Κατά τήν προσφεύγουσα στην κυρία δίκη, ὁ κανονισμός 572/78 τῆς Ἐπιτροπῆς στηρίζεται κυρίως ἐπί τοῦ ἄρθρου 14 παράγραφος 4 στοιχείο γ τοῦ κανονισμοῦ 805/68 τοῦ Συμβουλίου, κατά την έκδοση τοῦ κανονισμοί) 425/77, πού ἐξουσιοδοτεί την Ἑπιτροπή νά προσδιορίσει τους κανόνες εφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ κανονισμοί) 805/68 καί, ἰδίως, τους σχετικούς μέ τόν έλεγχο τῆς χρησιμοποιήσεως των εισαγομένων κρεάτων.

Ἀφ᾿ ενός, ἡ εξουσιοδότηση αὐτή σημαίνει ὅτι, τά ἀποφασιζόμενα ἀπό τήν 'Επιτροπή εκτελεστικά μέτρα πρέπει νά ἀποβλέπουν καί νά διευκολύνουν τήν πραγμάτωση τοῦ σκοπού τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ κανονισμού 805/68, ἤτοι τήν προστασία τῆς ἀνταγωνιστικότητος τῆς κοινοτικής μεταποιητικής βιομηχανίας ἐν σχέσει μέ τους ἀνταγωνιστές της, πού εἶναι ἐγκαταστετημένοι έκτός τής Κοινότητος. Καί ὁ σκοπός αυτός δέν ἀπαιτεί τόν καθορισμό προθεσμιῶν γιά τήν μεταποίηση καί, a fortiori, τόν καθορισμό ἀποκλειστικών προθεσμιῶν.

Ἀφ᾿ έτερου, μία τέτοια εξουσιοδότηση δέν παρέχει στην Ἐπιτροπή τό δικαίωμα, τάσσοντας προθεσμία μεταποιήσεως πού 'έχει τήν μορφή ἀποκλειστικής προθεσμίας, νά περιορίζει στην οὐσία τό δικαίωμα ἐπί τοῦ ευεργετήματος ἀναστολής καταβολής τῆς εισφορᾶς, πού 'έχει χορηγηθεί ἀπό τό Συμβούλιο μέ τό άρθρο 14 τοῦ κανονισμοί) 805/68. Γιά νά δοθεί παρόμοια εξουσία στην 'Επιτροπή θά ήταν ἀναγκαία ρητή ή τουλάχιστον σαφής εξουσιοδότηση ἐκ μέρους τοῦ Συμβουλίου, άλλα κατά τήν προσφεύγουσα δέν έχει δοθεῖ τέτοια εξουσιοδότηση. Ή ἀνάγκη ρητής εξουσιοδοτήσεως ἐκ μέρους τοῦ Συμβουλίου καθίσταται ἐξ άλλου εμφανής ἀπό τήν σύγκριση τοῦ άρθρου 14 τοῦ κανονισμοί) 805/68 μέ τό άρθρο 15 τοῦ ἰδίου κανονισμού, μέ τόν όποιο τό Συμβούλιο ἔχει ρητώς προβλέψει ὅτι ἡ έκδοση πιστοποιητικοί) εισαγωγής ή εξαγωγής εξαρτάται ἀπό τήν σύσταση εγγυήσεως, ἐγγυομένης τήν υποχρέωση εισαγωγής ἡ εξαγωγής, κατά τήν διάρκεια ισχύος τοῦ πιστοποιητικοί) καί ἡ ὁποία καταπίπτει ἄν ἡ πράξη δέν πραγματοποιηθεί ἡ πραγματοποιηθεί μόνο μερικώς εντός τῆς προθεσμίας αυτής.

