De Duitse firma Kühlhaus Zentrum AG, verzoekster in het hoofdgeding, heeft als eigenares van een particulier douane-entrepot op 12 november 1975 een partij bevroren rundvlees uit Argentinië doen inklaren. De invoer is geschied in het kader van een tariefcontingent, door de Gemeenschap krachtens GATT-overeenkomsten ten behoeve van derde landen opengesteld. Door die contingentering — waarvoor een douanerecht van 20 % gold — kon een bepaalde hoeveelheid vlees vrij van heffing worden ingevoerd,

Toen de waar vervolgens werd belast met een monetair compenserend bedrag van DM 1866,80, maakte verzoekster in het hoofdgeding tegen de aanslag bezwaar: het monetaire compenserende bedrag zou volgens haar, door toepassing van de coëfficiënt bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1380/75, moe ten worden verlaagd met DM 1483,20, dat wil zeggen met het bedrag met dat bij vermenigvuldiging van de vastgestelde heffing met de in artikel 4, lid 3, bedoelde coëfficiënt, op de heffing in mindering moet worden gebracht.

Nadat het Hauptzollamt te Hamburg-Harburg, verweerder in het hoofdgeding, het bezwaarschrift had verworpen, is de zaak bij het Finanzgericht te Hamburg aanhangig gemaakt.

Het Finanzgericht was van oordeel dat zich ten deze een probleem voordeed dat de uitlegging en, eventueel, de rechtsgeldigheid van het gemeenschapsrecht betrof en heeft bij beschikking van 1 juni 1977, krachtens artikel 177 van het EEG-verdrag, het geding geschorst met verzoek aan het Hof om een prejudiciële beslissing inzake de navolgende vragen:

De verwijzingsbeschikking is op 4 juli 1977 ter griffie van het Hof ingeschreven. Het Hof heeft, op rapport van de rechter-rapporteur en de advocaat-generaal gehoord, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan en de zaak naar de Eerste Kamer te verwijzen.

Volgens verzoekster in het hoofdgeding blijkt uit de zevende overweging van de considerans van. verordening nr. 1380/75, dat een juiste berekening der monetaire compenserende bedragen weliswaar medebrengt dat er verschillende percentages worden aangehouden al naar gelang het om het handelsverkeer met andere Lid-Staten dan wel met derde landen gaat, doch dat ter vereen voudiging — en overeenkomstig het in verordening nr. 1463/73 bepaalde — in beide gevallen dezelfde percentages dienen te worden vastgesteld. De normaliter nodige aanpassing der monetaire compenserende bedragen is daardoor opgeschoven naar de belastingen bij invoer, de restituties en alle andere in het handelsverkeer met derde landen te heffen of toe te kennen bedragen.

Daardoor zijn de monetaire compenserende bedragen, geldende voor — casu quo toegepast op — de invoer uit derde landen in de Bondsrepubliek Duitsland, te hoog wanneer pas later tot invordering der heffingen wordt overgegaan. In zodanig geval blijft immers de naar de heffingen verschoven correctie der monetaire compenserende bedragen achterwege. De aanpassing dient derhalve de monetaire compenserende bedragen zelf te betreffen: zij dienen te worden verminderd met het bedrag, verkregen bij vermenigvuldiging van de monetaire coëfficiënt met de heffing.

Volgens verordening nr. 1380/75 dient de coëfficiënt te worden toegepast op de belastingen bij invoer, zoals ze worden geïnd, en niet zoals ze in rekeneenheden zijn vastgesteld. Dit heeft ook te gelden wanneer uitstel ertoe leidt dat zulke belastingen bij invoer in feite niet worden geheven.

Een andere uitlegging van verordening nr. 1380/75 zou in strijd komen met het discriminatieverbod en met het beginsel dat gelijkheid van behandeling verlangt, en wel met name ook met artikel 40, lid 3, van het EEG-Verdrag. Om te beginnen zou het komen tot een ongerechtvaardigde gelijke behandeling van ongelijke casusposities; er zouden — zonder dat er met betrekking tot de overige invoerbelastingen tot correctie wordt overgegaan — gelijke monetaire compenserende bedragen worden geïnd op importen uit Lid-Staten èn uit derde landen, ofschoon er bij invoer uit derde landen in de Bondsrepubliek Duitsland uiteraard lagere lasten hebben te gelden.

