<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0100025101.case.xml"><NO.CASE>32/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0032</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>253</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>273</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810128">28. 1. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 32/80</LEFT><RIGHT>MINISTÈRE PUBLIC / KORTMANN</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στήν υπόθεση 32/80</P><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο αἴτηση τοῦ Arrondissementsrechtbank τοῦ Roermond (Κάτω Χῶρες) πρός τό Δικαστήριο, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 της συνθήκης ΕΟΚ, μέ την ὁποία ζητείται, στό πλαίσιο τῆς ποινικῆς διώξεως πού ἐκκρεμεί ἐνώπιον τοῦ ἐν λόγω δικαστηρίου κατά</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><DEFENDANTS><P>J. A. W. M. J. Kortmann,</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή ἔκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός τήν ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 36 της συνθήκης ΕΟΚ,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart καί T. Koopmans, προέδρους τμημάτων, Α. O'Keeffe, G. Bosco καί Α. Touffait, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: F. Capotorti</P><P>γραμματεύς: Α. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Ή ἀπόφαση περί παραπομπής καί οἱ παρατηρήσεις πού κατατέθηκαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ 'Οργανισμού τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ μποροῦν νά συνοψιστοῦν ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Τό Δικαστήριο επιλαμβάνεται, στην παρούσα δίκη, ενός προδικαστικοῦ ἐρωτήματος<?PAGE NO="254"?> πού ἔθεσε τό Arrondissementsrechtbank τοῦ Roermond (Κάτω Χώρες), ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ἐκκρεμεί ποινική δίωξη κατά τοῦ ὀλλανδού ἐμπόρου Kortmann γιά παράβαση ὁρισμένων ἐπιτακτικῶν διατάξεων των κανόνων περί παρασκευῆς καί ἐμπορίας φαρμάκων.</P><P>Ένας νόμος τῆς <DATE ISO="19580728">28ης 'Ιουλίου 1958</DATE> (Stb. 408) περί προμήθειας φαρμάκων (Wet op de geneesmiddelenvoorzienig) ἀποτελεί τή βάση τῶν κανόνων αὐτών. 'Εξαρτά τήν παραγωγή καί τή διάθεση φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων καί παρασκευασμάτων ἀπό τήν προηγούμενη καταχώριση τους ἀπό ἕνα College, στό όποῖο έχει ἀνατεθεί ή ἁρμοδιότητα νά τά εγκρίνει καί νά ἐπιτρέπει τή χρήση τους.</P><P>Μιά κανονιστική ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19770908">8ης Σεπτεμβρίου 1977</DATE> (Stb. 537) περί καταχωρίσεως τῶν φαρμάκων (Besluit registratie geneesmiddelen) ρυθμίζει τήν ἐκτέλεση αυτής τῆς υποχρεώσεως καταχωρίσεως. Οἱ διατυπώσεις τῆς καταχωρίσεως εἶναι οἱ ίδιες εἴτε αυτή ζητείται ἀπό τόν παρασκευαστή τοῦ προϊόντος εἴτε ἀπό τόν εισαγωγέα πού έχει εξουσιοδοτηθεί ἀπό τόν ἐν λόγω παρασκευαστή γιά τίς Κάτω Χώρες. Ἀντίθετα, προβλέπονται διαφορετικές διατυπώσεις ὅταν ἡ καταχώριση ζητείται ἀπό <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>παράλληλο εισαγωγέα<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>. Αὐτές οἱ Ιδιαίτερες διατυπώσεις περιγράφονται στό ἄρθρο 23 τοῦ Besluit registratie geneesmiddelen, πού θεσπίστηκε μετά τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19760520">20ης Μαΐου 1976</DATE> (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="104/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="613">104/75, De Peijper, Jurispr. 1976 σ. 613</REF.DOC.ECR>) καί μέ σκοπό τή συμμόρφωση πρός αύτη.</P><P>Ή διάταξη αύτη προβλέπει ὅτι τά φαρμακευτικά προϊόντα, πού ἕνας εισαγωγέας προτίθεται νά εισαγάγει παράλληλα ἀπό ένα άλλο Κράτος μέλος, πρέπει προηγουμένως νά ἀποτελέσουν τό ἀντικείμενο μιᾶς καταχωρίσεως, ἀπλουστευμένου ὅμως τύπου, δεδομένου ὅτι τό ἐν λόγω φαρμακευτικό προϊόν έχει ήδη καταχωριστεί καί ελεγχθεί προγενέστερα κατόπιν αἰτήσεως εἴτε τοῦ παρασκευαστή εἴτε τοῦ ἐξουσιοδοτημένου εισαγωγέα.</P><P>Οἱ ουσιώδεις διατάξεις τοῦ ἁπλουστευμένου συστήματος ἐλεγχου που εἰσάχθηκε μέ τόν τρόπο αυτό περιέχονται στίς παραγράφους 2 καί 3 τοῦ ἀνωτέρω ἄρθρου 23 τοῦ Besluit registratie geneesmiddelen, οἱ ὁποίες έχουν ὡς έξῆς:</P><P>"Αρθρο 23 παράγραφος 2</P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>'Οποιοσδήποτε ἐπιθυμεί νά εισαγάγει ἀπό Κράτος μέλος ένα φαρμακευτικό προϊόν, ὅπως κυκλοφορεί στην ἀγορά αὐτοῦ τοῦ Κράτους μέλους, μπορεί, κατόπιν αιτήσεως του, σύμφωνα μέ τίς ἑπόμενες παραγράφους, νά καταχωριστεί ἀπό τό College στό σχετικό βιβλίο ὡς δικαιούχος τῆς καταχωρίσεως.</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ἄν πρόκειται γιά προϊόν τό όποιο:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>είτε έχει τήν ἴδια ποιοτική καί ποσοτική σύνθεση μέ ένα φαρμακευτικό προϊόν καταχωρισμένο κατόπιν αἰτήσεως βάσει τοῦ ἄρθρου 3 παράγραφος 1 τοῦ νόμου εἴτε εἶναι σχεδόν τό ἴδιο καί έχει τήν ἴδια ἐνέργεια μέ ένα τέτοιο καταχωρισμένο φαρμακευτικό προϊόν,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>παρασκευάζεται εἴτε ἀπό τόν 'ίδιο παρασκευαστή ὅπως καί τό ἐγγεγραμμένο προϊόν εἴτε ἀπό άλλο παρασκευστή τοῦ ομίλου στόν όποιο ἀνήκει ὁ παρασκευαστής τοῦ καταχωρισμένου προϊόντος εἴτε ἀπό πρόσωπο πού έχει τήν άδεια τοῦ παρασκευαστῆ τοῦ καταχωρισμένου προϊόντος,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>παρουσιάζεται μέ τόν ἴδιο φαρμακευτικό τύπο ὅπως καί τό καταχωρισμένο προϊόν πού ἀναφέρεται ὑπό ψηφίο 1</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ἄν πρόκειται γιά φαρμακευτικό ἰδιο-σκεύσμα πού έχει ἐγκριθεί τόσο στίς Κάτω Χώρες ὅσο καί στό ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος, σύμφωνα μέ τά άρθρα 9 μέχρι 11 τῆς ὁδηγίας 75/319/ΕΟΚ<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S><?PAGE NO="255"?><P>Ἄρθρο 23 παράγραφος 3</P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Ἡ αἴτηση κατά τήν έννοια τῆς παραγράφου 2, πού υποβάλλεται γιά προϊόν προβλεπόμενο στην παράγραφο αυτή περίπτωση α, πρέπει νά περιέχει τά ἀκόλουθα στοιχεία:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>τό ὄνομα καί τή διεύθυνση τοῦ αιτοῦντος</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>τό ὄνομα τοῦ Κράτους μέλους ἀπό τό όποιο θά εισαχθεί τό φαρμακευτικό προϊόν</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>τήν ὀνομασία μέ την ὁποία, τό προϊόν πού πρόκειται νά εισαχθεί, διατίθεται στό Κράτος μέλος πού ἀναφέρεται ὑπό στοιχείο β</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>τό ὄνομα καί τή διεύθυνση τοῦ ὑπεύθυνου γιά τή διάθεση τοῦ προϊόντος στό Κράτος μέλος πού ἀναφέρεται ὑπό στοιχείο β</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>μνεία τοῦ φαρμακευτικού τύπου τοῦ προϊόντος πού πρόκειται νά εἰσαχθεῖ</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>τήν ὀνομασία τοῦ καταχωρισμένου φαρμακευτικού προϊόντος πού προβλέπεται στην παράγραφο 2 περίπτωση α καί τόν ἀριθμό πού φέρει τό προϊόν αὐτό στό βιβλίο</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>τήν ὀνομασία μέ τήν ὁποία θά διατεθεί στην ἀγορά τό προϊόν πού πρόκειται νά εἰσαχθεῖ<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S><P>Δυνάμει τῶν άρθρων 4 παράγραφος 6, καί 5 παράγραφος 2 τοῦ νόμου τοῦ 1958, τό <HT TYPE="ITALIC">Besluit registratie geneesmiddelen</HT> προβλέπει τήν επιβολή διαφόρων τελῶν εἰς βάρος κυρίως τῶν ἐπιχειρηματιῶν πού ἔχουν ζητήσει καί ἐπιτύχει τήν καταχώριση φαρμάκων.</P><P>Ό πίνακας τῶν τελῶν αὐτῶν καθορίζεται ἀπό μιά κανονιστική ἀπόφαση (Vergoedingsbesluit) τοῦ υπουργού δημόσιας υγείας καί περιβάλλοντος τῆς <DATE ISO="19771215">15ης Δεκεμβρίου 1977</DATE> (Stcrt. 251). Δύο ἀπό τά τέλη αυτά ἀποτελούν τό ἀντικείμενο τῆς κύριας δίκης:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>"Ενα <HT TYPE="ITALIC">ἐφάπαξ</HT> τέλος πού εἰσπράττεται κατά τήν καταχώριση φαρμακευτικού προϊόντος. Αυτό τό ἐφάπαξ τέλος ἀνέρχεται κατά κανόνα σέ <FT TYPE="NUMBER">2668</FT> φιορίνια γιά τόν παρασκευαστή ἡ τόν ἐξουσιοδοτημένο εισαγωγέα μειώνεται σέ 667 φιορίνια γιά εκείνον πού διενεργεί παράλληλη εἰσαγωγή λόγω τοῦ ὅτι πρόκειται γιά ἁπλουστευμένη καταχώριση (Vergoedingsbesluit, άρθρα 6 καί 7).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>"Ενα <HT TYPE="ITALIC">ετήσιο</HT> τέλος πού ἀνέρχεται σέ 890 φιορίνια (ιδιοσκεύασμα) ἡ 71,50 φιορίνια (παρασκεύασμα) γιά κάθε καταχωρισμένο προϊόν. Τό τέλος αὐτό ἀποσκοπεί στην κάλυψη τῶν ἐξόδων ἐλεγχου καί βαρύνει εξίσου τους παρασκευαστές, τους ἐξουσιοδοτημένους εἰ-σαγωγεῖς καί τους παράλληλους εισαγωγείς (Vergoedingsbesluit, άρθρο 9).