Richtlijn van
Richtlijn van
Deze richtlijn heeft richtlijn 78/319/EEG van de Raad van
De eerdere richtlijn 78/319 vormde een zelfstandig rechtskader dat geen aanvulling was op dat van richtlijn 75/442.
alle afvalstoffen die voorkomen op een lijst die overeenkomstig de procedure van artikel 18 van richtlijn 75/442/EEG en op basis van de bijlagen I en II bij deze richtlijn uiterlijk zes maanden vóór de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn is opgesteld. Deze afvalstoffen moeten een of meer van de in bijlage III vermelde eigenschappen bezitten. In de lijst worden de oorsprong en de samenstelling van de afvalstoffen en in voorkomend geval de concentratiegrenswaarden in aanmerking genomen. De lijst wordt op gezette tijden aan een hernieuwd onderzoek onderworpen en zo nodig volgens dezelfde procedure herzien, alle andere afvalstoffen die naar het oordeel van een lidstaat een of meer van de in bijlage III vermelde eigenschappen bezitten. Dergelijke gevallen worden bekendgemaakt aan de Commissie en overeenkomstig de procedure van artikel 18 van richtlijn 75/442/EEG, met het oog op aanpassing van de lijst, aan een hernieuwd onderzoek onderworpen.
Volgens artikel 18, lid 1, van richtlijn 75/442 wordt de Commissie in die procedure bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt advies uit over dít ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het comité. Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in voor de te nemen maatregelen. Indien de Raad drie maanden na de indiening van het voorstel geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld.
De in bijlage III vermeide eigenschappen die de afvalstoffen gevaarlijk maken, zijn de volgende:
De Commissie heeft in haar schriftelijke opmerkingen verklaard, dat zij van de lidstaten talrijke mededelingen heeft ontvangen met betrekking tot als gevaarlijk aangemerkte afvalstoffen en dat zij doende is om de gemeenschapslijst voor de eerste keer bij te werken. Van deze mededelingen was geen enkele van Italië afkomstig.
GURI, gewone bijlage nr. 33, van
Decreet van
De verwijzing naar de bijlagen G, H en 1 is ingelast bij besluitwet nr. 389/97.
Fornasar en de medeverdachten hebben in hun schriftelijke opmerkingen vermeld, dat strafvervolging is ingesteld tegen drie werknemers van Fincantieri, namelijk de directeur van de vervoersonderneming en de twee opzichters van de stortplaats.
De nationale rechter vermeldt dat Fincantieri in hun fabrieken verschillende soorten van timmerwerk uitvoert: scheepsbouw in droogdok, inclusief de binnenaankleding; industriële activiteiten op mechanicagebied en daarmee verband houdende sectoren van de scheepsbouw, inclusief de bouw, uitrusting, reparatie en sloop van schepen.
De verwijzende rechter vermeldt, dat MDI een grondstof is voor de productie van tal van kunstharsen die bij de vervaardiging van auto-onderdelen, bewegende delen, kunststoffen, bekledingen, verf enzovoort worden gebruikt. MDI wordt derhalve in diverse productiesectoren op grote schaal toegepast.
De nationale rechter wijst erop, dat de Italiaanse doctrine en jurisprudentie ertoe neigen de lijst van als gevaarlijk geclassificeerde afvalstoffen als uitputtend te zien.
Zij beroepen zich in het bijzonder op het arrest van
Zie onder meer arresten van
Zie onder meer arresten van
Zie in het bijzonder arresten van
De Griekse versie van richtlijn 91/689 vermeldt abusievelijk artikel 130 R EG-Verdrag als rechtsgrondslag in plaats van artikel 130 S dat de juiste grondslag vormt.
Zie in die zin Dellis, G., Κοινοτικό Δίκαιο Περιβάλλοντος. Οι διαστάσεις της τροοτασίας τον περιβάλλοντος ουην κοινοτική έννομη τάξη (Communautair milieurecht. De omvang van de bescherming van het milieu in de communautaire rechtsorde), Athene, uitgave Ant. Sakkoulas, 1998 (431 blz.), § 112.
