<TI><P>Το νομικό πλαίσιο</P></TI>3Σκοπός του κανονισμού είναι να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα και την ταχύτητα των ένδικων διαδικασιών, καθιερώνοντας την αρχή της άμεσης διαβιβάσεως των δικαστικών και εξώδικων εγγράφων.4Πριν τεθεί σε ισχύ ο κανονισμός, η πλειονότητα των κρατών μελών είχε προσχωρήσει στη Σύμβαση της Χάγης της 15ης Νοεμβρίου 1965, περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στο εξωτερικό των δικαστικών και μη δικαστικών έγγραφων επί αστικών ή εμπορικών υποθέσεων, η οποία καθιερώνει ένα μηχανισμό διοικητικής συνεργασίας για την επίδοση ή την κοινοποίηση εγγράφων με τη μεσολάβηση κεντρικής αρχής. Εξάλλου, το άρθρο IV του Πρωτοκόλλου της 3ης Ιουνίου 1971, για την ερμηνεία από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 1982, L 388, σ. 7), όπως τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση της 9ης Οκτωβρίου 1978 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (ΕΕ 1982, L 388, σ. 24), με τη Σύμβαση της 25ης Οκτωβρίου 1982 για την προσχώρηση της Ελληνικής Δημοκρατίας (ΕΕ 1982, L 388, σ. 1), με τη Σύμβαση της 26ης Μαΐου 1989 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας (ΕΕ 1989, L 285, σ. 1) και με τη Σύμβαση της 29ης Νοεμβρίου 1996 για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας (ΕΕ 1997, C 15, σ. 1, στο εξής: Σύμβαση των Βρυξελλών), προέβλεπε τη δυνατότητα αμεσότερης επιδόσεως. Το άρθρο IV, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω πρωτοκόλλου έχει ως εξής:Με την επιφύλαξη αντίθετης δηλώσεως του κράτους προορισμού προς τον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, τα έγγραφα αυτά μπορούν, επίσης, να στέλλονται απευθείας από τις αρμόδιες δημόσιες αρχές του κράτους όπου συντάσσονται στις αντίστοιχες αρχές του κράτους στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο [αποδέκτης] του εγγράφου. Στην περίπτωση αυτή, η αρμόδια αρχή του κράτους προελεύσεως διαβιβάζει αντίγραφο [του εγγράφου] στην αντίστοιχη αρχή του κράτους προορισμού, η οποία είναι αρμόδια για να το παραδώσει στον [αποδέκτη]. Η παράδοση αυτή γίνεται σύμφωνα με τον τύπο που προβλέπεται από το δίκαιο του κράτους προορισμού. Η παράδοση αποδεικνύεται με βεβαίωση που αποστέλλεται απευθείας στη δημόσια αρχή του κράτους προελεύσεως.
5Το Συμβούλιο υπουργών δικαιοσύνης, που συνεδρίασε στις 29 και 30 Οκτωβρίου 1993, ανέθεσε σε μια ομάδα εργασίας, επονομαζόμενη Groupe sur la simplification de la transmission des actes (Ομάδα απλουστεύσεως των διαδικασιών διαβιβάσεως των εγγράφων), τη δημιουργία ενός μηχανισμού απλοποιήσεως και επιταχύνσεως των διαδικασιών διαβιβάσεως των εγγράφων μεταξύ κρατών μελών. Οι εργασίες της ομάδας αυτής κατέληξαν στη θέσπιση, βάσει του άρθρου Κ.3 της Συνθήκης ΕΕ (τα άρθρα Κ έως Κ.9 της Συνθήκης ΕΕ αντικαταστάθηκαν από τα άρθρα 29 ΕΕ έως 42 ΕΕ), της Συμβάσεως για την επίδοση και την κοινοποίηση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής'Ενωσης δικαστικών και εξώδικων [εγγράφων] σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις (στο εξής: σύμβαση). Η σύμβαση αυτή θεσπίστηκε με πράξη του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Μαΐου 