</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Ὁ Kortmann διώκεται ἐπειδή διέθεσε στό εμπόριο φαρμακευτικά προϊόντα πού εισήγαγε παράλληλα ἀπό άλλα Κράτη μέλη, χωρίς νά προκαλέσει μέ αἴτησή του τήν ἁπλουστευμένη καταχώριση τους. Πρός υπεράσπιση του, υποστηρίζει ὅτι οἱ πράξεις γιά τίς ὁποίες κατηγορεῖται δέν εἶναι ἀξιόποινες, διότι οἱ διατάξεις τῆς ἀποφάσεως περί καταχωρίσεως (Besluit registratie geneesmiddelen), σέ συνδυασμό μέ τίς διατάξεις τῆς ἀποφάσεως περί τελών (Vergoedingsbesluit), εἶναι ἀσυμβίβαστες πρός τά άρθρα 30 ἑπ. τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</P><P>Τό Arrondissementsrechtbank τοῦ Roermond, πού επιλήφθηκε τῆς υποθέσεως κατόπιν ἐφέσεως, ἔκρινε ὅτι ἀνέκυπταν προβλήματα ἑρμηνείας τοῦ κοινοτικού δικαίου καί, μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19791204">4ης Δεκεμβρίου 1979</DATE>, ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων νά ἀπαντήσει μέ προδικαστική ἀπόφαση στό ἀκόλουθο ερώτημα:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>"Αν ὑποτεθεί ὅτι:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ὁρισμένα φαρμακευτικά προϊόντα κυκλοφορούν κανονικά στό εμπόριο σέ ἕνα ἡ περισσότερα Κράτη μέλη, ὑπό τήν<?PAGE NO="256"?> έννοια ὅτι οἱ παρασκευαστές, ή, ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση, ἐκεῖνοι πού εἶναι υπεύθυνοι γιά τή θέση σέ κυκλοφορία αυτῶν τῶν φαρμακευτικῶν προϊόντων σέ καθένα ἀπό αὐτά τά Κράτη μέλη, έχουν λάβει γιά τά προϊόντα αυτά τίς άδειες πού ἀπαιτοῦν οἱ εθνικές νομοθεσίες, καί ὅτι</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>ἡ χορήγηση τῶν άδειων αὐτῶν σέ καθένα ἀπό αυτά τά Κράτη μέλη εἶναι δυνατό νά εἶναι γνωστή σέ τρίτους ἀφοῦ γίνεται δημόσια μέ τή δημοσίευσή της ἀπό τίς ἀρχές ἡ μέ άλλο τρόπο, καί ὅτι</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>ένας εισαγωγέας (πού διενεργεί παράλληλες εἰσαγωγές) φαρμάκων, εγκατεστημένος σέ ἕνα Κράτος μέλος, εισάγει στό Κράτος μέλος ὅπου εἶναι εγκατεστημένος τά φαρμακευτικά προϊόντα πού κυκλοφορούν ὑπό τίς συνθήκες πού περιγράφονται ἀνωτέρω,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>οἱ διατάξεις πού εἰσάγουν παρέκκλιση ἀπό τους κανόνες περί ἐλεύθερης κυκλοφορίας ἐμπορευμάτων στό ἐσωτερικό τῆς ΕΟΚ, Ιδίως τό άρθρο 36 τῆς συνθήκης ὅσον άφορᾶ τήν προστασία τῆς υγείας καί τῆς ζωής τῶν ἀνθρώπων, δικαιολογούν τό νά μήν ἐπιτρέπεται ἀπό τίς ἀρχές τοῦ Κράτους μέλους εἰσαγωγῆς νά εἰσαχθοῦν τά φαρμακευτικά αὐτά προϊόντα στό ἐν λόγω κράτος, παρά μόνο κατόπιν καταβολής ενός τέλους καταχωρίσεως, καί, σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, βάσει ποιῶν κανόνων πρέπει τότε νά ἐκτιμηθοῦν τό ποσό καί ἡ συχνότητα τῶν καταβολών, καθώς καί τό καθεστώς πού διέπει τίς καταβολές αυτές;<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/></P></QUOT.S><P>Ή ἀπόφαση περί παραπομπής πρωτοκολλήθηκε στή γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19800124">24 'Ιανουαρίου 1980</DATE>.</P><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ 'Οργανισμού τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ, κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη πρός τούτο ἀπό τόν F. Italianer καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, ἐκπροσωπούμενη πρός τοῦτο ἀπό Μ. Beschel, μέλος τῆς νομικής τῆς ὑπηρεσίας, βοηθούμενο ἀπό Α. F. de Savornin Lohman, δικηγόρο Rotterdam.</P><P>Τό Δικαστήριο, κατόπιν τῆς εκθέσεως τοῦ εἰσηγητῆ δικαστή καί ἀφοῦ άκουσε τό γενικό εισαγγελέα, ἀποφάσισε νά προχωρήσει στην προφορική διαδικασία, χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις πού κατατέθηκαν δυνάμει τοῦ άρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις τῆς ὀλλανοικῆς κυ-βερνήσεως</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>'Ανάλυση τῶν σχετικών κανόνων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή ὀλλανδική κυβέρνηση δίνει πρώτα μιά γενική περιγραφή τῆς ἐθνικής νομοθεσίας περί καταχωρίσεως τῶν φαρμάκων, ὅπως θεσπίστηκε μετά τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19760320">20ής Μαρτίου 1976</DATE>, στην υπόθεση 104/75, <HT TYPE="ITALIC">De Peijper</HT> (πού προαναφέρθηκε). Τό διάταγμα περί καταχωρίσεως τῶν φαρμάκων (Besluit registratie geneesmiddelen) ἐπιβάλλει τήν καταχώριση τῶν φαρμάκων ἀπό τόν εἰσαγωγέα πού προτίθεται νά προβεί σέ παράλληλη εἰσαγωγή μολονότι πρόκειται, ἐξ ὁρισμοῦ, γιά φάρμακα πού ἔχουν ήδη καταχωριστεί προγενέστερα ἀπό τόν παρασκευαστή ἡ τόν εξουσιοδοτημένο του εἰσαγωγέα. Πρόκειται πάντως γιά ἀπλουστευμένη καταχώριση, πού αποσκοπεί στην ἐξακρίβωση τοῦ ἄν τό προϊόν, τό ὁποῖο θά εισαχθεί παράλληλα καί γιά τή διάθεση τοῦ ὁποίου έχει χορηγηθεῖ άδεια σέ άλλο Κράτος μέλος, έχει τήν ἴδια ή σχεδόν τήν ἴδια σύνθεση, ἀπό ποιοτικής καί ποσοτικής ἀπόψεως, μέ τό προϊόν πού<?PAGE NO="257"?> έχει καταχωριστεί προγενέστερα στίς Κάτω Χῶρες. Αὐτός ὁ προηγούμενος έλεγχος τῆς ταυτότητας ἑνός προϊόντος εἶναι ἀναγκαίος, δεδομένου ὅτι οἱ παρασκευαστές φαρμακευτικῶν προϊόντων δίνουν μερικές φορές στό 'ίδιο προϊόν ἤ φάρμακο σύνθεση ἡ συσκευασία πού διαφέρει ἀπό κράτος σέ κράτος. Στην αίτηση του περί καταχωρίσεως τοῦ προϊόντος, ὁ εισαγωγέας πού διενεργεί παράλληλη εἰσαγωγή δέν ἀπαιτείται νά περιλάβει παρά περιορισμένο μόνο ἀριθμό στοιχείων, πού θά επιτρέψουν στό <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>College ἐγκρίσεως φαρμάκων<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> νά ἐξακριβώσει ἄν ταυτίζεται τό προϊόν πού εισάγεται παράλληλα μέ ἐκείνο πού έχει ήδη καταχωριστεί στίς Κάτω Χώρες. Κάθε ποσότητα φαρμάκων πού εισάγονται παράλληλα ὑποβάλλεται, ἐξαλλου, κατά τήν πραγματική εἰσαγωγή της, σέ έλεγχο γιά νά ἐξακριβωθεί ἄν ἀνταποκρίνεται στό καταχωρισμένο προϊόν. Ό χωριστός αὐτός έλεγχος καθιερώθηκε μετά τήν ἀπόφαση <HT TYPE="ITALIC">De Peijper</HT> (πού προαναφέρθηκε), γιά νά ἀντικαταστήσει τήν έκθεση ἐλέγχου, τήν ὁποία δέν εἶναι σέ θέση νά προσκομίσει ὁ εἰσαγωγέας πού διενεργεί παράλληλη εἰσαγωγή. Ούτε ὁ δεύτερος αυτός έλεγχος ούτε τό τέλος πού εισπράττεται μέ τήν εὐκαιρία αυτή ἀποτελούν ἀντικείμενο τῆς παρούσας υποθέσεως.</P><P>Τέλος, τά φάρμακα πού εἰσάγονται παράλληλα, εἴτε ἐπίσημα ἀπό τόν παρασκευαστή εἴτε στό ὄνομά του, υπάγονται, ἐπίσης, ἐπ' ἀπειλή ποινής, σέ έλεγχο των συνθηκῶν ἀποθηκεύσεως καί στην τήρηση άλλων νόμιμων προϋποθέσεων, πού πρέπει νά πληροῦνται γιά τή διάθεση τῶν φαρμάκων.</P><P>Ή καταχώριση καί ὁ έλεγχος συνεπάγονται σημαντικά έξοδα πού δικαιολογούν τήν καταβολή ἑνός τέλους, τό ὁποῖο άλλωστε δέν καλύπτει παρά μόνο μέρος τῶν πραγματικών ἐξόδων. 'Αναλύοντας τήν ἀπόφαση περί τελών, ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση ἐπιμένει στή διάκριση μεταξύ τῶν ἐτήσιων τελών καί τοῦ ἀρχικού τέλους καταχωρίσεως.</P><P>Στό ἀρχικό <HT TYPE="ITALIC">τέλος καταχωρίσεως,</HT> πού γιά τόν παράλληλο εἰσαγωγέα καθορίζεται μέ κατώτατο συντελεστή, δηλαδή στά 667 φιορίνια, καί ὑπολογίζεται μέ βάση τό μέσο κόστος, έχει ληφθεί υπόψη τό γεγονός ὅτι οἱ εισαγωγές αυτές συνεπάγονται λιγότερη ἐργασία γιά τό <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>College ἐγκρίσεως<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>, ἀφοῦ πρόκειται γιά φάρμακα πού έχουν ήδη υποβληθεί σέ ἐξέταση ὡς πρός τή θεραπευτική τους ενέργεια καί τό σχετικά ἀβλαβη χαρακτήρα τους, γιά τά ὁποῖα ὅμως πρέπει ἀκόμα νά διενεργηθεί μιά σειρά ἀπό έρευνες καί πράξεις τῆς διοικήσεως.</P><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">ἐτήσιο τέλος,</HT> πού ὑπολογίζεται καί αὐτό μέ βάση τό μέσο κόστος, εἶναι κατά κανόνα ἑνιαίο γιά ὅλους, ἡ δέ δυνατότητα απαλλαγής ἀπό αὐτό ἡ μειώσεως τοῦ ποσού του εφαρμόζεται χωρίς διάκριση τόσο σ' ἐκείνους πού διενεργούν παράλληλη εἰσαγωγή, ὅσο καί στους άλλους υπόχρέους.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>'Ανάλυση τοῦ ἐρωτήματος πού υποβλήθηκε</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή ὀλλανδική κυβέρνηση διευκρινίζει πρώτα ὅτι ἡ καταβολή τῶν τελών δέν ἀσκεῖ, ούτε μπορεί νά ἀσκήσει ἐπιρροή στην ἐξέταση τῆς αἰτήσεως καταχωρίσεως οὔτε στην τελική καταχώριση τῶν φαρμάκων πού εἰσάγονται παράλληλα. Τό φάρμακο πού εισάγεται παράλληλα πρέπει νά έχει καταχωριστεί, έστω καί ἄν δέν έχει καταβληθεί τό ἐφάπαξ τέλος, ἡ δέ καταχώριση πού συνεπάγεται τό δικαίωμα διαθέσεως τοῦ προϊόντος στην ἀγορά δέν μπορεί νά ἐξαλειφθεί ἄν μείνει ἀπλήρωτο τό ἐτήσιο τέλος ἐλεγχου. Ξεκινώντας ἀπό τή σκέψη ὅτι δέν μπορούσε ούτε ὄφειλε νά πληρώσει τό τέλος, ὁ Kortmann ἐσφαλμένα, συνεπώς, έκρινε ὅτι δέν είχε υποχρέωση νά προκαλέσει μέ αίτηση του τήν καταχώριση.