<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRCJ1997ELA.0300122901.case.xml"><NO.CASE>C-150/96 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61996O0150</NO.CELEX><NO.SEQ>0004.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1230</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1238</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>9</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>ΔΙΑΤΑΞΗ της <DATE ISO="19970306">6. 3.1997</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ C-150/96 Ρ</LEFT><RIGHT>GALTIERI κατά ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Δικαστηρίου</HT></P><P>της <DATE ISO="19970306">6ης Μαρτίου 1997</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση C-150/96 Ρ,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Roberto Galtieri,</HT> έκτακτος υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τον Pietro Cuomo, δικηγόρο Νεαπόλεως Ιταλίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Stef Oostvogels, 13, rae Aldringen, ταχυδρομική θυρίδα 221,</P><PARTY.STATUS>αναιρεσείων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><P>που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις <DATE ISO="19960227">27 Φεβρουαρίου 1996</DATE> το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (πρώτο τμήμα) στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="CST" NO.CASE="T-235/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-129">Τ-235/94, Galtieri κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. II-129)</REF.DOC.ECR>, με την οποία ζητείται η αναίρεση της αποφάσεως αυτής,</P><AGAINST>όπου ο έτερος διάδικος είναι το:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,</HT> εκπροσωπούμενο από τον Manfred Peter, προϊστάμενο στη Νομική Υπηρεσία, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της Γενικής Γραμματείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Kirchberg,</P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους L. Sevón, πρόεδρο τμήματος (εισηγητή), D. Α. Ο. Edward και Ρ. Jann, δικαστές,</P><?PAGE NO="I-1231"?><P>γενικός εισαγγελέας: Γ. Κοσμάς</P><P>γραμματέας: R. Grass</P><P>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Διάταξη</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Με δικόγραφο τιτλοφορούμενο <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Έφεση<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="19960503">3 Μαΐου 1996</DATE>, ο R. Galtieri δήλωσε ότι <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>ασκεί έφεση<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19960227">27ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="CST" NO.CASE="T-235/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-129">Τ-235/94, Galtieri κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. II-129, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση)</REF.DOC.ECR>, καθότι απέρριψε την προσφυγήαγωγή του με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της αποφάσεως του Κοινοβουλίου, που ανακοινώθηκε με έγγραφο της <DATE ISO="19940119">19ης Ιανουαρίου 1994</DATE>, να ανακτήσει τα ποσά που ο R. Gallien εισέπραξε ως επίδομα στέγης χωρίς να το δικαιούται.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Όσον αφορά το νομικό πλαίσιο και το ιστορικό της διαφοράς μεταξύ του R. Galtieri και του Κοινοβουλίου, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Ο έγγαμος έκτακτος υπάλληλος δικαιούται, κατ' αρχήν, δυνάμει του άρθρου 1 του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: παράρτημα VII και ΚΥΚ, αντιστοίχως), σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του Καθεστώτος που ισχύει για το λοιπό προσωπικό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΛΠ), επιδόματος στέγης ίσου προς το 5 % του βασικού του μισθού. Εντούτοις, στην περίπτωση που ο σύζυγός του ασκεί κερδοσκοπική επαγγελματική δραστηριότητα, η οποία αποφέρει επαγγελματικό εισόδημα ανώτερο από τον ετήσιο βασικό μισθό υπαλλήλου βαθμού C 3, τρίτο κλιμάκιο, πριν από την αφαίρεση του φόρου, ο ενδιαφερόμενος δεν απολαύει του επιδόματος αυτού, πλην ειδικής αποφάσεως της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής (στο εξής: ΑΔΑ).