1997 (ΕΕ C 261, σ. 1· κείμενο της συμβάσεως, σ. 2· πρωτόκολλο για την ερμηνεία της συμβάσεως από το Δικαστήριο, σ. 17).6Η σύμβαση δεν έχει τεθεί σε ισχύ. Στο μέτρο που οι διατάξεις της στηρίζονται στις διατάξεις του κανονισμού, η επεξηγηματική έκθεση της συμβάσεως αυτής (ΕΕ 1997, C 261, σ. 26) χρησιμεύει για την ερμηνεία του εν λόγω κανονισμού.7Κατόπιν της θέσεως σε ισχύ της Συνθήκης του Άμστερνταμ, η Επιτροπή υπέβαλε, στις 26 Μαίου 1999, πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την επίδοση και την κοινοποίηση στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων [εγγράφων] σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ C 247 Ε, σ. 11).8Όταν το έγγραφο αυτό υποβλήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το τελευταίο ζήτησε την ψήφιση του υπό μορφήν κανονισμού. Με τη σχετική έκθεση του (Α5-0060/1999 τελικό, της 11ης Νοεμβρίου 1999), το Κοινοβούλιο επισήμανε σχετικώς τα εξής:Σε αντίθεση προς την οδηγία, ο κανονισμός έχει το πλεονέκτημα ότι διασφαλίζει την ταχεία, σαφή και ομοιογενή εφαρμογή του κοινοτικού κειμένου που ανταποκρίνεται στον επιδιωκόμενο στόχο. Εξάλλου, το μέσον αυτό έχει προκριθεί και για την κοινοτικοποίηση των άλλων συμβάσεων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή υπό εξέταση.
9Η δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού προβλέπει τα εξής:Η καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς απαιτεί την καλύτερη και ταχύτερη διαβίβαση μεταξύ των κρατών μελών των δικαστικών και εξώδικων [εγγράφων] προς επίδοση και κοινοποίηση σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις.
10Οι αιτιολογικές σκέψεις 7 έως 10 του εν λόγω κανονισμού έχουν ως εξής:- (7)Η ταχύτητα της διαβίβασης δικαιολογεί τη χρήση κάθε ενδεδειγμένου μέσου, τηρουμένων ορισμένων προϋποθέσεων όσον αφορά το ευανάγνωστο και το αξιόπιστο του λαμβανομένου εγγράφου. Η ασφάλεια της διαβίβασης προϋποθέτει ότι η προς διαβίβαση πράξη συνοδεύεται από ένα έντυπο το οποίο πρέπει να συμπληρώνεται στη γλώσσα του τόπου στον οποίο λαμβάνει χώρα η επίδοση ή η κοινοποίηση ή σε κάποια άλλη γλώσσα δεκτή από το κράτος παραλαβής.
- (8)Προκειμένου να εξασφαλισθεί η αποτελεσματικότητα του κανονισμού, η δυνατότητα άρνησης της επίδοσης ή της κοινοποίησης [εγγράφων] πρέπει να περιορίζεται σε εξαιρετικές καταστάσεις.
- (9)Η ταχύτητα διαβίβασης δικαιολογεί την επίδοση ή την κοινοποίηση [του εγγράφου] εντός των ημερών που έπονται της παραλαβής [του] [...]. Εντούτοις, αν μετά το πέρας ενός μηνός δεν έχει πραγματοποιηθεί η επίδοση ή η κοινοποίηση, η υπηρεσία παραλαβής ειδοποιεί σχετικά την υπηρεσία διαβίβασης. Η εκπνοή αυτής της προθεσμίας δεν συνεπάγεται ότι η αίτηση πρέπει να επιστραφεί στην υπηρεσία διαβίβασης όταν φαίνεται ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός εύλογης προθεσμίας.
- (10)Προκειμένου να προστατευθούν τα συμφέροντα του [αποδέκτη], η επίδοση ή η κοινοποίηση θα πρέπει να πραγματοποιείται στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες του τόπου όπου θα γίνει επίδοση ή κοινοποίηση ή σε άλλη γλώσσα του κράτους μέλους προέλευσης την οποία ο αποδέκτης κατανοεί.
11Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού προβλέπει:[Τα δικαστικά έγγραφα] διαβιβάζονται απευθείας και το ταχύτερο δυνατό μεταξύ των υπηρεσιών που ορίζονται βάσει του άρθρου 2.
12Το άρθρο 5 του κανονισμού ορίζει:Μετάφραση των [εγγράφων]
1.Η υπηρεσία διαβίβασης στην οποία κατατίθεται [το] προς διαβίβαση [έγγραφο] επισημαίνει στον αιτούντα ότι ο αποδέκτης μπορεί να αρνηθεί να παραλάβει [το έγγραφο] εφόσον δεν έχει συνταχθεί σε μία από τις γλώσσες που ορίζει το άρθρο 8.2.Ο αιτών επιβαρύνεται με τυχόν έξοδα μετάφρασης πριν από τη διαβίβαση [του εγγράφου], υπό την επιφύλαξη μεταγενέστερης απόφασης δικαστηρίου ή αρμόδιας αρχής, η οποία καταλογίζει τη δαπάνη σε άλλο πρόσωπο.
13Το άρθρο 7 του κανονισμού έχει ως εξής:Επίδοση ή κοινοποίηση των [εγγράφων]
1.Η υπηρεσία παραλαβής επιδίδει ή κοινοποιεί [το έγγραφο] ή μεριμνά προς τούτο σύμφωνα είτε με το δίκαιο του κράτους μέλους παραλαβής, είτε με τον ειδικό τύπο τον οποίο ζήτησε η υπηρεσία διαβίβασης, εφόσον αυτός δεν αντιβαίνει στο δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους.2.Οι ενέργειες που απαιτούνται για την επίδοση ή κοινοποίηση ολοκληρώνονται το συντομότερο δυνατό. Εν πάση περιπτώσει, εάν δεν καταστεί δυνατή η επίδοση και η κοινοποίηση εντός μηνός από την παραλαβή, η υπηρεσία παραλαβής ειδοποιεί σχετικά την υπηρεσία διαβίβασης μέσω της έντυπης βεβαίωσης που προσαρτάται στο παράρτημα, η οποία καταρτίζεται υπό τους όρους του άρθρου 10 παράγραφος 2. Η προθεσμία υπολογίζεται σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους παραλαβής.
14Το άρθρο 8 του κανονισμού προβλέπει:Άρνηση παραλαβής [του εγγράφου]
1.Η υπηρεσία παραλαβής ενημερώνει τον [αποδέκτη] ότι μπορεί να αρνηθεί την παραλαβή, εφόσον [το έγγραφο] που επιδίδεται ή κοινοποιείται δεν έχει συνταχθεί σε μια από τις ακόλουθες γλώσσες:- α)στην επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής ή, εάν αυτό το κράτος έχει περισσότερες επίσημες γλώσσες, στην επίσημη ή σε μια από τις επίσημες γλώσσες του τόπου όπου πρόκειται να γίνει η επίδοση ή η κοινοποίηση,
ή
- β)σε γλώσσα του κράτους μέλους διαβίβασης την οποία ο αποδέκτης κατανοεί.
2.Εάν η υπηρεσία παραλαβής πληροφορηθεί ότι ο αποδέκτης αρνείται να παραλάβει [το έγγραφο] σύμφωνα με την παράγραφο 1, ενημερώνει αμέσως την υπηρεσία διαβίβασης, μέσω της έντυπης βεβαίωσης που προβλέπεται στο άρθρο 10, και επιστρέφει την αίτηση και [τα έγγραφα] των οποίων ζητείται η μετάφραση.