Zie arrest Hof van
Zie voor een gedetailleerde bespreking van de richtlijn, N. De Sadeleer, Le droit communautaire et les déchets, Paris, LGDJ et Bruylant, 1995 (671 blz.), blz. 293 en in het bijzonder blz. 296 e.V.
Ik wijs erop, dat de Commissie in haar voorstel (93 C 271/06) voor wijziging van richtlijn 91/689/EEG [Com(93) 425 def.,
Veelzeggend is ook, dat de oude richtlijn 78/319, die op basis van de artikelen 100 en 235 EG-Verdrag (thans de artikelen 94 EG en 308 EG) was vastgesteld, de gevaarlijke afvalstoffen naar de wijze van ontstaan definieerde. Zo waren volgens artikel 1, sub b,
Ik wijs erop dat in de eerste overweging van de considerans van richtlijn 94/31/EG van de Raad van
Zie N. de Sadeleer, reeds aangehaald, blz. 307.
Op grond van artikel 130 T EG-Verdrag kunnen zij namelijk hetzij alle afvalstoffen als gevaarlijk aanmerken waarvan andere wetenschappelijke studies {al dan niet achteraf) laten zien dat zij bepaalde als gevaarlijk beschouwde eigenschappen bezitten, herzij door uitbreiding van de reikwijdte van de voorziene criteria waarmee de in bijlage III genoemde karakteristieke eigenschappen van het gevaar van de afvalstoffen worden vastgesteld. Derhalve is het niet alleen mogelijk om afvalstoffen als
Het voorstel van de Commissie vermeldde als rechtsgrondslag artikel 100 A van het Verdrag, maar de Raad gaf de voorkeur aan artikel 130 S: zie het voorstel voor een richtlijn COM(88) 391 def., aangehaald in voetnoot 25.
Zie met betrekking tot de keuze van een rechtsgrondslag (artikel 100 A of artikel 130 S van het Verdrag) tevens arrest van
Zie dienaangaande mijn conclusie (punt 49) in de zaak Nijhuis (arrest van
Over de algemene problematiek van een dergelijke kerninhoud, zie met name Meyer-Bisch P. (uitg),
Gevaarlijk zijn bijvoorbeeld die afvalstoffen die door hun oorsprong, samenstelling of de concentratiegrenswaarden van bepaalde bestanddelen een gevaar vormen voor de volksgezondheid of het milieu. Dat is met name het geval bij de afvalstoffen die in de gemeenschapslijst zijn opgenomen.
Deze substantiële herformulering van de bepalingen van secundair gemeenschapsrecht als gevolg van de erkenning van een onaantastbare beschermingskern van de sociale rechten is te vergelijken met de gangbare rechtspraktijk van de nationale rechterlijke instanties bij de constitutionele toetsing van wetten. Hoewel de constitutionele bepalingen inzake de bescherming van sociale rechten in beginsel verplichtingen scheppen voor de staten, verlenen zij de burger geen aanspraken die hij in rechte met succes kan inroepen tegen overheidsautoriteiten die hebben verzuimd om deze rechten te effectueren. De vaststelling van de onrechtmatigheid van dit verzuim zal namelijk, juist omdat eerdere regelgeving ontbreekt, niet tot de gewenste realisering van die rechten leiden, en de rechter is niet bevoegd om op stoel van de wetgever of van het bestuur te gaan zitten en hun taak uit te oefenen. Indien echter maatregelen ter uitvoering van de constitutionele bepalingen zijn vastgesteld, kan een materiële toetsing plaatsvinden en kan nietigverklaring van deze maatregelen tot het ontstaan van een onaantastbare normatieve kerninhoud leiden, waarmee alle latere vormen van regelgeving rekening hebben te houden. Zie mijn conclusie in de zaak Nijhuis, aangehaald in voetnoot 30.