</TXT></NP><?PAGE NO="I-1232"?><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 85 του ΚΥΚ, κάθε ποσό που καταβλήθηκε αχρεωστήτως αναζητείται αν ο λαβών γνώριζε την αντικανονικότητα της καταβολής ή αν η αντικανονικότητα ήταν τόσο εμφανής ώστε δεν μπορούσε να την αγνοεί. Δυνάμει του άρθρου 45 του ΚΛΠ, το άρθρο 85 του ΚΥΚ έχει εφαρμογή επί των εκτάκτων υπαλλήλων.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ο προσφεύγωνενάγων (στο εξής: προσφεύγων) είναι έκτακτος υπάλληλος του Κοινοβουλίου. Τον Ιούλιο του 1980 είχε καταταγεί στον βαθμό Β 2. Από τον Ιανουάριο του 1990 κατέχει θέση υπαλλήλου διοικήσεως στην Ομάδα των Πράσινων. Από τον Ιούλιο του 1984 είναι νυμφευμένος με την P., η οποία και αυτή ανήκει στο προσωπικό των κοινοτικών οργάνων.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων ελάμβανε, δυνάμει του άρθρου 1 του παραρτήματος VII, επίδομα στέγης από την <DATE ISO="19840701">1η Ιουλίου 1984</DATE> μέχρι και τις <DATE ISO="19931130">30 Νοεμβρίου 1993</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Την <DATE ISO="19921101">1η Νοεμβρίου 1992</DATE>, η σύζυγος του προσφεύγοντος, η οποία υπηρετούσε στο Συμβούλιο, κατατάχθηκε στον βαθμό C 4, τέταρτο κλιμάκιο. Με απόφαση του Κοινοβουλίου της <DATE ISO="19921126">26ης Νοεμβρίου 1992</DATE>, μετατάχθηκε στο όργανο αυτό από τις 16 Νοεμβρίου του αυτού έτους, χωρίς μεταβολή βαθμού ή κλιμακίου. Με απόφαση του Συμβουλίου της <DATE ISO="19921208">8ης Δεκεμβρίου 1992</DATE>, προήχθη στον βαθμό C 3, πρώτο κλιμάκιο, αναδρομικώς από την <DATE ISO="19920101">1η Ιανουαρίου 1992</DATE>. Με απόφαση του Κοινοβουλίου της <DATE ISO="19930201">1ης Φεβρουαρίου 1993</DATE>, με την οποία ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19921126">26ης Νοεμβρίου 1992</DATE>, η σύζυγος του προσφεύγοντος μετατάχθηκε στο Κοινοβούλιο και κατατάχθηκε στον βαθμό C 3, πρώτο κλιμάκιο. Τέλος, μετά από ανακοίνωση στις διοικητικές υπηρεσίες του Κοινοβουλίου του υπολογισμού της αρχαιότητάς της κατά κλιμάκιο, η κατάταξη της τροποποιήθηκε και κατατάχθηκε στον βαθμό C 3, δεύτερο κλιμάκιο, με απόφαση του Κοινοβουλίου της <DATE ISO="19930217">17ης Φεβρουαρίου 1993</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Αφού έλαβε τις πληροφορίες σχετικά με την οικογενειακή κατάσταση του προσφεύγοντος για το 1993, το Κοινοβούλιο θεώρησε ότι αυτός είχε παύσει να δικαιούται του επιδόματος στέγης από την <DATE ISO="19920101">1η Ιανουαρίου 1992</DATE> λόγω της<?PAGE NO="I-1233"?> αναδρομικής προαγωγής της συζύγου του στον βαθμό C 3 την ημερομηνία αυτή. Το Κοινοβούλιο αποφάσισε να ανακτήσει τα ποσά που θεώρησε ότι είχαν καταβληθεί αχρεωστήτως στον προσφεύγοντα, τα οποία ανήρχοντο συνολικώς σε <FT TYPE="NUMBER">267628</FT> βελγικά φράγκα (BFR). Ο προσφεύγων ενημερώθηκε για την απόφαση αυτή πρώτα με τη διαβίβαση αντιγράφου ενός υπηρεσιακού σημειώματος της <DATE ISO="19931122">22ας Νοεμβρίου 1993</DATE> της υπηρεσίας <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201C"/>Καθεστώς και διαχείριση προσωπικού<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/> προς την υπηρεσία <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201C"/>Εκκαθαρίσεις<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>, το οποίο ανέφερε ότι από την <DATE ISO="19920101">1η Ιανουαρίου 1992</DATE> δεν <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201C"/>δικαιούται πλέον του επιδόματος στέγης<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> λόγω της <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201C"/>προαγωγής στον βαθμό C 3/2 της συζύγου του<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>. Στη συνέχεια, ο προϊστάμενος της υπηρεσίας <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201C"/>Καθεστώς και διαχείριση προσωπικού<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, η κα Puech, απηύθυνε στον προσφεύγοντα ένα έγγραφο με ημερομηνία <DATE ISO="19940119">19 Ιανουαρίου 1994</DATE>, εξηγώντας σε αυτόν ότι το αρνητικό ποσό των <FT TYPE="NUMBER">267628</FT> BFR που περιείχετο στο εκκαθαριστικό σημείωμα των αποδοχών του για τον Φεβρουάριο του 1993 αντιπροσώπευε το επίδομα στέγης που δεν εδικαιούτο πλέον από τον Ιανουάριο του 1992. Με το έγγραφο αυτό, η κα Puech διευκρίνιζε ότι η ανάκτηση του ποσού αυτού θα γινόταν σταδιακά σε διάστημα εννέα μηνών, με μηνιαίες παρακρατήσεις <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> BFR κατά τους πρώτους οκτώ μήνες, και καλούσε τον προσφεύγοντα, στην περίπτωση που η σταδιακή αυτή ανάκτηση θα ήταν δύσκολο να συμβιβαστεί με την προσωπική του κατάσταση, να επικοινωνήσει μαζί της.