</P><?PAGE NO="258"?><P>Προχωρώντας κατόπιν στην εξέταση τοῦ ερωτήματος πού υποβλήθηκε, ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση παρατηρεί ὅτι τό ἐρώτημα αυτό ὑποδιαιρείται σέ δύο σκέλη:</P><P>Τό Arrondissementsrechtbank έρωτα, πρώτον, ἄν τό άρθρο 36 ἐπιτρέπει σ᾽ ἕνα Κράτος μέλος νά ἐξαρτήσει την εἰσαγωγή φαρμάκων ἀπό τήν καταβολή ἑνός τέλους γιά τήν καταχώριση του (1). Σέ περίπτωση καταφατικῆς ἀπαντήσεως, έρωτα, δεύτερον, ἄν τό τέλος αὐτό πρέπει νά ἐκτιμηθεί ὑπό τό πρίσμα ὁρισμένων κανόνων καί ποιών (2). Δέν είναι, ἐν τούτοις, σαφές ἄν τό πρώτο σκέλος τοῦ ἐρωτήματος άφορα τό γεγονός ὅτι ἡ εἰσαγωγή προϊόντων ἐξαρτᾶται ἀπό τήν είσπραξη ἑνός τέλους (1α) ἡ ἄν ἀφορᾶ τό γεγονός ὅτι τό τέλος πρέπει νά έχει καταβληθεί πρίν γίνει δυνατή ἡ πραγματοποίηση της εισαγωγής (16). 'Επειδή οι δύο αὐτές ἀπόψεις δημιουργούν διαφορετικά προβλήματα, ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση τά ἐξετάζει χωριστά.</P><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><P>'Επί τον 1α: Μπορεί ἡ εισαγωγή νά ἐξαρτηθεῖ ἀπό τήν επιβολή ενός τέλους;</P></TI></TITLE><P>Ἡ κυβέρνηση τῶν Κάτω Χωρών παρατηρεί ὅτι έστω κι ἄν ἡ καταχώριση καί ὁ ἔλεγχος πού θεσπίστηκαν ἀπό τήν ἀνωτέρω νομοθεσία ἀποτελούν μέτρα Ισοδύναμου ἀποτελέσματος μέ περιορισμό στίς εἰσαγωγές κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 30, δικαιολογούνται πάντως ἀπό τό άρθρο 36 τῆς συνθήκης.</P><P>Ἐξάλλου, τά μέτρα αυτά ἐφαρμόζονται σέ ὅλα τά φάρμακα εἴτε αυτά παράγονται στό ἐθνικό έδαφος είτε εισάγονται ἀπευθείας ή παράλληλα. 'Επίσης, τά τέλη αυτά ἀποτελούν μέρος ἑνός συστήματος καταχωρίσεως καί ἐλέγχου πού καθιερώθηκε ἀπό τίς ὁδηγίες τοῦ Συμβουλίου 65/65/ΕΟΚ της <DATE ISO="19650126">26ης 'Ιανουαρίου 1965</DATE> (PB 1965, σ. 369) καί 319/75/ΕΟΚ τῆς <DATE ISO="19750520">20ής Μαΐου 1975</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="147" DATE.PUB="1975" PAGE.FIRST="13">PB 1975, L 147, σ. 13</REF.DOC.OJ>) περί τῆς προσεγγίσεως τῶν νομοθετικῶν, κανονιστικών καί διοικητικών διατάξεων πού ἀφορούν τά φαρμακευτικά ἰδιοσκευάσματα. Τέλος, ἡ ἀπόφαση πού προαναφέρθηκε <HT TYPE="ITALIC">(De Peijper)</HT> δέν ἀντιτίθεται στην ὑποβολή σέ μιά διαδικασία καταχωρίσεως τῶν φαρμακευτικών προϊόντων πού εισάγονται παράλληλα.</P><P>Ή κυβέρνηση τῶν Κάτω Χωρών ἀναγνωρίζει πάντως ὅτι τό γεγονός καί μόνον ὅτι τά ἐν λόγω μέτρα εἶναι σύμφωνα μέ τό άρθρο 36 δέν ἀρκεῖ γιά νά δικαιολογήσει τήν είσπραξη τῶν ἐπικρινόμενων τελών, δεδομένου ὅτι ἡ εξαίρεση τοῦ ἄρθρου 36 ἀφορᾶ ἀποκλειστικά καί μόνο τους ποσοτικούς περιορισμούς καί τά μέτρα ισοδύναμου ἀποτελέσματος πού ἀναφέρονται στά άρθρα 30 ἑπ. καί ὄχι τίς επιβαρύνσεις ἰσοδύναμου ἀποτελέσματος, καί τούτο σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19681210">10ης Δεκεμβρίου 1968</DATE> (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="7/68" YEAR="1968" PAGE.ECR="617">7/68, <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή κατά Ιταλίας,</HT> Jurispr. 1968 σ. 617</REF.DOC.ECR>). Κατά συνέπεια, ἡ συμφωνία τῶν ἐπιδίκων τελών μέ τό κοινοτικό δίκαιο πρέπει νά ἐξεταστεί τόσο ὡς πρός τά άρθρα 12 ἑπ. (ἐπιβάρυνση ἰσοδύναμου μέ δασμό ἀποτελέσματος) ὅσο καί ὡς πρός τό άρθρο 95 (ἐσωτερικοί φόροι πού δημιουργούν διάκριση). Μέ βάση τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19761215">15ης Δεκεμβρίου 1976</DATE> (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="35/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="1871">35/76, Simmenthal, Jurispr. 1976 σ. 1871</REF.DOC.ECR>), ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση εἶναι τῆς γνώμης ὅτι τά ἐπίδικα τέλη δέν ἀποτελοῦν ἐπιβαρύνσεις ἰσοδύναμου μέ δασμούς ἀποτελέσματος κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 12 τῆς συνθήκης, δεδομένου ὅτι οἱ ἐπιβαρύνσεις αυτές επιβάλλονται μέ τά ίδια κριτήρια στά εἰσαγό-μενα προϊόντα, ὅπως καί στά προϊόντα πού παρασκευάζονται στό εθνικό έδαφος. 'Αποτελούν, συνεπώς, εσωτερικούς φόρους κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης. Ή ἀπάντηση στό πρώτο σκέλος τοῦ πρώτου ἐρωτήματος μπορεί νά είναι, επομένως, ὅτι:</P><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>τά τέλη πού ἀπαιτοῦνται γιά τήν καταχώριση καί τόν έλεγχο εἰσαγόμενων φαρμάκων συμβιβάζονται μέ τό κοινοτικό δίκαιο ἐφ᾽ ὅσον παρόμοια τέλη ἐπιβάλλονται μέ τά ίδια κριτήρια στά φάρμακα πού παρασκευάζονται στό εθνικό έδαφος. Τά τέλη αυτά ἀποτελοῦν εσωτερικούς φόρους κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης, έστω κι ἄν στό εθνικό δίκαιο<?PAGE NO="259"?> ἀποτελοῦν τέλη μέ ἀνταποδοτικό χαρακτήρα (vergoedingen)<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ 16: Μπορεί ἡ εισαγωγή νά ἐξαρτηθεῖ ἀπό προηγούμενη καταβολή τέλους;</P></TI></TITLE><P>Ἡ εξέταση αυτής τῆς πλευρᾶς τοῦ προβλήματος φαίνεται λιγότερο ἀναγκαία, δεδομένου ὅτι οἱ ἐν λόγω κανόνες δέν ἀνάγουν, νομικῶς ἡ πραγματικῶς, τήν καταβολή τῶν διαφόρων τελών σέ προϋπόθεση τῆς καταχωρίσεως τῶν φαρμάκων πού εισάγονται παράλληλα. Παρ' ὅλον ὅτι, σύμφωνα μέ τή νομολογία του, τό Δικαστήριο ἀπέχει ἀπό τοῦ νά ἐκφέρει κρίση ως πρός τό ἄν τά ερωτήματα πού θέτει τό παρα-πέμπον δικαστήριο ἀσκούν ἐπιρροή στην έκβαση τῆς δίκης, ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση ἐξετάζει καί τό ζήτημα αυτό. Μέ βάση τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19780629">29ης 'Ιουνίου 1978</DATE> (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="142/77" YEAR="1972" PAGE.ECR="1541">142/77, Statens Kontrol, Jurispr. 1978 σ. 1541</REF.DOC.ECR>), έχει τή γνώμη ὅτι ἡ ἀπάντηση πρέπει νά εἶναι ὅτι ἡ εξάρτηση τῆς διαθέσεως των ἐν λόγω προϊόντων στό ἐμπόριο ἀπό τήν καταβολή ἑνός ἐσωτερικού φόρου κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης συμβιβάζεται κατ' ἀρχή μέ τή συνθήκη, ὑπό τήν ἐπιφύλαξη τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><P>'Επί τον 2: "Οσον άφορᾶ τά κριτήρια στά όποια πρέπει νά ἀνταποκρίνεται τό ποσό τον φόρου</P></TI></TITLE><P>'Αφού, μέ τήν ἀνάλυση πού προηγήθηκε, καταδείχτηκε ὅτι τό ερώτημα τοῦ ἐθνικού δικαστηρίου άφορα ἐσωτερικό φόρο, θά πρέπει νά γίνει ἀναφορά στό άρθρο 95. Ή διάταξη αυτή ἀπαιτεί νά ἐπιβάλλεται ὁ φόρος μέ τά ἴδια κριτήρια καί μέ τήν ἴδια βάση τόσο στά εἰσαγόμενα, ὅσο καί στά εγχώρια προϊόντα, ἀποκλείει δέ κάθε διάκριση. 'Αντίθετα, στό πλαίσιο τοῦ άρθρου 95, τό ἐρώτημα ἄν τό επιβαλλόμενο τέλος ἀντιστοιχεί ἡ ὄχι στά πραγματικά έξοδα της διοικήσεως δέν έχει σημασία. Δεδομένου ὅτι τό τέλος καταχωρίσεως υπολογίζεται, τόσο γιά τά ἐγχώρια ὅσο καί γιά τά εἰσαγόμενα προϊόντα, μέ βάση τό κόστος τῆς καταχωρίσεως καί τοῦ ἐλέγχου, ἐκπληρώνεται ἡ προϋπόθεση τοῦ άρθρου 95. Θά μπορούσε ὅμως νά στοιχειοθετηθεί διάκριση, ἄν τά προϊόντα γιά τά όποια ἀπαιτείται ισόποσο τέλος διαφέρουν σέ τέτοιο βαθμό μεταξύ τους ὥστε ἡ ἴση μεταχείριση τους νά συνιστά στην πραγματικότητα διάκριση. Ή πλευρά αὐτή τοῦ προβλήματος έχει ληφθεί ὑπόψη, καθ ὅσον τό <HT TYPE="ITALIC">εφάπαξ τέλος</HT> πού ἀπαιτείται κατά τήν αίτηση καταχωρίσεως τῶν προϊόντων πού εἰσάγονται παράλληλα εἶναι σαφώς κατώτερο ἀπό ἐκείνο πού επιβάλλεται κατά τήν πρώτη ἐγγραφη, ἀκριβῶς ἐπειδή πρόκειται γιά ἀπλουστευμένη καταχώριση. Ἀντίθετα, δεδομένου ὅτι τά <HT TYPE="ITALIC">ἐτήσια τέλη</HT> ἐλέγχου εἶναι κατά κανόνα ενιαία γιά ὅλα τά φάρμακα, δέν εἶναι δυνατό νά προβληθεί καμιά ἀντίρρηση δυνάμει τοῦ ἄρθρου 95.