. 1 lit. c) wyżej wymienionych przepisów wykonawczych, który mówi o <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>zakresie ściśle niezbędnym<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00AB" ID="QE0016"/> oraz o <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>wyjątkowo nagłych przypadkach spowodowanych okolicznościami<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00AB" ID="QE0017"/>, co powinno było stanowić sygnał ostrzegawczy dla Pańskiej mandantki, zwłaszcza że wiedziała o istnieniu 36 not nadzwyczajnych w 2016 r., co świadczy o regularnym stosowaniu tej procedury, które nie daje się pogodzić z brzmieniem wyżej wymienionych przepisów.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie i żądania stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20201221">21 grudnia 2020 r.</DATE> skarżąca wniosła niniejszą skargę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20210121">21 stycznia 2021 r.</DATE> skarżąca złożyła wniosek o zachowanie anonimowości. Sąd uwzględnił ten wniosek postanowieniem z dnia <DATE ISO="20210204">4 lutego 2021 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Odpowiedź na skargę, replika i duplika zostały złożone odpowiednio w dniach <DATE ISO="20210324">24 marca</DATE>, <DATE ISO="20210507">7 maja</DATE> i <DATE ISO="20210621">21 czerwca 2021 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Na wniosek czwartej izby Sąd postanowił na podstawie art. 28 regulaminu postępowania przekazać sprawę składowi powiększonemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Na wniosek sędziego sprawozdawcy Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym) zdecydował o otwarciu ustnego etapu postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Pismami z dni <DATE ISO="20210809">9 sierpnia</DATE>, <DATE ISO="20211014">14 października</DATE> i <DATE ISO="20211110">10 listopada 2021 r.</DATE>, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w ramach określonych w art. 89 regulaminu postępowania środków organizacji postępowania Sąd (czwarta izba) wezwał Parlament do przedstawienia pewnych dokumentów i zadał stronom pytania. Strony udzieliły odpowiedzi na te pytania w wyznaczonym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Na rozprawie w dniu <DATE ISO="20211126">26 listopada 2021 r.</DATE> wysłuchano wystąpień stron oraz ich odpowiedzi na pytania zadane ustnie przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Skarżąca wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Parlament wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>tytułem żądania głównego, częściowo odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a częściowo oddalenie jako bezzasadnej;</P></ITEM><ITEM><P>posiłkowo, oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącej całością kosztów postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Co do przedmiotu sporu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W ramach żądania pierwszego skarżąca domaga się, w razie potrzeby, stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem żądanie stwierdzenia nieważności formalnie skierowane przeciwko decyzji o oddaleniu zażalenia skutkuje poddaniem ocenie Sądu aktu, na który wniesione zostało zażalenie, jeśli jest ono jako takie pozbawione autonomicznej treści (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060406">6 kwietnia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Camós Grau/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑309/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:110">EU:T:2006:110</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Curto/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑275/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:479">EU:T:2018:479</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, zważywszy, że decyzja o oddaleniu zażalenia jedynie potwierdza zaskarżoną decyzję, podając jej szczegółowe uzasadnienie, należy stwierdzić, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie nie ma autonomicznej treści, w związku z czym nie ma potrzeby rozpoznawania go osobno. Jednakże przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji należy wziąć pod uwagę uzasadnienie zawarte w decyzji oddalającej zażalenie, ponieważ uzasadnienie to powinno być zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wattiau/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑737/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:273">EU:T:2019:273</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Rozważania zawarte w piśmie z dnia <DATE ISO="20200109">9 stycznia 2020 r.</DATE>, w którym decyzja ta została zakomunikowana skarżącej, również stanowią część uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i towarzyszące jej pismo zostały bowiem podpisane przez sekretarza generalnego Parlamentu i wysłane do skarżącej w tym samym dniu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie podniesionych zarzutów i argumentów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Skarżąca podnosi dwa zarzuty. Zarzut pierwszy, składający się z trzech części, dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia art. 21a regulaminu pracowniczego. Zarzut drugi natomiast dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji co do powodów, z których skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, że zostało naruszone rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia <DATE ISO="20121025">25 października 2012 r.</DATE> w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="298" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 298 s. 1</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>rozporządzeniem<?PAGE NO="9"?> finansowym<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) oraz rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia <DATE ISO="20121029">29 października 2012 r.</DATE> w sprawie zasad stosowania rozporządzenia nr 966/2012 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="362" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 362, s. 1</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>przepisami wykonawczymi do rozporządzenia finansowego<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie obowiązku informowania zawartego w art. 21a regulaminu pracowniczego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Artykuł 21a ust. 1 regulaminu pracowniczego, który – zdaniem Parlamentu – został naruszony przez skarżącą, stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="021A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Urzędnik otrzymujący polecenia, które uważa za niewłaściwe lub mogące mieć poważne niekorzystne skutki, informuje niezwłocznie swojego bezpośredniego przełożonego, który, jeśli informacja została przedłożona w formie pisemnej, odpowiada na piśmie. Na warunkach ust. 2, jeżeli bezpośredni przełożony potwierdza polecenia, a urzędnik jest przekonany, że tego rodzaju potwierdzenie nie stanowi właściwej odpowiedzi na jego powiadomienie, urzędnik zwraca się z pisemnym zapytaniem do przełożonego znajdującego się bezpośrednio wyżej w hierarchii. Jeżeli osoba ta potwierdzi polecenie na piśmie, urzędnik wykonuje je, o ile nie są one w sposób oczywisty sprzeczne z prawem lub nie stanowią naruszenia właściwych norm bezpieczeństwa.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="021A.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli bezpośredni przełożony uznaje, że polecenia wymagają niezwłocznego wykonania, urzędnik wykonuje je, o ile nie są one w sposób oczywisty sprzeczne z prawem lub nie stanowią naruszenia właściwych norm bezpieczeństwa. Na wniosek urzędnika bezpośredni przełożony jest zobowiązany do wydania tych poleceń na piśmie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="021A.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Urzędnik, który informuje swoich przełożonych o tym, że wydane mu polecenia uważa za niezgodne z przepisami lub mogące spowodować poważne trudności, nie ponosi z tego tytułu żadnych konsekwencji<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Ustęp 1 tego przepisu, z jednej strony, pozwala urzędnikowi otrzymującemu polecenie, które uważa za niezgodne z prawem, na uchylenie się od jego wykonania pod warunkiem zachowania opisanej w nim procedury, a z drugiej strony, nakłada na tego urzędnika obowiązek informowania swoich przełożonych o takim poleceniu z zachowaniem takiej samej procedury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>I właśnie ten drugi aspekt art. 21a regulaminu pracowniczego jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie treści decyzji dyscyplinarnych dotyczących naruszenia art. 21a regulaminu pracowniczego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Przypomnieć należy, że art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 296 TFUE i art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego mają na celu, po pierwsze, dostarczenie zainteresowanemu wystarczających wskazówek dla oceny zasadności niekorzystnego dla niego aktu, a po drugie, umożliwienie sprawowania kontroli sądowej (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19811126">26 listopada 1981 r.