15Το άρθρο 9 του κανονισμού έχει ως εξής:Ημερομηνία επίδοσης ή κοινοποίησης
1.Με την επιφύλαξη της εφαρμογής του άρθρου 8, η ημερομηνία της επίδοσης ή της κοινοποίησης [ενός εγγράφου], κατ' εφαρμογή του άρθρου 7, είναι η ημερομηνία κατά την οποία [το έγγραφο] επιδόθηκε ή κοινοποιήθηκε σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους παραλαβής.2.Όταν όμως στα πλαίσια κινηθείσας ή εκκρεμούσας διαδικασίας στο κράτος μέλος προέλευσης, ένα έγγραφο πρέπει να επιδοθεί ή να κοινοποιηθεί εντός τακτής προθεσμίας, λαμβάνεται υπόψη για τον αιτούντα η ημερομηνία που καθορίζεται από το δίκαιο του κράτους αυτού.3.Ένα κράτος μέλος δύναται να παρεκκλίνει των παραγράφων 1 και 2, για μια μεταβατική περίοδο πέντε ετών και για δέοντες λόγους.Το κράτος μέλος μπορεί να ανανεώνει την παρέκκλιση αυτή ανά πενταετία, για λόγους που συνδέονται με το νομικό του σύστημα. Το κράτος μέλος ενημερώνει την Επιτροπή για το περιεχόμενο αυτής της παρέκκλισης και τους σχετικούς όρους.
16Το άρθρο 19 του κανονισμού ορίζει:Ερημοδικία εναγομένου
1.Όταν πρέπει να διαβιβασθεί εισαγωγικό δίκης έγγραφο ή [άλλο ισοδύναμο έγγραφο] σε άλλο κράτος μέλος με σκοπό την επίδοση ή την κοινοποίηση βάσει του παρόντος κανονισμού και ο εναγόμενος ερημοδικήσει, ο δικαστής υποχρεούται να αναστείλει την έκδοση απόφασης μέχρις ότου διαπιστωθεί:- α)ότι [το έγγραφο] επιδόθηκε ή κοινοποιήθηκε με τον τρόπο που ορίζει το δίκαιο του κράτους μέλους παραλαβής, όσον αφορά την επίδοση ή κοινοποίηση [εγγράφων] στα πλαίσια διαδικασιών εντός του κράτους αυτού κατά προσώπων ευρισκομένων στην επικράτειά του, ή
- β)ότι [το έγγραφο] επιδόθηκε πράγματι στον εναγόμενο ή στην κατοικία του με άλλο τρόπο, προβλεπόμενο από τον παρόντα κανονισμό,
καθώς και ότι, και στη μία περίπτωση και στην άλλη, η επίδοση, η κοινοποίηση ή η παράδοση έγιναν εγκαίρως, ώστε ο εναγόμενος να είναι σε θέση να αμυνθεί.
[...]
17Ο κανονισμός προβλέπει τη χρήση διαφόρων εντύπων, τα οποία προσαρτώνται στο κείμενο του. Ένα από τα έντυπα αυτά, που καταρτίστηκε βάσει του άρθρου 10 του κανονισμού, τιτλοφορείται Βεβαίωση επίδοσης ή κοινοποίησης και αντίγραφο [του επιδοθέντος ή κοινοποιηθέντος εγγράφου]. Το σημείο 14 του εντύπου αυτού αναφέρεται στην περίπτωση κατά την οποία ο αποδέκτης του εγγράφου αρνείται να το παραλάβει λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε. Το σημείο 15 του ίδιου αυτού εντύπου προβλέπει διαφόρους λόγους παραλείψεως επιδόσεως ή κοινοποιήσεως του εγγράφου.18Το άρθρο 26, παράγραφοι 1 έως 3, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001, L 12, σ. 1), έχει ως εξής:1Όταν πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτους μέλους και δεν παρίσταται, το δικαστήριο διαπιστώνει αυτεπάγγελτα την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του, αν η δικαιοδοσία του δεν στηρίζεται στους όρους του παρόντος κανονισμού.2.Ο δικαστής υποχρεούται να αναστείλει τη διαδικασία εφόσον δεν διαπιστώνεται ότι ο εναγόμενος αυτός ήταν σε θέση να παραλάβει το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο εντός της αναγκαίας για την άμυνα του προθεσμίας ή ότι καταβλήθηκε κάθε επιμέλεια για τον σκοπό αυτό.3.Το άρθρο 19 του κανονισμού (ΕΚ) 1348/2000 [...] εφαρμόζεται αντί των διατάξεων της παραγράφου 2, εάν το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο έπρεπε να διαβιβαστεί από το ένα κράτος μέλος στο άλλο δυνάμει του ανά χείρας κανονισμού.
