Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Vijfde kamer)
17 september 2026 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Consumentenbescherming – Verordening (EG) nr. 1924/2006 – Voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen – Artikel 2, lid 2, punt 5 – Begrip ‚gezondheidsclaim’ – Voedingssupplement – Aanwijzingen met betrekking tot de frequentie van inname en/of de wijze van toediening – Artikel 14, lid 2 – Claims inzake ziekterisicobeperking – Toepasselijke voorwaarden – Reclame waarin een voedingssupplement wordt gepromoot ”
In zaak C‑721/24,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de cour d’appel de Bruxelles (hof van beroep Brussel, België) bij beslissing van 4 oktober 2024, ingekomen bij het Hof op 22 oktober 2024, in de procedure
Vista-Life Pharma SA,
Vista-Life Pharma Belgium SCRL
tegen
Laboratoires S.M.B. SA,
Brussels Reps Pharma SRL,
wijst
HET HOF (Vijfde kamer),
samengesteld als volgt: M. L. Arastey Sahún, kamerpresident, J. Passer, E. Regan (rapporteur), D. Gratsias en B. Smulders, rechters,
advocaat-generaal: A. Biondi,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
– Vista-Life Pharma SA, vertegenwoordigd door L. De Meese en P. Maeyaert, advocaten,
– Laboratoires S.M.B. SA en Brussels Reps Pharma SRL, vertegenwoordigd door G. Sorreaux, avocat,
– de Belgische regering, vertegenwoordigd door M. Jacobs, L. Jans en C. Pochet als gemachtigden,
– de Europese Commissie, vertegenwoordigd door S. Delaude en B. Rous Demiri als gemachtigden,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 29 januari 2026,
het navolgende
Arrest
1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 2, lid 2, punten 1 en 5, en artikel 14, lid 2, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (PB 2006, L 404, blz. 9, met rectificatie in PB 2007, L 12, blz. 3), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 109/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 (PB 2008, L 39, blz. 14) (hierna: „verordening nr. 1924/2006”).
2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding van Vista-Life Pharma SA en Vista-Life Pharma Belgium SCRL (hierna samen: „Vista-Life”) tegen Laboratoires S.M.B. SA en Brussels REPS Pharma SRL over de informatie in een door Vista-Life gemaakte commerciële reclame om twee voedingssupplementen te promoten.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
Richtlijn 2002/46
3 Artikel 2 van richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (PB 2002, L 183, blz. 51) bepaalt:
„In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a) ‚voedingssupplementen’: als aanvulling op de normale voeding bedoelde voedingsmiddelen die een geconcentreerde bron van een of meer nutriënten of andere stoffen met een nutritioneel of fysiologisch effect vormen en in voorgedoseerde vorm op de markt worden gebracht, namelijk als capsules, pastilles, tabletten, pillen, en soortgelijke vormen, zakjes poeder, ampullen met vloeistof, druppelflacons, en soortgelijke vormen van vloeistoffen en poeders bedoeld voor inname in afgemeten kleine eenheidshoeveelheden;
[...]”
Richtlijn 2006/114
4 Artikel 2 van richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 inzake misleidende reclame en vergelijkende reclame (PB 2006, L 376, blz. 21) bepaalt:
„In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a) ‚reclame’: iedere mededeling bij de uitoefening van een commerciële, industriële of ambachtelijke activiteit of van een vrij beroep ter bevordering van de afzet van goederen of diensten, met inbegrip van onroerende goederen, rechten en verplichtingen;
[...]”
Verordening nr. 1924/2006
5 De overwegingen 3, 23 en 28 van verordening (EU) nr. 1924/2006 luiden als volgt:
„(3) Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame [(PB 2000, L 109, blz. 29)] bevat algemene voorschriften inzake etikettering. Richtlijn [2000/13] bevat een algemeen verbod op informatie waardoor de koper wordt misleid of waarin aan levensmiddelen een geneeskrachtige werking wordt toegeschreven. Deze verordening dient de algemene beginselen van richtlijn [2000/13] aan te vullen en te voorzien in specifieke bepalingen betreffende het gebruik van voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen die als zodanig aan de consument worden geleverd.
[...]
(23) Het gebruik van gezondheidsclaims in de Gemeenschap mag pas na een wetenschappelijke beoordeling volgens de strengst mogelijke normen worden toegestaan. Met het oog op een geharmoniseerde wetenschappelijke beoordeling van die claims dient de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid [(EFSA)] daarmee te worden belast. De aanvrager dient op verzoek inzage in zijn dossier te krijgen om de stand van de procedure te verifiëren.
[...]
(28) Het voedingspatroon is slechts één van de vele factoren die van invloed zijn op het ontstaan van bepaalde ziekten bij de mens. Andere factoren, zoals leeftijd, genetische aanleg, de hoeveelheid lichaamsbeweging, het gebruik van tabak en drugs, blootstelling aan milieufactoren en stress kunnen daarbij ook een rol spelen. Daarom zijn voor claims betreffende de beperking van een ziekterisico specifieke etiketteringsvoorschriften nodig.”
6 Artikel 1 van deze verordening heeft als opschrift „Onderwerp en toepassingsgebied” en bepaalt in de leden 1 en 2:
„1. Deze verordening harmoniseert de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten met betrekking tot voedings- en gezondheidsclaims, teneinde de goede werking van de interne markt te waarborgen en tevens een hoog niveau van consumentenbescherming te verwezenlijken.
2. Deze verordening is van toepassing op voedings- en gezondheidsclaims die in commerciële mededelingen worden gedaan, hetzij in de etikettering en presentatie van levensmiddelen, hetzij in de daarvoor gemaakte reclame, indien het gaat om levensmiddelen die bestemd zijn om als zodanig aan de eindverbruiker te worden geleverd.
[...]”
7 Artikel 2 van die verordening heeft als opschrift „Definities” en bepaalt:
„1. Voor de toepassing van deze verordening:
[...]
b) geldt de definitie van ‚voedingssupplement’ van richtlijn [2002/46];
[...]
d) geldt de definitie van ‚etikettering’ van artikel 1, lid 3, onder a), van richtlijn [2000/13].