</P><P>Ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση είναι, συνεπώς, τῆς γνώμης ὅτι, ὅσον ἀφορᾶ τό δεύτερο σκέλος τοῦ ἐρωτήματος, ἡ ἀπάντηση θά μποροῦσε νά εἶναι ὅτι <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>τό άρθρο 95 ἀπαγορεύει κάθε διάκριση εἰς βάρος τῶν εισαγόμενων προϊόντων καί ἀπαιτεί τήν ἐπιβολή φόρου σύμφωνα μέ τά ἴδια κριτήρια καί μέ τήν ἴδια καί μοναδική βάση τόσο γιά τά εἰσαγόμενα ὅσο καί γιά τά εγχώρια προϊόντα ὅτι οἱ ἀπαιτήσεις αὐτές ἱκανο-ποιοῦνται Ιδίως ὅταν σημαντικές διαφορές στίς ἐνέργειες πού ἀπαιτούνται σχετικά μέ μιά συγκεκριμένη κατηγορία εισαγόμενων προϊόντων — ἀντιθέτως πρός άλλα προϊόντα — ἐκφράζονται μέ μιά γενική διαφορά τῶν τελών πού ἀπαιτοῦνται γιά τις διάφορες κατηγορίες προϊόντων ὅτι οἱ ἀπαιτήσεις αὐτές ικανοποιούνται ἐπίσης ὅταν ἡ δημοσιονομική κανονιστική ρύθμιση προβλέπει μιά δυνατότητα παρεκκλίσεως στίς περιπτώσεις πού ένα σύστημα ἀποδόσεως ἐξόδων μέ βάση ένα μέσο ὅρο τῶν ἐξόδων αυτών θά κατέληγε σέ ένα ἐντελώς παράλογο ἀποτέλεσμα, καί ὅταν ή δυνατότητα αυτή πράγματι χρησιμοποιείται<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="260"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις τῆς 'Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>'Η κατάσταση τῆς ἐναρμονίσεως τῆς ἀγορᾶς φαρμάκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἀφοῦ πρῶτα περιγράφει τήν κατάσταση της ἀγοράς φαρμάκων, ἡ Ἐπιτροπή προχωρεί σέ ἀνάλυση τῶν ὁδηγιῶν περί ἐναρμονίσεως πού ἐκδόθηκαν στόν τομέα αὐτό. Παρατηρεί πρῶτα ὅτι οἱ άδειες διαθέσεως στήν ἀγορά Κράτους μέλους δέν ἀφοροῦν τόν παρασκευαστή ἡ τόν εισαγωγέα του, ἀλλα τό ἴδιο τό φαρμακευτικό Ιδιοσκεύασμα μετά τήν εξέταση του καί τήν έγκρισή του ἀπό τίς ἐθνικές υπηρεσίες. Παρατηρεῖ, δεύτερον, ὅτι τό σύστημα πού υἱοθετοῦν οἱ ̡δηγίες περί εναρμονίσεως δέν ἀποσκοπούν νά καθιερώσουν οὔτε καθεστώς κεντρικῆς χορηγήσεως ἀδειῶν σέ κοινοτικό επίπεδο ούτε καθεστώς ἀμοιβαίας ἀναγνωρίσεως τῶν ἐθνικών ἀδειῶν, ἀλλά ἕνα σύστημα <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>στό ὁποίο οἱ ἐθνικές άδειες ἀπό Κράτος μέλος σέ Κράτος μέλος ἀποτελούν τή βάση τῆς συμμετοχής στίς ἐθνικές ἀγορές<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>. Οἱ ἐθνικές (τοπικής ισχύος) άδειες γίνονται, συνεπώς, δεκτές ὡς σημεῖο ἀφετηρίας, οἱ δέ ὁδηγίες ἀποβλέπουν μόνο στήν ἀπάλειψη τῶν ἐμποδίων πού προκύπτουν ἀπό τό καθεστώς αυτό ἐθνικών ἀδειῶν. Ή Ἐπιτροπή παρατηρεί, τέλος, ὅτι στίς ἐν λόγω ὁδηγίες δέν ἀντιμετωπίζονται τά προβλήματα πού δημιουργούνται ἀπό τήν παράλληλη εισαγωγή.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>'Επί τοῦ ερωτήματος πού υποβλήθηκε</TXT></NP></TI></TITLE><P>Κατά τήν Ἐπιτροπή, μιά διαδικασία χορηγήσεως ἀδειῶν τοῦ τύπου πού εισήγαγε ἡ ἐν λόγω εθνική νομοθεσία ἀποτελεί μέτρο ἀποτελέσματος Ισοδύναμου πρός ποσοτικό περιορισμό κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 30. Τέτοιο μέτρο δέν μπορεί νά δικαιολογηθεί παρά μόνο μέ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 36 τῆς συνθήκης. "Αν δέ δικαιολογείται έτσι, είναι αὐτονόητο ὅτι κάθε οικονομική ἐπιβάρυνση πού ἀπορρέει ἀπό τό μέτρο αὐτό εἶναι επίσης αὐτοδικαίως ἀσυμβίβαστη πρός τή συνθήκη. Ἐξάλλου, ὅταν, ὅπως στην προκειμένη περίπτωση, δέν ἀμφισβητεῖται αὐτό καθαυτό τό θεμιτό τοῦ μέτρου, τότε τό θεμιτό τῶν τελών πρέπει νά ἐκτιμηθεί βάσει τῶν άρθρων 9 ἑπ. (ἀπαγόρευση δασμών καί ἐπιβαρύνσεων Ισοδύναμου ἀποτελέσματος) καί 95 τῆς συνθήκης (ἀπαγόρευση εσωτερικών φόρων πού δημιουργούν διάκριση). Ή Ἐπιτροπή ἐξετάζει, συνεπώς, τό συμβιβάσιμο τῶν δύο επιδίκων τελών ἀπό αυτή τήν άποψη.</P><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><P>Ὅσον άφορᾶ τό ἐφάπαξ τέλος γιά τήν καταχώριση στό βιβλίο σέ περίπτωση παράλληλης εισαγωγής</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="7"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ὡς πρός τά άρθρα 9 καί 12 τῆς συνθήκης</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ξεκινώντας ἀπό τή σκέψη, πού ἐκφράζεται στή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ὅτι ή ἀπαγόρευση ἐπιβαρύνσεων Ισοδύναμου μέ δασμούς ἀποτελέσματος ἐπιδιώκει τήν ἀποφυγή, στό εμπόριο μεταξύ τῶν Κρατών μελών, τῆς ἐπιβολής ὁποιασδήποτε χρηματικής ἐπιβαρύνσεως πού βασίζεται στό γεγονός τῆς διελεύσεως τῶν συνόρων ἑνός Κράτους μέλους ἀπό ἐμπορεύματα πού κυκλοφορούν στό ἐσωτερικό τῆς Κοινότητας, θά πρέπει νά ἀναλυθούν δύο κριτήρια, δηλαδή ἡ <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>εισαγωγή ἐμπορευμάτων<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> καί ἡ <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>διέλευση ἀπό τά σύνορα<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>. Κατά τήν 'Επιτροπή, ἡ διαδικασία καταχωρίσεως — ὅταν πρόκειται γιά αίτηση καταχωρίσεως έκτός τῆς πρώτης — συνίσταται στην ἐξέταση, μέ τή βοήθεια δείγματος τοῦ ἐμπορεύματος, ἄν αὐτό μπορεί νά διατεθεί στην ἀγορά τῶν Κάτω Χωρών. Ὅταν τό προϊόν κυκλοφορεί ήδη νόμιμα, μέ τήν ἴδια μορφή καί σύνθεση, σέ ἀλλά Κράτος μέλος, κάθε χρηματική επιβάρυνση πού ἐπιβάλλεται ἐπ' ευκαιρία τῆς διελεύσεως τῶν συνόρων συνιστά ἐπιβάρυνση<?PAGE NO="261"?> ισοδύναμου μέ δασμό ἀποτελέσματος, ἀσχέτως ἄν μιά τέτοια ἐπιβάρυνση ἐπιβάλλεται κατά την ἐν λόγω διέλευση ἤ σέ άλλο στάδιο.</P><P>Ἡ μόνη περίπτωση πού αὐτό δέν ἰσχύει είναι ὅταν ἡ ἐν λόγω επιβάρυνση ἀποτελεί ἀντιπαροχή γιά συγκεκριμένη ὑπηρεσία πού πράγματι παρέχεται στόν εισαγωγέα, πράγμα πού ὅμως δέ συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ὅτι ἡ δραστηριότητα μιᾶς διοικητικής υπηρεσίας, πού λειτουργεί πρός τό κοινό συμφέρον της προστασίας τῆς υγείας μέ μέτρα ἐλέγχου, δέν μπορεί, σύμφωνα μέ τη νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, νά θεωρηθεί ὡς υπηρεσία πού παρέχεται στόν εισαγωγέα.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="7"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ὡς πρός τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἕνα τέλος πού ἐπιβάλλεται σ' Ινα εισαγόμενο προϊόν ἐπ' ευκαιρία τῆς διελεύσεως τῶν συνόρων δέν εμπίπτει ἐπίσης στην έννοια τῆς επιβαρύνσεως ισοδύναμου μέ δασμούς ἀποτελέσματος, ἄν ἀποτελεί μέρος ἑνός γενικού συστήματος εσωτερικῆς φορολογίας πού καταλαμβάνει συστηματικά, σύμφωνα μέ τά ἴδια κριτήρια, τόσο τά ἐγχώρια ὅσο καί τά εισαγόμενα προϊόντα. Στην περίπτωση αύτη τό συμβιβάσιμο πρός τή συνθήκη πρέπει νά εκτιμηθεί βάσει τοῦ ἄρθρου 95.</P><P>Γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95, δύο κριτήρια πρέπει νά ληφθούν ὑπόψη. Κατά πρῶτο λόγο, τό προϊόν τῆς ἐπιβαρύνσεως μπορεί τό πολύ νά χρησιμεύσει γιά τήν κάλυψη τῶν ἐξόδων. Κατ' ἀναλογία μέ τήν υπόθεση <HT TYPE="ITALIC">De Peijper,</HT> πού προαναφέρθηκε, ή εθνική ἀρχή πρέπει, σύμφωνα μέ τήν Ἐπιτροπή, νά ἀρχίσει μέ τή δικαιολόγηση τοῦ ύψους τῶν ἐξόδων της. Κατά δεύτερο λόγο, οἱ κανόνες δέν μπορούν νά δημιουργούν διάκριση μεταξύ τοῦ πρώτου δικαιούχου της καταχωρίσεως καί τῶν μετέπειτα αιτούντων. "Αν, στην ὀλλανδική ρύθμιση, γίνει σύγκριση τῆς πρώτης καταχωρίσεως μέ τίς ἑπόμενες, διαπιστώνεται ὅτι καί στίς δύο περιπτώσεις προέχει ἡ προστασία τῆς δημόσιας υγείας καί ὅτι κάθε φορά ἡ καταχώριση ἀποσκοπεί στην εξασφάλιση ἀποτελεσματικού ἐλέγχου τῆς τηρήσεως τῶν επιταγῶν αὐτῶν. 'Εν τούτοις, ὁρισμένες ιδιομορφίες τῆς ἐν λόγω ρυθμίσεως μπορούν νά δημιουργήσουν διάκριση :</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>'Αν διαπιστωνόταν ὅτι στην περίπτωση τοῦ δικαιούχου τῆς πρώτης καταχωρίσεως δέν ἐπιβάλλεται τίποτε άλλο ἐκτός ἀπό μιά συνεισφορά στό κόστος, ἐνῶ στην περίπτωση τοῦ δεύτερου καί τῶν ἑπόμενων αἰτούντων ἐπιδιώκεται πλήρης κάλυψη τοῦ κόστους, αυτό θά μποροῦσε νά δημιουργήσει διάκριση.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Οἱ ὀλλανδικοί κανόνες θεσπίζουν ἕνα σύστημα τελών γιά τήν κάλυψη των εξόδων, στά ὁποια υποβάλλεται ἡ ἀρχή γιά τήν έρευνα μιᾶς αιτήσεως καταχωρίσεως στό βιβλίο. Ὅταν ὑποβάλλεται μιά αίτηση καταχωρίσεως γιά περισσότερες ἀπό μία συσκευασίες τοῦ ίδιου προϊόντος, οἱ κανόνες προβλέπουν έκπτωση 50 ο/ο για τήν πρώτη αὐτή καταχώριση, ἐπειδή ἡ έρευνα πού πραγματοποιείται γιά τή δεύτερη αύτη συσκευασία καί γιά τίς επόμενες εἶναι πιό περιορισμένη ἀπό τήν πρώτη (άρθρο 6 παράγραφος 2 τῆς ἀποφάσεως περί τελών). Βάσει αὐτῆς τῆς ἀρχής, θά περίμενε κανείς ὅτι ὁ δεύτερος καί οι επόμενοι αιτούντες ἀπολαύουν μειώσεων πού ἀντιστοιχούν στό μισό τοῦ ἀρχικού τέλους. 'Αλλά, σύμφωνα μέ τό άρθρο 7 τῆς ἀποφάσεως περί τελών, αὐτό δέ συμβαίνει ἐν προκειμένω.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 4 παράγραφος 3 τῆς ἀποφάσεως περί καταχωρίσεως, ὁ ὑπουργός μπορεί, ὑπό ὁρισμένες ειδικές προϋποθέσεις, νά χορηγήσει στόν πρώτο δικαιούχο τῆς καταχωρίσεως, κατόπιν αἰτήσεώς του, μερική' ἀπαλλαγή ἀπό τό τέλος πού ὀφείλεται γιά τήν πρώτη καταχώριση. Ἀνάλογη διάταξη δέν προβλέπεται γιά τους δικαιούχους τῆς δεύτερης καί τῶν ἑπόμενων καταχωρίσεων.</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="262"?