<TI><P>Επί του δευτέρου ερωτήματος</P></TI>14.Ι — Με το ερώτημα περί κύρους που υποβάλλει το αιτούν δικαστήριο, αμφισβητείται κατ' αρχάς αν συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο το άρθρο 3α του κανονισμού 857/84 (και ακριβέστερα η παράγραφος 1, εδάφιο 2, στοιχείο β ). Κατά το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο αυτό προβλέπει απλώς ότι η αιτούμενη ποσότητα αναφοράς πρέπει να μπορεί να παραχθεί εντός της εκμεταλλεύσεως. Επ' αυτού παραπέμπω στις παρατηρήσεις που ανέπτυξα επί του πρώτου ερωτήματος και θα ήθελα να παρατηρήσω, αντίθετα, ότι το άρθρο 3α του κανονισμού 1546/88 διασαφηνίζει απλώς μια προϋπόθεση που έθετε ήδη ο κανονισμός του Συμβουλίου σχετικά με τη χορήγηση ειδικής ποσότητας αναφοράς. Οι αμφιβολίες επομένως που εκφράζει το αιτούν δικαστήριο δεν είναι βάσιμες.15. II —Στη συνέχεια το αιτούν δικαστήριο θέτει το ερώτημα αν η υπό κρίση διάταξη συμβιβάζεται με ανώτερης τυπικής ισχύος δίκαιο, και συγκεκριμένα με τις αρχές της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ίσης μεταχειρίσεως.16.Επ' αυτού αναπτύσσονται δύο κατηγορίες επιχειρημάτων, καθεμία από τις οποίες στηρίζεται σε μία σύγκριση. Όσον αφορά, πρώτον, την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, πραγματοποιείται σύγκριση με την κατάσταση των αγροτών που δεν μετέσχον στο κοινοτικό πρόγραμμα μη εμπορίας ή μετατροπής που προέβλεπε ο κανονισμός 1078/77. Όσον αφορά, δεύτερον, την απαγόρευση των διακρίσεων, το αιτούν δικαστήριο στηρίζεται σε ορισμένα παραδείγματα συγκριτικής εξετάσεως της καταστάσεως του προσφεύγοντος σε σχέση με την κατάσταση άλλων αγροτών που μετέσχον στο πρόγραμμα αυτό.17.Όσον αφορά τη σύγκριση με την πρώτη κατηγορία αγροτών, η σύγκριση αυτή είναι πράγματι αναγκαία, προκειμένου να εφαρμοστεί η αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Σε σχέση με την αρχή αυτή, το Δικαστήριο, με τις προαναφερθείσες αποφάσεις MulderΣκέψεις 23 και 24.
και von DeetzenΣκέψεις 12 και 13.
, έκρινε τα εξής: Ο επιχειρηματίας που αυτοβούλως σταμάτησε την παραγωγή του επί ορισμένο χρονικό διάστημα δεν μπορεί θεμιτώς να προσδοκά ότι θα μπορεί να αρχίσει εκ νέου την παραγωγή υπό τις ίδιες συνθήκες όπως αυτές που ίσχυαν προηγουμένως και ότι δεν θα υπάγεται ενδεχομένως σε ορισμένους κανόνες που θα έχουν θεσπιστεί εν τω μεταξύ στον τομέα της εμπορικής πολιτικής και της διαρθρωτικής πολιτικής.
Στη συνέχεια το Δικαστήριο τόνισε τα εξής:
Ο επιχειρηματίας αυτός, εφόσον ενθαρρύνθηκε με πράξη της Κοινότητας να αναστείλει την εμπορία για ορισμένη περίοδο, χάριν του γενικού συμφέροντος και αντί καταβολής πριμοδοτήσεως, μπορεί θεμιτώς να προσδοκά ότι δεν θα υποστεί, με τη λήξη της υποχρεώσεως του, περιορισμούς που θα τον θίγουν ιδιαιτέρως λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι έκανε χρήση των δυνατοτήτων που του παρείχε η κοινοτική ρύθμιση. Η υπογράμμιση δική μου.
18.Μια παρεμφερής σύγκριση είναι επίσης αναγκαία για να διαπιστωθεί αν η υπό κρίση διάταξη αντιβαίνει προς την απαγόρευση των διακρίσεων του άρθρου 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚΒλ., ως τελευταία σχετική απόφαση, την απόφαση της 10ης Ιανουαρίου 1992, C-177/90, Kühn ( Συλλογή 1992, σ. Ι-35, σκέψη 18).