2. Daarnaast zijn de volgende definities van toepassing:
1) claim: elke boodschap of aanduiding die niet verplicht is op grond van de communautaire of nationale wetgeving, met inbegrip van illustraties, grafische voorstellingen of symbolen, ongeacht de vorm, waarmee gesteld, de indruk gewekt of geïmpliceerd wordt dat een levensmiddel bepaalde eigenschappen heeft;
[...]
5) gezondheidsclaim: een claim die stelt, de indruk wekt of impliceert dat er een verband bestaat tussen een levensmiddelencategorie, een levensmiddel of een bestanddeel daarvan en de gezondheid;
6) claim inzake ziekterisicobeperking: een claim die stelt, de indruk wekt of impliceert dat de consumptie van een levensmiddelencategorie, een levensmiddel of een bestanddeel daarvan een risicofactor voor het ontstaan van een ziekte bij de mens in significante mate beperkt;
[...]”
8 Artikel 3, eerste alinea, van die verordening, met als opschrift „Algemene beginselen voor alle claims”, luidt:
„Voedings- en gezondheidsclaims mogen in de etikettering en presentatie van levensmiddelen die in de Gemeenschap in de handel worden gebracht en in de daarvoor gemaakte reclame uitsluitend worden gebruikt indien zij in overeenstemming zijn met deze verordening.”
9 Artikel 4 van verordening nr. 1924/2006 heeft als opschrift „Voorwaarden voor het gebruik van voedings‑ en gezondheidsclaims” en bepaalt in lid 2:
„In afwijking van lid 1 zijn voedingsclaims:
[...]
b) toegestaan wanneer een enkele nutriënt het voedingsprofiel overschrijdt, mits in de nabijheid van die claim en aan dezelfde kant een even leesbare vermelding over deze specifieke nutriënt wordt aangebracht. Deze vermelding luidt: ‚Hoog gehalte aan [...]’”.
10 Artikel 14 („Claims inzake ziekterisicobeperking en claims die verband houden met de ontwikkeling en de gezondheid van kinderen”) van die verordening bepaalt:
„1. Niettegenstaande artikel 2, lid 1, onder b), van richtlijn [2000/13] mogen de volgende claims worden gedaan indien er volgens de procedure van de artikelen 15, 16, 17 en 19 van deze verordening een vergunning is verleend om ze op te nemen in een communautaire lijst van dergelijke toegestane claims, tezamen met alle noodzakelijke voorwaarden voor het gebruik van die claims:
a) claims inzake ziekterisicobeperking;
[...]
2. Naast de algemene voorschriften van deze verordening en de specifieke voorschriften van lid 1 geldt bij claims inzake ziekterisicobeperking dat op de etikettering, of bij ontbreken daarvan, in de presentatie en de reclame, ook moet worden vermeld dat de ziekte [waarnaar] de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben.”
Verordening nr. 1169/2011
11 Artikel 2 van verordening (EU) nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan consumenten, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1924/2006 en (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 87/250/EEG van de Commissie, richtlijn 90/496/EEG van de Raad, richtlijn 1999/10/EG van de Commissie, richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad, richtlijnen 2002/67/EG en 2008/5/EG van de Commissie, en verordening (EG) nr. 608/2004 van de Commissie (PB 2011, L 304, blz. 18) heeft als opschrift „Definities” en bepaalt in lid 2:
„De volgende definities zijn ook van toepassing:
[...]
c) ‚verplichte voedselinformatie’: de gegevens die uit hoofde van bepalingen van de Unie aan de eindverbruiker moeten worden verstrekt;
[...]
j) ‚etikettering’: de vermeldingen, aanwijzingen, fabrieks- of handelsmerken, afbeeldingen of tekens die betrekking hebben op een levensmiddel en voorkomen op enig verpakkingsmiddel, document, schriftstuk, etiket, band of label, dat bij dit levensmiddel is gevoegd of daarop betrekking heeft;
[...]”
12 Artikel 7 van deze verordening heeft als opschrift „Eerlijke informatiepraktijken” en bepaalt in lid 2:
„Voedselinformatie is nauwkeurig, duidelijk en voor de consument gemakkelijk te begrijpen.”
13 Artikel 12 van die verordening heeft als opschrift „Beschikbaarheid van de verplichte voedselinformatie en plaats waar zij wordt aangebracht” en bepaalt in de leden 1 en 2:
„1. De verplichte voedselinformatie is overeenkomstig deze verordening voor alle levensmiddelen beschikbaar en gemakkelijk toegankelijk.
2. Bij voorverpakte levensmiddelen wordt de verplichte voedselinformatie rechtstreeks op de verpakking of op een daaraan bevestigd etiket aangebracht.”
14 Artikel 53 van die verordening heeft als opschrift „Intrekking” en bepaalt:
„1. De richtlijnen 87/250/EEG, 90/496/EEG, 1999/10/EG, 2000/13/EG, 2002/67/EG en 2008/5/EG, en verordening (EG) nr. 608/2004 worden met ingang van 13 december 2014 ingetrokken.
2. Verwijzingen naar de ingetrokken wetsbesluiten gelden als verwijzingen naar deze verordening.”
Uitvoeringsbesluit 2013/63
15 Punt 2 van de bijlage bij uitvoeringsbesluit 2013/63/EU van de Commissie van 24 januari 2013 tot vaststelling van richtsnoeren voor de uitvoering van de specifieke voorwaarden voor gezondheidsclaims van artikel 10 van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2013, L 22, blz. 25) heeft als opschrift „Verplichte begeleidende informatie bij toegestane gezondheidsclaims (artikel 10, lid 2)” en luidt:
„2.1. Onderscheid tussen drie gevallen bij de tenuitvoerlegging van artikel 10, lid 2
Artikel 10, lid 2, van de verordening bepaalt dat bij gebruikmaking van een gezondheidsclaim twee of, in voorkomend geval, vier verplichte informatie-elementen aan de consument moeten worden verstrekt. De in artikel 10, lid 2, onder a) tot en met d), vermelde informatie moet op de etikettering van de levensmiddelen of, bij ontbreken van die etikettering, in de presentatie ervan en reclame ervoor, worden vermeld. Deze bepaling moet worden gezien in het licht van de doelstelling van de wetgever te zorgen voor een hoog niveau van consumentenbescherming door verstrekking van nauwkeurige en betrouwbare informatie, zodat de consument met kennis van zaken kan kiezen.