><P>Ή 'Επιτροπή κρίνει ὅτι δέν πρόκειται ἐδῶ γιά περίπτωση γενικού συστήματος ἐσωτερικῆς φορολογίας πού καταλαμβάνει συστηματικά, σύμφωνα μέ τά ἴδια κριτήρια, τόσο τά ἐγχώρια ὅσο καί τά εἰσαγό-μενα προϊόντα. Είναι τῆς γνώμης, βασιζόμενη στην ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19760205">5ης Φεβρουαρίου 1976</DATE> (ὑπόθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="87/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="129">87/75, <HT TYPE="ITALIC">Bresciani,</HT> Jurispr. 1976 σ. 129</REF.DOC.ECR>), ὅτι πρέπει νά ἐρευνηθεί ἄν τό εἰσαγόμενο καί τό ἐγχώριο προϊόν πλήττονται σέ παρόμοιο στάδιο παραγωγῆς καί διανομής. Κάθε φορά πού δέν εἶναι δυνατό νά ἀποδειχθεί ἡ ύπαρξη επαρκούς ὁμοιότητας, δέν τηρείται ἡ ἀρχή τῆς μή διακρίσεως πού καθιερώνεται ἀπό τό άρθρο 95 καί πρόκειται γιά ἐπιβάρυνση ισοδύναμου πρός δασμό ἀποτελέσματος.</P><P>Στην προκειμένη περίπτωση, μιά βαθύτερη εξέταση ἀποκαλύπτει αισθητές διαφορές. Κατά τήν πρώτη αίτηση καταχωρίσεως, πρόκειται περί χορηγήσεως άδειας γιά ένα συγκεκριμένο φάρμακο, καθαυτό, οἱ ιδιότητες τοῦ ὁποίου πρέπει νά ἐξακριβωθούν καθ' ὅσον δέν εἶναι δυνατό νά θεωρηθεί ὅτι εἶναι γνωστές στίς ἐθνικές ἀρχές. 'Επιπλέον, ἡ ἐξέταση ἀφορᾶ ὅλες τίς Ιδιότητες τοῦ φαρμάκου γιά τό όποιο ζητείται ἡ καταχώριση καί, τέλος, μέ τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἐξετάσεως, τό ἐν λόγω προϊόν, καθαυτό, ἐπιτρέπεται νά κυκλοφορήσει στην ἐθνική ἀγορά.</P><P>'Αντίθετα, κατά τίς καταχωρίσεις τῶν παραλλήλως εισαγόμενων προϊόντων, πρόκειται γιά έγγραφη ενός ἐπιχειρηματία σέ σχέση μέ ἕνα φάρμακο, τό όποιο λόγω τῆς ἐφαρμογής τοῦ τεκμηρίου τῆς ἀντιστοιχίας του μέ ήδη καταχωρισμένο προϊόν, θά έπρεπε νά θεωρείται ἀπόλυτα γνωστό στίς ἐθνικές ἀρχές, έτσι ώστε ἡ ἐξέταση νά μπορεί νά περιορίζεται στή διαπίστωση της ἀντιστοιχίας αὐτής, λεπτομερέστερη δέ εξέταση νά εἶναι ἀναγκαία μόνο σέ ἐξαιρετικές περιπτώσεις.</P><P>Γιά τους λόγους αὐτούς, ἡ 'Επιτροπή κλίνει προς τήν άποψη ὅτι δέν ικανοποιοῦνται τά αυστηρότερα κριτήρια πού ἀναγνωρίζει τό Δικαστήριο γιά τή δυνατότητα εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 95, ὁπότε ἡ εφαρμογή πρέπει νά βασιστεί στα άρθρα 9 ἑπ. τῆς συνθήκης.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><P>Ὅσον άφορᾶ τό ἐτήσιο τέλος ἐλέχχον</P></TI></TITLE><P>Τό τέλος αυτό, πού εἶναι τό ἴιο γιά τό δικαιοῦχο τῆς πρώτης καταχωρίσεως, γιά τόν εἰσαγωγέα καί γιά ἐκείνον πού διενεργεί παράλληλη εισαγωγή, φαίνεται, ἀπό τυπικῆς ἀπόψεως, νά ακολουθεί τό κριτήριο τῆς ἴσης μεταχειρίσεως κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης.</P><P>Τό ἐρώτημα ὅμως πού τίθεται ἀπό τό εθνικό δικαστήριο άφορᾶ τό ποσό καί τή συχνότητα καταβολής τῶν τελών. 'Ερωτάται ἄν στό ὀλλανδικό σύστημα ἐκείνος πού διενεργεί παράλληλη εισαγωγή τοποθετεῖται στην ἴδια μοίρα μέ τό δικαιοῦχο τῆς πρώτης καταχωρίσεως. Στό σημείο αυτό ή 'Επιτροπή διαπιστώνει αισθητές διαφορές.</P><P>Ἐνῶ ὁ δικαιούχος τῆς πρώτης καταχωρίσεως έχει στην κατοχή του ένα φάκελο γιά κάθε συσκευασία τοῦ προϊόντος του, χάρη στό όποιο έχει τό δικαίωμα νά τό διαθέσει στην ἀγορά τῶν Κάτω Χωρών, ὁποιοδήποτε καί ἄν εἶναι τό Κράτος μέλος στό ὁποῖο παρασκευάζεται ἡ ἀπό τό όποιο εισάγεται τό προϊόν, ὁ φάκελος τῶν δικαιούχων τῆς δεύτερης καί τῶν επόμενων καταχωρίσεων καλύπτει μόνο τήν εισαγωγή τοῦ προϊόντος ἀπό συγκεκριμένο Κράτος μέλος. Σέ ὁριακές περιπτώσεις, οἱ παράλληλοι εισαγωγείς θά έπρεπε, ἑπομένως, νά προβαίνουν σέ ὀκτώ καταχωρίσεις γιά κάθε συσκευασία τοῦ ἴδιου προϊόντος καί νά καταβάλουν ὀκτώ φορές τό ἐτήσιο τέλος. Ἀπό τή φύση του ὁ κανόνας αὐτός ενέχει διάκριση ἐπιπλέον, πρέπει νά τεθεί τό ζήτημα τῆς καλύψεως τοῦ κόστους μέ τήν ἐπιβάρυνση. Κατά τήν Ἐπιτροπή, ὑπάρχει δυνατότητα νά μπορέσουν οἱ ὀλλανδικές ἀρχές νά δικαιολογήσουν πρός τοῦτο μιάἐ̛πιβάρυνση 890 φιορινίων, ἀντιθέτως ὅμως θά ήταν δύσκολο νά γίνει δεκτό ὅτι ὁ πολλαπλασιασμός τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ δικαιολογείται ἀπό ἀντίστοιχη αύξηση τοῦ φόρτου εργασίας. Ή 'Επιτροπή<?PAGE NO="263"?> διερωτᾶται ἄν ἡ παρέκκλιση τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 15 παράγραφος 4 τῆς ἀποφάσεως περί καταχωρίσεως παρέχει σχετικά ἐπαρκές ἀντιστάθμισμα, δεδομένου ὅτι σέ κανέναν ἀπό ἐκείνους πού διενεργοῦν παράλληλη εισαγωγή δέν έχει χορηγηθεῖ ἀπαλλαγή ἡ μείωση τοῦ ἐτήσιου τέλους πού τοῦ ἐπιβάλλεται.</P><P>Ὁλοκληρώνοντας, ἡ Ἐπιτροπή θέτει τό ἐρώτημα μήπως πρέπει ἀκόμα νά ἐξεταστεί τό γεγονός ὅτι ἡ θέση στην ἀγορά τοῦ παράλληλου εισαγωγέα ἐπηρεάζεται δυσμενῶς, σέ σχέση μέ τή θέση τοῦ δικαιούχου της πρώτης καταχωρίσεως, ἀπό τήν υποχρέωση του νά καταβάλει, έκτός ἀπό τά τέλη πού ἀποτελούν τό αντικείμενο τῆς κύριας δίκης, καί άλλες επιβαρύνσεις πού εἰσπράττονται ἀπό τίς ίδιες ἀρχές. Σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες τῆς Ἐπιτροπής, σημαντικά ποσά ἐπιβάλλονται σέ ὅσους διενεργούν παράλληλες εισαγωγές, δυνάμει τῶν συνδυασμένων διατάξεων τοῦ άρθρου 47 παράγραφος 1 τῆς ἀποφάσεως της <DATE ISO="19770908">8ης Σεπτεμβρίου 1977</DATE> περί παρασκευής καί διαθέσεως φαρμακευτικών προϊόντων (Stb. 538), καί τοῦ ἄρθρου 13 τῆς ἀποφάσεως περί τελών. Ή 'Επιτροπή έχει ἀρχίσει σχετική έρευνα, άλλά φαίνεται ἤδη ὅτι, ἄν ὑποτεθεί ὅτι τέτοιοι έλεγχοι μπορούν νά επιτραπούν κατ' άλλο τρόπο έκτός τῆς δειγματοληψίας, οἱ σχετικές επιβαρύνσεις πρέπει νά θεωρηθούν ἀσυμβίβαστες πρός τό κοινοτικό δίκαιο. Μολονότι τό ζήτημα αυτό δέν μπορεί νά επιλυθεί στό στάδιο τῆς παρούσας διαδικασίας, ὁ ἐθνικός δικαστής δύσκολα μπορεί νά ἀγνοήσει αυτές τίς ἐπιβαρύνσεις κατά μιά βαθύτερη ἐκτίμηση τῶν δυνατοτήτων πού έχει ὁ παράλληλος εισαγωγέας νά διαθέσει τά προϊόντα στην ἀγορά.</P><P>Ή Ἐπιτροπή δέν ὑποβάλλει ἐν προκειμένω συγκεκριμένες προτάσεις ως πρός τό κείμενο τῆς ἀπαντήσεως στό ἐρώτημα πού ὑποβλήθηκε, άλλά ζητᾶ ἀπό τό Δικαστήριο νά λάβει ὑπόψη του τίς σκέψεις πού ἀνέπτυξε.</P></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801001">1ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, ἀνέπτυξαν προφορικώς τίς παρατηρήσεις τους ὁ κατηγορούμενος στην κύρια δίκη, εκπροσωπούμενος ἀπό τόν Η. P. Ruysink, δικηγόρο Maastricht, ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τόν M. Beschel, ἐπικουρούμενο ἀπό τόν Α. F. de Savornin Lohman, δικηγόρο Rotterdam, καί ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τόν Α. Bos, ἐπικουρούμενο ἀπό τόν R. Drost ὑπό τήν ιδιότητα τοῦ εμπειρογνώμονα.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801029">29ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19791204">4ης Δεκεμβρίου 1979</DATE>, πού περιήλθε στό Δικαστήριο στίς <DATE ISO="19800124">24 'Ιανουαρίου 1980</DATE>, τό Arrondissementsrechtbank τοῦ Roermond έθεσε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικό ερώτημα ὡς πρός τήν ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 36 τῆς ίδιας συνθήκης, τό όποῖο διατυπώνεται ὡς έξης:</TXT><?PAGE NO="264"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>Ἄν υποτεθεί ὅτι:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>ὁρισμένα φαρμακευτικά προϊόντα κυκλοφοροῦν κανονικά στό ἐμπόριο σέ ένα ἡ περισσότερα Κράτη μέλη, ὑπό τήν έννοια ὅτι οἱ παρασκευαστές, ἤ, ανάλογα μέ τήν περίπτωση, ἐκείνοι πού εἶναι υπεύθυνοι γιά τη θέση σέ κυκλοφορία αυτῶν τῶν φαρμακευτικῶν προϊόντων σέ καθένα ἀπό αὐτά τά Κράτη μέλη, έχουν λάβει γιά τά προϊόντα αὐτά τίς άδειες πού ἀπαιτοῦν οἱ εθνικές νομοθεσίες, καί ὅτι</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ἡ χορήγηση τῶν άδειων αὐτών σέ καθένα ἀπό αὐτά τά Κράτη μέλη είναι δυνατό νά εἶναι γνωστή σέ τρίτους ἀφοῦ γίνεται δημόσια μέ τή δημοσίευσή της ἀπό τίς ἀρχές ἤ μέ άλλο τρόπο, καί ὅτι</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>ένας εισαγωγέας (πού διενεργεί παράλληλες εισαγωγές) φαρμάκων, εγκατεστημένος σέ ἕνα Κράτος μέλος, εισάγει στό Κράτος μέλος ὅπού εἶναι εγκατεστημένος τά φαρμακευτικά προϊόντα πού κυκλοφορούν ὑπό τίς συνθήκες πού περιγράφονται ἀνωτέρω,</TXT></NP></ITEM></LIST><P>οἱ διατάξεις πού εισάγουν παρέκκλιση ἀπό τους κανόνες περί ελεύθερης κυκλοφορίας ἐμπορευμάτων στό εσωτερικό τῆς ΕΟΚ, ιδίως τό άρθρο 36 τῆς συνθήκης ὅσον ἀφορᾶ τήν προστασία τῆς υγείας καί τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, δικαιολογοῦν τό νά μήν ἐπιτρέπεται ἀπό τίς ἀρχές τοῦ Κράτους μέλους εισαγωγῆς νά εἰσαχθοῦν τά φαρμακευτικά αυτά προϊόντα στό ἐν λόγω κράτος, παρά μόνο κατόπιν καταβολής ἑνός τέλους καταχωρίσεως, καί, σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, βάσει ποι㴞ν κανόνων πρέπει τότε νά εκτιμηθούν τό ποσό καί ή συχνότητα τῶν καταβολών, καθώς καί τό καθεστώς πού διέπει τίς καταβολές αυτές;<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τό ἐρώτημα ἀνέκυψε στό πλαίσιο ποινικής διώξεως κατά ὀλλανδοῦ ἐμπόρου, ὁ όποιος διενεργεί <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>παράλληλες<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> εισαγωγές φαρμακευτικών προϊόντων στίς Κάτω Χώρες, καί διώκεται διότι εἴτε εἶχε στην κατοχή του μέ σκοπό διαθέσεως εἴτε πώλησε, παρέδωσε ἡ διαπραγματεύτηκε ἐμπορικῶς ὁρισμένα φαρμακευτικά Ιδιοσκευάσματα, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 1 στοιχείο h τοῦ ὀλλανδικοῦ νόμου περί προμήθειας φαρμάκων (Wet Geneesmiddelenvoorziening), χωρίς προηγουμένως νά έχει γίνει καταχώριση τους σύμφωνα μέ τό άρθρο 3 τοῦ ἴδιου αὐτοῦ νόμου. Όπως προκύπτει τόσο ἀπό τίς σκέψεις πού ἀναπτύσσονται στην ἀπόφαση περί παραπομπής, όσο καί ἀπό τή διατύπωση τοῦ ἐρωτήματος, ὁ κατηγορούμενος παρέλειψε νά ἐκπληρώσει τήν ὑποχρέωση αύτη, ἐπειδή ή καταχώριση συνεπάγεται τήν καταβολή δύο τελών, ἀπό τά όποια τό ένα καταβάλλεται ἐφάπαξ καί τό άλλο κατ' έτος καί επειδή, κατά τή γνώμη του, ἡ ὑποχρέωση<?PAGE NO="265"?