19Εξάλλου, το άρθρο 34, σημείο 2, του κανονισμού 44/2001 προβλέπει ότι μια απόφαση που εκδόθηκε σε ένα κράτος μέλος δεν αναγνωρίζεται σε άλλο κράτος μέλος αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο δεν έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο εγκαίρως και κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να αμυνθεί, εκτός εάν ο εναγόμενος παρέλειψε να [προσβάλει την απόφαση] ενώ μπορούσε να το πράξει.<TI><P>Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</P></TI>20Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι, με δικόγραφο της 22ας Ιουνίου 2001, ο G. Leffler ζήτησε από τον πρόεδρο του Rechtbank te Arnhem να διατάξει ασφαλιστικά μέτρα κατά της Berlin Chemie, προκειμένου να αρθούν οι κατασχέσεις στις οποίες προέβη η εν λόγω εταιρία και να της απαγορεύσει να προβεί σε νέες κατασχέσεις. Η Berlin Chemie προσέφυγε κατά της αιτήσεως αυτής και, με διάταξη της 13ης Ιουλίου 2001, ο πρόεδρος του Rechtbank απέρριψε τα αιτήματα του G. Leffler.21Με δικόγραφο που επιδόθηκε στις 27 Ιουλίου 2001 στον αντίκλητο της Berlin Chemie, ο G. Leffler άσκησε έφεση ενώπιον του Gerechtshof te Arnhem. Η Berlin Chemie κλήθηκε να παραστεί στη συνεδρίαση του δικαστηρίου αυτού της 7ης Αυγούστου 2001.22Ωστόσο, δεδομένου ότι η υπόθεση αυτή δεν είχε εγγραφεί στο πινάκιο, ο G. Leffler προέβη, στις 9 Αυγούστου 2001, σε διορθωτική επίδοση. Με τη διορθωτική αυτή επίδοση, η Berlin Chemie κλήθηκε να παραστεί στη συνεδρίαση της 23ης Αυγούστου 2001, στην οποία όμως δεν παρέστη.23Το Gerechtshof επιφυλάχθηκε να απαντήσει επί της αιτήσεως του G. Leffler να δικαστεί ερήμην η Berlin Chemie, καθόσον έκρινε ότι έπρεπε να παρασχεθεί στον ενάγοντα η δυνατότητα κλητεύσεως της Berlin Chemie, σύμφωνα με το άρθρο 4, σημείο 7 (πρώην), του ολλανδικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering) και με τον κανονισμό.24Με δικόγραφο που κοινοποιήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2001 στην Εισαγγελία Εφετών του Gerechtshof, η Berlin Chemie κλήθηκε να παραστεί στη συνεδρίαση του Gerechtshof της 9ης Οκτωβρίου 2001. Η εν λόγω εταιρία, ωστόσο, δεν παρέστη ούτε στη συνεδρίαση αυτή.25Το Gerechtshof επιφυλάχθηκε πάλι να απαντήσει στην αίτηση του G. Leffler να δικαστεί ερήμην η Berlin Chemie, αυτή τη φορά εν αναμονή της προσκομίσεως στοιχείων από τα οποία να προκύπτει ότι η επίδοση ή κοινοποίηση ήταν σύμφωνη προς το άρθρο 19 του κανονισμού. Ορισμένα από τα στοιχεία αυτά παρασχέθηκαν κατά τη συνεδρίαση της 4ης Δεκεμβρίου 2001.26Με απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2001, το Gerechtshof απέρριψε το αίτημα του G. Leffler να δικαστεί ερήμην η Berlin Chemie, με αποτέλεσμα να περατωθεί η δίκη.27Οι κρίσιμες σκέψεις της εν λόγω αποφάσεως, όπως επαναλαμβάνονται από το αιτούν δικαστήριο, είναι οι ακόλουθες:3.1Από τα στοιχεία που παρασχέθηκαν προκύπτει ότι η κλήση επιδόθηκε ή κοινοποιήθηκε στην Berlin Chemie σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία, αλλά ότι η Berlin Chemie αρνήθηκε να παραλάβει τα έγγραφα, καθόσον δεν είχαν συνταχθεί στη γερμανική γλώσσα.3.2Το παρουσιασθέν στη Γερμανία δικόγραφο με το οποίο κλητεύθηκε η Berlin Chemie δεν είχε μεταφραστεί στην επίσημη γλώσσα του κράτους διαβιβάσεως ή σε γλώσσα την οποία κατανοούσε ο αποδέκτης. Έτσι, δεν τηρήθηκε η απαίτηση του άρθρου 8 του κοινοτικού κανονισμού περί επιδόσεων. Εντεύθεν προκύπτει ότι πρέπει να απορριφθεί η αίτηση να δικαστεί ερήμην η Berlin Chemie.