Vermeldenswaard is dat de onderhavige zaak de tegenhanger vormt van de situatie die aan de orde was in het arrest van
Artikel 130 T van het Verdrag verbiedt maatregelen van afgeleid gemeenschapsrecht die de lidstaten verhinderen om verdergaande beschermingsmaatregelen voor het milieu te handhaven of te treffen; het verbiedt echter niet de lidstaten dergelijke maatregelen te treffen, ook niet indien gemeenschapsmaatregelen ontbreken en al helemaal niet wanneer deze wel zijn genomen, maar ongeldig zijn verklaard.
Voor de kwalificatie van een afvalstof als gevaarlijk dient volgens het door richtlijn 91/689 en beschikking 94/904 in het leven geroepen stelsel een bepaalde procedure te worden gevolgd, die uit drie opeenvolgende fasen bestaat. Om te beginnen moet de oorsprong van de afvalstof naar de aard of activiteit waarbij deze ontstaat, de aard van het productieproces en de aard van de afvalstof worden bepaald. Daarbij dient men zich te houden aan de opschriften van de afzonderlijke hoofdstukken (categorieën) van de lijst van gevaarlijke afvalstoffen die als bijlage bij beschikking 94/904 is gepubliceerd. Voor de kwalificatie gevaarlijk heeft vervolgens binnen een hoofdstuk de bijzondere categorie voorrang boven de algemene categorie. Binnen de bijzondere categorie heeft de bijzondere definitie voorrang boven de algemene (definitie voor de kwalificatie van een afvalstof naar zijn oorsprong. Wanneer na de kwalificatie naar de oorsprong blijkt dat de afvalstof in de lijst is opgenomen, wordt deze gevaarlijk geacht. Is deze daarentegen niet in de lijst opgenomen, dan dient een onderzoek plaats te vinden aan de hand van de hoofdstukken (categorieën) die niet van de oorsprong, maar van de aard van de afvalstof uitgaan, zoals hoofdstuk 13 [Afgewerkte olie [exclusief spijsolie (...)]] en 14 (Afval van organische stoffen die als oplosmiddel zijn gebruikt).
De specifieke hoofdstukken voor afvalstoffen kunnen afhangen van meerdere hoofdstukken/categorieën die uitgaan van de oorsprong. Wanneer in dit geval door het grote aantal verschillende oorsprongsmogelijkheden niet mogelijk is afvalstoffen naar hun oorsprong te classificeren, dient, zoals de Duitse regering naar voren brengt, uiteindelijk geen classificatie naar oorsprong plaats te vinden, maar naar afvalsoort, en dient de categorie afvalstoffen te worden bepaald die aan de formele Tcenmerken ervan beantwoordt. De Duitse regering geeft als voorbeeld afval dat afkomstig is van olie/waterscheiders, dat wordt opgezogen met daartoe bestemde tankwagens door diverse ondernemingen uit de chemische industrie [hierop zouden hoofdstuk 06 (Afval van anorganische chemische processen) en 07 (Afval van organische chemische processen) van toepassing zijn]: Deze afvalstoffen zouden eigenlijk onder verschillende oorsprongsrubrieken te classificeren zijn. Aangezien deze afvalstoffen in één enkel vat worden verzameld, kunnen zij niet duidelijk onder een bepaalde oorsprongsrubriek worden gerangschikt. Zij dienen te worden ingedeeld onder hoofdstuk 13 betreffende de soorten afval (afgewerkte olie, exclusief spijsolie), in de subcategorie 1305 (Inhoud van olie/waterscheiders), afvalsoort
De Commissie merkt op, dat het Koninkrijk Denemarken met een beroep op de in bijlage III bij richtlijn 91/689 genoemde eigenschappen inderdaad van mening is dat difenylmethaan di-isocyanaat een gevaarlijke afvalstof is, en dat Denemarken dit aan de Commissie heeft medegedeeld. In haar opmerkingen wijst de Oostenrijkse regering erop, dat zij heeft verzocht om uitdrukkelijke opneming van difenylmethaan di-isocyanaat in de gemeenschapslijst.