(1)

Niedokrwistość zakaźna koni („EIA”) jest chorobą wirusową dotykającą wyłącznie zwierzęta z rodziny koniowatych. Okres inkubacji wynosi zwykle od jednego do trzech tygodni, lecz może trwać nawet do trzech miesięcy. Zakażone koniowate pozostają źródłem zakażenia przez całe swoje życie i mogą przenosić zakażenie na inne koniowate. Zakażenie EIA jest zazwyczaj niewidoczne, o ile nie nastąpi zgon z powodu jednego z ostrych ataków choroby w czasie wiremii, i dlatego prawdopodobieństwo przeniesienia zakażenia jest znacznie większe. Lokalne przeniesienie zakażenia następuje poprzez krew zakażonego zwierzęcia z rodziny koniowatych w wyniku przerwanego pasożytowania ślepaków i zakażenia płodu in utero. Główną przyczyną rozprzestrzeniania się choroby na duże odległości jest przemieszczanie zakażonych zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków oraz użycie zanieczyszczonych igieł lub wstrzyknięcie produktów krwiopochodnych zawierających wirusa.

(2)

EIA jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy Rady 2009/156/WE (2). Ponadto dyrektywa Rady 82/894/EWG (3) stanowi, że należy zgłaszać ogniska EIA Komisji i pozostałym państwom członkowskim za pomocą Systemu Zgłaszania Chorób Zwierzęcych („ADNS”).

(3)

W przeciwieństwie do sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt w innych państwach członkowskich, EIA jest chorobą endemiczna w niektórych częściach Rumunii, a krajowy program zwalczania nie został jeszcze zakończony. Z tego względu w decyzji Komisji 2010/346/UE (4) przewidziano środki ochronne w odniesieniu do niedokrwistości zakaźnej koni w Rumunii.

(4)

Na posiedzeniu Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz w czerwcu 2019 r. właściwe organy Rumunii przedstawiły jednak pozostałym państwom członkowskim i Komisji sprawozdanie na temat sytuacji, w którym wykazano, że w ujęciu ogólnym poczyniono postępy w zwalczaniu choroby, a niektóre części Rumunii są wolne od tej choroby przez okres dłuższy niż 12 miesięcy lub częstość występowania tej choroby utrzymuje się w granicach panujących w danym regionie w innych państwach członkowskich. Należy zatem określić część terytorium Rumunii, w odniesieniu do której mają być stosowane środki ochronne ustanowione w decyzji 2010/346/UE.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2010/346/UE.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,