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Με έγγραφο της <DATE ISO="19940125">25ης Ιανουαρίου 1994</DATE>, το οποίο απευθύνθηκε στην κα Puech, ο προσφεύγων αμφισβήτησε την απόφαση αυτή. Δεδομένου <HT TYPE="ITALIC">ότι</HT> το Κοινοβούλιο, με αιτιολογημένο έγγραφο της <DATE ISO="19940204">4ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, ενέμεινε στην άποψη του, ο προσφεύγων υπέβαλε, με έγγραφο της <DATE ISO="19940222">22ας Φεβρουαρίου 1994</DATE>, ρητή διοικητική ένσταση βάσει του άρθρου 90 του ΚΥΚ κατά της αποφάσεως που περιέχεται στο έγγραφο της <DATE ISO="19940119">19ης Ιανουαρίου 1994</DATE>. Ζήτησε την ακύρωση της αποφάσεως αυτής και την αποκατάσταση της ζημίας που του προκλήθηκε εντεύθεν.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Μηνιαίες παρακρατήσεις <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> BFR επί των αποδοχών του προσφεύγοντος έγιναν επί πέντε συνεχόμενους μήνες, αρχής γενομένης τον Φεβρουάριο του-1994.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Η αίτηση αναιρέσεως αφορά μόνο την εφαρμογή από το Πρωτοδικείο του άρθρου 85 του ΚΥΚ, οπότε θα εξεταστεί μόνο το σχετικό με το άρθρο αυτό μέρος της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1234"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η εφαρμογή του άρθρου 85 του ΚΥΚ στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Το άρθρο 85 του ΚΥΚ ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>Κάθε ποσό που κατεβλήθη αχρεωστήτως αναζητείται αν ο λαβών εγνώριζε την αντικανονικότητα της καταβολής ή αν η αντικανονικότητα ήταν τόσο εμφανής ώστε δεν ηοΰνατο να την αγνοεί.<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Στη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε ότι, κατά πάγια νομολογία, η περιεχόμενη στη διάταξη αυτή έκφραση <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>τόσο εμφανής<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> δεν σημαίνει ότι ο υπάλληλος που έλαβε τα αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά απαλλάσσεται από κάθε προσπάθεια σκέψεως ή ελέγχου. Αντιθέτως, οφείλεται επιστροφή όταν πρόκειται για σφάλμα που δεν θα διέφευγε από υπάλληλο με συνήθη επιμέλεια ο οποίος θεωρείται ότι γνωρίζει τους κανόνες που διέπουν τον μισθό του (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19940224">24ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="CST" NO.CASE="T-93/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="II-201">Τ-93/92, Burek κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. II-201</REF.DOC.ECR>, σκέψη 29, και της <DATE ISO="19940210">10ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="CST" NO.CASE="T-107/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="II-143">Τ-107/92, White κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. II-143</REF.DOC.ECR>, σκέψη 33). Το Πρωτοδικείο υπενθύμισε επίσης ότι, για να εκτιμηθεί αν ο περί ου πρόκειται υπάλληλος επέδειξε επαρκή επιμέλεια, επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη η ικανότητα του να προβεί στις αναγκαίες εξακριβώσεις (απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19940224">24ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="CST" NO.CASE="T-38/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="II-227">Τ-38/93, Stahlschmidt κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. Π-227</REF.DOC.ECR>, σκέψη 19).