(το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι θα μπορούσε να συντρέχει παράβαση της απαγορεύσεως αυτής, αν ληφθεί υπόψη η κατάσταση άλλων αγροτών που μετέ-σχον στο κοινοτικό πρόγραμμα μη εμπορίας ή μετατροπής ). Σύμφωνα με την αρχή αυτί], δεν επιτρέπεται η άνιση μεταχείριση παρεμφερών καταστάσεων, εκτός αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικάΒλ. π.χ. απόφαση της 21ης ΦεΡρουαρίου 1990, C-267/88 έως C-285/88, Wuidart κ. λπ. ( Συλλογή 1990, σ. I-467, σκέψη 13).
.19.Στη συνέχεια επομένως θα συγκρίνω την κατάσταση του προσφεύγοντος με την κατάσταση των δύο αυτών κατηγοριών αγροτών. Κατά τη σύγκριση αυτή πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των τριών χρονικών περιόδων στις οποίες αναφέρεται η Διάταξη περί παραπομπής, δηλαδή μεταξύ της περιόδου πριν από την έκδοση του κανονισμού 764/89, της περιόδου μετά την έκδοση του κανονισμού αυτού και, τέλος, της περιόδου που ακολούθησε τη λήξη της συμβάσεως μισθώσεως.20. 1 )Όσον αφορά τις δυσμενείς συνέπειες που υπέστησαν οι αγρότες που βρίσκονταν στην κατάσταση του προσφεύγοντος από το γεγονός ότι δεν τους είχε παραχωρηθεί καμία ( ειδική ) ποσότητα αναφοράς πριν από την εκδοση του κανονισμού 764/89, την οποία θα μπορούσαν να εκμεταλλευθούν διαχειριζόμενοι οι ίδιοι την εκμετάλλευσή τους ή εκμισθώνοντας την μέχρι την έκδοση του κανονισμού αυτού, η σύγκριση αυτή πρέπει να πραγματοποιηθεί μόνο με τους αγρότες που δεν μετέσχον στο προαναφερθέν κοινοτικό πρόγραμμα. Επ' αυτού όμως αρκεί η διαπίστωση ότι οι δυσμενείς αυτές συνέπειες που υπέστη ο προσφεύγων δεν οφείλονται στο άρθρο 3α του κανονισμού 1546/88, αλλά στο γεγονός ότι δεν υπήρχε καμία ρύθμιση για την κατηγορία αγροτών στην οποία ανήκειΌσον αφορά την αξίωση αποζημιώσεως για τον λόγο αυτό, βλ. κυρίως τις συνεκδικασΟεΙσες υποθέσεις C-104/89 και C-37/90, επί των οποίων ο γενικός εισαγγελέας Van Gerven ανέπτυξε τις προτάσεις του στις 28 Ιανουαρίου 1992 και, συγκεκριμένα, την παράγραφο 33 απόφαση της 19ης Μαίου 1992, Συλλογή 1992, σ. Ι-3061, Ι-3094).
. Από τα ανωτέρω δεν συνάγεται επομένως κανείς λόγος να αμφισβητηθεί το κύρος της υπό εξέταση εν προκειμένω διατάξεως.21. 2) α) Όσον αφορά το διάστημα μετά την έκδοσή του κανονισμού 764/89, κατά το οποίο η αιτηθείσα ποσότητα αναφοράς θα έδινε, κατά την άποψη του προσφεύγοντος, τη δυνατότητα στον μισθωτή να πραγματοποιήσει γαλακτοκομική παραγωγή, η σύγκριση πρέπει κατ' αρχάς να πραγματοποιηθεί με τους αγρότες που δεν μετέσχον στο κοινοτικό πρόγραμμα μη εμπορίας ή μετατροπής.22.Συναφώς διαπιστώνεται ότι τα συμφέροντα του προσφεύγοντος θα μπορούσαν να θιγούν το πολύ από διατάξεις που καθιστούσαν αδύνατη την παραχώρηση της ειδικής αυτής ποσότητας στον μισθωτή. Πράγματι, αν ένας αγρότης διέθετε ποσότητα αναφοράς μετά την έκδοση του κανονισμού 857/84 και εκμίσθωνε την εκμετάλλευση του το 1987 για 20 έτη, αυτή η ποσότητα αναφοράς θα μεταβιβαζόταν στον μισθωτή με την έναρξη της μισθώσεως, κατ' εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 857/84 και του άρθρου 5, σημείο 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1371/84Κανονισμός της Επιτροπής, της 16ης Μαΐου 1984, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της συμπληρωματικής εισφοράς που αναφέρεται στο άρθρο 5γ του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 804/68 ( ΕΕ L 132, σ. 11 ).
