<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRCJ1998ELA.0500265501.case.xml"><NO.CASE>C-239/97</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61997O0239</NO.CELEX><NO.SEQ>0014.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2656</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2660</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>5</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>ΔΙΑΤΑΞΗ της <DATE ISO="19980507">7.5.1998</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ C-239/97</LEFT><RIGHT>ΙΡΛΑΝΔΙΑ καιά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Δικαστηρίου</HT> (πρώτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="19980507">7ης Μαΐου 1998</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση C-239/97,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Ιρλανδία,</HT> εκπροσωπούμενη από τον Michael Α. Buckley, Chief State Solicitor, επικουρούμενο από τους Paul Gallagher, SC, και Niamh Hyland, barrister-at-law, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιρλανδίας, 28, route d'Arlon,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> εκπροσωπούμένης από τον Peter Oliver, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gómez de la Cruz, μέλος της ίδιας υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>καθής,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><SUBJECT><P>που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής C(97) 693, της <DATE ISO="19970416">16ης Απριλίου 1997</DATE>, περί μειώσεως της συνδρομής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Αναπτύξεως (ΕΤΠΑ) στο λειτουργικό πρόγραμμα για τον τουρισμό στην Ιρλανδία κατά την περίοδο 1989-1993, στο κοινοτικό πλαίσιο στηρίξεως για τις διαρθρωτικές παρεμβάσεις στην Ιρλανδία βάσει του στόχου 1 για την περίοδο 1989-1993, και περί τροποποιήσεως της αποφάσεως C(89) 2258/7 της <DATE ISO="19891221">21ης Δεκεμβρίου 1989</DATE>, όπως έχει μετά την πιο πρόσφατη τροποποίηση της με την απόφαση C(93) 3769, της <DATE ISO="19931217">17ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>,</P></SUBJECT><?PAGE NO="I-2657"?><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους Μ. Wathelet, πρόεδρο τμήματος, D. Α. Ο. Edward και L. Sevón (εισηγητή), δικαστές,</P><P>γενικός εισαγγελέας: J. Mischo</P><P>γραμματέας: R. Grass</P><P>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Διάταξη</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="19970630">30 Ιουνίου 1997</DATE>, η Ιρλανδία ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ, την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής C(97) 693, της <DATE ISO="19970416">16ης Απριλίου 1997</DATE>, περί μειώσεως της συνδρομής του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Αναπτύξεως (ΕΤΠΑ) στο λειτουργικό πρόγραμμα για τον τουρισμό στην Ιρλανδία κατά την περίοδο 1989-1993, στο κοινοτικό πλαίσιο στηρίξεως για τις διαρθρωτικές παρεμβάσεις στην Ιρλανδία βάσει του στόχου 1 για την περίοδο 1989-1993, και περί τροποποιήσεως της αποφάσεως C(89) 2258/7 της <DATE ISO="19891221">21ης Δεκεμβρίου 1989</DATE>, όπως έχει μετά την πιο πρόσφατη τροποποίηση της με την απόφαση C(93) 3769, της <DATE ISO="19931217">17ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Με αίτηση που κατέθεσε στις <DATE ISO="19970728">28 Ιουλίου 1997</DATE>, η Επιτροπή προέβαλε, σύμφωνα με το άρθρο 91, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ένσταση απαραδέκτου στηριζόμενη στο ότι η προσφυγή ασκήθηκε εκπρόθεσμα. Επιπλέον, ζήτησε να καταδικαστεί η Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2658"?><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσφυγή δεν ασκήθηκε εντός της δίμηνης προθεσμίας του άρθρου 173, πέμπτο εδάφιο, της Συνθήκης. Εφόσον η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στο προσφεύγον κράτος στις <DATE ISO="19970417">17 Απριλίου 1997</DATE>, εν προκειμένω η δίμηνη αυτή προθεσμία, η οποία παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως σύμφωνα με το άρθρο 81, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, και μάλιστα κατά δέκα ημέρες για τους Ιρλανδούς διαδίκους, έληξε στις <DATE ISO="19970627">27 Ιουνίου 1997</DATE>. Όμως, η προσφυγή ασκήθηκε μόλις στις <DATE ISO="19970630">30 Ιουνίου 1997</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Το προσφεύγον κράτος δεν αμφισβητεί ότι η προσφυγή ασκήθηκε μετά τη λήξη της τασσομένης προθεσμίας. Ωστόσο, ισχυρίζεται ότι η εν λόγω υπέρβαση της προθεσμίας οφείλεται σε τυχαίο συμβάν ή ανωτέρα βία υπό την έννοια του άρθρου 42 του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου. Συναφώς, αναφέρει ότι το δικόγραφο της προσφυγής απεστάλη προς το Δικαστήριο με επείγουσα ταχυδρομική επιστολή στις <DATE ISO="19970626">26 Ιουνίου 1997</DATE> και ότι η χρησιμοποιηθείσα υπηρεσία επείγουσας διεκπεραιώσεως αλληλογραφίας, μια ειδική ταχυδρομική υπηρεσία, είχε εγγυηθεί ότι η επιστολή θα διανεμόταν την επόμενη ημέρα. Εντούτοις, το αεροπλάνο το οποίο μετέφερε την επιστολή από το Δουβλίνο στις Βρυξέλλες καθυστέρησε να προσγειωθεί και, συνεπώς, υπήρξε καθυστέρηση στην εκφόρτωση των αποσκευών. Επομένως, όλες οι αποσκευές που μετέφερε το αεροπλάνο αυτό έχασαν την ανταπόκριση που συνέδεε τις Βρυξέλλες με το Λουξεμβούργο.