Ή προσφεύγουσα στην κυρία δίκη, φρονεί επίσης ὅτι ὁ καθορισμός ἀποκλειστικών προθεσμιών παραβιάζει τίς ἀρχές ἰσότητος καί ἀναλογικότητος. Σχετικά μέ τό θέμα αυτό, ισχυρίζεται κατ' ἀρχάς, ὅτι οἱ ἀρχές αυτές παραβιάζονται ἀπό τήν διάταξη γιά τήν ὁποία πρόκειται, καθ' ὅσον αυτή προβλέπει τήν 'ίδια κύρωση γιά παραλείψεις πολύ διαφορετικής σοβαρότητος, πού κυμαίνονται ἀπό τήν ἀπλή υπέρβαση, έστω ελαχίστη, τῶν προθεσμιών μεταποιήσεως μέχρι τῆς ὁλικής ελλείψεως μεταποιήσεως. 'Επί πλέον, ἡ διάταξη γιά τήν ὁποία πρόκειται, προβλέποντας τήν ὁλική κατάπτωση τῆς εγγυήσεως στην περίπτωση ὅπού ἡ ἀπόδειξη τῆς μεταποιήσεως δέν προσκομίζεται εντός προθεσμίας ἕξι μηνών ἀπό τοῦ μηνός της εισαγωγής, παραβιάζει τήν ἀρχή τής ἀναλογικότητος, ὅπως τό εδέχθη ήδη τό Δικαστήριο στίς υποθέσεις 122/78 καί 240/78 (Slg. 1979, σ. 677 καί 2137). Τέλος, ή προσφεύγουσα θεωρεί ὅτι οἱ προβλεπόμενες ἀπό τήν διάταξη γιά τήν ὁποία πρόκειται κυρώσεις εἶναι υπερβολικά αυστηρές, ἐφ᾿ ὅσον ἡ κυρία υποχρέωση πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 14 παράγραφος 4 στοιχείο γ τοῦ κανονισμοῦ 805/68 συνίσταται στην μεταποίηση τοῦ εμπορεύματος, ὁ δέ καθορισμός προθεσμίας δέν αποτελεί παρά μέτρο έλεγχου, τῆς ὁποίας ή μή τήρηση δέν δύναται νά συνεπάγεται τήν ἀφαίρεση ἀπό τήν μή τηρήσασα τήν προθεσμία εταιρία αὐτοῦ τοῦ ευεργετήματος τῆς ἀναστολής καταβολῆς τῆς εισφοράς.

Ή προσφεύγουσα στην κυρία δίκη, καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι, ἄν ἡ 'Επιτροπή εἶχε τήν δυνατότητα νά τάσσει προθεσμίες μεταποιήσεως συνοδευόμενες ἀπό κυρώσεις ἐν περιπτώσει υπερβάσεως τους, οἱ κυρώσεις αυτές δέν δύνανται νά συνεπάγονται τήν ὁλοσχερή στέρηση τοῦ ευεργετήματος τῆς ἀναστολής καταβολής τῆς εισφοράς καί, ἐν πάση περιπτώσει, επιβάλλεται ἡ διαβάθμιση τῶν κυρώσεων ἀνάλογα μέ τήν σπουδαιότητα τῆς υπερβάσεως τῆς προθεσμίας. Κατά συνέπεια, ἡ προσφεύγουσα εἶναι τῆς γνώμης ὅτι τό ἄρθρο 1 παράγραφος 3 του κανονισμοί) 572/78 εἶναι ανίσχυρο.

Ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ἀποκλείει κατ' ἀρχάς τήν δυνατότητα ἑρμηνείας τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 3 τοῦ κανονισμοῦ 572/78, ἡ ὁποία θά ἐδικαιολόγεί τήν μή είσπραξη τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τῆς εισφοράς ὅταν ἡ υπέρβαση τῆς προθεσμίας μεταποιήσεως εἶναι ελαχίστη. Ἡ Ἐπιτροπή, παρ' ὅλον ὅτι ἀναγνωρίζει ὅτι τό Δικαστήριο εἶχε ήδη τήν ευκαιρία, ἀκολουθώντας ἑρμηνεία σύμφωνη μέ τό πνεῦμα τῆς συνθήκης, νά ἀπομακρυνθεί ἀπό τήν διατύπωση παρομοίων διατάξεων (ἀπόφαση τῆς 21ης 'Ιουνίου 1979, υπόθεση 240/78, Slg. 1979 σ. 2137 καί ἀπόφαση τῆς 3ης 'Ιουνίου 1980, ὑπόθ. 135/79 Slg. 1980, σ. 1713), φρονεί ἐν τούτοις ὅτι δέν δύναται νά ἀντιμετωπισθεί ἑρμηνεία σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τῆς συνθήκης, παρά μόνον ἄν ἀντοποκρίνεται στόν σκοπό μιᾶς διατάξεως καί ἄν ὁ νομοθέτης δέν ηθέλησε προφανώς νά υπερισχύσει διάφορη λύση. Καί, στήν προκειμένη περίπτωση, ἡ διάταξη πού προβλέπει τήν ἐκ τῶν υστέρων είσπραξη τῆς εισφοράς ἀκόμα καί στην περίπτωση σχετικώς ἐλαφρᾶς υπερβάσεως τῆς προθεσμίας μεταποιήσεως, ἀνταποκρίνεται σέ σαφή πρόθεση τῆς Ἐπιτροπῆς καί στόν στόχο τοῦ εἰδικού συστήματος εισαγωγής, πού 'έχει επιβληθεί ἀπό τό άρθρο 14 τοῦ κανονισμοῦ 805/68' τοῦ Συμβουλίου. Ὑπό παρόμοιες συνθήκες ὁ δικαστής δέν δύναται, μέ τήν ἑρμηνεία, νά υποκαταστήσει τόν νομοθέτη. 'Επί πλέον, κατά τήν 'Επιτροπή, δέν εἶναι δυνατός ὁ καθορισμός μέ τήν ερμηνεία, τῶν περιπτώσεων στίς όποιες ἡ υπέρβαση τῆς προθεσμίας θά ήταν απλώς ελαφρά καί ποία θά ήταν τότε ἡ κατάλληλη κύρωση. Πρόκειται καί σέ αυτή τήν περίπτωση περί προνομίας τοῦ νομοθέτου.

Ή 'Επιτροπή εξετάζει ἀκολούθως τό ζήτημα τῆς ισχύος τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφοι 3 καί 8 τοῦ κανονισμοῦ 572/78 τῆς 'Επιτροπής. 'Οσον άφορᾶ τό ἄν ἡ ἐν λόγω διάταξη συμβιβάζεται μέ τήν εξουσιοδότηση, πού προβλέπεται στον κανονισμό 805/68 τοῦ Συμβουλίου, ἡ 'Επιτροπή Ισχυρίζεται κατ' ἀρχάς ὅτι στην προκειμένη διαφορά δέν εἶναι τό σύστημα τῶν εγγυήσεων πού προξενεί βλάβη στην προσφεύγουσα, άλλα τό γεγονός ὅτι ὁ κανονισμός 572/78 προβλέπει τρίμηνη προθεσμία μεταποιήσεως καί τήν ἐκ τῶν υστέρων είσπραξη τῆς εισφοράς σέ περίπτωση υπερβάσεως τῆς προθεσμίας. Στερείται σημασίας γιά τήν επίλυση τῆς διαφοράς ἄν τό σύστημα τῶν εγγυήσεων εἶναι καθ' εαυτό νόμιμο ἡ μή, ἐφ᾿ ὅσον, ἐάν ἀκόμα δέν υφίσταται εγγύηση δυναμένη νά παρακρατηθεί, ἡ επιχείρηση πού υπερβαίνει τήν προβλεπομένη τρίμηνη προθεσμία, υπέχει πάντοτε τήν υποχρέωση καταβολής τῆς εισφοράς. Κατά τήν γνώμη τῆς προθεσμίας αυτής, περιλαμβάνονται ἀσφαλώς στό πλαίσιο τῶν ἁρμοδιοτήτων, πού έχουν μεταβιβασθεί στην 'Επιτροπή ἀπό τό Συμβούλιο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ κανονισμοῦ 805/68. Πράγματι, κατά τήν διάταξη αύτη, ή 'Επιτροπή θεσπίζει τους κανόνες εφαρμογής τοῦ εἰδικοῦ συστήματος εισαγωγής ὁρισμένων πρός μεταποίηση κρεάτων, πού προβλέπεται ἀπό τό άρθρο 14 καί, κυρίως, τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά τόν έλεγχο τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ κρέατος. Καί ὁ ἔλεγχος τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ κρέατος συνεπάγεται ἀναπόφευκτα τόν καθορισμό προθεσμίας μεταποιήσεως ἁρμοδιότητος τής Ἐπιτροπῆς εντός τοῦ πλαισίου καταλλήλου περιθωρίου εκτιμήσεως, πράγμα πού έπραξε τάσσοντας προθεσμία μεταποιήσεως κατ᾿ ἀνώτατο ὅριο τεσσάρων μηνών μείον μιᾶς ἡμέρας καί κατ' ελάχιστο όριο τριών μηνών καί μιᾶς ημέρας. Πράγματι, τό άρθρο 14 τοῦ κανο-νισμοῦ 805/68 προβλέπει ήδη τρίμηνη κατανομή τῶν ἀναγκών σέ εισαγόμενα πρός μεταποίηση κρέατα πού έχουν διαπιστωθεί γιά ένα έτος ἀπό τό Ισοζύγιο τοῦ Συμβουλίου καί, ἑπομένως, εἶναι καθ᾿ ὅλα φυσικό νά προβλέπει ἡ 'Επιτροπή τήν κανονική κατανομή ὅχι μόνο τῶν εισαγωγών, άλλά επίσης καί τῆς μεταποιήσεως γιά ὁλόκληρο τό έτος. Ἐν πάση περιπτώσει, ή βραχεία προθεσμία δικαιολογείται ἀπό τήν μέριμνα νά ἀποφευχθεί ἡ εναποθήκευση μή μεταποιημένων κατεψυγμένων κρεάτων γιά κερδοσκοπικούς σκοπούς καί νά διασφαλισθεί ἀποτελεσματικός έλεγχος τῶν επιχειρήσεων.

Τέλος, ὅσον άφορᾶ τήν τήρηση τῆς ἀρχῆς της ἀναλογικότητος οἱ διατάξεις γιά τίς όποιες πρόκειται ουδόλως τήν παρεβίασαν. Ή 'Επιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι, πράγματι, πρέπει νά γίνει διάκριση μεταξύ των περιπτώσεων, κατά τίς όποιες ἡ ἀπώλεια της εγγυήσεως εμφανίζεται ὡς πραγματική κύρωση καί τῶν περιπτώσεων ὅπου, ὅπως στην προκειμένη περίπτωση, ὁ επιχειρηματίας στερείται μόνον εἰδικοῦ πλεονεκτήματος, πού τοῦ έχει παραχωρηθεί ἐκ των προτέρων ὑπό τόν ὅρο ὅτι θά τηρήσει τους σχετικούς μέ τήν ἀπονομή τοῦ πλεονεκτήματος αὐτοο ὅρούς. Στίς τελευταίες αυτές περιπτώσεις, μόλις δέν πληρωθούν οἱ ὁρισθείσες προϋποθέσεις, τό παραχωρηθέν