(καθώς και του άρθρου 7, σημείο 1, του κανονισμού 1546/88), και επομένως δικαιούχος της ποσότητας αναφοράς κατά το χρόνο της υποβολής της αιτήσεως του προσφεύγοντος θα ήταν ο μισθωτής.23.Η ρύθμιση αυτή εκφράζει τη γενική αρχή ότι — ακόμη και εκτός του κανονισμού 764/89 — στη σχέση μεταξύ εκμισθωτή και μισθωτή δικαιούχος της ποσότητας αναφοράς κατά τη διάρκεια της μισθωτικής σχέσεως μπορεί να είναι μόνο ο μισθωτής, ο οποίος είναι ο κάτοχος γεωργικής εκμεταλλεύσεως Βλ. τον ορισμό του παραγωγού στο άρθρο 12, στοιχείο γ, εδάφιο i, του κανονισμού 857/84.
.24.Το γεγονός και μόνο πάντως ότι το άρθρο 3α του κανονισμού 1546/88 (όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1033/89) αποκλείει τη γένεση αξιώσεως του εκμισθωτή, επειδή δεν διαχειρίζεται πλέον την εκμετάλλευση που διαχειριζόταν κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως πριμοδοτήσεως, δεν σημαίνει ότι ο αγρότης αυτός αντιμετωπίζεται δυσμενέστερα απ' ό,τι οι συνάδελφοι του που ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία συγκρίσεως.25.Επειδή από τη διατύπωση του προδικαστικού ερωτήματος και τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως προκύπτει ότι το επίμαχο σημείο εν προκειμένω είναι οι έννομες συνέπειες που έχει η επίμαχη διάταξη για τις αξιώσεις του εκμισθωτή, νομίζω ότι τα ανωτέρω εκτεθέντα αρκούν για τη διάλυση των αμφιβολιών που έχει το αιτούν δικαστήριο σχετικά με το εξεταζόμενο εν προκειμένω ζήτημα.26.Ας μου επιτραπεί όμως να διατυπώσω ορισμένες ακόμη παρατηρήσεις σχετικά με τη νομική θέση του μισθωτή, προκειμένου να αποδείξω ότι η νομική θέση αυτή πρέπει να καθοριστεί βάσει της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του δικαιοπαρόχου του και ότι επομένως η εφαρμογή των προεκτεθεισών αρχών δεν θίγει την προστασία της εμπιστοσύνης αυτής.27.Θα μπορούσε κανείς εκ πρώτης όψεως να θεωρήσει ότι το άρθρο 3α αποκλείει εν προκειμένω και τη γένεση αξιώσεως του μισθωτή ως προς τη χορήγηση ειδικής ποσότητας αναφοράς, καθόσον ο μισθωτής δεν διαχειριζόταν την οικεία εκμετάλλευση κατά τον χρόνο της εγκρίσεως της αιτήσεως πριμοδοτήσεως κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ) 1391/78 ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/021, σ. 180 ), που τροποποίησε τον κανονισμό 1078/77 ( ΕΕ L 167, σ. 45 ). Η συνέπεια αυτή θα αποτελούσε την απόρροια του γεγονότος ότι ο κάτοχος της γεωργικής εκμεταλλεύσεως, ο οποίος πληροί, λόγω της ιδιότητας του αυτής, μια ουσιώδη τυπική προϋπόθεση για την κτήση του δικαιώματος που παρέχει ο κανονισμός 764/89, δεν είναι ο ίδιος με τον κάτοχο, του οποίου τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη προοριζόταν να προστατεύσει η κοινοτική ρύθμιση.28.Το πρόβλημα αυτό ανακύπτει και στο πλαίσιο του άρθρου 3α, παράγραφος 1, του κανονισμού 857/84. Πράγματι, αν στο εδάφιο 1 αντιπαρατεθεί το εδάφιο 2, μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δικαίωμα επί ειδικής ποσότητας αναφοράς έχει μόνο ο παραγωγός ο οποίος εκπλήρωσε ο ίδιος την υποχρέωση μη εμπορίας ή μετατροπής. Η εξ αυτού απορρέουσα συνέπεια, ότι δηλαδή σε περίπτωση μεταβιβάσεως εκμεταλλεύσεως, ανεξάρτητα από τη νομική φύση της μεταβιβάσεως αυτής, η οποία πραγματοποιήθηκε μετά τη λήξη της περιόδου μη εμπορίας ή μετατροπής, όταν καμία τέτοια υποχρέωση δεν μπορούσε λογικά πλέον να θίξει τον δικαιοδόχο, ο δικαιοδόχος αυτός αποκλείεται από τη χορήγηση ειδικής ποσότητας αναφοράς, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι επιβεβαιώνεται έμμεσα από το άρθρο 3α, παράγραφος 2, εδάφιο 3. Επί της συνέπειας αυτής έχει πάντως αποφανθεί το Δικαστήριο, με την απόφαση στην υπόθεση RauhΑπόφαση της 21ης Μαρτίου 1991, C-314/89 (Συλλογή Ι991,σ.Ι-1647).