‚Etikettering’ wordt gedefinieerd in artikel 1, lid 3, onder a), van richtlijn [2000/13], en in artikel 2, lid 2, onder j), van verordening (EU) [nr. 1169/2011]. Volgens deze definitie wordt onder ‚etikettering’ verstaan: ‚de vermeldingen, aanwijzingen, fabrieks- of handelsmerken, afbeeldingen of tekens die betrekking hebben op een levensmiddel en voorkomen op enig verpakkingsmiddel, document, schriftstuk, etiket, band of label, dat bij dit levensmiddel is gevoegd of daarop betrekking heeft’. In het recht van de Unie bestaat er een definitie van ‚reclame’ [...], maar niet van ‚presentatie’, welke uitdrukking derhalve moet worden opgevat in het licht van de toelichting van artikel 2, lid 3, onder a), van richtlijn [2000/13] en van artikel 7, lid 4, onder b), van verordening [nr. 1169/2011].
Een gezondheidsclaim kan worden vermeld op de ‚etikettering’, die meer kan inhouden dan het etiket alleen, aangezien die alle informatie voor de consument over de levensmiddelen omvat die deze begeleidt of ernaar verwijst. Het onderscheid tussen ‚etikettering’ en ‚reclame’ is dat ‚etikettering’ de levering van het levensmiddel aan de eindconsument betreft, terwijl ‚reclame’ betrekking heeft op de marketing van een levensmiddelenaanbod door de exploitant van het levensmiddelenbedrijf.
a) Om te voldoen aan artikel 10, lid 2, moet de verplichte informatie worden opgenomen op de etikettering van de levensmiddelen waarvoor de gezondheidsclaim wordt gedaan.
b) Wanneer er geen ‚etikettering’ bestaat, moet de verplichte informatie worden verstrekt in de ‚reclame’ voor en de ‚presentatie’ van het levensmiddel waarop de gezondheidsclaim betrekking heeft. Wordt een gezondheidsclaim bijvoorbeeld gebruikt in een generieke reclame voor levensmiddelen (bv. olijfolie, zuivelproducten, vlees, enz.) die geen verband houdt met een specifiek product dat van een ‚etikettering’ is voorzien, dan moet de verplichte informatie ook in de ‚reclame’ en de ‚presentatie’ van die levensmiddelen worden gebruikt.
In artikel 12 van verordening [nr. 1169/2011] is het beginsel verankerd dat de consument bij zijn beslissing of hij een bepaald levensmiddel koopt, altijd de verplichte informatie moet krijgen. [...]
[...]”
Belgisch recht
Wetboek van economisch recht
16 Artikel VI.104 van het Wetboek van economisch recht (Belgisch Staatsblad, 29 maart 2013, blz. 19975), zoals gewijzigd bij de wet van 21 december 2013 houdende invoeging van boek VI „Marktpraktijken en consumentenbescherming” in het wetboek van economisch recht en houdende invoeging van de definities eigen aan boek VI, en van de rechtshandhavingsbepalingen eigen aan boek VI, in de boeken I en XV van het wetboek van economisch recht (Belgisch Staatsblad, 30 december 2013, blz. 103506) (hierna: „wetboek van economisch recht”) bepaalt:
„Verboden is elke met de eerlijke marktpraktijken strijdige daad waardoor een onderneming de beroepsbelangen van een of meer andere ondernemingen schaadt of kan schaden.”
Koninklijk besluit van 30 mei 2021 betreffende het in de handel brengen van nutriënten en van voedingsmiddelen waaraan nutriënten werden toegevoegd
17 Artikel 9 van het koninklijk besluit van 30 mei 2021 betreffende het in de handel brengen van nutriënten en van voedingsmiddelen waaraan nutriënten werden toegevoegd (Belgisch Staatsblad, 11 juni 2021, blz. 61519), bepaalt:
„In de etikettering en de presentatie van en in de reclame voor de in artikel 3 bedoelde voedingsmiddelen is het verboden:
1° aan het product eigenschappen ter voorkoming, ter behandeling of ter genezing van ziekten en toespelingen op dergelijke eigenschappen toe te schrijven;
[...]”
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
18 Laboratoires S.M.B. en Brussels Reps Pharma, verweersters in het hoofdgeding, zijn vennootschappen naar Belgisch recht die actief zijn in de farmaceutische en de parafarmaceutische sector. Zij produceren en verkopen met name voedingssupplementen.
19 Vista-Life verkoopt eveneens voedingssupplementen en concurreert in die sectoren met verweersters in het hoofdgeding. Tot die voedingssupplementen behoren met name twee producten met de respectievelijke namen „Vista-D3” en „VistaSterol”.
20 Bij brief van 18 maart 2021 hebben verweersters in het hoofdgeding Vista-Life in gebreke gesteld om twee advertenties met betrekking tot het voedingssupplement Vista-D3, die in februari 2021 in twee tijdschriften voor gezondheidswerkers waren verschenen, niet langer te verspreiden, omdat de dagelijkse inname van dit voedingssupplement daarin werd voorgesteld als leidend tot „stabiele plasmaspiegels”, hetgeen volgens hen een niet-toegestane gezondheidsclaim vormde op grond van verordening nr. 1924/2006.
21 Bij brief van 25 maart 2021 heeft Vista-Life betwist dat zij die verordening had geschonden, met het argument dat een dergelijke vermelding geen gezondheidsclaim in de zin van die verordening vormde.
22 In april 2021 heeft Vista-Life in een tijdschrift voor gezondheidswerkers een andere advertentie voor het voedingssupplement VistaSterol laten publiceren, waarin was vermeld: „de oplossing om cholesterolspiegels te beheersen”. In deze bijlage werd ook vermeld dat dit voedingssupplement plantensterolen bevatte.
23 Op 9 juni 2021 hebben verweersters in het hoofdgeding bij de tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles (Franstalige ondernemingsrechtbank Brussel, België) een vordering tot staking ingesteld, die er met name toe strekte, ten eerste, te doen vaststellen dat de door Vista-Life voor haar producten Vista-D3 en VistaSterol gebruikte gezondheidsclaims „stabiele plasmaspiegels” en „de oplossing om cholesterolspiegels te beheersen” in strijd waren met artikel 10 en artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 en artikel VI.104 van het wetboek van economisch recht, en ten tweede, Vista-Life te gelasten deze inbreuk op straffe van een dwangsom te beëindigen.