</DATE>, <NAME.CASE>Michel/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>195/80</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1981:284">EU:C:1981:284</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141119">19 listopada 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>EH/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑42/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:250">EU:F:2014:250</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0130">130</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Oceny tego, czy uzasadnienie decyzji nakładającej na urzędnika karę dyscyplinarną spełnia te wymogi, należy dokonywać nie tylko na podstawie jego brzmienia, lecz także na podstawie kontekstu, w jakim powstało, oraz całości zasad prawnych regulujących daną dziedzinę (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990519">19 maja 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Connolly/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑34/96 i T‑163/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1999:102">EU:T:1999:102</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151021">21 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>AQ/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑57/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:122">EU:F:2015:122</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem od organu powołującego, który wydaje decyzję dotyczącą spraw dyscyplinarnych, nie wymaga się ustosunkowania się co do zasady do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych podnoszonych przez zainteresowanego w trakcie postępowania (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990519">19 maja 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Connolly/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑34/96 i T‑163/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1999:102">EU:T:1999:102</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020530">30 maja 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Onidi/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑197/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:135">EU:T:2002:135</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0156">156</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W przeciwnym razie administracja byłaby bowiem zobowiązana do ustosunkowania się do argumentów urzędnika, nawet jeśli byłyby one bezsensowne i zupełnie nieistotne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Orzecznictwo wymaga natomiast, aby w decyzji nakładającej karę organ powołujący dokładnie wskazał okoliczności obciążające urzędnika oraz względy, które skłoniły go do zastosowania wybranej kary (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151021">21 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>AQ/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑57/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:122">EU:F:2015:122</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>W przypadku gdy zarzucane urzędnikowi uchybienie polega na naruszeniu art. 21a regulaminu pracowniczego, zgodnie z zasadami przywołanymi w pkt 58–61 powyżej organ powołujący ma obowiązek wskazania istniejącej jego zdaniem niezgodności z prawem tego polecenia, której zainteresowany urzędnik nie zgłosił swoim przełożonym, oraz powodów, z których powinien był uznać polecenie za niezgodne z prawem, o czym miał obowiązek poinformować. Te elementy wyczerpują bowiem znamiona uchybienia zarzucanego urzędnikowi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Organ powołujący powinien również wskazać w decyzji o nałożeniu kary dyscyplinarnej okoliczności łagodzące i obciążające, które uzasadniają wybór kary, w taki sposób, aby w przypadku skierowania do niego odpowiedniego wniosku w tej sprawie sąd mógł sprawdzić, czy kara ta nie jest nieproporcjonalna w stosunku do uchybienia zarzucanego zainteresowanej osobie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Brak informacji wymienionych w pkt 62 i 63 powyżej uniemożliwia zainteresowanemu skuteczne skorzystanie z prawa do obrony. W związku z tym w omawianych kwestiach nie wystarczy ogólnikowe odesłanie do dokumentów postępowania dyscyplinarnego, które zawierają szereg innych elementów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Zarzut pierwszy składa się z trzech części, w których skarżąca podnosi, że Parlament naruszył art. 21a regulaminu pracowniczego i popełnił oczywisty błąd w ocenie z powodu uznania, że skarżąca otrzymała polecenie w rozumieniu tego przepisu (pierwsza część), z powodu uznania, że wiedziała lub powinna była wiedzieć o naruszeniu rozporządzenia finansowego i jego przepisów wykonawczych (druga część) oraz z powodu nałożenia na nią kary dyscyplinarnej (trzecia część).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>W części pierwszej zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że organ powołujący Parlamentu naruszył art. 21a regulaminu pracowniczego i popełnił oczywisty błąd w ocenie, ponieważ nie otrzymała od dyrektora wykonawczego EASO konkretnego polecenia podpisania not z dni <DATE ISO="20170511">11 maja</DATE> i <DATE ISO="20170611">11 czerwca 2017 r.</DATE> (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>spornymi notami<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>), ale podpisując te noty, wykonywała jedynie swoje obowiązki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>W odpowiedzi na skargę Parlament twierdzi, że zarówno w odniesieniu do budynku na Chios, jak i budynku na Lesbos z oświadczeń złożonych przez skarżącą w toku dochodzenia, z wiadomości elektronicznej dyrektora wykonawczego z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> oraz ze skargi wynika, że jej udział w udzieleniu zamówienia został poprzedzony <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>dokładnymi instrukcjami<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> dyrektora wykonawczego EASO, które były poleceniami dla skarżącej w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>W replice skarżąca podnosi, że ta argumentacja jest niedopuszczalna, ponieważ zawiera inne uzasadnienie niż to, które zostało zawarte w decyzji oddalającej zażalenie. We wspomnianej decyzji przewodniczący Parlamentu stwierdził, że z akt sprawy i oświadczeń skarżącej wynika, iż stosowała się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>ogólnych wytycznych<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> związanych z jej obowiązkami, polegającymi na zajmowaniu się przedłożonymi jej dokumentami finansowymi bez merytorycznej analizy tych spraw, mimo iż procedury nadzwyczajne były stosowane regularnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Co do istoty sprawy zdaniem skarżącej dokumenty przywołane przez Parlament w odpowiedzi na skargę nie dowodzą, że otrzymała ona od dyrektora wykonawczego EASO polecenie w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Parlament kwestionuje te dwa argumenty.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności argumentacji przedstawionej przez Parlament w odpowiedzi na skargę</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem mającym zastosowanie w sprawach z zakresu służby publicznej pozwana instytucja nie może zastąpić całkowicie nowym uzasadnieniem początkowego, błędnego uzasadnienia zaskarżonego aktu, jednak może w toku postępowania sądowego dostarczyć dodatkowe wyjaśnienia do przedstawionego wcześniej uzasadnienia (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑584/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:282">EU:T:2017:282</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0132">132</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku w decyzji oddalającej zażalenie przewodniczący Parlamentu uznał, że istnienie polecenia w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego zostało stwierdzone nie tylko dlatego, że z akt sprawy, a w szczególności z oświadczeń złożonych przez skarżącą, wynikało, iż stosowała się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>ogólnych wytycznych związanych z jej obowiązkami, polegającymi na zajmowaniu się przedłożonymi jej dokumentami finansowymi bez merytorycznej analizy tych spraw<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, ale również dlatego, że stwierdziła, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>czuła się zobowiązana przez przełożonych do zakończenia pracy rozpoczętej przez jej współpracowników, że dyrektor wykonawczy naciskał i mocno nalegał na realizację projektów do września 2017 r. oraz że chciał za wszelką cenę przyśpieszyć procedury<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Parlament wyjaśnił całe to stwierdzenie, a nie tylko jego pierwszą część, wskazując w odpowiedzi na skargę, że z różnych dokumentów wskazanych w pkt 67 powyżej wynika, iż skarżąca otrzymała dokładne instrukcje od dyrektora wykonawczego EASO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Należy zatem stwierdzić, że dokonując tych wyjaśnień w odpowiedzi na skargę, Parlament nie zastąpił uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji nowym uzasadnieniem w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 71 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Wynika z tego, że argumentację przedstawioną przez Parlament w ramach odpowiedzi na skargę należy uznać za dopuszczalną.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zasadności części pierwszej zarzutu pierwszego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>W odpowiedzi na skargę Parlament wyjaśnia, że w celu ustalenia, czy skarżąca otrzymała polecenie w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego, oparł się na następujących okolicznościach:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>wiadomości e-mail z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> od dyrektora wykonawczego EASO, która zawierała bezpośrednie i konkretne instrukcje dotyczące przewidzianej procedury i wyboru budynków;</P></ITEM><ITEM><P>oświadczeniu złożonym przez skarżącą w uwagach z dnia <DATE ISO="20180817">17 sierpnia 2018 r.