, στην οποία ο κύριος της εκμεταλλεύσεως την είχε μεταβιβάσει μετά τη λήξη της περιόδου μη εμπορίας υπό συνθήκες οιονεί κληρονομικής διαδοχής. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι αποτελούσε ασυμβίβαστο προς την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης περιορισμό του αρχικού παραγωγού το γεγονός ότι ο παραγωγός αυτός δεν μπόρεσε να μεταβιβάσει ( στο πλαίσιο οιονεί κληρονομικής διαδοχής), μετά τη λήξη της υποχρεώσεως μη εμπορίας που είχε αναλάβει, καμία ποσότητα αναφοράς ( σκέψη 18 ). Επ' αυτού το Δικαστήριο δέχθηκε με τη σκέψη 19 της αποφάσεως τα εξής: Οι περιορισμοί αυτοί διατηρούνται, αν το άρθρο 3α του κανονισμού 857/84 ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει στον κληρονόμο ή στον προς αυτόν εξομοιούμενο να ζητήσει, όπως και ο ίδιος ο παραγωγός, τη χορήγηση ειδικής ποσότητας αναφοράς υπό τους όρους που προβλέπουν οι διατάξεις του εν λόγω άρθρου.
29.Κατόπιν αυτού κατέληξε να ερμηνεύσει το άρθρο 3α του κανονισμού 857/84 υπό την έννοια ότι επιτρέπει, υπό τους όρους που καθορίζει, τη χορήγηση ειδικής ποσότητας αναφοράς σε παραγωγό ο οποίος ανέλαβε γεωργική εκμετάλλευση, λόγω κληρονομιας ή μέσω ανάλογης προς την κληρονομια πράξεως, μετά τη λήξη υποχρεώσεως μη εμπορίας που είχε αναλάβει ο δικαιοπάροχος, δυνάμει του κανονισμού (ΕΟΚ) 1078/77 του Συμβουλίου της 17ης Μαΐου 1977 .
30.Όσον αφορά το πρόβλημα ότι ο αιτών παραγωγός δεν ταυτίζεται με το πρόσωπο του οποίου προστατεύεται η δικαιολογημένη εμπιστοσύνηΑν και ο κανονισμός 764/89, ο οποίος εκδόθηκε κατόπιν των αποφάσεων Mulder και von Deelzen, αφορά μόνο τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των μετασχόντων στο πρόγραμμα μη εμπορίας ή μετατροπής, εν τούτοις σε συγκεκριμένες περιπτώσεις θα ήταν ενδεδειγμένη η εξέταση του αν το κοινοτικό δίκαιο προστατεύει την ενδεχομένως υφισταμένη εμπιστοσύνη του μισθωτή/αγοραστή που ανέλαρε την εκμετάλλευση μετά τη λήξη της περιόδου μη εμπορίας ή μετατροπής. Το ζήτημα όμως αυτό δεν χρειάζεται να εξεταστεί στην παρούσα υπόθεση.
, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι στους παραγωγούς, κατά την έννοια του άρθρου 3α,περιλαμβάνονται, εκτός από τους διευθύνοντες τη γεωργική εκμετάλλευση οι οποίοι ανέλαβαν προσωπικώς υποχρέωση δυνάμει του κανονισμού 1078/77, και εκείνοι οι οποίοι, μετά τη λήξη της υποχρεώσεως που είχε αναλάβει ο διευθύνων την εκμετάλλευση, ανέλαβαν τη συγκεκριμένη γεωργική εκμετάλλευση λόγω κληρονομιάς ή μέσω ανάλογης προς την κληρονομια πράξεως .