24 Bij vonnis van 6 april 2022 heeft de tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles die vordering toegewezen.
25 In de loop van de maanden oktober tot en met december 2022 heeft Vista-Life in drie tijdschriften voor gezondheidswerkers vier nieuwe advertenties voor het voedingssupplement Vista-D3 laten verspreiden, waarin werd beweerd dat het gebruik van dit voedingssupplement een toename van het risico van sterfte kan voorkomen en/of waarin met name werd vermeld dat de dagelijkse opname van vitamine D de voorkeur verdient boven een grotere inname in één keer („dagelijks beter dan een bolus”) en dat de sublinguale toediening van het product Vista-D3 „een preferentiële wijze van toediening [is] die veel voordelen heeft ten opzichte van orale toediening: het product wordt sneller opgenomen en voorkomt het effect van de eerste leverpassage en de afbraak door enzymen in de maag”.
26 Bij brief van 23 november 2022 hebben verweersters in het hoofdgeding Vista-Life in gebreke gesteld om niet langer gebruik te maken van de aanwijzingen in deze advertenties, omdat zij van mening waren dat deze bij verordening nr. 1924/2006 verboden gezondheidsclaims vormden en in strijd waren met het koninklijk besluit van 30 mei 2021 betreffende het in de handel brengen van nutriënten en van voedingsmiddelen waaraan nutriënten werden toegevoegd, verordening nr. 1169/2011 en het wetboek van economisch recht.
27 Bij brief van 2 december 2022 heeft Vista-Life de aldus door verweersters in het hoofdgeding geformuleerde stellingen betwist en geweigerd gevolg te geven aan deze ingebrekestelling.
28 Op 9 december 2022 hebben verweersters in het hoofdgeding bij de tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles een vordering tot staking ingesteld, die er met name toe strekte vast te stellen dat de in punt 25 van het onderhavige arrest bedoelde gezondheidsclaims in strijd waren met artikel 10 van verordening nr. 1924/2006 en bijgevolg met artikel VI.104 van het wetboek van economisch recht, en Vista-Life op straffe van een dwangsom te gelasten het gebruik van deze claims en alle soortgelijke claims te staken.
29 Bij vonnis van 5 april 2023 heeft de tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles met name vastgesteld dat de claim dat het product Vista-D3 een toename van het risico van sterfte kan voorkomen, de claim dat het product Vista-D3 het effect van de eerste leverpassage en de afbraak door enzymen in de maag zou voorkomen, en de claim „dagelijks beter dan een bolus” niet-toegestane gezondheidsclaims vormden die derhalve in strijd waren met artikel 10 van verordening nr. 1924/2006 en artikel VI.104 van het wetboek van economisch recht. Bovendien heeft deze rechter Vista-Life gelast om het gebruik van deze en soortgelijke claims te staken, op straffe van een dwangsom.
30 Vista-Life heeft tegen de vonnissen van de tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles van 6 april 2022 en 5 april 2023 hoger beroep ingesteld bij de cour d’appel de Bruxelles (hof van beroep Brussel, België), de verwijzende rechter, die beide zaken heeft gevoegd.
31 In zijn verzoek om een prejudiciële beslissing stelt deze rechter in de eerste plaats vast dat verweersters in het hoofdgeding en Vista-Life het oneens zijn over de vraag of de aanwijzingen „stabiele plasmaspiegels”, „product Vista-D3 voorkomt het effect van de eerste leverpassage en de afbraak door enzymen in de maag” en „dagelijks beter dan een bolus” gezondheidsclaims in de zin van artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006 vormen.
32 In dit verband merkt de verwijzende rechter ten eerste op dat niet wordt betwist dat deze aanwijzingen niet voorkomen op de lijsten van gezondheidsclaims die op grond van verordening nr. 1924/2006 zijn toegestaan.
33 Ten tweede is hij van mening dat in het licht van de definitie van het begrip „gezondheidsclaim” in artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006 moet worden nagegaan of die aanwijzingen stellen, de indruk wekken of impliceren dat er een verband bestaat tussen het voedingssupplement Vista-D3 en de gezondheid.
34 In casu stelt de verwijzende rechter vast dat de in punt 31 van het onderhavige arrest bedoelde aanwijzingen de indruk wekken dat er een verband bestaat tussen de frequentie van inname en de wijze van toediening van het product Vista-D3, en de opname ervan door het lichaam, die doeltreffender zou zijn.
35 Niettemin merkt hij op dat de algemene definitie van het begrip „claim” in artikel 2, lid 2, punt 1, van verordening nr. 1924/2006 niet preciseert wat onder „bepaalde eigenschappen” moet worden verstaan en dat de definitie van het begrip „gezondheidsclaim” in artikel 2, lid 2, punt 5, van deze verordening niet aangeeft of de woorden „levensmiddel of een bestanddeel daarvan” verwijzen naar kenmerken die verband houden met de frequentie van inname of de wijze van toediening van het betrokken levensmiddel.
36 Wat in de tweede plaats de aanwijzing „de oplossing om cholesterolspiegels te beheersen” met betrekking tot het voedingssupplement VistaSterol betreft, merkt de verwijzende rechter op dat Vista-Life en verweersters in het hoofdgeding het erover eens zijn dat deze aanwijzing een „gezondheidsclaim” is, en meer in het bijzonder een gezondheidsclaim inzake ziekterisicobeperking in de zin van artikel 2, lid 2, punt 6, van verordening nr. 1924/2006.
37 Zij zijn het er echter niet over eens of deze claim al dan niet in overeenstemming is met artikel 14, lid 2, van deze verordening.
38 In dit verband stelt de verwijzende rechter vast dat de betrokken reclame niet de in die bepaling opgenomen vermelding bevat dat de ziekte waarnaar de betrokken claim verwijst, te weten in casu hart- en vaatziekten, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren, te weten in casu de toevoeging van plantensterolen, al dan niet een heilzaam effect kan hebben.