</DATE> dotyczących streszczenia okoliczności faktycznych ustalonych przez OLAF, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>[p]rocedura została przeprowadzona przez departament administracyjny i departament operacyjny, i w znacznej mierze kierował nią dyrektor wykonawczy po bezpośrednich kontaktach z władzami greckimi na najwyższym szczeblu<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>;</P></ITEM><ITEM><P>oświadczeniu złożonym przez skarżącą podczas przesłuchania w dniu <DATE ISO="20190709">9 lipca 2019 r.</DATE>, które miało miejsce w ramach postępowania administracyjnego, zgodnie z którym jej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>dyrektor osiągnął porozumienie z rządem greckim w sprawie znalezienia budynku<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, że jej zwierzchnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>skierował do niej pilną prośbę o podpisanie dokumentów<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>czuła się zobowiązana do podpisania, aby zakończyć zadanie zainicjowane przez jej współpracowników<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, że została <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>poproszona po raz pierwszy w maju 2017 r. o podpisanie poprawki do tej umowy, a następnie w czerwcu 2017 r. o podpisanie nowej noty nadzwyczajnej<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie skarżącej zawarte w jej uwagach z dnia <DATE ISO="20190709">9 lipca 2019 r.</DATE> dotyczące sprawozdania z dochodzenia administracyjnego, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>[w] odniesieniu do Chios dyrektor wykonawczy stanowczo nalegał na podpisanie noty nadzwyczajnej<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Z tych okoliczności wynika, że dyrektor wykonawczy EASO, który był przełożonym skarżącej, wydał polecenie jak najszybszego przeniesienia biur na Lesbos i Chios, że polecenie to, choć pośrednio, dotarło jednak do skarżącej oraz że wynikało z niego, iż skarżąca miała podpisać sporne noty, co w jej przypadku było obowiązkiem w ramach wykonywanej pracy. Te okoliczności wypełniają znamiona polecenia w rozumieniu art. 21a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Jak zauważył Parlament, powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w pkt 34 skargi, w którym to skarżąca stwierdziła, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>pod koniec 2016 r. dyrektor wykonawczy EASO podjął decyzję o uruchomieniu procedury nadzwyczajnej w celu fizycznego przeniesienia wsparcia operacyjnego dla EASO i greckich służb azylowych poza wyżej wspomniane hotspoty<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Skarżąca kwestionuje jednak ten wniosek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że wiadomość elektroniczna od dyrektora wykonawczego EASO z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> została przesłana do wszystkich osób zainteresowanych sytuacją w obozach dla uchodźców i przeniesieniem ośrodków rozpatrywania wniosków o azyl poza te obozy oraz że, zakładając, iż ta wiadomość elektroniczna zawierała wytyczne, były one przeznaczone dla A, kierownik departamentu operacyjnego, która zresztą odpowiedziała na nią w dniu <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE>, nie wysyłając kopii do wiadomości skarżącej. Ponadto wiadomość e-mail z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> dotyczyła wyspy Chios, a nie Lesbos.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że wiadomość elektroniczna z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> zawiera wytyczne co do przeniesienia biur poza obozy dla uchodźców i że skarżąca należy do grona jej adresatów na równi z kierownikami innych departamentów. Chociaż początkowo dotyczyło to głównie A, która kierowała departamentem operacyjnym i z tego względu musiała podpisać wymaganą notę, to jednak później dotyczyło to również skarżącej, gdy została poproszona o zastąpienie A.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Następnie nie jest prawdą, że kolejna wiadomość elektroniczna A z dnia <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE> była odpowiedzią na wiadomość z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> Celem wiadomości z dnia <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE> było zapewnienie wykonania przez właściwe osoby wytycznych dyrektora wykonawczego. W związku z tym, że w tamtym czasie skarżąca nie odpowiadała za przeprowadzenie tego zadania, nie było niczym nadzwyczajnym, że A nie przesłała jej kopii tej wiadomości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Wreszcie, chociaż wiadomość z dnia <DATE ISO="20170401">1 kwietnia 2017 r.</DATE> odnosiła się przede wszystkim do wyspy Chios, dotyczyła również wyspy Lesbos, ponieważ w jej siódmym akapicie wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>[m]inister Mouzalas podkreślił wagę i pilny charakter utworzenia powierzchni biurowej poza obozami na Chios i Lesbos, oraz zapewnił, że rząd grecki udzieli wsparcia, podejmując wszelkie niezbędne kroki w tym zakresie<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Pierwszy argument skarżącej należy zatem oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>pilne prośby o podpisanie dokumentów<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, o których wspomniała podczas wysłuchania w dniu <DATE ISO="20190307">7 marca 2019 r.</DATE> w ramach postępowania administracyjnego, nie odnosiły się do spornych not, ale stanowiły część ogólnego komentarza dotyczącego sytuacji kryzysowej, w czasie której musiała podpisać setki dokumentów finansowych. Ponadto te pilne prośby nie pochodziły od dyrektora wykonawczego EASO, ale z departamentu administracyjnego, a dokładniej z jego działu finansowego i działu zamówień publicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Podobnie, kiedy skarżąca stwierdziła podczas tego samego wysłuchania, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>[została] poproszona po raz pierwszy w maju 2017 r. o podpisanie poprawki [do] umowy [dla Lesbos], następnie w czerwcu 2017 r. poproszono ją o podpisanie nowej noty nadzwyczajnej [dla Chios]<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, również odnosiła się do próśb departamentu administracyjnego, a nie dyrektora wykonawczego EASO, co wynika z całej jej odpowiedzi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Wbrew temu, co wydaje się sądzić skarżąca, art. 21a regulaminu pracowniczego nie wymaga, aby nieprawidłowe polecenie zostało skierowane formalnie, bezpośrednio i indywidualnie do urzędnika lub pracownika, co do którego istnieje przypuszczenie, że uchybił temu przepisowi, lecz wystarczy, że był on zobowiązany do wykonania czynności niezgodnej z prawem po zapoznaniu się z wytycznymi swojego przełożonego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>W związku z powyższym nie ma znaczenia okoliczność, że prośba o podpisanie spornych not pochodziła z departamentu administracyjnego, a nie od dyrektora wykonawczego EASO, ponieważ w świetle innych okoliczności wskazanych przez Parlament oczywiste jest, że osoby z tego departamentu działały zgodnie z otrzymanymi od tego dyrektora wytycznymi, aby przyśpieszyć realizację przedmiotowych projektów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Podobnie nie ma znaczenia, że prośby o podpisy nie dotyczyły konkretnie spornych not, ponieważ stanowiły one część tychże próśb, czego skarżąca nie kwestionuje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>W związku z powyższym drugi argument skarżącej należy oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności skarżąca podnosi, że stwierdzając w uwagach z dnia <DATE ISO="20190709">9 lipca 2019 r.</DATE> dotyczących sprawozdania z postępowania administracyjnego, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>[w] odniesieniu do Chios dyrektor wykonawczy stanowczo nalegał na podpisanie noty nadzwyczajnej<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>, odnosiła się do sytuacji kryzysowej wynikającej z nacisków wywieranych przez państwa członkowskie i rząd grecki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Uwaga ta nie ma wpływu na ustalenie, że dyrektor wykonawczy EASO oczekiwał od skarżącej podpisania noty z dnia <DATE ISO="20170611">11 czerwca 2017 r.