31.Αν στην προκειμένη περίπτωση μπορούσαν να εφαρμοστούν όλες αυτές οι γενικές αρχές [ πράγμα πάντως που δεν φαίνεται να θεώρησε ως δεδομένο το Συμβούλιο κατά την έκδοση του τροποποιητικού κανονισμού (ΕΟΚ) 1639/91, της 13ης Ιουνίου 1991, για την τροποποίηση του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 857/84, περί γενικών κανόνων για την εφαρμογή της εισφοράς που αναφέρεται στο άρθρο 5γ του κανονισμού (ΕΟΚ) 804/68 στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων ( ΕΕ L 150, σ. 35 ) ], τότε δεν θα αρκούσε μόνο η ανάλογη ερμηνεία του άρθρου 3α του κανονισμού 857/84, αλλά θα έπρεπε να ευθυγραμμιστεί και η ερμηνεία του άρθρου 3α του κανονισμού 1546/88, οπότε οι προϋποθέσεις του άρθρου αυτού θα έπρεπε να θεωρείται ότι τηρούνται στις περιπτώσεις στις οποίες ο εκμισθωτής, ως δικαιοπάροχος του μισθωτή που ζητεί να του χορηγηθεί ποσότητα αναφοράς, διαχειριζόταν την εκμετάλλευση κατά την έγκριση της αιτήσεως πριμοδοτήσεως.32.Κατά συνέπεια, η νομική θέση του μισθωτή κατά το άρθρο 3α του κανονισμού 1546/88 πρέπει να προσδιοριστεί κατά τρόπο ώστε να τηρείται η αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αντιβαίνει προς την αρχή αυτή η εφαρμογή στον εκμισθωτή του γενικού κανόνα ότι, κατά τη διάρκεια της ισχύος της μισθώσεως, ο μόνος που ενδεχομένως θα μπορούσε να δικαιούται ποσότητα αναφοράς είναι ο μισθωτής.33.Συνοψίζοντας, νομίζω ότι η επίμαχη διάταξη, κατά το μέρος κατά το οποίο ενδιαφέρει εν προκειμένω, δεν περιάγει τον προσφεύγοντα, όσον αφορά την περίοδο μετά την έκδοση του κανονισμού 764/89, σε δυσμενέστερη θέση έναντι της κατηγορίας των αγροτών που δεν έκαναν χρήση του κανονισμού 1078/77 και εκμίσθωσαν την εκμετάλλευση τους το 1987 μετά την. παραχώρηση ποσότητας αναφοράς. Επομένως, δεν συντρέχει παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στην προκειμένη περίπτωση.34. β)Όσον αφορά τώρα τη σύγκριση με άλλους αγρότες που μετέσχον επίσης στο κοινοτικό πρόγραμμα, το αιτούν δικαστήριο αναφέρεται σε ορισμένα παραδείγματα αγροτών που δεν είχαν ( ακόμη ) εκμισθώσει την εκμετάλλευση τους, όταν υπέβαλαν την αίτηση.35. i)Στο ένα παράδειγμα ο προσφεύγων αντιπαρατίθεται προς αγρότη ο οποίος, παρά τα προβλήματα υγείας του, δεν εκμίσθωσε, όπως ο προσφεύγων, την εκμετάλλευση του, αλλά τη διαχειρίστηκε με τη βοήθεια προσωπικού που προσέλαβε. Το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι οι μικρές εκμεταλλεύσεις, για τις οποίες είναι δυσκολότερο να προσλάβουν προσωπικό,περιέρχονται πιθανότατα σε δυσμενέστερη θέση, σε περίπτωση προβλημάτων υγείας του κατόχου τους, απ' ό,τι οι μεγάλες εκμεταλλεύσεις.36.Επ' αυτού επιβάλλεται κατ' αρχάς η παρατήρηση ότι ο προσφεύγων θα είχε πράγματι δικαίωμα επί ειδικής ποσότητας αναφοράς, αν δεν είχε εκμισθώσει την εκμετάλλευση του (εφόσον συνέτρεχαν οι λοιπές προϋποθέσεις του άρθρου 3α του κανονισμού 857/84). Το γεγονός ότι όμως δεν είχε τέτοιο δικαίωμα ως εκμισθωτής αποτελεί, όπως αποδείχθηκε, απλώς την απόρροια μιας γενικής αρχής, στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το σύστημα των γαλακτοκομικών ποσοστώσεων.37.