39 Hij merkt evenwel op dat de verpakking en de bijsluiter van het voedingssupplement VistaSterol en de website van Vista-Life erop wijzen dat een verhoogd cholesterolgehalte een risicofactor is voor hart- en vaatziekten.
40 Daarop heeft de cour d’appel de Bruxelles de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1) Moeten de punten 1 en 5 van artikel 2, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus worden uitgelegd dat de termen ‚bepaalde eigenschappen’ en ‚een levensmiddelencategorie, een levensmiddel of een bestanddeel daarvan’ ook aanwijzingen met betrekking tot de frequentie van inname en/of de wijze van toediening omvatten?
2) Moet artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus worden uitgelegd dat op de etikettering of, bij ontbreken daarvan, in de presentatie en de reclame, letterlijk de vermelding moet worden gereproduceerd dat de ziekte waarnaar de claim verwijst, ‚meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben’?
3) Moet artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus worden uitgelegd dat het vereist is dat reclame met een gezondheidsclaim inzake ziekterisicobeperking de vermelding bevat dat ‚de ziekte [waarnaar] de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben’, indien deze vermelding voorkomt op de verpakking, in de bijsluiter en/of op de website van het product?”
Beantwoording van de prejudiciële vragen
Eerste vraag
41 Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006 aldus moet worden uitgelegd dat aanwijzingen over de frequentie van inname en/of de wijze van toediening van een voedingssupplement onder het begrip „gezondheidsclaim” in de zin van deze bepaling vallen.
42 Vooraf zij eraan herinnerd dat verordening nr. 1924/2006 krachtens artikel 1, lid 2, ervan van toepassing is op voedings- en gezondheidsclaims die worden gedaan in commerciële mededelingen over levensmiddelen die bestemd zijn om als zodanig aan de eindverbruiker te worden geleverd, waaronder, zoals volgt uit artikel 2, lid 1, onder b), van die verordening, gelezen in samenhang met artikel 2, onder a), van richtlijn 2002/46, voedingssupplementen.
43 Overeenkomstig artikel 3, eerste alinea, van verordening nr. 1924/2006 mogen dergelijke claims in de etikettering en presentatie van levensmiddelen die in de Europese Unie in de handel worden gebracht en in de daarvoor gemaakte reclame uitsluitend worden gebruikt indien zij in overeenstemming zijn met deze verordening.
44 Deze bepalingen bevatten een reeks voorschriften voor het gebruik van gezondheidsclaims voor levensmiddelen in de Unie, met name de in overweging 23 van die verordening genoemde voorwaarde dat een dergelijk gebruik alleen mag worden toegestaan na een wetenschappelijke beoordeling volgens de strengst mogelijke normen die, ter waarborging van een geharmoniseerde beoordeling, moet worden uitgevoerd door EFSA (zie in die zin arrest van 30 april 2025, Novel Nutriology, C‑386/23, EU:C:2025:304, punt 65 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
45 In dit verband moet ten eerste worden opgemerkt dat artikel 2, lid 2, punt 1, van verordening nr. 1924/2006 het begrip „claim” ruim definieert als „elke boodschap of aanduiding die niet verplicht is op grond van de communautaire of nationale wetgeving, met inbegrip van illustraties, grafische voorstellingen of symbolen, ongeacht de vorm, waarmee gesteld, de indruk gewekt of geïmpliceerd wordt dat een levensmiddel bepaalde eigenschappen heeft”.
46 Uit het gebruik van de woorden „de indruk gewekt of geïmpliceerd wordt” volgt dat de kwalificatie als „claim” in de zin van deze bepaling niet vereist dat de boodschap of aanduiding die onder dit begrip valt, uitdrukkelijk vermeldt dat een levensmiddel bepaalde eigenschappen heeft. Het volstaat dat een dergelijke boodschap of aanduiding bij de gemiddelde, normaal geïnformeerde, redelijk oplettende en bedachtzame consument de indruk kan wekken dat het levensmiddel dergelijke eigenschappen bezit (zie naar analogie arrest van 18 juli 2013, Green – Swan Pharmaceuticals CR, C‑299/12, EU:C:2013:501, punt 24).
47 Bovendien mag, zoals de advocaat-generaal in punt 26 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, de verwijzing naar „bepaalde eigenschappen” van een levensmiddel, anders dan Vista Life in haar schriftelijke opmerkingen betoogt, niet aldus worden opgevat dat zij zich beperkt tot de intrinsieke eigenschappen van dat levensmiddel, zoals de samenstelling of de inhoud ervan. Daarmee wordt ook verwezen naar de wijze waarop dit levensmiddel bestemd is om te worden geconsumeerd, wanneer deze wijze van consumptie wordt voorgesteld als relevant voor de aan dat levensmiddel toegeschreven eigenschappen.
48 Bijgevolg kunnen met aanwijzingen over de frequentie van inname van een voedingssupplement, zoals „dagelijks beter dan bolus”, of over de wijze van toediening ervan, zoals „sublinguaal”, aan dit voedingssupplement bepaalde eigenschappen in de zin van artikel 2, lid 2, punt 1, van verordening nr. 1924/2006 worden toegeschreven.
49 Ten tweede wordt het begrip „gezondheidsclaim” in artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006 gedefinieerd als „een claim die stelt, de indruk wekt of impliceert dat er een verband bestaat tussen een levensmiddelencategorie, een levensmiddel of een bestanddeel daarvan en de gezondheid”.
50 Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, wordt bij de definitie van „gezondheidsclaim” in de zin van die bepaling uitgegaan van het verband dat moet bestaan tussen een levensmiddel of een bestanddeel daarvan en de gezondheid, waarbij deze omschrijving geen enkele precisering geeft, noch of het om een rechtstreeks of een indirect verband moet gaan noch hoe sterk het moet zijn of hoelang het moet duren, met als gevolg dat de term „verband” ruim moet worden begrepen (arrest van 18 juli 2013, Green – Swan Pharmaceuticals CR, C‑299/12, EU:C:2013:501, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
51 Het begrip „gezondheidsclaim” heeft dus niet enkel betrekking op een verband dat een verbetering van de lichamelijke conditie dankzij de consumptie van een levensmiddel impliceert, maar ook op elk verband dat impliceert dat de negatieve gezondheidseffecten die in andere gevallen met een dergelijke consumptie gepaard gaan of erop volgen, ontbreken of verminderen (zie in die zin arrest van 6 september 2012, Deutsches Weintor, C‑544/10, EU:C:2012:526, punt 35).