</DATE> i że ten podpis był w jej opinii obowiązkiem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>W związku z tym również trzeci argument skarżącej należy oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy uznać, że Parlament nie naruszył art. 21a regulaminu pracowniczego i nie popełnił oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że skarżąca otrzymała polecenie w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Część pierwszą zarzutu pierwszego należy zatem oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>W części drugiej zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Parlament popełnił oczywisty błąd w ocenie, uznając w decyzji oddalającej zażalenie, że mając prawnicze wykształcenie, wiedziała lub powinna była wiedzieć w chwili podpisywania spornych not, iż nie zostały spełnione warunki wymagane przez rozporządzenie finansowe i art. 134 ust. 1 lit. c) przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>W tym względzie skarżąca podnosi po pierwsze, że EASO znalazł się w wyjątkowo pilnej sytuacji w rozumieniu art. 134 ust. 1 lit. c) przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego, która pozwalała mu na zastosowanie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, po drugie, że decyzja o wyborze tej procedurze nie była przedmiotem żadnych zastrzeżeń ze strony EASO i, po trzecie, że udział skarżącej w procesie decyzyjnym ograniczał się do ostatniego etapu postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>Zgodnie z przytoczonym w pkt 55 powyżej art. 21a regulaminu pracowniczego ciążący na urzędniku obowiązek powiadomienia jest uzależniony od tego, czy otrzymane polecenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>wydaje się<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> temu urzędnikowi nieprawidłowe, a w przypadku gdy jego przełożony potwierdza polecenie, czy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>jest przekonany<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, że tego rodzaju potwierdzenie stanowi właściwą odpowiedź na jego powiadomienie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że obowiązek powiadomienia przez urzędników jego przełożonych o poleceniu, które wydaje mu się nieprawidłowe, nie może być uzależniony od tego, czy owa nieprawidłowość jest oczywista. Artykuł 21a ust. 1 regulaminu pracowniczego przewiduje bowiem różne skutki w przypadku polecenia, które wydaje się nieprawidłowe, oraz w przypadku polecenia, które jest w oczywisty sposób sprzeczne z prawem. O ile w pierwszym przypadku urzędnik dokonujący zgłoszenia polecenia, które wydaje mu się nieprawidłowe, jest ostatecznie zobowiązany do jego wykonania, jeżeli zostanie ono potwierdzone przez przełożonego znajdującego się bezpośrednio wyżej w hierarchii, o tyle w drugim przypadku ma on prawo uchylić się od jego wykonania pomimo takiego potwierdzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Jednakże sama wątpliwość co do prawidłowości polecenia otrzymanego przez urzędnika nie jest wystarczająca, aby musiał je on zgłosić swojemu przełożonemu. Gdyby bowiem urzędnik miał obowiązek na podstawie art. 21a regulaminu pracowniczego zgłoszenia swojemu bezpośredniemu przełożonemu oraz, w stosownych przypadkach, przełożonemu znajdującemu się bezpośrednio wyżej w hierarchii wszelkie wątpliwości odczuwane w związku z otrzymanym poleceniem, działanie administracji byłoby utrudnione poprzez kwestionowanie wielu poleceń wydawanych przez przełożonych swoim podwładnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>Tym samym nie można pociągnąć urzędnika do odpowiedzialności dyscyplinarnej z powodu uchybienia obowiązkowi przewidzianemu w art. 21a regulaminu pracowniczego, jeśli administracja nie może wykazać przynajmniej, że prawidłowość otrzymanego polecenia mogła wzbudzić u tego urzędnika poważne wątpliwości, biorąc pod uwagę w szczególności oczekiwany od niego poziom należytej staranności przy wykonywaniu jego obowiązków oraz okoliczności, w których został powiadomiony o poleceniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>Tak więc aby ocenić, czy dany urzędnik miał obowiązek zgłoszenia swoim przełożonym polecenia, które wydaje mu się nieprawidłowe na podstawie art. 21a regulaminu pracowniczego, należy wziąć pod uwagę:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>po pierwsze, dostępność i złożoność obowiązujących przepisów;</P></ITEM><ITEM><P>po drugie, wykształcenie urzędnika, zakres jego obowiązków w instytucjach i agencjach Unii Europejskiej oraz jego doświadczenie;</P></ITEM><ITEM><P>po trzecie, okoliczności, w jakich otrzymał to polecenie.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>W celu określenia, czy dane polecenie mogło wywołać poważną wątpliwość wymagającą od urzędnika zgłoszenia tej okoliczności, należy odnieść się do momentu otrzymania przez niego tego polecenia.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dostępności i złożoności obowiązujących przepisów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie z decyzji oddalającej zażalenie wynika, że powód, z którego Parlament uznał, iż skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż otrzymane polecenie narusza art. 104 rozporządzenia finansowego i art. 134 ust. 1 lit. c) przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia, i w konsekwencji uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi powiadomienia o tym swoich przełożonych, wynikał z okoliczności, że ma ona wykształcenie prawnicze i że wiedziała, iż wcześniej zostało podpisanych 36 not nadzwyczajnych, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>co świadczy[ło] o regularnym stosowaniu tej procedury, które nie daje się pogodzić z brzmieniem wyżej wymienionych przepisów<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Jednak okoliczności te nie pozwalają stwierdzić, że skarżąca miała obowiązek powiadomienia swoich przełożonych o poleceniu, które miało być niezgodne z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>W istocie zamówienia publiczne podlegają skomplikowanym zasadom, których znajomości tym bardziej nie można wymagać od ogólnie wykształconego prawnika, ponieważ jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 5 i z art. 10 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia <DATE ISO="20140226">26 lutego 2014 r.</DATE> w sprawie zamówień publicznych i uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="094" PAGE.FIRST="65" DATE.PUB="2014">Dz.U. 2014, L 94, s. 65</REF.DOC.OJ>; sprostowanie <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="024" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 24, s. 14</REF.DOC.OJ>), która stanowi prawo powszechne zamówień publicznych obowiązujące w państwach członkowskich, nie ma ona zastosowania do umów dotyczących nieruchomości. Pod tym względem dyrektywa ta różni się od mających zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia finansowego i przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>Złożony charakter przepisów dotyczących zamówień publicznych może również potwierdzić okoliczność, że w decyzji oddalającej zażalenie Parlament zarzucił skarżącej, iż nie powiadomiła swoich przełożonych, że wydane jej polecenie narusza art. 134 ust. 1 lit. c) przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego, które określają warunki zastosowania procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w szczególnie pilnych przypadkach, nie wspomniał natomiast o art. 134 ust. 1 lit. g) tychże przepisów wykonawczych, który w przypadku zamówień dotyczących nieruchomości zobowiązuje instytucję zamawiającą do przeprowadzenia badania rynku lokalnego, mimo że w swoich pismach procesowych – lecz nie w zaskarżonej decyzji – twierdzi, iż ten ostatni przepis również został naruszony przez EASO. To pominięcie pokazuje, jak trudno prawnikowi niebędącemu specjalistą opanować wszystkie aspekty tej dziedziny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>Ponadto okoliczność, że przed podpisaniem spornych not sporządzono 36 not nadzwyczajnych, nie jest wystarczająca, aby wzbudzić poważną wątpliwość co do prawidłowości polecenia otrzymanego przez skarżącą. Zakwalifikowanie tych not jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>not nadzwyczajnych<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> nie oznaczało bowiem, że były one niezgodne z prawem, lecz jedynie, że miały na celu uzasadnienie zastosowania procedury udzielenia zamówienia publicznego innej niż otwarta lub ograniczona, która zgodnie z art. 104 ust. 5 lit. a) rozporządzenia finansowego ma zastosowanie do każdego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>zakupu<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> dokonywanego przez instytucje unijne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Wprost przeciwnie, należy uznać, że częstotliwość sporządzania not wyjątkowych przez EASO mogła wywołać u skarżącej wrażenie, iż przesłanki zastosowania procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji zostały spełnione, biorąc pod uwagę okoliczności, w których EASO musiał działać.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>Tym samym nie są przekonujące powody powołane przez Parlament w zaskarżonej decyzji dla uzasadnienia okoliczności, że skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż otrzymane przez nią polecenie było niezgodne z prawem, a zatem, że zgodność z prawem tego polecenia budziła poważne wątpliwości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wykształcenia urzędnika, zakresu jego obowiązków w instytucjach i agencjach unijnych oraz jego doświadczenia</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Parlament twierdzi, że stanowisko zajmowane przez skarżącą oznaczało, w szczególności ze względu na informacje, do których miała dostęp, że wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż otrzymane przez nią polecenie było niezgodne z prawem.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>W tym względzie Parlament przedstawia trzy argumenty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności podczas wysłuchania Parlament stwierdził, że skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż polecenie było niezgodne z prawem, ponieważ jako kierownik departamentu operacyjnego EASO i urzędnik zatwierdzający miała szeroki zakres obowiązków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>To uzasadnienie nie zostało jednak wymienione w zaskarżonej decyzji, mimo że jest ono kluczowe dla uznania, iż skarżąca była zobowiązana do powiadomienia na podstawie art. 21a regulaminu pracowniczego. Jak stwierdzono w pkt 62 powyżej, ważne jest bowiem, by w decyzji o nałożeniu kary dyscyplinarnej za naruszenie art. 21a regulaminu pracowniczego pojawiły się wszystkie okoliczności, ze względu na które instytucja uznała, że sporne polecenie budzi poważne wątpliwości co do jego zgodności z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>W każdym razie należy podkreślić, że w chwili podpisywania spornych not skarżąca była kierownikiem departamentu wsparcia azylowego i została poproszona o zastąpienie innego pracownika, kierownika departamentu operacyjnego. Jak wynika z załącznika A 6 do skargi, skarżąca pełniła tymczasowo obowiązki kierownika departamentu operacyjnego dopiero od dnia <DATE ISO="20170716">16 lipca 2017 r.