Daarentegen worden gelijke casusposities zonder geldige reden ongelijk behandeld. Enerzijds worden importen uit derde landen zwaarder belast dan importen uit Lid-Staten. Anderzijds worden de importen uit derde landen in de Bondsrepubliek Duitsland zwaarder belast dan de importen uit derde landen in andere Lid-Staten. De andere Lid-Staten komen in zulke gevallen in het genot van het exacte voordeel dat hun door het monetaire compenserende bedrag en het uitstel der heffingen wordt verschaft. De Duitse importeurs hebben een onaangepast — en daardoor te hoog — monetair compenserend bedrag te betalen.

De Commissie wijst er om te beginnen op dat de 'gestelde vragen niet tot de vleessector beperkt zijn gebleven doch, geheel in het algemeen, waren en invoer uit derde landen betreffen. Wel heeft zij zich in haar overwegingen beperkt tot de bijzondere aspecten van de invoer waarom het in hoofdgeding gaat.

De Commissie brengt vervolgens haar uitlegging ter sprake van de ten deze doorslaggevende verordening nr. 974/71, in welker artikel alleen te lezen valt dat de aangehouden percentages (vastgeteld naar gelang van de ontwikkeling der monetaire situatie) op de prijzen van toepassing zijn, waarbij zij zich heeft laten leiden door de aan het systeem ten grondslag liggende bedoeling compensatie te bieden voor het feit dat de prijzen als gevolg van bedoelde ontwikkeling der monetaire situatie waren gaan divergeren. Voor de intracommunautaire handel heeft zij gerefereerd aan de garantieprijzen (met name: de interventieprijzen). Daarentegen ligt, wat de handel met derde landen betreft, in de heffingen en restituties reeds een gedeeltelijke monetaire compensatie besloten (uitgedrukt in rekeneenheden en met behulp van de wisselkoers — en later met behulp van de zogenaamde groene koers — in nationale munteenheden omgerekend, overbruggen deze bedragen het gehele verschil tussen de wereldmarktprijzen die het uitgangspunt vormden en het prijspeil in de betrokken Lid-Staat). Bij de berekening van de jegens derde landen toepasselijke monetaire compenserende bedragen is dan ook uitsluitend gerefereerd aan het gedeelte der prijzen waarvoor de heffingen of restituties geen compensatie boden, dat wil zeggen aan de wereldmarktprijzen die eraan ten grondslag liggen. In een tweede fase heeft de Commissie, op administratieve vereenvoudiging bedacht, wat de monetaire compensatie betreft uniforme basisbedragen vastgesteld, berekend naar de communautaire garantieprijzen. Die bedragen moesten evenwel worden gecorrigeerd, omdat de heffing of de restitutie reeds de nodige compensatie had gebracht. De Commissie heeft dan ook in haar sedert 1 maart 1973 vastgestelde verordeningen (nr. 648/73 van 1. 3. 1973 en 1463/73 van 30. 5. 1973) een zogenaamde monetaire coëfficiënt vastgesteld welke voor Lid-Staten met gerevalueerde munteenheid het revaluatie-effect dekte en voor Lid-Staten met gedevalueerde munteenheid het devaluatie-effect. Voor de Bondsrepubliek Duitsland is het effect van de revaluatie van de DM ten opzichte van de groene koers thans op 7,5 % te stellen, zodat de monetaire coëfficiënt bedraagt: 0,925 % 100-7,5100

Voor Frankrijk bedraagt het effect van de devaluatie van de FF thans 14,5 %, zodat de monetaire coëfficiënt 1,145 % 100+14,5100

bedraagt.

Volgens de thans toegepaste wijze van berekening vormen het monetair compenserende basisbedrag en de monetaire coëfficiënt een eenheid: het werkelijke monetaire compenserende bedrag. Men zou zich dus op het eerste gezicht geneigd kunnen gevoelen te concluderen dat het in casu toegepaste monetaire compenserende bedrag te hoog is, omdat vrijstelling van de heffing ertoe geleid heeft dat de normale correctie — via de monetaire coëfficiënt — achterwege is gebleven. Maar het verschil tussen het werkelijk toegepaste monetaire compenserende bedrag en het in theorie juist berekende monetaire compenserende bedrag is praktisch te verwaarlozen. De berekening van verzoekster in het hoofdgeding — die meent dat er boven bedoeld bedrag DM 1483,20 teveel is berekend — berust op onjuiste gegevens. Zij wenst het monetaire compenserende bedrag te zien verminderd met een bedrag gelijk aan de som welke op de theoretische heffing in mindering zou zijn gebracht via de destijds geldende monetaire vermenigvuldigingscoëfficiënt (0,9 %), dat wil zeggen met 10 %.