52 Zo kunnen aanwijzingen over de frequentie van inname van een voedingssupplement of over de toedieningswijze als die welke zijn bedoeld in punt 48 van het onderhavige arrest, onder het begrip „gezondheidsclaim” in de zin van artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006 vallen wanneer zij worden voorgesteld als relevant voor het bereiken van een heilzaam effect op de gezondheid of voor het ontbreken of verminderen van een negatief effect op de gezondheid dat zou kunnen voortvloeien uit een andere frequentie van toediening of een andere toedieningswijze.
53 Deze aanwijzingen kunnen daarentegen, zoals blijkt uit de in punt 50 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte definitie, niet onder dat begrip vallen wanneer zij de consument louter praktische informatie verstrekken over de wijze waarop het betrokken product wordt geconsumeerd, zonder expliciete of impliciete verwijzing naar enig gezondheidseffect.
54 Bovendien is deze uitlegging in overeenstemming met de doelstellingen van verordening nr. 1924/2006, die volgens artikel 1, lid 1, ervan ten eerste beoogt de goede werking van de interne markt te waarborgen en tevens een hoog niveau van consumentenbescherming te verwezenlijken, met name tegen misleidende claims, door de keuze van de consument te vergemakkelijken door veilige en naar behoren geëtiketteerde producten in de handel te brengen. Ten tweede is de bescherming van de gezondheid ook een van de hoofddoelstellingen van deze verordening (zie in die zin arrest van 30 april 2025, Novel Nutriology, C‑386/23, EU:C:2025:304, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
55 Teneinde te voldoen aan de doelstellingen om een hoog niveau van consumentenbescherming en bescherming van de menselijke gezondheid te waarborgen, moet aan de consumenten met name de informatie worden verstrekt die zij nodig hebben om geïnformeerde keuzen te maken (arrest van 30 april 2025, Novel Nutriology, C‑386/23, EU:C:2025:304, punt 64 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
56 Een uitlegging waarbij aanwijzingen over de frequentie van inname van een voedingssupplement of over de toedieningingswijze ervan, voor zover deze niet louter praktische informatie betreffen, worden uitgesloten van het begrip „gezondheidsclaim” in de zin van artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006, zou evenwel in strijd zijn met die doelstellingen. Een dergelijke uitlegging zou marktdeelnemers namelijk in staat stellen dergelijke aanwijzingen te gebruiken zonder te hoeven voldoen aan de in die verordening vastgestelde vereisten, met name het in punt 44 van het onderhavige arrest genoemde vereiste dat gezondheidsclaims enkel mogen worden gebruikt na een wetenschappelijke beoordeling volgens de strengst mogelijke normen, ook al kunnen die aanwijzingen bij de consument de indruk wekken dat er sprake is van een heilzaam effect op de gezondheid of van het ontbreken of verminderen van een negatief effect op de gezondheid.
57 Gelet op een en ander moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening nr. 1924/2006 aldus moet worden uitgelegd dat aanwijzingen over de frequentie van inname en/of de wijze van toediening van een voedingssupplement onder het begrip „gezondheidsclaim” in de zin van deze bepaling vallen wanneer deze praktische voorschriften worden voorgesteld als verband houdend met een heilzaam effect op de gezondheid of met het ontbreken of verminderen van een negatief effect op de gezondheid.
Tweede vraag
58 Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus moet worden uitgelegd dat het vereist dat op de etikettering van het betrokken voedingssupplement of, bij ontbreken daarvan, in de presentatie of de reclame daarvoor, letterlijk de vermelding in die bepaling wordt overgenomen volgens welke „de ziekte [waarnaar] de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben”.
59 Zoals blijkt uit het opschrift ervan, regelt artikel 14 van deze verordening met name claims inzake ziekterisicobeperking.
60 Het begrip „claim inzake ziekterisicobeperking” wordt in artikel 2, lid 2, punt 6, van die verordening gedefinieerd als „een claim die stelt, de indruk wekt of impliceert dat de consumptie van een levensmiddelencategorie, een levensmiddel of een bestanddeel daarvan een risicofactor voor het ontstaan van een ziekte bij de mens in significante mate beperkt”.
61 Overeenkomstig artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 geldt dat, naast de algemene voorschriften van deze verordening en de specifieke voorschriften van lid 1 van dat artikel, bij claims inzake ziekterisicobeperking, op de etikettering, of bij ontbreken daarvan, in de presentatie en de reclame voor een levensmiddel, ook moet worden vermeld dat de ziekte waarnaar de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben.
62 In de eerste plaats zij opgemerkt dat in artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 niet wordt vereist dat de woorden die volgen op de uitdrukking „worden vermeld” letterlijk worden weergegeven, aangezien een dergelijke vermelding, zoals uit die bewoordingen blijkt, met name verband moet houden met de ziekte waarnaar de betrokken claim verwijst.
63 Daarnaast heeft de Uniewetgever, zoals de advocaat-generaal in punt 32 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, in andere bepalingen van verordening nr. 1924/2006 uitdrukkelijk voorzien in het verplichte gebruik van een bepaalde formulering. Dit is met name het geval in artikel 4, lid 2, onder b), van deze verordening en in bepaalde rubrieken van de bijlage bij die verordening, die bepalen dat bepaalde voedingsclaims vergezeld moeten gaan van een vermelding waarvan de bewoordingen letterlijk zijn voorgeschreven.
64 In de tweede plaats geldt, zoals in de punten 54 en 55 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht dat, aangezien de bescherming van de gezondheid tot de belangrijkste doelstellingen van verordening nr. 1924/2006 behoort, aan de consument met name de informatie moet worden verstrekt die hij nodig heeft om geïnformeerde keuzen te maken.
65 Om aan deze doelstelling te voldoen, moet deze consument, zoals blijkt uit overweging 3 van deze verordening, ook worden beschermd tegen informatie die hem kan misleiden door aan levensmiddelen een geneeskrachtige werking toe te schrijven die zij niet bezitten.