Υπό το πρίσμα αυτό, η μειονεκτική θέση των μικρών εκμεταλλεύσεων, την οποία φοβάται το αιτούν δικαστήριο, δεν περιορίζεται μόνο στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3α του κανονισμού 1546/88, αλλά αποτελεί πλημμέλεια του όλου συστήματος.38.Προκειμένου να εξεταστούν υπ' αυτή την οπτική γωνία οι ενδοιασμοί του αιτούντος δικαστηρίου, πρέπει κατ' αρχάς να εξεταστεί αν η προαναφερθείσα γενική αρχή (και συνεπώς κατ' ανάγκη και η κρίσιμη εν προκειμένω διάταξη ) δημιουργεί διακρίσεις σε βάρος των μικρών εκμεταλλεύσεων. Στο ερώτημα αυτό είναι σαφές ότι πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση. Εφόσον εξασφαλίζεται ότι στην περίπτωση αυτή ο μισθωτής διαθέτει ποσότητα αναφοράς ή τουλάχιστον έχει αξίωση επί της ποσότητας αυτής, η ρύθμιση αυτή δεν επιδρά καθόλου επί των διαφορών που υφίστανται στο οικονομικό πεδίο μεταξύ διαχειρίσεως υπό ιδία ευθύνη και εκμισθώσεως. Τα μειονεκτήματα που έχει για τις μικρότερες εκμεταλλεύσεις η πρόσληψη προσωπικού είναι απλώς μειονεκτήματα στα οποία πρέπει ούτως ή άλλως να αντεπεξέλθουν οι εκμεταλλεύσεις αυτές.39.Από τα ανωτέρω προκύπτει, εξάλλου, ότι το ειδικό και πέραν του πλαισίου αυτού μειονέκτημα του αγρότη που θα βρισκόταν στην κατάσταση του προσφεύγοντος θα οφειλόταν το πολύ στις διατάξεις εκείνες που προβλέπουν ότι δεν χορηγείται ειδική ποσότητα αναφοράς στον μισθωτή. Επ' αυτού όμως επιτρέψετε μου να παραπέμψω στις σκέψεις που ανέπτυξα όσον αφορά τη σύγκριση με τους αγρότες που δεν μετέσχον στο κοινοτικό πρόγραμμα του κανονισμού 1078/77 και να τονίσω ότι κατά την εξέταση των αξιώσεων αυτών πρέπει να τηρούνται οι αρχές του υπέρτερου δικαίου, μεταξύ των οποίων καταλέγεται και η απαγόρευση των διακρίσεων.40.Επομένως, συνάγεται κατ' ανάγκη το συμπέρασμα ότι το άρθρο 3α του κανονισμού 1546/88, επιβάλλοντας ως προϋπόθεση την αυτοπρόσωπη διαχείριση της εκμεταλλεύσεως από τον αιτούντα, δεν περιάγει τους αγρότες που βρίσκονται στην κατάσταση του προσφεύγοντος σε δυσμενέστερη θέση έναντι εκείνων που συνέχισαν τη διαχείριση της εκμεταλλεύσεως τους βοηθούμενοι από προσωπικό.41. ii)Το αιτούν δικαστήριο θέτει περαιτέρω το ερώτημα αν συνιστά διάκριση σε βάρος του προσφεύγοντος το γεγονός ότι από το τυχαίο χρονικό σημείο της εκμισθώσεως εξαρτάται αν ο παραγωγός μπορεί να επικαλεστεί ορισμένη ιδιαίτερη κατάσταση, αφού έχει εκπληρώσει την υποχρέωση μη εμπορίας . Επ' αυτού το αιτούν δικαστήριο εκθέτει ότι ο προσφεύγων θα μπορούσε να αξιώσει τη χορήγηση προσωρινής ποσότητας αναφοράς για τις παραδόσεις του, αν δεν είχε ακόμη εκμισθώσει την εκμετάλλευση του. Μετά τη χορήγηση της ποσότητας αυτής ο προσφεύγων θα μπορούσε, κατά το αιτούν δικαστήριο, να εκμισθώσει την εκμετάλλευση, παραχωρώντας ορισμένη ποσότητα.42.