> χρέωση τῆς καταχωρίσεως σέ συνδυασμό μέ τήν υποχρέωση καταβολῆς των τελών αὐτών, τά όποια θεωρεί υπερβολικά, ἀποτελεί μέτρο ἀποτελέσματος Ισοδύναμου μέ ποσοτικό περιορισμό στίς εισαγωγές, ἀσυμβίβαστο πρός τό ἄρθρο 30 της συνθήκης καί ὑπέρ τοῦ ὁποίου δέν μπορεί νά γίνει ἐπίκληση τῆς ἐξαιρέσεως τοῦ ἄρθρου 36 τῆς ἴδιας συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Τό Arrondissementsrechtbank, γιά νά μπορέσει νά κρίνει ἄν εἶναι σύμφωνοι μέ τό κοινοτικό δίκαιο οἱ ἐθνικοί κανόνες, καθ' ὄσον επιβάλλουν τήν καταβολή των τελῶν αὐτῶν, ἔθεσε τό ἀνωτέρω ερώτημα.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Γιά νά δοθεί στό ἐθνικό δικαστήριο κατάλληλη ἀπάντηση, πρέπει νά ληφθεί υπόψη τό γεγονός ὅτι οἱ επίδικοι κανόνες θεσπίστηκαν ἀπό τίς ὀλλανδικές ἀρχές μετά τήν απόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19760520">20ής Μαΐου 1976</DATE> (De Peijper, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="104/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="613">104/75, Jurispr. 1976 σ. 613</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Ἡ ἀπόφαση αὐτή ἀφοροῦσε επίσης τίς παράλληλες εισαγωγές φαρμακευτικών προϊόντων καί διαπίστωσε ὅτι οἱ εισαγωγές αυτές είχαν καταστεί πρακτικώς ἀδύνατες ἀπό τό γεγονός ὅτι οἱ ὀλλανδικές ἀρχές ἐξαρτοῦσαν τή χορήγηση άδειας διαθέσεως τῶν προϊόντων αυτών πού ζητοῦσε ὁ παράλληλος εισαγωγέας, ἀπό τήν προσκόμιση ἐγγράφων, τά ὁποῖα εἶχαν σκοπό νά ἐπιτρέψουν τόν υγειονομικό έλεγχο καί ήταν ταυτόσημα μέ τά έγγραφα πού εἶχαν ήδη προηγουμένως προσκομιστεί στίς ἀρχές ἀπό τόν παρασκευαστή τοῦ προϊόντος ἡ τόν εξουσιοδοτημένο του εισαγωγέα. Ή ἀπόφαση διαπίστωσε ὅτι λόγω τῆς ἀρνήσεως τοῦ παρασκευαστή ἡ τοῦ εξουσιοδοτημένου του εισαγωγέα νά χορηγήσει στον παράλληλο εἰσαγωγέα ἀντίγραφο τῶν έγγραφων αυτών, τά όποῖα μόνο αὐτοί εἶχαν στην κατοχή τους, ó ἐν λόγω εισαγωγέας βρισκόταν σέ αδυναμία νά ικανοποιήσει τήν απαίτηση τῶν εθνικών άρχων, μέ αποτέλεσμα τήν απόρριψη τής αΐτήσεώς του περί καταχωρίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Ἐν ὄψει τῆς πραγματικής καταστάσεως πού διαπίστωσε, τό Δικαστήριο ἀποφάνθηκε ὅτι, μιά ἐθνική κανονιστική ρύθμιση ἡ πρακτική πού ἐπιτρέπει στόν παρασκευαστή ἡ στους εξουσιοδοτημένους ἀντιπροσώπους του νά μονοπωλούν τήν εισαγωγή καί τή διάθεση στην ἀγορά ἑνός φαρμακευτικοί) προϊόντος απλώς καί μόνο μέ τήν άρνηση τους νά χορηγήσουν τά έγγραφα πού ἀφοροῦν τό φάρμακο γενικά ἡ μιά συγκεκριμένη ποσότητα τοῦ φαρμάκου αύτοϋ, πρέπει νά θεωρηθεί περιοριστική περισσότερο τοῦ δέοντος καί δέν μπορεί, γιά τό λόγο αὐτό, νά τύχει τῆς εξαιρέσεως τοῦ ἄρθρου 36 τῆς συνθήκης, έκτός ἄν ἀποδεικνύεται<?PAGE NO="266"?> σαφῶς ὅτι κάθε ἄλλη ρύθμιση ἡ πρακτική θά υπερέβαινε προφανώς τά λογικά μέσα μιας διοικήσεως πού λειτουργεί ὁμαλά.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Τό Δικαστήριο πρόσθεσε ὅτι, ἄν ὑπάρχουν περισσότερες παραλλαγές τοῦ φαρμάκου, πού διαφέρουν ἰδίως από τό ένα Κράτος μέλος στό άλλο, καί ἄν οἱ διαφορές αὐτές ἐπιδρούν στή θεραπεία, δικαιολογεῖται ἡ μεταχείριση τῶν παραλλαγῶν αὐτῶν ὡς διαφορετικῶν φαρμάκων γιά τή χορήγηση ἄδειας διαθέσεώς τους στην ἀγορά καί γιά τήν ἀπαίτηση τῆς προσκομίσεως εγγράφων πού επιτρέπουν τόν ὑγειονομικό ἔλεγχο ἐννοείται, πάντως, ὅτι γιά καθεμιά ἀπό τίς διαδικασίες χορηγήσεως άδειας πού θά ἀπαιτηθούν, ισχύει πάντοτε ἡ ἀπάντηση πού δόθηκε προηγουμένως γιά τήν περίπτωση πού τό φάρμακο υπάρχει σέ μιά μόνο μορφή.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Κατόπιν τῆς ἀποφάσεως αυτής, οἱ ὀλλανδικές ἀρχές θέσπισαν, κυρίως μέ τό άρθρο 23 τοῦ Besluit Registratie Geneesmiddelen τῆς <DATE ISO="19770908">8ης Σεπτεμβρίου 1977</DATE> (Staatsblad 1977, ἀριθ. 537), κανόνες πού προβλέπουν, πρός όφελος ἐκείνου πού εισάγει παράλληλα ἕνα φαρμακευτικό ιδιοσκεύασμα καταχωρισμένο ήδη κατόπιν αιτήσεως τοῦ παραγωγοῦ ἡ τοῦ εξουσιοδοτημένου ἀντιπροσώπου του, μιά ἁπλουστευμένη διαδικασία καταχωρίσεως, μοναδικός σκοπός τῆς ὁποίας εἶναι νά διαπιστωθεί ἄν τό προϊόν πού προτίθεται νά εισαγάγει ὁ παράλληλος εισαγωγέας έχει <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>τήν ἴδια<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> ἡ <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>σχεδόν<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> τήν ἴδια <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>σύνθεση<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> μέ τό ήδη καταχωρισμένο προϊόν.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Ή δεύτερη καταχώριση, λόγω τοῦ ἁπλουστευμένου χαρακτήρα της, συνεπάγεται τήν καταβολή ἀπό τόν παράλληλο εισαγωγέα ἑνός εφάπαξ τέλους, ἴσου πρός τό 25 % τοῦ τέλους πού επιβάλλεται κατά τήν πρώτη καταχώριση τοῦ ἴδιου φαρμάκου κατόπιν αἰτήσεως τοῦ παρασκευαστή ἡ τοῦ ἐξουσιοδοτημένου ἀντιπροσώπου του. Συνεπάγεται, ἐπίσης, τήν καταβολή ενός ετήσιου τέλους 687 φιορινιών, πού έχει προορισμό τήν κάλυψη τῶν ἐξόδων ἐλέγχου τῶν ἐν λόγω προϊόντων μετά τή διάθεση τους στό ἐμπόριο. Τό ἐτήσιο αυτό τέλος εἶναι ἑνιαίο γιά τά εθνικά καί γιά τά εισαγόμενα προϊόντα, καί χωρίς νά γίνεται διάκριση ως πρός τά τελευταία, ἀνάλογα μέ τό ἄν εἰσάχθηκαν παραλλήλως ἡ ἀπευθείας ἀπό τόν ἀλλοδαπό παρασκευαστή ἡ τόν εξουσιοδοτημένο του ἀντιπρόσωπο.</TXT></NP><?PAGE NO="267"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ὅσον άφορᾶ τήν ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 36</P></TI></TITLE><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Όπως ἔκρινε τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση De Peijper, πού προαναφέρθηκε, δέν ἀντίκειται στό άρθρο 36 ἡ διενέργεια ελέγχου ἀπό τίς ἐθνικές ἀρχές, σέ περίπτωση μέν παράλληλων εισαγωγών φαρμακευτικών προϊόντων ἤδη καταχωρισμένων κατόπιν αιτήσεως τοῦ παρασκευαστή ἡ τοῦ ἐξουσιοδοτημένου εισαγωγέα, γιά τό ἄν τά φάρμακα πού εισάγονται παράλληλα εἶναι τά ἴδια μέ εκείνα πού ἔχουν ήδη καταχωριστεί, σέ περίπτωση δέ διαθέσεως στην ἀγορά παραλλαγῶν τοῦ ἴδιου φαρμάκου, γιά τό ἄν οἱ διαφορές μεταξύ τῶν παραλλαγών αὐτών δέν ἔχουν, ἀπό θεραπευτικής ἀπόψεως, συνέπειες. Ή εξακρίβωση αύτη πρέπει πάντως νά περιορίζεται στόν έλεγχο αὐτῆς τῆς ὁμοιότητας, τό δέ ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος πρέπει νά έχει ἀπαιτήσει ἀπό τόν παρασκευαστή ή τόν ἐξουσιοδοτημένο εισαγωγέα νά προσκομίσουν πλήρη στοιχεία τῶν διαφόρων παραλλαγών ὑπό τίς όποιες τά ἐν λόγω φάρμακα παράγονται ἡ κυκλοφοροῦν στην ἀγορά στά διάφορα Κράτη μέλη εἴτε ἀπό τόν 'ίδιο τόν παρασκευαστή εἴτε ἀπό θυγατρικές ἡ συνδεόμενες επιχειρήσεις εἴτε ἀκόμα ἀπό ἐπιχειρήσεις πού παρασκευάζουν τά φάρμακα αυτά βάσει ἄδειας.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Μιά διαδικασία ἐλέγχου, σύμφωνη μέ τίς ἀπαιτήσεις τοῦ ἄρθρου 36, δέ στερείται τοῦ δικαιολογητικού λόγου ὑπάρξεως της, κατά τήν έννοια τῆς διατάξεως αυτής, ἀπό τό γεγονός ὅτι συνεπάγεται τήν είσπραξη τελών, ὅπως αυτά πού περιγράφει τό εθνικό δικαστήριο. Ἀντίθετα, τέτοια τέλη δέν μποροῦν νά θεωρηθούν ὅτι συμβιβάζονται μέ τή συνθήκη ἀπό τό γεγονός καί μόνο ὅτι εισπράττονται ἐξ ἀφορμής κρατικοῦ μέτρου πού δικαιολογείται βάσει τοῦ ἄρθρου 36. Ή εξαίρεση πού προβλέπεται στό άρθρο 36 άφορᾶ, πράγματι, ἀποκλειστικά τους ποσοτικούς περιορισμούς στίς εισαγωγές ἡ στίς εξαγωγές καί τά μέτρα ισοδύναμου ἀποτελέσματος. Δέν μπορεί νά ἐπεκταθεί στους δασμούς ἡ στίς επιβαρύνσεις ισοδύναμου ἀποτελέσματος, ἀφοῦ αυτές ἐξέρχονται τοῦ πλαισίου πού καθορίζεται ἀπό τό άρθρο 36.