</DATE>, czyli po podpisaniu spornych not. Dodatkowo departament ten nie obejmował działu finansowego i działu zamówień publicznych, które należały do departamentu administracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>Chociaż skarżąca jako urzędnik zatwierdzający ponosiła szczególną odpowiedzialność, o której mowa w art. 65 ust. 5 i art. 66 ust. 1 rozporządzenia finansowego oraz w art. 44 ust. 1 decyzji nr 20 zarządu EASO wydanej na podstawie art. 37 rozporządzenia nr 439/2010, należy stwierdzić, że została wyznaczona do pełnienia tej funkcji w dniu <DATE ISO="20170420">20 kwietnia 2017 r.</DATE>, to jest kilka tygodni przed podpisaniem spornych not, a zatem do chwili składania tych podpisów nie mogła nabyć dużego doświadczenia w dziedzinie zamówień publicznych. Ponadto, jak wskazała skarżąca na rozprawie, z art. 44 ust. 2 i art. 45 ust. 1 wyżej wspomnianej decyzji nr 20 wynika, że urzędnik zatwierdzający powinien móc liczyć na wewnętrzne procedury kontrolne. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że sporne noty zostały zatwierdzone przez dział finansowy i dział zamówień publicznych departamentu administracyjnego EASO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>W związku z tym należy odrzucić argument Parlamentu, o którym mowa w pkt 113 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>W drugiej kolejności Parlament podniósł w swoich pismach procesowych i na rozprawie, że dowodem na to, iż skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć o tym, że polecenie jest niezgodne z prawem, a zatem że miała obowiązek powiadomienia o tym swoich przełożonych, jest okoliczność, że w 2018 r. prace związane z przebudową budynku na Chios były objęte zwykłą procedurą oraz że w sierpniu 2018 r. skarżąca podjęła działania w celu konwalidacji procedur dotyczących dwóch budynków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>Argument ten nie pojawia się również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mimo że ma on wyjaśniać, dlaczego sporne polecenie należało uznać za niezgodne z prawem (zob. pkt 62 i 114 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>Ponadto wspomniana konwalidacja procedur nastąpiła po podpisaniu spornych not, w związku z czym – wbrew zasadzie przedstawionej w pkt 103 powyżej – nie dotyczy okoliczności otrzymania polecenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>W każdym razie, chociaż skarżąca dokonała konwalidacji poszczególnych procedur, to nie dlatego, że w chwili podpisywania spornych not wiedziała, iż sporne polecenie było niezgodne z prawem, ale dlatego, że w lipcu i sierpniu 2017 r. powołano dwóch nowych kierowników działu finansowego i działu zamówień publicznych w departamencie administracyjnym EASO, którzy zwrócili uwagę skarżącej na nieprawidłowości, które miała popełnić. Ponadto w grudniu 2017 r. skarżąca została poinformowana przez OLAF o wszczęciu dochodzenia dotyczącego nieprawidłowości i poważnych uchybień, które zostały popełnione przez dyrektora wykonawczego i innych pracowników EASO, w szczególności w zakresie procedur udzielania zamówień publicznych. W szczególności w dniu <DATE ISO="20180817">17 sierpnia 2018 r.</DATE> skarżąca przedstawiła swoje uwagi dotyczące streszczenia okoliczności faktycznych przekazanych jej przez OLAF (zob. pkt 23 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>W związku z tym należy oddalić argument Parlamentu, o którym mowa w pkt 118 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności w odpowiedzi na skargę Parlament twierdzi, że umowa dotycząca budynku na Chios została zawarta wbrew opinii kierownictwa wyższego szczebla.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>Poza tym, że stwierdzenie to również nie pojawia się w zaskarżonej decyzji, a jedynie w streszczeniu okoliczności faktycznych ustalonych przez OLAF, nie zostało ono wyjaśnione w toku postępowania. Tym samym kierownictwo wyższego szczebla, które rzekomo sprzeciwiało się temu projektowi, pozostało nieokreślone i nie ustalono, czy skarżąca została poinformowana o jego opinii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>Należy zatem oddalić argument Parlamentu, o którym mowa w pkt 123 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że przedstawione przez Parlament okoliczności dotyczące stanowiska i zakresu obowiązków wykonywanych przez skarżącą w EASO nie pozwalają uznać, że zgodność z prawem otrzymanego przez nią polecenia budzi poważne wątpliwości i że w związku z tym skarżąca powinna była zgłosić ten fakt swoim przełożonym zgodnie z art. 21a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie okoliczności, w jakich polecenie zostało otrzymane</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>Ponieważ powołane przez Parlament okoliczności zostały oddalone, należy w razie potrzeby wskazać, że w dokonanej ocenie zachowania podlegającego karze Parlament nie uwzględnił w sposób wystarczający pod względem prawnym szeregu okoliczności, w których niezgodne z prawem – jak się twierdzi – polecenie zostało wydane, mimo że odegrały one decydującą rolę przy podpisywaniu spornych not.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, jak wskazała skarżąca w swoich pismach procesowych, przy czym nie zostało to podważone przez Parlament, masowy napływ migrantów uciekających z ogarniętej wojną Syrii spowodował kryzys migracyjny i humanitarny, w szczególności na greckich wyspach Lesbos i Chios.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129</NO.P><TXT>W szczególności pożar zniszczył obóz dla uchodźców Moria na wyspie Lesbos, a w obozie tym oraz w obozie Vial na wyspie Chios nasiliły się zamieszki, w związku z czym warunki pracy pracowników i ekspertów rozmieszczonych przez państwa członkowskie na tych dwóch wyspach stawały się coraz bardziej niebezpieczne, do tego stopnia, że państwa członkowskie zaczęły odwoływać tych pracowników i ekspertów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130</NO.P><TXT>Okoliczności te stanowiły o zaistnieniu sytuacji nadzwyczajnej, wynikającej z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom i ekspertom wysłanym na wyspy Lesbos i Chios w celu opanowania napływu migrantów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, jak już zostało wskazane w pkt 116 powyżej, wybór procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji został zatwierdzony przez dział finansowy i dział zamówień publicznych departamentu administracyjnego EASO, które były szczególnie odpowiedzialne za tę kwestię. Ponadto ani zarząd EASO, ani Komisja Europejska, która ma swojego przedstawiciela w tym zarządzie, nie zgłosiły do niej zastrzeżeń. Wprost przeciwnie, jak wynika z jego sprawozdania z działalności za 2016 r., zarząd zatwierdził 36 not nadzwyczajnych sporządzonych w ciągu tego roku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132</NO.P><TXT>Ponadto skarżąca podkreśla, że podpisanie spornych not nastąpiło pod koniec długotrwałego procesu decyzyjnego. Tak więc, gdy w dniu <DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE> skarżąca podpisała notę dotyczącą budynku na wyspie Lesbos w zastępstwie A, wyboru budynków na Lesbos dokonano w pismach z lutego 2017 r., a budynków na Chios w pismach z kwietnia 2017 r., jak wynika z załączników do skargi A 19, A 20 i A 34. Co więcej, nota z <DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE> dotycząca budynku na wyspie Lesbos uzupełniła pierwszą notę podpisaną przez A w dniu <DATE ISO="20170222">22 lutego 2017 r.</DATE>, aby dodać dwanaście miejsc pracy, zrealizować cele wyznaczone we wspomnianej nocie i zapewnić spełnienie standardów zgodnych z wymogami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 180, s. 60</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności w momencie podpisywania spornych not skarżąca była bardzo obciążona pracą ze względu na to, że musiała jednocześnie pełnić funkcję kierownika departamentu wsparcia azylowego EASO i zapewniać – wraz z kierownikiem departamentu administracyjnego – bieżące zarządzanie departamentu operacyjnego, którego kierownik, A, była nieobecna z powodu choroby.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134</NO.P><TXT>Okoliczność tę Parlament powinien był uwzględnić nie tylko jako okoliczność łagodzącą przy ustalaniu kary, jaką należało nałożyć na skarżącą, ale również przy ustalaniu, czy skarżąca naruszyła art. 21a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135</NO.P><TXT>Na podstawie tych różnych informacji wydaje się, że okoliczności, w których podpisano sporne noty, nie pozwalają uznać, że skarżąca naruszyła wspomniany przepis.