66 Artikel 14, lid 2, van die verordening past juist in het kader van die doelstelling.
67 Zoals de advocaat-generaal in punt 33 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, beoogt de in deze bepaling voorgeschreven vermelding namelijk de strekking van de claim inzake ziekterisicobeperking te relativeren en te voorkomen dat deze claim wordt opgevat als een therapeutische belofte. Zij draagt aldus bij tot het voorkomen van elk risico dat de consument wordt misleid door er, overeenkomstig overweging 28 van verordening nr. 1924/2006 aan te herinneren dat het voedingspatroon slechts één van de vele factoren is die van invloed zijn op het ontstaan van bepaalde ziekten bij de mens en dat andere factoren ook een rol kunnen spelen bij het ontstaan van die ziekten.
68 Met het oog op de verwezenlijking van het doel om de bescherming van de menselijke gezondheid te waarborgen, geldt dat het bij een claim inzake ziekterisicobeperking in de zin van artikel 2, lid 2, punt 6, van deze verordening, in een commerciële mededeling volstaat dat deze claim vergezeld gaat van een vermelding die, zonder noodzakelijkerwijs de bewoordingen van artikel 14, lid 2, van die verordening letterlijk te herhalen, de consument op nauwkeurige, duidelijke en gemakkelijk te begrijpen wijze informeert, ten eerste, over het feit dat de ziekte waarnaar de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en, ten tweede, dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben.
69 Dit vereiste van nauwkeurige, duidelijke en gemakkelijk te begrijpen informatie wordt bevestigd in artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1169/2011, dat past in het kader van een systematische uitlegging van de bepalingen van verordening nr. 1924/2006.
70 Deze verordening beoogt, zoals blijkt uit overweging 3 ervan, de algemene beginselen van richtlijn 2000/13 aan te vullen. Aangezien deze richtlijn is ingetrokken en vervangen door verordening nr. 1169/2011, waarbij een nieuwe regeling is ingevoerd die in de plaats komt van die van deze richtlijn, moet verordening nr. 1924/2006 worden gelezen in het licht van verordening nr. 1169/2011.
71 Artikel 7 („Eerlijke informatiepraktijken”) van verordening nr. 1169/2011 bepaalt in lid 2 dat voedselinformatie nauwkeurig, duidelijk en voor de consument gemakkelijk te begrijpen moet zijn.
72 In het onderhavige geval lijkt het erop, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter, dat in het geval van de claim „de oplossing om cholesterolspiegels te beheersen”, de vermelding „een verhoogd cholesterolgehalte is een risicofactor voor hart- en vaatziekten”, niet van dien aard is dat zij de gemiddelde, normaal geïnformeerde, redelijk oplettende en bedachtzame consument op nauwkeurige, duidelijke en gemakkelijk te begrijpen wijze de in artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 vereiste informatie verstrekt.
73 Gelet op een en ander moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus moet worden uitgelegd dat het niet vereist dat op de etikettering van het betrokken voedingssupplement of, bij ontbreken daarvan, in de presentatie of de reclame daarvoor, letterlijk de vermelding in die bepaling wordt overgenomen volgens welke „de ziekte [waarnaar] de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben”, mits die etikettering, presentatie of reclame een vermelding bevat die de consument op nauwkeurige, duidelijke en gemakkelijk te begrijpen wijze informeert over deze twee elementen.
Derde vraag
74 Vooraf dient eraan te worden herinnerd dat het volgens vaste rechtspraak in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof, de taak is van het Hof om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan deze het bij hem aanhangige geding kan beslechten. Daartoe dient het Hof in voorkomend geval de voorgelegde vragen te herformuleren (arrest van 26 maart 2026, AVEPA, C‑294/25, EU:C:2026:254, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
75 In casu moet worden vastgesteld dat uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt dat het hoofdgeding betrekking heeft op advertenties voor voedingssupplementen die werden gepubliceerd in tijdschriften voor gezondheidswerkers. Het is dus van belang de analyse te beperken tot schriftelijke reclame.
76 Teneinde de verwijzende rechter een nuttig antwoord te geven, moet derhalve worden geoordeeld dat deze rechter met zijn derde vraag in essentie wenst te vernemen of artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus moet worden uitgelegd dat het vereist dat schriftelijke reclame ter bevordering van een voedingssupplement die een claim inzake ziekterisicobeperking bevat, ook de vermelding bevat dat de ziekte waarnaar die claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben, indien deze vermelding op de verpakking, in de bijsluiter en/of op de website zelf van dat supplement voorkomt.
77 Zoals in punt 61 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, moet op grond van artikel 14, lid 2, van deze verordening, naast de algemene voorschriften van die verordening en de specifieke voorschriften van lid 1 van dat artikel, bij claims inzake ziekterisicobeperking, op de etikettering, of bij ontbreken daarvan, in de presentatie en de reclame voor een levensmiddel, ook de vermelding voorkomen dat de ziekte waarnaar de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben.
78 Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt (arrest van 11 juni 2020, ratiopharm, C‑786/18, EU:C:2020:459, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
79 Wat in de eerste plaats de bewoordingen van artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 betreft, moet worden opgemerkt dat het gebruik van het nevenschikkend voegwoord „of” voor de uitdrukking „bij ontbreken daarvan” aldus moet worden begrepen dat de vermelding dat de ziekte waarnaar de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben, bij voorkeur moet worden opgenomen op de etikettering van het betrokken product en, alleen wanneer deze etikettering ontbreekt, op andere dragers, zoals de presentatie van dat product of de reclame ervoor.
80 In dit verband wordt het begrip „etikettering” in artikel 2, lid 1, onder d), van verordening nr. 1924/2006 gedefinieerd door te verwijzen naar artikel 1, lid 3, onder a), van richtlijn 2000/13 – thans vervangen door artikel 2, lid 2, onder j), van verordening nr. 1169/2011 – en omvat het de vermeldingen, aanwijzingen, fabrieks- of handelsmerken, afbeeldingen of tekens die betrekking hebben op een levensmiddel en voorkomen op een verpakkingsmiddel, document, schriftstuk, etiket, band of label, dat bij dit levensmiddel is gevoegd of daarop betrekking heeft.
81 Zoals blijkt uit artikel 2, lid 2, onder j), valt elke vermelding of aanwijzing die betrekking heeft op een levensmiddel en op de verpakking ervan voorkomt, onder het begrip „etikettering” in de zin van deze bepaling.