</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Στη συνέχεια, το Πρωτοδικείο προσδιόρισε, στην σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τον κανόνα που διέπει τη χορήγηση του επιμάχου επιδόματος, δηλαδή το άρθρο 1, παράγραφος 3, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, κατά το οποίο ο υπάλληλος δεν απολαύει του επιδόματος στέγης, πλην ειδικής αποφάσεως της ΑΔΑ, στην περίπτωση που ο σύζυγος του ασκεί κερδοσκοπική επαγγελματική δραστηριότητα η οποία αποφέρει <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>επαγγελματικό εισόδημα ανώτερο από τον ετήσιο βασικό μισθό ενός υπαλλήλου με βαθμό C 3, τρίτο κλιμάκιο, (...) πριν από την αφαίρεση του φόρου<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>, και<?PAGE NO="I-1235"?> κατέληξε, στη σκέψη 48, ότι ο κανόνας αυτός πρέπει να θεωρείται αρκούντως σαφής ώστε υπάλληλος της κατηγορίας Α, ο οποίος εργάζεται στα κοινοτικά όργανα από το 1980, να μπορεί να προσδιορίσει το κρίσιμο όριο πέρα από το οποίο δεν δικαιούται πλέον του επιδόματος στέγης, πλην ειδικής αποφάσεως της ΑΔΑ. Συναφώς, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι ο αναιρεσείων δεν αμφισβήτησε το ότι θεωρείται ótl γνωρίζει <HT TYPE="ITALIC">τις</HT> αποδοχές της συζύγου του.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Εξάλλου, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τη νομολογία σύμφωνα με την οποία ο υπάλληλος, ο οποίος, λόγω του ότι καθυστέρησε να γνωστοποιήσει στη διοίκηση μεταβολή της οικογενειακής του καταστάσεως, έχει περιέλθει, εξ αιτίας της δικής του συμπεριφοράς, σε αντικανονική κατάσταση, δεν μπορεί να επικαλεστεί την καλή του πίστη προκειμένου να απαλλαγεί από την υποχρέωση να επιστρέψει επίδομα το οποίο συνέχισε να εισπράττει χωρίς να το δικαιούται (προαναφερθείσα απόφαση White κατά Επιτροπής, σκέψη 50) και εκτίμησε ότι ο αναιρεσείων όφειλε, το λιγότερο, να γνωστοποιήσει τη μεταβολή της οικογενειακής του καταστάσεως, καθότι αυτή καθορίζει το δικαίωμα λήψεως οικογενειακών επιδομάτων. Όμως, παρέλειψε να πληροφορήσει το Κοινοβούλιο για την από <DATE ISO="19921101">1ης Νοεμβρίου 1992</DATE> προαγωγή της συζύγου του από το Συμβούλιο στον βαθμό C 4, τέταρτο κλιμάκιο.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Στις σκέψεις 50 έως 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο εξέτασε το ποσό της υπερβάσεως στην προκειμένη υπόθεση, προκειμένου να το συγκρίνει με το αντίστοιχο ποσό στην προαναφερθείσα υπόθεση White κατά Επιτροπής, την οποία επικαλέστηκε ο αναιρεσείων προς στήριξη της απόψεως του ότι η υπέρβαση ήταν τόσο μικρή ώστε δεν ήταν εμφανώς αντικανονική. Αφού προσδιόρισε το ποσό της υπερβάσεως σε <FT TYPE="NUMBER">87000</FT> BFR κατ' έτος, το Πρωτοδικείο εκτίμησε ότι πρόκειται περί μη αμελητέου ποσού, το οποίο δεν μπορούσε να διαφύγει της προσοχής υπαλλήλου που επιδεικνύει τη συνήθη επιμέλεια.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω το Πρωτοδικείο συνήγαγε, στη σκέψη56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, επιδεικνύοντας τη συνήθη επιμέλεια, ο αναιρεσείων όφειλε να αντιληφθεί την εμφανή αντικανονικότητα των εν λόγω καταβολών και ότι, κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο εδικαιούτο να αναζητήσει τα ποσά<?PAGE NO="I-1236"?> που καταβλήθηκαν αχρεωστήτως ως επίδομα στέγης από την <DATE ISO="19921101">1η Νοεμβρίου 1992</DATE> μέχρι <HT TYPE="ITALIC">τις</HT> <DATE ISO="19931130">30 Νοεμβρίου 1993</DATE>. Το Πρωτοδικείο διαπίστωσε επί πλέον ότι ο αναιρεσείων εξ αιτίας της δικής του συμπεριφοράς — παραλείποντας να γνωστοποιήσει στη διοίκηση τη γενομένη την <DATE ISO="19921101">1η Νοεμβρίου 1992</DATE> προαγωγή της συζύγου του στον βαθμό C 4, τέταρτο κλιμάκιο — είχε περιέλθει σε αντικανονική κατάσταση και ότι επομένως δεν μπορούσε να επικαλεστεί την καλή του πίστη προκειμένου να απαλλαγεί της υποχρεώσεως επιστροφής των αχρεωστήτως καταβληθέντων.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η αίτηση αναιρέσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Με το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο του, ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, να <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>κηρύξει παραδεκτή και βάσιμη την έφεση<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>, να <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>μεταρρυθμίσει<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> την απόφαση του Πρωτοδικείου, να κηρύξει βάσιμη την προσφυγήαγωγή και, κατά συνέπεια, να ακυρώσει την περιεχόμενη στο έγγραφο της <DATE ISO="19940119">19ης Ιανουαρίου 1994</DATE> απόφαση του Κοινοβουλίου να ανακτήσει το ποσό των <FT TYPE="NUMBER">267628</FT> BFR.