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136</NO.P><TXT>Stanowisko to jest krytykowane przez Parlament, który zgłasza dwa zastrzeżenia do uwag ujętych odpowiednio w pkt 128 i 129 oraz w pkt 131 i 132 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137</NO.P><TXT>Przede wszystkim Parlament twierdzi, że chociaż sytuacja była pilna, procedury zastosowane w przypadku wynajmu budynków na Lesbos i Chios trwały odpowiednio osiem i dziesięć miesięcy, w związku z czym EASO miał wystarczającą ilość czasu, aby zastosować standardową procedurę przetargową zgodnie z rozporządzeniem finansowym i przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia. W związku z tym nie został spełniony warunek określony w art. 134 ust. 1 lit. c) tych przepisów, zgodnie z którym sytuacja nadzwyczajna musi kolidować z terminami wymaganymi w przypadku zamówienia publicznego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138</NO.P><TXT>Argumentacja ta jest jednak nietrafna. W kontekście art. 21a regulaminu pracowniczego instytucja nie musi wykazać niezgodności z prawem danego polecenia, lecz okoliczność, że pomimo poważnych wątpliwości co do jego zgodności z prawem, jak to zostało opisane w pkt 101 i 102 powyżej, urzędnik nie zgłosił tej nieprawidłowości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139</NO.P><TXT>Ponadto istnienia tej poważnej wątpliwości nie można oceniać w odniesieniu do okoliczności, które nastąpiły po otrzymaniu polecenia – jak się twierdzi – niezgodnego z prawem (zob. pkt 103 i 119 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140</NO.P><TXT>W związku z tym argumentację Parlamentu należy oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141</NO.P><TXT>Następnie Parlament twierdzi, że odpowiedzialność za uchybienia zarzucane pracownikom działu finansowego i działu zamówień publicznych należy przypisać skarżącej. Artykuł 21 akapit drugi regulaminu pracowniczego wskazuje bowiem, że odpowiedzialność jego podwładnych nie zwalnia urzędnika kierującego określonym działem służby z jego własnej odpowiedzialności. Ponadto art. 65 ust. 5 rozporządzenia finansowego stanowi, że urzędnicy odpowiedzialni za przeprowadzanie niektórych działań wymaganych przy realizacji budżetu i przedstawianiu sprawozdań finansowych podlegają odpowiedzialności urzędnika zatwierdzającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142</NO.P><TXT>Tego argumentu nie można jednak uwzględnić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143</NO.P><TXT>Argumenty przedstawione przez Parlament w odniesieniu do art. 21 regulaminu pracowniczego są bowiem bezskuteczne, ponieważ przepis ten zakłada istnienie stosunku podległości między stronami, który nie istniał w niniejszym przypadku, gdyż skarżąca, będąca kierownikiem departamentu wsparcia azylowego EASO, nie była przełożonym osób, które przygotowały sporne noty w dziale finansowym i dziale zamówień publicznych departamentu administracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144</NO.P><TXT>W odniesieniu do art. 65 ust. 5 rozporządzenia finansowego, który należy interpretować w związku z art. 44 ust. 2 i art. 45 ust. 1 decyzji nr 20, przypomnianymi w pkt 116 powyżej, należy również wziąć pod uwagę okoliczność, że w chwili podpisywania spornych not skarżąca posiadała jedynie krótki staż pracy w charakterze urzędnika zatwierdzającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145</NO.P><TXT>W każdym razie argumentacja Parlamentu nie umniejsza okoliczności, że ani zarząd EASO, ani Komisja nie wyraziły sprzeciwu wobec not nadzwyczajnych, takich jak sporne noty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146</NO.P><TXT>W związku z powyższym argumentację Parlamentu należy oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że Parlament naruszył art. 21a regulaminu pracowniczego, stwierdzając, że skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż wydane jej polecenie podpisania spornych not było nieprawidłowe.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148</NO.P><TXT>W części trzeciej zarzutu pierwszego, która składa się z dwóch zarzutów szczegółowych, skarżąca podnosi posiłkowo, to znaczy w razie uznania, że zostało stwierdzone naruszenie art. 21a regulaminu pracowniczego, iż zważywszy na znaczne obciążenie pracą, którą musiała wykonać, Parlament popełnił oczywisty błąd w ocenie, wymierzając jej karę dyscyplinarną.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149</NO.P><TXT>W tym względzie skarżąca podnosi, że w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy, to znaczy w maju i czerwcu 2017 r., musiała zarządzać, po pierwsze, departamentem wsparcia azylowego na podstawie swojej umowy i, po drugie, departamentem operacyjnym EASO w związku ze zwolnieniem chorobowym innego pracownika, A. Łącznie oba te departamenty liczyły ponad 200 osób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150</NO.P><TXT>W tym względzie skarżąca twierdzi, że poza główną działalnością w tych departamentach była również odpowiedzialna za ocenę wyników pracy, rekrutację, stałe delegowanie ekspertów państw członkowskich, przewodniczenie zaplanowanym spotkaniom z udziałem punktów kontaktowych w państwach członkowskich, monitorowanie rozwijającej się współpracy z Turcją oraz monitorowanie udzielania zamówień w powiązaniu z departamentem administracyjnym i departamentem operacyjnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151</NO.P><TXT>Zważywszy na nakład pracy, jakiego wymagały te czynności, skarżąca podnosi, że musiała pozostawać dłużej w pracy, o czym świadczy kalendarz jej spotkań oraz ewidencja czasu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152</NO.P><TXT>Parlament uważa, że argumentacja skarżącej jest niedopuszczalna i bezzasadna.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności części trzeciej zarzutu pierwszego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153</NO.P><TXT>Parlament uważa, że część trzecia zarzutu pierwszego jest niedopuszczalna, ponieważ zawarty w niej argument nie został podniesiony przez skarżącą w zażaleniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem zasada zgodności zażalenia z następującą po nim skargą wymaga – pod rygorem niedopuszczalności – aby zarzut podniesiony przed sądem Unii został już podniesiony w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, po to, by organ powołujący mógł zapoznać się wystarczająco dokładnie z uwagami krytycznymi, jakie zainteresowany formułuje w odniesieniu do decyzji, którą zaskarża. Zasada zgodności znajduje swoje uzasadnienie w samym celu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, którym jest umożliwienie polubownego rozstrzygnięcia różnic poglądów powstałych pomiędzy urzędnikami a administracją. W związku z tym w ramach skarg urzędników żądania przedstawione przed sądem Unii mogą wprawdzie zawierać tylko zarzuty oparte na tej samej podstawie, na której opierają się zarzuty podniesione w zażaleniu, jednakże zarzuty te mogą zostać rozwinięte przed sądem Unii przez podanie zarzutów i argumentów niekoniecznie zawartych w zażaleniu, ale ściśle z nim związanych [zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210616">16 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lucaccioni/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑316/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2021:367">EU:T:2021:367</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0155"><NO.P>155</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy wskazać, że w pkt 46–49 zażalenia skarżąca przedstawiła argumenty wspomniane w pkt 149–151 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0156"><NO.P>156</NO.P><TXT>Wprawdzie celem tego argumentu nie było wykazanie, że nałożona na nią kara była nadmierna, stanowiąc naruszenie art. 10 lit. a) załącznika IX do regulaminu pracowniczego, lecz stwierdzenie, że brak przeprowadzenia wnikliwej kontroli przed podpisaniem spornych not nie może być rozpatrywany jako naruszenie przez nią art. 21a regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0157"><NO.P>157</NO.P><TXT>Z orzecznictwa wynika jednak, że skoro postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma charakter nieformalny, a zainteresowani działają na ogół na tym etapie bez pomocy adwokata, administracja nie powinna interpretować zażaleń w sposób ścisły, lecz przeciwnie, powinna je<?PAGE NO="22"?> rozpatrywać w duchu otwartości (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190507">7 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>WP/EUIPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑407/18</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:290">EU:T:2019:290</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0119">119</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210908">8 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>AH/Eurofound</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑630/19</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2021:538">EU:T:2021:538</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0158"><NO.P>158</NO.P><TXT>Ponadto art. 91 regulaminu pracowniczego, z którego wynika reguła zgodności, nie ma na celu związania w sposób rygorystyczny i ostateczny ewentualnej fazy spornej, jeżeli skarga nie zmienia ani podstawy, ani przedmiotu zażalenia (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181214">14 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>TP/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑464/17</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:1006">EU:T:2018:1006</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190507">7 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>WP/EUIPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑407/18</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:290">EU:T:2019:290</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0119">119</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0159"><NO.P>159</NO.P><TXT>Zważywszy na ścisły związek między nałożoną karą a stwierdzeniem naruszenia obowiązków w postępowaniu dyscyplinarnym oraz biorąc pod uwagę ducha otwartości, który powinien przyświecać interpretacji zażaleń w dziedzinie służby publicznej, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 157 i 158 powyżej należy uznać, że argumentacja przedstawiona w części trzeciej zarzutu pierwszego jest dopuszczalna.