82 In casu blijkt uit het verzoek om een prejudiciële beslissing dat de verpakking en de bijsluiter van het voedingssupplement VistaSterol en dus de etikettering ervan in de zin van artikel 2, lid 2, onder j), een aanwijzing bevatten dat een verhoogd cholesterolgehalte een risicofactor is voor hart- en vaatziekten.
83 Wat in de tweede plaats de context van artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 betreft, zij opgemerkt dat artikel 2, lid 1, onder g), van verordening nr. 1169/2011 voor de toepassing van deze verordening verwijst naar de definitie van het begrip „reclame” in artikel 2, onder a), van richtlijn 2006/114, volgens welke „iedere mededeling bij de uitoefening van een commerciële, industriële of ambachtelijke activiteit of van een vrij beroep ter bevordering van de afzet van goederen of diensten” als reclame moet worden beschouwd.
84 Uit verordening nr. 1169/2011 blijkt dus dat de begrippen „etikettering” en „reclame” in deze verordening afzonderlijk worden genoemd.
85 Bovendien bepaalt artikel 12 („Beschikbaarheid van de verplichte voedselinformatie en plaats waar zij wordt aangebracht”) van verordening nr. 1169/2011, ten eerste, in lid 1, dat de verplichte voedselinformatie, waaronder, zoals blijkt uit artikel 2, lid 2, onder c), van deze verordening, de in artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 genoemde informatie, voor alle levensmiddelen beschikbaar en gemakkelijk toegankelijk is, overeenkomstig verordening nr. 1169/2011. Ten tweede bepaalt artikel 12, lid 2, dat bij voorverpakte levensmiddelen de verplichte voedselinformatie rechtstreeks op de verpakking of op een daaraan bevestigd etiket wordt aangebracht.
86 In dit verband bepaalt uitvoeringsbesluit 2013/63, dat door de Europese Commissie is vastgesteld in het kader van de uitvoeringsbevoegdheden die de Uniewetgever haar heeft verleend krachtens artikel 10, lid 4, en artikel 25 van verordening nr. 1924/2006, in punt 2.1, derde alinea, onder b), tweede alinea, van de bijlage daarbij dat „[i]n artikel 12 van verordening [nr. 1169/2011] [...] het beginsel [is] verankerd dat de consument bij zijn beslissing of hij een bepaald levensmiddel koopt, altijd de verplichte informatie moet krijgen”.
87 In dit uitvoeringsbesluit wordt in punt 2.1, derde alinea, van de bijlage tevens verduidelijkt dat „[het] onderscheid tussen ‚etikettering’ en ‚reclame’ is dat ‚etikettering’ de levering van het levensmiddel aan de eindconsument betreft, terwijl ‚reclame’ betrekking heeft op de marketing van een levensmiddelenaanbod door de exploitant van het levensmiddelenbedrijf”.
88 Wanneer op een levensmiddel een etikettering is aangebracht waarop de in artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 bedoelde verplichte informatie is vermeld, beschikt de consument door middel van die etikettering over die verplichte informatie alvorens zijn keuze te maken, aangezien een dergelijke etikettering juist tot doel heeft de eindconsument te informeren, zoals in het vorige punt is opgemerkt. In die omstandigheden is voor de verwezenlijking van het door artikel 12 van verordening nr. 1169/2011 nagestreefde doel niet vereist dat die verplichte informatie ook in de schriftelijke reclame voor dit product is opgenomen.
89 Wat in de derde plaats het doel van verordening nr. 1924/2006 betreft, is, zoals in de punten 54 en 64 van het onderhavige arrest is opgemerkt, de bescherming van de gezondheid een van de hoofddoelstellingen van deze verordening. Daartoe moet aan de consument met name de informatie worden verstrekt die hij nodig heeft om geïnformeerde keuzen te maken.
90 Voor zover, zoals in punt 82 van het onderhavige arrest is opgemerkt, de door artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 vereiste vermelding is opgenomen op de etikettering van het betrokken product, is het niet noodzakelijk dat deze vermelding ook voorkomt in de schriftelijke reclame voor dat product, aangezien de betrokken consument over alle nuttige informatie beschikt om bij de aankoop zelf een geïnformeerde keuze te kunnen maken.
91 Gelet op een en ander moet op de derde vraag worden geantwoord dat artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006 aldus moet worden uitgelegd dat het niet vereist dat schriftelijke reclame ter bevordering van een voedingssupplement die een claim inzake ziekterisicobeperking bevat, ook de vermelding bevat dat de ziekte waarnaar die claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben, indien deze vermelding op de verpakking zelf van dat supplement voorkomt.
Kosten
92 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Vijfde kamer) verklaart voor recht:
1) Artikel 2, lid 2, punt 5, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 109/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008
moet aldus worden uitgelegd dat
aanwijzingen over de frequentie van inname en/of de wijze van toediening van een voedingssupplement onder het begrip „gezondheidsclaim” in de zin van deze bepaling vallen wanneer deze praktische voorschriften worden voorgesteld als verband houdend met een heilzaam effect op de gezondheid of met het ontbreken of verminderen van een negatief effect op de gezondheid.
2) Artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 109/2008,
moet aldus worden uitgelegd dat
het niet vereist dat op de etikettering van het betrokken voedingssupplement of, bij ontbreken daarvan, in de presentatie of de reclame daarvoor, letterlijk de vermelding in die bepaling wordt overgenomen volgens welke „de ziekte [waarnaar] de claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben”, mits die etikettering, presentatie of reclame een vermelding bevat die de consument op nauwkeurige, duidelijke en gemakkelijk te begrijpen wijze informeert over deze twee elementen.
3) Artikel 14, lid 2, van verordening nr. 1924/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 109/2008,
moet aldus worden uitgelegd dat
het niet vereist dat schriftelijke reclame ter bevordering van een voedingssupplement die een claim inzake ziekterisicobeperking bevat, ook de vermelding bevat dat de ziekte waarnaar die claim verwijst, meerdere risicofactoren heeft en dat verandering van een van die factoren al dan niet een heilzaam effect kan hebben, indien deze vermelding op de verpakking zelf van dat supplement voorkomt.
ondertekeningen
* Procestaal: Frans.