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Ἀπό τά ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι τό ἄν συμβιβάζονται μέ τό κοινοτικό δίκαιο τέτοια τέλη πρέπει νά ἐκτιμάται βάσει τῶν άρθρων 9 καί 13 ἡ ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση, βάσει τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Είναι λοιπόν εμφανές ὅτι, γιά νά δοθεί κατάλληλη ἀπάντηση στό ἐθνικό δικαστήριο, πρέπει νά εξεταστεί ἄν τέλη τοῦ είδους πού ἀποτελούν τό ἀντικείμενο τῆς κύριας δίκης εμπίπτουν στίς ἀπαγορεύσεις πού επιβάλλουν οἱ διατάξεις αὐτές.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="268"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ὅσον άφορᾶ τήν ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 13 τῆς συνθήκης</P></TI></TITLE><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ σταθερή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ἡ ἀπαγόρευση ὁποιουδήποτε δασμοῦ ἤ ἐπιβαρύνσεως ισοδύναμου ἀποτελέσματος στίς σχέσεις μεταξύ των Κρατῶν μελών άφορα κάθε ἐπιβάρυνση πού επιβάλλεται ἐπ' εὐκαιρία ἡ λόγω τῆς εισαγωγής καί πού πλήττει εἰδικά ἕνα εισαγόμενο προϊόν, ἐξαιρώντας τό παρεμφερές ἐθνικό προϊόν.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Δεδομένου ὅτι ἡ ἀπαγόρευση αὐτή δέν ἐπιδέχεται καμιά διάκριση ἀνάλογα μέ τό σκοπό πού ἐπιδιώκεται μέ τήν είσπραξη τῶν χρηματικῶν ἐπιβαρύνσεων, των ὁποίων προβλέπει τήν κατάργηση, περιλαμβάνει, συνεπώς, καί τά τέλη πού ἀπαιτοῦνται γιά τους υγειονομικούς έλεγχους, οἱ όποιοι διενεργοῦνται λόγω της εισαγωγής εμπορευμάτων.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Αὐτό δέν ισχύει μόνο ἄν οἱ χρηματικές ἐπιβαρύνσεις ἀποτελοῦν μέρος ἑνός γενικοῦ συστήματος εσωτερικών ἐπιβαρύνσεων πού καταλαμβάνουν συστηματικά κατηγορίες προϊόντων σύμφωνα μέ ἀντικειμενικά κριτήρια πού εφαρμόζονται ἀνεξάρτητα ἀπό τήν καταγωγή τῶν προϊόντων.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Ἀπό τίς ἀνωτέρω σκέψεις προκύπτει ὅτι, ὅσον άφορᾶ ἐπιβαρύνσεις τοῦ είδους πού ἀναφέρονται ἀπό τό ἐθνικό δικαστήριο, δέ συντρέχουν τά στοιχεία πού συνιστοῦν επιβάρυνση ισοδύναμου μέ δασμό αποτελέσματος. Πράγματι, δέν ἔχουν τέτοιο χαρακτήρα τά τέλη πού ἐπιβάλλονται σέ παράλληλο εισαγωγέα φαρμακευτικών προϊόντων εἴτε ὑπό μορφή ἐφάπαξ τέλους κατά τήν καταχώριση τῶν φαρμακευτικών προϊόντων, τά όποια προτίθεται νά εἰσαγάγει εἴτε ὑπό μορφή ετήσιου τέλους πού εἰσπράττεται γιά τή χρηματοδότηση τοῦ κόστους τῶν εργασιών μέ τίς όποιες ἀποσκοπεῖται νά εξακριβωθεί ἄν τά προϊόντα πού πρόκειται νά κυκλοφορήσουν στό ἐμπόριο εἶναι ὅμοια μέ τό προϊόν πού ἔχει καταχωριστεί, ὅταν οἱ ἐπιβαρύνσεις αυτές ἀποτελούν μέρος ἑνός γενικοῦ συστήματος ἐσωτερικών τελών, πού εισπράττονται τόσο κατά τήν καταχώριση φαρμάκων πού παράγονται στό οἰκεῖο Κράτος μέλος, ὅσο καί κατά τήν καταχώριση τῶν φαρμάκων πού, εισάγονται εἴτε ἀπευθείας ἀπό τόν παρασκευαστή ἡ τόν ἐξουσιοδοτημένο εισαγωγέα εἴτε μέσω τῶν λεγόμενων <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>παράλληλων εισαγωγών<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>, καί ὅταν οἱ επιβαρύνσεις αυτές ἐφαρμόζονται, στην περίπτωση τῶν παράλληλων εισαγωγών, μέ κριτήρια ταυτόσημα ἡ παρεμφερή μέ τά κριτήρια πού ἐφαρμόζονται γιά τον καθορισμό τῶν ἐπιβαρύνσεων πού ἐπιβάλλονται στά ἐθνικά προϊόντα.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Δέν εἶναι ὀρθή ἡ άποψη πού ὑποστήριξε ἡ Ἐπιτροπή ὅτι <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>δέν τηρείται ἡ ἀρχή της μή διακρίσεως πού καθιερώνεται ἀπό τό άρθρο 95 καί πρόκειται γιά ἐπιβάρυνση Ισοδύναμου μέ δασμό ἀποτελέσματος κάθε φορά πού δέν εἶναι δυνατό νά<?PAGE NO="269"?> ἀποδειχθεί ἡ ύπαρξη ἐπαρκοῦς ὁμοιότητας λόγω τῶν διαφορων ως πρός τους τρόπους έλέγχου καί τους κανόνες πού ἔχουν σχετικά ἐφαρμογή ἡ λόγω διαφορῶν ὡς πρός τό ὕψος τῶν επιβαρύνσεων<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>. Ἐσωτερικός φόρος πού δημιουργεί διάκριση δέ μεταβάλλεται αὐτομάτως σέ ἐπιβάρυνση ισοδύναμου μέ δασμό ἀποτελέσματος. Φόρος πού εμφανίζεται ὡς ἐσωτερικός φόρος δέν μπορεί νά θεωρηθεί ὡς επιβάρυνση Ισοδύναμου μέ δασμό ἀποτελέσματος παρά μόνον ἄν οἱ λεπτομέρειες τῆς επιβολῆς ἡ τοῦ προορισμοί) του, ὅταν πρόκειται γιά επιβάρυνση πού προορίζεται γιά συγκεκριμένο σκοπό, εἶναι τέτοιες ώστε στήν πραγματικότητα νά πλήττονται μέ τήν ἐπιβάρυνση μόνο τά εισαγόμενα καί ὄχι τά εθνικά προϊόντα.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ὅσον άφορα τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης</P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Τό εθνικό δικαστήριο παρατηρεί ὅτι ὁ κατηγορούμενος ὑποστηρίζει ὅτι τό σύστημα τῶν τελῶν φαινομενικά μόνο μεταχειρίζεται κατά τρόπο ἴσο τους παραγωγούς καί τους ἐξουσιοδοτημένους εισαγωγείς, ἀφ᾽ ἑνός, καί ἐκείνους πού διενεργούν παράλληλες εισαγωγές, ἀφ᾽ ἑτερου, καί ὅτι στην πραγματικότητα δημιουργεί διάκριση εἰς βάρος τῶν τελευταίων, ἀποκαθιστώντας έτσι στην πράξη, πρός όφελος τῶν πρώτων, τό μονοπώλιο εισαγωγῆς πού καταδικάστηκε ἀπό τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19760520">20ης Μαΐου 1976</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Τό πρόβλημα πού ἀνακύπτει μέ τόν τρόπο αὐτό ὁδηγεί τό Δικαστήριο στό νά ἐπισημάνει, πρώτα, τό γεγονός ὅτι, στό πλαίσιο τῆς ὀρθής εφαρμογής τοῦ άρθρου 95 τῆς συνθήκης, πρέπει νά γίνει σύγκριση τῆς μεταχειρίσεως τοῦ εισαγόμενου προϊόντος σέ σχέση μέ τό εθνικό προϊόν καί ὄχι τῆς μεταχειρίσεως δύο εἰσαγόμενων προϊόντων όμοιων ἡ ὁμοειδῶν, ἀνάλογα μέ τόν ἐμπορικό τρόπο εισαγωγής τους. Γιά τήν ἐπίλυση τῆς διαφορᾶς πού υποβλήθηκε στό ἐθνικό δικαστήριο, τό ἀποτέλεσμα εἶναι πάντως τό ἴδιο, ἀφοῦ, γιά νά τηρηθούν οἱ ἐπιταγές τοῦ ἄρθρου 95, εἶναι ἀνάγκη τά ἐθνικά προϊόντα, ἀφ᾽ ἑνός, καί τό σύνολο των εἰσαγόμενων προϊόντων, ἀφ᾽ ἑτέρου, νά υποβάλλονται σέ ἕνα σύστημα εσωτερικής φορολογίας, ἡ οποία τα πλήττει σύμφωνα μέ κριτήρια πού δέ δημιουργοῦν διάκριση εἰς βάρος τῶν εἰσαγόμενων προϊόντων.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Ἀπό τά στοιχεία τῆς δικογραφίας καί ἀπό τίς ἀναπτύξεις τῆς ἀποφάσεως περί παραπομπής προκύπτει ὅτι, τόσο τό εφάπαξ ὅσο καί τό ετήσιο τέλος, πού συνεπάγεται ἡ καταχώριση, πλήττουν τόσο τά ἐθνικά φαρμακευτικά προϊόντα ὅσο καί τά προϊόντα προελεύσεως άλλων Κρατών μελών, εἴτε εισάγονται παράλληλα είτε μέ άλλο τρόπο. Γιά τήν περίπτωση τῶν παράλληλων εισαγωγῶν προβλέπονται ὅμως Ιδιαίτερα στοιχεία.</TXT></NP><?PAGE NO="270"?><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Πρέπει, επομένως, νά εξεταστεί ἄν τά Ιδιαίτερα αὐτά στοιχεία συμβιβάζονται μέ την ἀπαγόρευση διακρίσεων τοῦ ἄρθρου 95.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>"Οσον άφορᾶ, τό ἐφάπαξ τέλος, δύο ιδιαίτερα στοιχεία επισημαίνονται ἀπό τό ἐθνικό δικαστήριο. Τό πρῶτο συνίσταται στό γεγονός ὅτι τό τέλος αυτό περιορίζεται στό 25 ο/ο τοῦ ποσοῦ τοῦ τέλους πού επιβάλλεται ἐπ' εὐκαιρία τῆς πρώτης καταχωρίσεως τοῦ προϊόντος στόν ἡμεδαπό ἤ ἀλλοδαπό παραγωγό ἡ στόν εξουσιοδοτημένο εισαγωγέα, λόγω τοῦ ὅτι πρόκειται γιά καταχώριση ἁπλουστευμένη.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>"Ενα ἐθνικό σύστημα τελών πού κάνει διάκριση, γιά τό σύνολο τῶν φαρμακευτικῶν προϊόντων, μεταξύ τοῦ ποσοῦ τῶν τελών πού εισπράττεται ἐπ' εὐκαιρία της πρώτης καταχωρίσεως καί εκείνου πού εισπράττεται ἐπ' εὐκαιρία μεταγενέστερης καταχωρίσεως, λόγω τοῦ ἀπλουστευμένου χαρακτήρα τῆς τελευταίας, δέν εἶναι ἀσυμβίβαστο πρός τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης. Ή διάταξη αὐτή δέν ἀπαιτεί τήν κατάργηση κάθε τέλους στή δεύτερη περίπτωση, ἐφ' ὅσον γιά τόν καθορισμό τοῦ ποσοῦ τοῦ τέλους λαμβάνεται υπόψη μιά εὔλογη ἀναλογία, ἐν ὄψει τῆς διαφορᾶς μεταξύ τῶν δύο καταχωρίσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Τό δεύτερο ιδιαίτερο στοιχείο πού ἐπισημαίνει τό εθνικό δικαστήριο συνίσταται στό γεγονός ὅτι ἡ ἁρμόδια ἀρχή μπορεί νά μειώσει τό ποσό τοῦ ἐφάπαξ τέλους, κατόπιν αιτήσεως τῶν ἡμεδαπῶν ἤ ἀλλοδαπών παραγωγών ἡ τῶν εξουσιοδοτημένων εἰσαγωγέων, ἐνώ ἡ δυνατότητα αὐτή δέν υπάρχει γιά τά προϊόντα πού εἰσάγονται παράλληλα.