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zasadności części trzeciej zarzutu pierwszego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">i)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego dotyczącego dużego obciążenia pracą, jaką wykonywała skarżąca w momencie zaistnienia okoliczności faktycznych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0160"><NO.P>160</NO.P><TXT>W pierwszym zarzucie szczegółowym skarżąca zarzuca organowi powołującemu Parlamentu, że nie uwzględnił jako okoliczności łagodzącej zakresu spoczywających na niej obowiązków zawodowych w momencie zaistnienia okoliczności faktycznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0161"><NO.P>161</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że w piśmie z dnia <DATE ISO="20191122">22 listopada 2019 r.</DATE> skarżąca zwróciła się do sekretarza generalnego Parlamentu o uwzględnienie następujących okoliczności: trwającego kryzysu humanitarnego, dołączenia pod koniec obu przedmiotowych postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, obszernie opisanego jej nadmiernego obciążenia pracą, dotychczasowego przebiegu jej kariery zawodowej i pełnej współpracy na każdym etapie dochodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0162"><NO.P>162</NO.P><TXT>W piśmie przewodnim do zaskarżonej decyzji z dnia <DATE ISO="20200109">9 stycznia 2020 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu przyznał, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>bardzo uważnie przeanalizował wszystkie elementy akt sprawy przesłane mu przez skarżącą w piśmie z dnia <DATE ISO="20191122">22 listopada 2019 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>zwrócił uwagę na jej znaczące obciążenie pracą w tym czasie<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> oraz że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>w pełni uwzględnił szczególnie trudne warunki, w jakich musiała wykonywać swoje obowiązki<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0163"><NO.P>163</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy uznać, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, znaczne obciążenie obowiązkami zawodowymi, które musiała wykonywać w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, zostało uwzględnione przez sekretarza generalnego Parlamentu przy podejmowaniu przez niego decyzji o nałożeniu na nią kary.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="23"?><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">ii)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego dotyczącego decyzji Parlamentu o nałożeniu kary na skarżącą</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0164"><NO.P>164</NO.P><TXT>Poprzez argumentację, o której mowa w pkt 148–151 powyżej, skarżąca kwestionuje w sposób bardziej ogólny decyzję o nałożeniu na nią kary. Skarżąca uważa, że nawet gdyby należało stwierdzić naruszenie art. 21a regulaminu pracowniczego, organ powołujący Parlamentu powinien był odstąpić od nałożenia na nią kary.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0165"><NO.P>165</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie ustanawia stałego stosunku między wskazanymi w nim karami a różnymi kategoriami popełnionych przez urzędników naruszeń (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190605">5 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bernaldo de Quirós/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑273/18</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:371">EU:T:2019:371</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160411">11 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>FU/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑49/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2016:72">EU:F:2016:72</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0122">122</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0166"><NO.P>166</NO.P><TXT>Jednakże przepis ten wyraźnie wymaga, aby nałożona kara dyscyplinarna była proporcjonalna do wagi popełnionego przewinienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0167"><NO.P>167</NO.P><TXT>Z tego względu wspomniany przepis ustanawia w sposób niewyczerpujący kryteria, które organ powołujący musi brać pod uwagę przy wyborze kary w celu spełnienia wymogu proporcjonalności. Wśród tych kryteriów znajdują się w szczególności <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>okoliczności, w których [przewinienie] zostało popełnione<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0168"><NO.P>168</NO.P><TXT>Na tej podstawie z orzecznictwa dotyczącego proporcjonalności wynika, że organ powołujący ustala karę zgodnie z kryteriami określonymi w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w oparciu o całkowitą ocenę wszystkich konkretnych i właściwych danemu przypadkowi okoliczności (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190605">5 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bernaldo de Quirós/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑273/18</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:371">EU:T:2019:371</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160411">11 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>FU/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑49/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2016:72">EU:F:2016:72</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0122">122</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0169"><NO.P>169</NO.P><TXT>Tym samym organ powołujący powinien wykazać w decyzji nakładającej karę powody nałożenia, w świetle faktów i okoliczności sprawy, takiej, a nie innej kary (zob. pkt 61 i 63 powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0170"><NO.P>170</NO.P><TXT>Natomiast sąd Unii, rozpatrujący pytanie dotyczące tej kwestii, powinien zbadać, czy okoliczności faktyczne i szczególne okoliczności danej sprawy, wskazane przez organ powołujący w decyzji nakładającej karę, wchodzą w zakres prawnych pojęć okoliczności obciążających lub łagodzących (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210609">9 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>DI/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑514/19</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2021:332">EU:T:2021:332</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0196">196</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0171"><NO.P>171</NO.P><TXT>W ramach sprawowanej kontroli sąd Unii powinien również zbadać, czy organ dyscyplinarny w sposób proporcjonalny dokonał wyważenia okoliczności obciążających i łagodzących (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040316">16 marca 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Afari/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑11/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2004:77">EU:T:2004:77</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0203">203</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100909">9 września 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Andreasen/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑17/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:374">EU:T:2010:374</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0146">146</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0147">147</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0172"><NO.P>172</NO.P><TXT>Wymóg ten wynika z art. 47 Karty praw podstawowych, zgodnie z którym każdy, czyje prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0173"><NO.P>173</NO.P><TXT>Skuteczność skargi zależy bowiem od tego, czy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>kara<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> może podlegać późniejszej kontroli ze strony organu sądowego, który ma kompetencje do pełnej oceny stosunku proporcjonalności między zawinionym działaniem a karą nałożoną przez organ administracyjny, który sam nie<?PAGE NO="24"?> spełnia przesłanek przewidzianych w art. 47 Karty praw podstawowych, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie w przypadku sekretarza generalnego Parlamentu (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120515">15 maja 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nijs/Trybunał Obrachunkowy</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑184/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:236">EU:T:2012:236</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210609">9 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>DI/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑514/19</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2021:332">EU:T:2021:332</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0197">197</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również podobnie decyzja ETPC z dnia <DATE ISO="20150331">31 marca 2015 r.</DATE> w sprawie Andreasen przeciwko Zjednoczonemu Królestwu i 26 innym państwom członkowskim Unii Europejskiej, CE:ECHR:2015:0331DEC002882711, § 73).