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Ο αναιρεσείων προβάλλει μόνον έναν λόγο αναιρέσεως αντλούμενο από το ότι το Πρωτοδικείο δεν εφάρμοσε ορθώς το άρθρο 85 του ΚΥΚ, καθότι έκρινε ότι <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>το εμφανές<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> του σφάλματος, το οποίο δικαιολογεί την προσφυγή στο άρθρο 85, αποδεικνύεται απλώς και μόνο με την υπέρβαση του ορίου που προβλέπεται στο άρθρο 1 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Για να καταλήξει το συμπέρασμα αυτό, το Πρωτοδικείο, σύμφωνα με τον αναιρεσείοντα, έλαβε υπόψη την προαναφερθείσα απόφαση White κατά Επιτροπής, αφενός, κατά τρόπο μερικό, καθότι το συμπέρασμα στην υπόθεση εκείνη στηρίχθηκε σε διάφορα στοιχεία που εκτιμήθηκαν ως σύνολο και όχι σε ένα και μοναδικό στοιχείο, και, αφετέρου, κατά τρόπο αυθαιρέτως ευρύ, καθότι το μοναδικό στοιχείο που έλαβε υπόψη το Πρωτοδικείο, δηλαδή η υπέρβαση του ορίου, προκύπτει ως η αντικειμενική και απόλυτη προϋπόθεση για να δικαιολογηθεί η εφαρμογή εν προκειμένω του άρθρου 85 του ΚΥΚ. Κατά τον αναιρεσείοντα, η απόφαση με την οποία διαπιστώθηκε ότι το ποσό, αυτό καθαυτό, των <FT TYPE="NUMBER">87000</FT> BFR αποδεικνύει το εμφανές του σφάλματος και συνεπάγεται την εφαρμογή του άρθρου 85, ουδόλως είναι αιτιολογημένη και δεν τηρεί τις αρχές περί του βάρους αποδείξεως.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1237"?><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Το Κοινοβούλιο θεωρεί ότι. η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, οπότε πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η εκτίμηση του Δικαστηρίου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως με αιτιολογημένη διάταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Από απλή σύγκριση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και του τρόπου που την κατενόησε ο αναιρεσείων προκύπτει προδήλως ότι αυτός την κατενόησε τόσο εν μέρει όσο και εσφαλμένως. Συγκεκριμένα, για να θεμελιώσει το εμφανές του σφάλματος, το Πρωτοδικείο δεν στηρίχθηκε μόνο στο ποσό της υπερβάσεως, αλλά και, αφενός, στον σαφή χαρακτήρα του κανόνα του άρθρου 1, παράγραφος 3, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, στο επίπεδο ευθύνης του αναιρεσείοντος (<QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>κατηγορία Α<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>) και στη διάρκεια της επαγγελματικής του πείρας εντός των κοινοτικών οργάνων (<QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>από το 1980<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>), καθώς και, αφετέρου, στο ότι ότι αναιρεσείων παρέλειψε να πληροφορήσει το Κοινοβούλιο για την προαγωγή της συζύγου του.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Εφόσον με την αίτηση αναιρέσεως προβάλλεται ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση στηρίζεται σε ένα και μόνο στοιχείο, ενώ απλώς και μόνον από την ανάγνωση αυτής προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο για να καταλήξει στο συμπέρασμα του έλαβε υπόψη ένα σύνολο περιστατικών, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθεί προδήλως αβάσιμη και να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο δυνάμει του άρθρου 118 έχει εφαρμογή επί της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο<?PAGE NO="I-1238"?> αίτηση αναιρέσεως, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου <HT TYPE="ITALIC">ότι</HT> αυτός ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας διαδικασίας.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="19970306">6 Μαρτίου 1997</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>R. Grass</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος του πρώτου τμήματος</P><P>L. Sevón</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>