Επ' αυτού αρκεί η διαπίστωση ότι το σκεπτικό του αιτούντος δικαστηρίου στηρίζεται σε εσφαλμένη βάση, όπως ορθά τόνισε η Επιτροπή. Το άρθρο 3α του κανονισμού 857/84 προβλέπει στην παράγραφο 4, εδάφιο 2, ότι η ειδική ποσότητα αναφοράς επιστρέφεται στην εφεδρική κοινοτική ποσότητα, όταν η εκμετάλλευση πωλείται ή εκμισθώνεται πριν από τη λήξη της όγδοης περιόδου εφαρμογής της ρυθμίσεως περί πρόσθετης εισφοράς (δηλαδή πριν από την 1η Απριλίου 1992). Στην περίπτωση αυτή επομένως, όχι μόνο ο προσφεύγων θα έχανε την ειδική ποσότητα αναφοράς, αλλά η ποσότητα αυτή, αντί να μεταβιβαστεί στον μισθωτή, θα επέστρεφε στην κοινοτική εφεδρική ποσότηταΕπί του ζητήματος του κύρους της ρυθμίσεως αυτής |1λ. την απόφαση της 22ας ΟκτωΡρίου 1991, von Deelzen όπ.π., σκέψη 33.
.43. 3 )Τέλος, η υπό κρίση ρύθμιση δεν δημιουργεί μειονεκτήματα για τον προσφεύγοντα που θα μπορούσαν να αντιβαίνουν προς την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης ή την απαγόρευση των δια-κρίσεων ούτε για την περίοδο μετά τη λήξη της μισθωτικής σχέσης. Μετά τη λήξη της σχέσης αυτής ο προσφεύγων πληροί πιθανότητα τις προϋποθέσεις που θέτει η ρύθμιση αυτή. Το ενδεχόμενο να μη δικαιούται παρ' όλ' αυτά, εφόσον δεν τροποποιηθεί η νομοθεσία, καμία ποσότητα αναφοράς δεν θα οφειλόταν στο ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις αυτές σε προγενέστερο χρονικό σημείο. Το μειονέκτημα αυτό θα οφειλόταν αντίθετα σε άλλους νομικούς λόγους. Κατά συνέπεια, κατά το χρονικό αυτό σημείο θα πρέπει να εξεταστεί αν η προσδοκία δικαιώματος επί ειδικής ποσότητας αναφοράς, την οποία είχε πριν από την εκμίσθωση, αποσβέστηκε, αντί να μεταβιβαστεί στον μισθωτή, οπότε δεν μπορούσε να επιστρέψει στον ίδιο ούτε μετά τη λήξη της μισθωτικής σχέσηςΕπί της νομικής καταστάσεως που δημιουργείται μετά τη λήξη της μισθωτικής σχέσης βλ. το άρθρο 7, σημείο 3, του κανονισμού 1546/88 και (όσον αφορά τη διάταξη που ίσχυε πριν από αυτή, δηλαδή το άρθρο 5, σημείο 3, του κανονισμού 1374/84) την απόφαση της 13ης Ιουλίου 1989, 5/88, Wachauf ( Συλλογή 1989, σ. 2609, σκέψη 15), και την απόφαση της 10ης Ιανουαρίου 1992, C-107/90, Kühn, όπ.π., σκέψη 22.
. Θα μπορούσε επίσης να τεθεί το ερώτημα αν κατά της αξιώσεως του μπορεί να προβληθεί το γεγονός ότι ο μισθωτής δεν υπέβαλε αίτηση εντός της προθεσμίας που προβλέπει το άρθρο 3α του κανονισμού 857/84. Αν από την εξέταση αυτή προέκυπτε ότι ο προσφεύγων, για οποιονδήποτε από τους ανωτέρω λόγους, δεν έχει δικαίωμα επί ειδικής ποσότητας αναφοράς, αυτό εν τούτοις δεν θα είχε καμία σχέση με τη βαλλόμενη εν προκειμένω ρύθμιση. Επιπλέον, νομίζω ότι η κρίσιμη εν προκειμένω προϋπόθεση δεν έχει συνέπειες ασυμβίβαστες με την αρχή της ισότητας ή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης ούτε όσον αφορά τις πιθανές έννομες συνέπειες για το διάστημα μετά τη λήξη της συμβάσεως μισθώσεως.