Rechtens zou zulk een wijze van berekening evenwel niet door de beugel kunnen, immers bij gebreke van een feitelijk toegepaste heffing zou men tevergeefs zoeken naar een referentiepunt voor de toepassing van de monetaire coëfficiënt; bovendien zou men in strijd komen met artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1380/75. De berekening van het monetaire compenserende bedrag kan hoogstens worden gecorrigeerd door tot de oorspronkelijke wijze van berekening terug te keren en in zulke gevallen het monetaire compenserende bedrag te berekenen op grondslag van de wereldmarktprijs voor de geïmporteerde waar. Volgens die berekening zou verzoekster in het hoofdgeding er ongeveer 7 pfennig per kilogram, dat wil zeggen DM 193,46 (± 1 % van de waarde) op vooruit gaan. Het verschil tussen beide uitkomsten is een gevolg van het feit dat de berekening van het monetaire compenserende bedrag bij het onderhavige produkt door twee specifieke factoren wordt beïnvloed. In de eerste plaats wordt bij rundvlees het monetaire compenserende basisbedrag niet op grond van de interventieprijs berekend, doch op grond van een met 10 % verlaagde prijs — om aldus het werkelijk niveau van de wereldmarktprijzen in deze sector als geheel meer recht te doen wedervaren —. In de tweede plaats worden er ter berekening van de monetaire compenserende bedragen op hetgeen uit het litigieuze rundvlees 'wordt vervaardigd andere berekeningscoëfficiënten (veredeling) toegepast dan voor de berekening van de heffing. Het monetaire compenserend basisbedrag voor het litigieuze produkt is dus lager dan een bedrag berekend volgens de beginselen die ten aanzien van de heffing gelden. Het toepassen van de monetaire coëfficiënt op de heffing leidt aldus tot een verdere verlaging van het totale monetaire compenserende bedrag dan het geval zou zijn indien men bij zijn berekening aanstonds van de wereldmarktprijs zou zijn uitgegaan. Uiteindelijk leidt dit tot een relatieve bevoordeling van invoer naar landen met een gerevalueerde munteenheid en tot relatieve benadeling van invoer naar landen met gedevalueerde munteenheid. Het zou evenwel niet juist zijn dit aan het stelsel eigen voordeel ook na het wegvallen van de heffing via de coëfficiënt in stand te houden.

De bijzonderheden van de wijze van berekening van het monetaire compenserende bedrag in de sector rundvlees leiden er, kortom, toe dat, ongeacht de wijze van berekening waarvan men zich bedient, de theoretisch ideale oplossing niet steeds kan worden verwezelijkt. De afwijkingen blijven evenwel binnen redelijke grenzen en leiden in ieder geval niet tot verschillen die tot een verstoring van het handelsverkeer zouden kunnen voeren. De Commissie heeft het tot nu toe dan ook niet nodig geacht om van haar tegenwoordige wijze van berekening af te stappen. Wederinvoering van het oude stelsel in de sector rundvlees zou, gezien de aanhoudende prijsschommelingen op de wereldmarkt, tot een permanente actualisering (in alle Lid-Staten) leiden van de monetaire compenserende bedragen zoals die op importen uit derde landen worden toegepast. Bovendien zou het vaststellen van die wereldmarktprijzen op zich zelf een nieuwe onzekerheidsfactor worden.

De Commissie geeft het Hof in overweging de vragen van het Finanzgericht te Hamburg als volgt te beantwoorden:

Overwegende dat verzoekster in het hoofdgeding, vertegenwoordigd door de te Hamburg gevestigde advocaat K. Landry, en de Commissie van de EG, vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur P. Gilsdorf, als gemachtigde, ter terechtzitting van 24 november 1977 zijn gehoord;

dat de mondelinge behandeling vanwege de gewijzigde samenstelling der Kamer ter terechtzitting van 25 januari 1978, partijen gehoord, is heropend;

dat partijen in het hoofdgeding hebben verklaard te volharden bij hetgeen eerder namens hen was betoogd, waarna de advocaat-generaal op dezelfde terechtzitting zijn conclusie heeft genomen;