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Το προσφεύγον κράτος προσθέτει ότι, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως, δεν ήταν λογικά δυνατόν να προβλεφθεί ότι η υπηρεσία επείγουσας διεκπεραιώσεως αλληλογραφίας θα παραβεί τις υποχρεώσεις της. Εξάλλου, ισχυρίζεται ότι τα προβλήματα αυτά ήταν εντελώς ανεξάρτητα της θελήσεως του, οπότε δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για να εξασφαλίσει ότι το δικόγραφο της προσφυγής θα φθάσει εμπρόθεσμα στο Λουξεμβούργο.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, διαπιστώνεται κατ' αρχάς ότι, λαμβανομένης υπόψη της κατά δέκα ημέρες παρεκτάσεως λόγω αποστάσεως της προθεσμίας που διέθετε το προσφεύγον κράτος, η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής έληξε στις <DATE ISO="19970627">27 Ιουνίου 1997</DATE>. Κατά συνέπεια, η προσφυγή, η οποία ασκήθηκε στις <DATE ISO="19970630">30 Ιουνίου 1997</DATE>, είναι εκπρόθεσμη.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2659"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει κρίνει κατ' επανάληψη ότι δεν χωρεί παρέκκλιση από την εφαρμογή των κοινοτικών διατάξεων περί δικονομικών προθεσμιών παρά μόνον υπό περιστάσεις εντελώς εξαιρετικές, τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας, κατά το άρθρο 42, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου, δεδομένου ότι η αυστηρή εφαρμογή των κανόνων αυτών ανταποκρίνεται στην επιταγή ασφαλείας δικαίου και στην ανάγκη να αποφεύγεται κάθε αυθαίρετη διάκριση ή μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης (βλ., ιδίως, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19851126">26ης Νοεμβρίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="42/85" YEAR="1985" PAGE.ECR="3749">42/85, Cockerill-Sambre κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985, σ. 3749, σκέψη 10</REF.DOC.ECR> της <DATE ISO="19870115">15ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="152/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="223">152/85, Misset κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1987, σ. 223, σκέψη 11</REF.DOC.ECR>- της <DATE ISO="19870204">4ης Φεβρουαρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="276/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="495">276/85, Κλαδάκης κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 495, σκέψη 11</REF.DOC.ECR>, και τη διάταξη της <DATE ISO="19920205">5ης Φεβρουαρίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-59/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-525">C-59/91, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. Ι-525, σκέψη 8</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Πάντως, οι περιστάσεις που επικαλείται το προσφεύγον κράτος δεν μπορούν να θεωρηθούν ως εξαιρετικές που συνιστούν τυχαίο συμβάν ή ανωτέρα βία υπό την έννοια της πιο πάνω διατάξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το προσφεύγον κράτος δεν μπορεί να ισχυριστεί βασίμως ότι, με το να αποστείλει το δικόγραφο της προσφυγής με επείγουσα επιστολή στις <DATE ISO="19970626">26 Ιουνίου 1997</DATE>, έπραξε ό,τι ήταν αναγκαίο για να εξασφαλίσει ótι το δικόγραφο αυτό θα φθάσει εγκαίρως, δηλαδή την επόμενη ημέρα, ενώ η προθεσμία που διέθετε το κράτος αυτό είχε παρεκταθεί λόγω αποστάσεως κατά χρονικό διάστημα δέκα ημερών, υπολογισμένο με βάση τη συνήθη διάρκεια διεκπεραιώσεως της αλληλογραφίας και λαμβανομένων υπόψη των ενδεχομένων προβλημάτων εντός των ταχυδρομικών υπηρεσιών. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί ούτε να επικαλεστεί κάποια εξαιρετική δυσλειτουργία των υπηρεσιών αυτών για να αποφύγει την απώλεια δικαιώματος την οποία συνεπάγεται η παρέλευση των δικονομικών προθεσμιών (βλ. την προαναφερθείσα διάταξη Γαλλία κατά Επιτροπής, σκέψη 10).</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2660"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμοί) Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η Ιρλανδία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="19980507">7 Μαΐου 1998</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>R. Grass</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος του πρώτου τμήματος</P><P>M. Wathelet</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>