28Στις 18 Δεκεμβρίου 2001, ο G. Leffler άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως του Gerechtshof. Υποστηρίζει ότι το Gerechtshof, με το σημείο 3.2 του σκεπτικού της εν λόγω αποφάσεως, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Κατά την άποψη του, το εν λόγω δικαστήριο θα έπρεπε να είχε εκδώσει απόφαση ερήμην της Berlin Chemie, επικουρικώς δε θα έπρεπε να ορίσει νέα δικάσιμο και να διατάξει την κλήτευση της Berlin Chemie κατά την ορισθείσα δικάσιμο, διορθώνοντας τις τυχόν παραλείψεις της προηγούμενης κλητεύσεως.29Το αιτούν δικαστήριο διαπιστώνει ότι το άρθρο 8 του κανονισμού δεν προβλέπει τις συνέπειες της αρνήσεως μιας επιδόσεως. Επισημαίνει, μεταξύ άλλων, τα εξής:[...] Θα μπορούσε να γίνει δεκτό ότι, όταν ο αποδέκτης βασίμως αρνήθηκε να παραλάβει το έγγραφο, η συνέπεια πρέπει να είναι ότι κατ' ουδένα τρόπον έγινε κοινοποίηση. Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί και ότι, μετά την άρνηση του αποδέκτη να παραλάβει το έγγραφο, θα πρέπει να επιτρέπεται διόρθωση της ελλείψεως, έτσι ώστε να περιέλθει σ' αυτόν μετάφραση. Στην τελευταία περίπτωση, τίθεται στη συνέχεια το ζήτημα εντός ποιας προθεσμίας και κατά ποιον τρόπο η μετάφραση θα πρέπει να γνωστοποιηθεί στον αποδέκτη. Όσον αφορά την αποστολή της μεταφράσεως, πρέπει να ακολουθηθεί ο τρόπος που ο κανονισμός υποδεικνύει για την επίδοση ή κοινοποίηση εγγράφων ή είναι ελεύθερος ο τρόπος αποστολής; Περαιτέρω, στην περίπτωση που υφίσταται δυνατότητα διορθώσεως, έχει σημασία αν εν προκειμένω είναι εφαρμοστέο το εθνικό δικονομικό δίκαιο.
30Συνεπώς, το Hoge Raad der Nederlanden αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:- 1)Πρέπει το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, σε περίπτωση αρνήσεως του αποδέκτη να παραλάβει το έγγραφο για τον λόγο ότι δεν έχει τηρηθεί η σχετική με γλωσσικά ζητήματα διάταξη αυτή, υφίσταται για τον αποστολέα δυνατότητα διορθώσεως της παραλείψεως;
- 2)Αν στο πρώτο ερώτημα δοθεί αρνητική απάντηση, πρέπει η άρνηση παραλαβής του εγγράφου να έχει την έννομη συνέπεια ότι ουδεμία ισχύ έχει η κοινοποίηση;
- 3)Αν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι καταφατική:
- α)Εντός ποιας προθεσμίας και κατά ποιον τρόπο η μετάφραση πρέπει να γνωστοποιηθεί στον αποδέκτη;
Ισχύουν για την αποστολή της μεταφράσεως οι απαιτήσεις που ο κανονισμός θέτει για την κοινοποίηση και επίδοση εγγράφων ή είναι ελεύθερος ο τρόπος αποστολής;
- β)Έχει το εθνικό δικονομικό δίκαιο εφαρμογή όσον αφορά τη δυνατότητα διορθώσεως της παραλείψεως;