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0174"><NO.P>174</NO.P><TXT>Orzekając na podstawie art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, że należy stwierdzić naruszenie przez skarżącą art. 21a regulaminu pracowniczego, sekretarz generalny Parlamentu miał możliwość wyboru spośród wymienionych niżej wariantów takiego, który wydawał mu się najbardziej odpowiedni w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0175"><NO.P>175</NO.P><TXT>Po pierwsze, mógł nie podejmować żadnych środków dyscyplinarnych [art. 3 ust. 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0176"><NO.P>176</NO.P><TXT>Po drugie, mógł – nie podejmując żadnych środków dyscyplinarnych – zdecydować o skierowaniu upomnienia do urzędnika [art. 3 ust. 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0177"><NO.P>177</NO.P><TXT>Po trzecie, mógł zdecydować o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego bez zasięgania opinii komisji dyscyplinarnej, prowadzącego do nałożenia kary pisemnego upomnienia lub nagany [art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt (i) oraz art. 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0178"><NO.P>178</NO.P><TXT>Po czwarte, mógł zdecydować o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przed komisją dyscyplinarną, co pozwoliłoby na nałożenie surowszych kar [art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) oraz art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0179"><NO.P>179</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku z akt sprawy wynika, że podejmując w dniu <DATE ISO="20191108">8 listopada 2019 r.</DATE> decyzję o nałożeniu kary na skarżącą bez zasięgania opinii komisji dyscyplinarnej, sekretarz generalny Parlamentu wybrał trzeci wariant opisany w pkt 177 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0180"><NO.P>180</NO.P><TXT>W piśmie przewodnim do zaskarżonej decyzji z dnia <DATE ISO="20200109">9 stycznia 2020 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu uzasadnił swoją decyzję następującymi okolicznościami:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>szczególne okoliczności wymagające pilnego działania w związku z kryzysem humanitarnym;</P></ITEM><ITEM><P>bardzo regularne stosowanie przez EASO nadzwyczajnych procedur udzielania zamówień w tej sytuacji;</P></ITEM><ITEM><P>okoliczność, że skarżąca otrzymała od swoich współpracowników odpowiedzialnych za zamówienia i rozliczenia zapewnienie, że wszystko jest zgodne z wymogami prawnymi;</P></ITEM><ITEM><P>ograniczony dostęp do dokumentów i włączenie się skarżącej na koniec procedury oraz okoliczność, że nie była odpowiedzialna za pierwotne decyzje w odniesieniu do udzielenia zamówienia publicznego na usługi;</P></ITEM><ITEM><P>znaczne obciążenie skarżącej pracą w tamtym czasie;</P></ITEM><ITEM><P>nienaganny przebieg jej służby.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="25"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0181"><NO.P>181</NO.P><TXT>Jak podkreśliła skarżąca na rozprawie, te wszystkie sześć okoliczności przemawia bezwarunkowo na jej korzyść i wskazuje, że gdyby jej odpowiedzialność została stwierdzona, należałoby ją uznać za ograniczoną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0182"><NO.P>182</NO.P><TXT>Te okoliczności, o których mowa w piśmie z dnia <DATE ISO="20200109">9 stycznia 2020 r.</DATE>, mogły zatem uzasadniać wniosek, w wyniku którego organ powołujący Parlamentu stwierdził naruszenie bez wymierzania kary, nakładając na skarżącą karę naganę lub kierując do niej co najwyżej pisemne upomnienie, jak przewiduje art. 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0183"><NO.P>183</NO.P><TXT>Natomiast okoliczności wskazane przez organ powołujący Parlamentu w piśmie z dnia <DATE ISO="20200109">9 stycznia 2020 r.</DATE> nie dają żadnej podstawy pozwalającej uzasadnić wybór możliwie najsurowszej kary bez zasięgania opinii komisji dyscyplinarnej, to znaczy kary nagany.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0184"><NO.P>184</NO.P><TXT>Z powyższego należy wywnioskować, że w świetle informacji przedstawionych przez organ powołujący Parlamentu na poparcie zaskarżonej decyzji kara wymierzona skarżącej jest nieproporcjonalna do zarzucanego jej uchybienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0185"><NO.P>185</NO.P><TXT>Na rozprawie Parlament podniósł, że spośród kar wymienionych w art. 11 załącznika IX do regulaminu pracowniczego została wybrana najsurowsza kara, ponieważ podpisanie spornych not spowodowało znaczącą szkodę dla Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0186"><NO.P>186</NO.P><TXT>Parlament wyjaśnił ponadto, że okoliczność ta została opisana na stronie 3 sprawozdania z dochodzenia administracyjnego, do którego odsyła piąty akapit zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0187"><NO.P>187</NO.P><TXT>Należy jednak zauważyć, że piąty akapit zaskarżonej decyzji ma następujące brzmienie: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>uwzględniając konkluzje sprawozdania z dochodzenia administracyjnego z dnia <DATE ISO="20190607">7 czerwca 2019 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0188"><NO.P>188</NO.P><TXT>Wspomniany akapit nie odsyła zatem do całego sprawozdania z dochodzenia administracyjnego, lecz jedynie ogólnie do konkluzji tego sprawozdania, które w żaden sposób nie wspominają o szkodzie wyrządzonej rzekomo Unii poprzez podpisanie spornych not.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0189"><NO.P>189</NO.P><TXT>W każdym razie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960328">28 marca 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>V/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑40/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1996:45">EU:T:1996:45</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190910">10 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>DK/ESDZ</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑217/18</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:571">EU:T:2019:571</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0149">149</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151021">21 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>AQ/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑57/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:122">EU:F:2015:122</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) w zaskarżonej decyzji powinny zostać opisane tak okoliczności obciążające, jak i okoliczności łagodzące. Z powodów wskazanych w pkt 165–173 powyżej istotne jest bowiem, aby względy przyjęte przez organ powołujący dla uzasadnienia decyzji dyscyplinarnej mogły uzasadniać nałożenie kary na daną osobę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0190"><NO.P>190</NO.P><TXT>Z tego samego powodu okoliczności obciążające skarżącą, o których mowa w pkt VI sprawozdania z dochodzenia administracyjnego, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>jako doświadczony urzędnik, posiadający wykształcenie prawnicze i jako była sędzia w Belgii, powinna była gwarantować przestrzeganie obowiązujących przepisów i procedur<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> oraz że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>[skarżąca] przyjęła stanowisko, na które nie była, jej zdaniem, dobrze przygotowana<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>, nie mogą zostać wzięte pod uwagę w celu uzasadnienia wymierzenia jej kary nagany zamiast pisemnego lub zwykłego upomnienia, przy założeniu, że skarżącej należy wymierzyć karę, nawet jeśli zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne bez udziału komisji dyscyplinarnej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="26"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0191"><NO.P>191</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy stwierdzić, że na podstawie informacji przedstawionych przez Parlament w zaskarżonej decyzji nie można wykazać, iż kara wymierzona skarżącej jest zgodna z wymogami proporcjonalności zawartymi w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0192"><NO.P>192</NO.P><TXT>Ze względu na ten błąd drugi zarzut szczegółowy części trzeciej zarzutu pierwszego należy uznać za dopuszczalny i uzasadniony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0193"><NO.P>193</NO.P><TXT>Ponieważ część druga zarzutu pierwszego oraz drugi zarzut szczegółowy części trzeciej zarzutu pierwszego zostały uznane za zasadne, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez konieczności badania zarzutu drugiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0194"><NO.P>194</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0195"><NO.P>195</NO.P><TXT>Ponieważ Parlament przegrał niniejszą sprawę, zgodnie z żądaniem skarżącej należy obciążyć go kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (czwarta izba w składzie powiększonym)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20191219">19 grudnia 2019 r.</DATE> nakładającej na OT karę nagany.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Gervasoni</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Madise</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Nihoul</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Frendo</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Martín y Pérez de Nanclares</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20220323">23 marca 2022 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>