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση ἀμφισβητεί τό ὅτι ἡ ἐν λόγω ἐθνική νομοθεσία κάνει πράγματι αυτή τή διάκριση, ἐνῶ ἡ 'Επιτροπή φαίνεται νά δέχεται τήν ὕπαρξή της. Εναπόκειται στό ἐθνικό δικαστήριο νά ἐξακριβώσει αὐτό τό σημείο. Γιά τήν ὀρθή ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95, πρέπει, ἄν ἡ μείωση, πού χορηγείται κατά τήν πρώτη καταχώριση, εἶναι τόσο σημαντική ώστε νά καταργεί οὐσιαστικά τή διαφορά μεταξύ τῶν τελών πού ἀπαιτοῦνται γιά τίς δύο καταχωρίσεις, νά λαμβάνεται αυτό υπόψη, κατόπιν αιτήσεως τοῦ ενδιαφερόμενου εἰσαγωγέα, κατά τόν καθορισμό τοῦ τέλους πού ἀπαιτείται γιά μεταγενέστερη καταχώριση.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Ὅσον ἀφορᾶ τά ετήσια τέλη γιά τά ὁποῖα ἀναγνωρίζεται ὅτι έχουν τό ἴδιο ὕψος γιά ὅλα τά προϊόντα, θά συνέτρεχε ἡ ὑποστηριζόμενη διάκριση εἰς βάρος τῶν παράλληλων εἰσαγωγέων στην περίπτωση πού, ἐνῶ οἱ εγχώριοι παραγωγοί καί<?PAGE NO="271"?> οἱ παραγωγοί άλλων Κρατών μελῶν καθώς καί οἱ εξουσιοδοτημένοι εισαγωγείς έχουν τή δυνατότητα νά διαθέσουν στό εμπόριο ἕνα μικρό ἀριθμό εἰδῶν καταχωρισμένων προϊόντων, διαθέτοντας κάθε είδος σέ σημαντικό ἀριθμό μονάδων πού ἀντιπροσωπεύει ἀξιόλογο κύκλο εργασιῶν, ὁ παράλληλος εἰσαγω-γέας θά ἔπρεπε, γιά νά ἐπιτύχει έναν εὔλογο κύκλο ἐργασιών, νά εισαγάγει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία εἰδῶν διαφόρων προϊόντων, ὑποχρεούμενος νά καταβάλει, γιά κάθε εἶδος, μειωμένο μεν ἐφάπαξ τέλος, άλλα πλήρες ἐτήσιο τέλος. "Ετσι ή ἐπιβάρυνση μέ τά τέλη αὐτά, στην περίπτωση παράλληλου εισαγωγέα, κατανέμεται σέ πολύ μικρότερο ἀριθμό μονάδων, μέ συνέπεια νά παύει πλέον νά εἶναι συμφέρουσα ἡ εἰσαγωγή.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Τό άρθρο 95 τηρείται ὅταν ισόποσος φόρος βαρύνει ἄνισα τίς τιμές κόστους των διαφόρων ἐπιχειρήσεων, λόγω τῶν ιδιομορφιῶν τῆς οικονομικής διαρθρώσεως των επιχειρήσεων αὐτῶν. Ἀρκεί ὅτι ὁ εσωτερικός φόρος καταλαμβάνει βάσει των ίδιων κριτηρίων, πού δικαιολογοῦνται ἀντικειμενικά ἀπό τό σκοπό γιά τόν όποῖο θεσπίστηκε, τόσο τά ἐθνικά ὅσο καί τά εισαγόμενα προϊόντα, έτσι ώστε νά μήν έχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἐπιβάρυνση τοῦ εἰσαγόμενου προϊόντος μέ ποσό μεγαλύτερο ἀπό εκείνο πού πλήττει τό ὁμοειδές εθνικό προϊόν.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Συνεπώς, στό ερώτημα πού ὑποβλήθηκε πρέπει νά δοθεῖ ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Μιά διαδικασία έλέγχου σύμφωνη μέ τίς ἀπαιτήσεις τοῦ ἄρθρου 36 δέν παύει νά δικαιολογείται καθαυτή, κατά τήν έννοια τῆς διατάξεως αὐτής, ἀπό τό γεγονός ὅτι συνεπάγεται τήν είσπραξη τελών, ὅπως αυτά πού περιγράφει τό εθνικό δικαστήριο.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Παρόμοια τέλη δέ δικαιολογούνται ἀπό τό γεγονός καί μόνο ὅτι εισπράττονται ἐξ ἀφορμής κρατικοῦ μέτρου πού δικαιολογείται βάσει τοῦ ἄρθρου 36 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Δέν ἀποτελούν ἐπιβαρύνσεις Ισοδύναμου μέ δασμούς ἀποτελέσματος τά τέλη πού ἐπιβάλλονται σέ παράλληλο εισαγωγέα φαρμακευτικών προϊόντων, είτε ὑπό μορφή εφάπαξ τέλους κατά τήν καταχώριση τῶν φαρμακευτικών προϊόντων, τά όποια προτίθεται νά εισαγάγει, εἴτε ὑπό μορφή έτήσιου τέλους πού εισπράττεται γιά τή χρηματοδότηση τοῦ κόστους τῶν εργασιών μέ τίς όποιες ἀποσκοπεῖται νά εξακριβωθεί ἄν τά προϊόντα πού πρόκειται νά κυκλοφορήσουν στό εμπόριο εἶναι ὅμοια μέ τό προϊόν πού έχει καταχωριστεί, ὅταν οἱ ἐπιβαρύνσεις αυτές ἀποτελούν μέρος ἑνός γενικοῦ συστήματος εσωτερικών τελών, πού εισπράττονται τόσο κατά τήν καταχώριση φαρμάκων πού παράγονται στό οικείο Κράτος μέλος, ὅσο καί κατά τήν καταχώριση φαρμάκων πού εἰσάγονται εἴτε ἀπευθείας ἀπό τόν παρασκευαστή ή τόν ἐξουσιοδοτημένο εισαγωγέα εἴτε μέσω τῶν λεγόμενων <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>παράλληλων<?PAGE NO="272"?> εἰσαγωγῶν<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, καί ὅταν οἱ επιβαρύνσεις αυτές εφαρμόζονται, στην περίπτωση των παράλληλων εἰσαγωγῶν, μέ κριτήρια ταυτόσημα ἡ παρεμφερή μέ τά κριτήρια πού ἐφαρμόζονται γιά τόν καθορισμό τῶν ἐπιβαρύνσεων πού επιβάλλονται στά εθνικά προϊόντα.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ τηρείται, ὅταν ἕνας ἐσωτερικός φόρος καταλαμβάνει βάσει τῶν ἴδιων κριτηρίων, πού δικαιολογούνται ἀντικειμενικά ἀπό τό σκοπό γιά τόν όποιο θεσπίστηκε, τόσο τά ἐθνικά, ὅσο καί τά εἰσαγόμενα προϊόντα, ἔτσι ώστε νά μήν έχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἐπιβάρυνση τοῦ εισαγόμενου προϊόντος μέ ποσό μεγαλύτερο ἀπό εκείνο πού πλήττει τό ὁμοειδές ἐθνικό προϊόν. Τό γεγονός ὅτι ἕνας φόρος, πού ἀνταποκρίνεται στά κριτήρια αυτά, ἐπιβαρύνει κατά τρόπο διάφορο τίς τιμές κόστους τῶν διαφόρων επιχειρήσεων λόγω τῶν Ιδιομορφιῶν τῆς οικονομικής διαρθρώσεως τῶν επιχειρήσεων αὐτῶν, πού κατασκευάζουν ἤ ἐμπορεύονται τά προϊόντα αὐτά, δέν ἀσκεῖ επιρροή στην ἐφαρμογή τῆς διατάξεως αὐτής.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικῶν ἐξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Τά δικαστικά ἔξοδα τῆς ὀλλανδικής κυβερνήσεως καί τῆς Ἐπιτροπῆς των Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων, οἱ όποιες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα διαδικασία ἔχει, ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κύριας δίκης, τό χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ' αὐτό εναπόκειται νά ἀποφασίσει ὡς πρός τά δικαστικά ἔξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνοντας ἐπί τοῦ ἐρωτήματος πού τοῦ ὑποβλήθηκε ἀπό τό Arrondissementsrechtbank τοῦ Roermond μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19791204">4ης Δεκεμβρίου 1979</DATE> ἀποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Μία διαδικασία ἐλεγχου σύμφωνη μέ τίς ἀπαιτήσεις τοῦ ἄρθρου 36 τῆς συνθήκης ΕΟΚ δέν παύει νά δικαιολογείται καθαυτή, κατά τήν ἔννοια τῆς διατάξεως αυτής, ἀπό τό γεγονός ὅτι συνεπάγεται τήν εἴσπραξη τελών, ὅπως αυτά πού περιγράφει τό ἐθνικό δικαστήριο.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Παρόμοια τέλη δέ δικαιολογοῦνται ἀπό τό γεγονός καί μόνο ὅτι εισπράττονται ἐξ ἀφορμής κρατικοῦ μέτρου πού δικαιολογείται βάσει τοῦ άρθρου 36 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="273"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Δέν ἀποτελούν επιβαρύνσεις Ισοδύναμου μέ δασμούς αποτελέσματος τά τέλη πού ἐπιβάλλονται σέ παράλληλο εισαγωγέα φαρμακευτικῶν προϊόντων, εἴτε ὑπό μορφή εφάπαξ τέλους κατά τήν καταχώριση τῶν φαρμακευτικῶν προϊόντων, τά όποια προτίθεται νά εισαγάγει, εἴτε ὑπό μορφή ἐτήσιου τέλους πού εισπράττεται γιά τή χρηματοδότηση τοῦ κόστους τῶν ἐργασιών, μέ τις όποιες ἀποσκοπεῖται να ἐξακριβωθεί ἄν τά προϊόντα πού πρόκειται νά κυκλοφορήσουν στό ἐμπόριο εἶναι ὅμοια μέ τό προϊόν πού έχει καταχωριστεί, ὅταν οἱ ἐπιβαρύνσεις αυτές ἀποτελοῦν μέρος ἑνός γενικοῦ συστήματος ἐσωτερικών τελῶν, πού εισπράττονται τόσο κατά τήν καταχώριση φαρμάκων πού παράγονται στό οικείο Κράτος μέλος, ὅσο καί κατά τήν καταχώριση φαρμάκων πού εισάγονται είτε απευθείας ἀπό τόν παρασκευαστή ἡ τόν ἐξουσιοδοτημένο εισαγωγέα εἴτε μέσω τῶν λεγόμενων <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>παράλληλων εισαγωγών<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/>, καί ὅταν οἱ ἐπιβαρύνσεις αὐτές εφαρμόζονται, στην περίπτωση τῶν παράλληλων εισαγωγών, μέ κριτήρια ταυτόσημα ἡ παρεμφερή μέ τά κριτήρια πού ἐφαρμόζονται γιά τόν καθορισμό τῶν επιβαρύνσεων πού επιβάλλονται στά ἐθνικά προϊόντα.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ τηρείται, ὅταν ένας ἐσωτερικός φόρος καταλαμβάνει βάσει τῶν ίδιων κριτηρίων, πού δικαιολογούνται αντικειμενικά ἀπό τό σκοπό γιά τόν όποιο θεσπίστηκε, τόσο τά ἐθνικά ὅσο καί τά εισαγόμενα προϊόντα, έτσι ώστε νά μήν ἔχει ως ἀποτέλεσμα τήν επιβάρυνση τοῦ εισαγόμενου προϊόντος μέ ποσό μεγαλύτερο ἀπό ἐκείνο πού πλήττει τό ὁμοειδές ἐθνικό προϊόν. Τό γεγονός ὅτι ένας φόρος, πού ἀνταποκρίνεται στά κριτήρια αὐτά ἐπιβαρύνει κατά τρόπο διάφορο τίς τιμές κόστους τῶν διαφόρων ἐπιχειρήσεων λόγω τῶν ιδιομορφιών τῆς οικονομικής διαρθρώσεως τῶν ἐπιχειρήσεων αυτών, πού κατασκευάζουν ή εμπορεύονται τά προϊόντα αὐτά, δέν ἀσκεῖ ἐπιρροή στην ἐφαρμογή τῆς διατάξεως αὐτής.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>Koopmans</P><P>O'Keeffe</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Δημοσιεύτηκε σέ δημόσια συνεδρίαση στό Λουξεμθοῦργο στίς <DATE ISO="19810128">28 Ἰανουαρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>