δικαίωμα καθίσταται ἀνενεργόν, χωρίς ή ἀρχή νά υπέχει τήν υποχρεωση να εξετάσει λεπτομερώς ἄν ἡ μή τήρηση τῶν ὅρών είναι γενική ἡ ἀπλώς μερική. Ἐπί πλέον, ἡ 'Επιτροπή φρονεί ὅτι, στον κανονισμό 572/78, έλαβε ἀρκούντως ὑπ᾿ ὅψη τήν ἀρχή της ἀναλογικότητος, ἀνεχομένη τήν υπέρβαση της προθεσμίας ἐν περιπτώσει ἀνωτέρας βίας καί προβλέποντας ὅτι ἡ ενδεχομένη εισφορά δέν εισπράττεται ἐκ τῶν υστέρων παρά γιά τήν ποσότητα τῶν εἰσαχθέντων κρεάτων, ἡ ὁποία δέν μετεποιήθη εντός τῆς καθορισθείσης προθεσμίας. 'Η νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, τήν ὁποία επικαλείται ή προσφεύγουσα, εἶναι άσχετη, καθ' ὅσον στίς δύο ἀναφερθείσες περιπτώσεις ἡ ὁλική ἀπώλεια τῆς εγγυήσεως συνιστα τήν κύρωση μικρῆς υπερβάσεως ἀπλῆς προθεσμίας τάξεως, ἐνῶ στην προκειμένη περίπτωση ἡ προθεσμία έχει ὡς αιτιολογία τήν μέριμνα νά διασφαλισθεί ἡ τήρηση ἀπό τόν ἐνδιαφερόμενο τῆς κύριας υποχρεώσεως, πού υπέχει έναντι τῆς διοικήσεως καί επιβάλλεται ἀπό τόν επιδιωκόμενο ἀπό τό θεσπισθέν σύστημα σκοπό. Σέ τέτοιες περιπτώσεις τό Δικαστήριο έκρινε, τουναντίον, ὅτι εἶναι σύμφωνη μέ τήν ἀρχή της ἀναλογικότητος ἡ απώλεια ἐγγυήσεως πού συνιστά τήν κύρωση τῆς υπερβάσεως των προβλεπομένων προθεσμιών (ἀπόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1970, ὑπόθ. 11/70, Slg. 1970, σ. 1125, ἀπόφαση τῆς 30ῆς 'Ιανουαρίου 1974, ὑπόθ. 186/73, Slg. 1974, σ. 533 καί ἀπόφαση τῆς 11ης Μαΐου 1977, υποθ. 99 καί 100/76, Slg. 1977, σ. 861).

Ἡ Ἐπιτροπή φρονεί επίσης ὅτι είναι αβάσιμος ὁ συλλογισμός τοῦ Finanzgericht τοῦ 'Αμβούργου, κατά τόν όποιο τό συμφέρον τῶν καταναλωτών ἀπαιτεί νά μή καταπίπτει ἡ εγγύηση λόγω υπερβάσεως προθεσμίας μεταποιήσεως, πού εἶναι ήδη σχετικώς βραχεία. Πράγματι, ἡ προθεσμία αυτή καθωρίσθη ἀκριβώς πρός τό συμφέρον τῶν καταναλωτών ώστε νά ἀποφευχθεί κάθε κερδοσκοπική ἀναστολή της μεταποιήσεως. 'Ενα τέτοιο πλεονέκτημα ἀντισταθμίζει χωρίς δυσκολία τό μειονέκτημα, πού προκύπτει γιά τόν καταναλωτή σέ ὁρισμένες σπάνιες περιπτώσεις, ὅπου ἡ μεταποίηση δέν πραγματοποιείται εντός τῆς προβλεπομένης προθεσμίας, ἀπό τό ὅτι ὁ μεταποιητής θά επιρρίψει στην τιμή πωλήσεως τήν συμπληρωματική επιβάρυνση πού ἀντιπροσωπεύει ἡ εἰσφορά. Ἐν συμπεράσματι, ἡ 'Επιτροπή προτείνει στό Δικαστήριο νά δοθεί στό υποβληθέν ἀπό τό Finanzgericht τοῦ 'Αμβούργου προδικαστικό ερώτημα ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση :