WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
z dnia 2 maja 2019 r. ( *1 )
Odesłanie prejudycjalne – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Pojęcie nowej pomocy – Zwrot podatku od dywidend – System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego – Swobodny przepływ kapitału – Obowiązki sądów krajowych
W sprawie C‑598/17
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof’s‑Hertogenbosch (sąd apelacyjny w Gerechtshof’s-Hertogenbosch, Niderlandy) postanowieniem z dnia 12 października 2017 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 października 2017 r., w postępowaniu:
A-Fonds
przeciwko
Inspecteur van de Belastingdienst,
TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
w składzie: J.C. Bonichot (sprawozdawca), prezes izby, C. Toader, A. Rosas, L. Bay Larsen i M. Safjan, sędziowie,
rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
rozważywszy uwagi przedstawione:
|
– |
w imieniu A-Fonds przez R. van der Jagta, |
|
– |
w imieniu rządu niderlandzkiego przez M.K. Bulterman i J. Langera, działających w charakterze pełnomocników, |
|
– |
w imieniu Komisji Europejskiej przez P.J. Loewenthala, A. Bouchagiara, S. Noë oraz N. Gossement, działających w charakterze pełnomocników, |
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 19 grudnia 2018 r.,
wydaje następujący
Wyrok
|
1 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 107 i 108 TFUE. |
|
2 |
Wniosek ten został złożony w ramach sporu między A‑Fonds a Inspecteur van de Belastingdienst (inspektorem administracji skarbowej, Niderlandy) (zwanym dalej „organem podatkowym”), dotyczącego zwrotu podatku od dywidend pobieranego przez holenderskie organy podatkowe. |
Ramy prawne
Prawo Unii
|
3 |
Zgodnie z art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1) „»nowa pomoc« oznacza każdą pomoc, czyli programy pomocowe i pomoc indywidualną, która nie jest pomocą istniejącą, włącznie ze zmianami istniejącej pomocy”. |
|
4 |
Artykuł 1 lit. c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 [TFUE] (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) stanowi przepis identyczny z przepisem przywołanym w punkcie powyżej. |
|
5 |
Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (Dz.U. 2004, L 140, s. 1) stanowi: „Dla celów art. 1 lit. c) [rozporządzenia nr 659/1999] zmiana pomocy istniejącej oznacza jakąkolwiek zmianę inną niż modyfikacje o czysto administracyjnym lub formalnym charakterze, która nie może wpłynąć na ocenę zgodności danego środka pomocowego ze wspólnym rynkiem. Jednak wzrost pierwotnego budżetu istniejącego programu pomocowego do 20% nie jest uznawany za zmianę pomocy istniejącej”. |
Prawo niderlandzkie
Ustawa Wet Vpb z 1969
|
6 |
Wet op de vennootschapsbelasting (ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych) z dnia 8 października 1969 r., w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym (zwana dalej „Wet Vpb 1969”), stanowi w art. 2 ust. 1 lit. f) i g): „Opodatkowaniu podlegają jako podatnicy krajowi następujące podmioty posiadające siedzibę w Niderlandach: […]
|
|
7 |
Artykuł 2 ust. 3 Wet Vpb z 1969 ustanawia wykaz przedsiębiorstw prowadzących działalność w określonych sektorach gospodarki. |
|
8 |
Zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy Wet Vpb z 1969 podmioty, w których tylko niderlandzkie osoby prawne prawa publicznego, pośrednio lub bezpośrednio, posiadają akcje, udziały lub są ich członkami, a także podmioty, których członkowie zarządu są wyłącznie powoływani i odwoływani pośrednio lub bezpośrednio przez niderlandzkie osoby prawne prawa publicznego i których majątek w przypadku likwidacji pozostaje wyłącznie do dyspozycji niderlandzkich osób prawnych prawa publicznego, „podlegają opodatkowaniu jedynie w zakresie, w jakim prowadzą one przedsiębiorstwo w rozumieniu ust. 3”. |
Wet DB 1965
|
9 |
Wet op de dividendbelasting (ustawa o podatku od dywidend, zwana dalej „Wet DB 1965”) była w okresie, w którym zaistniały okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym, przedmiotem wielokrotnych nowelizacji. |
|
10 |
W brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2008 r., przywołanym przez sąd odsyłający, Wet DB 1965 przewiduje w art. 1 ust. 1: „Pod nazwą »podatku od dywidend« pobierany jest podatek bezpośredni od podmiotów, które bezpośrednio lub za pomocą świadectw posiadają prawo do przychodów z akcji […]”. |
|
11 |
Artykuł 10 Wet DB 1965, w tym samym brzmieniu, określa szczegółowe warunki zwrotu tego podatku, w następujący sposób: „1. Decyzją podejmowaną przez inspektora, od której można wnieść zażalenie, osobie prawnej z siedzibą w Niderlandach niebędącej podatnikiem podatku od osób prawnych przyznaje się na jej wniosek zwrot podatku od dywidend pobranego od niej w trakcie roku kalendarzowego, jeśli podatek ten wynosi ponad 23 EUR. […] 3. Ustęp pierwszy ma zastosowanie przez analogię do podmiotu z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, która nie podlega w tym państwie podatkowi od zysków i która gdyby miała siedzibę w Niderlandach, nie podlegałaby również obowiązkowi uiszczania zaliczki na podatek od osób prawnych. Zdanie pierwsze nie ma zastosowania do osób podmiotów pełniących funkcje porównywalne z funkcjami przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, o których mowa w art. 6a lub art. 28 [Wet Vpb 1969]”. |
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
|
12 |
A‑Fonds stanowi „Spezial-Sondervermögen” (specjalny fundusz inwestycyjny), który nie posiada osobowości prawnej, z siedzibą w Niemczech. |
|
13 |
Takie fundusze są zwolnione z podatku od osób prawnych i podatku od działalności gospodarczej. Uznaje się, że inwestorzy uczestniczący w tych funduszach uzyskują dochody proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów. Dochód osiągnięty w ten sposób przez inwestorów podlega opodatkowaniu zgodnie z ich osobistym statusem podatkowym na podstawie niemieckiego prawa podatkowego. |
|
14 |
Od momentu utworzenia A‑Fonds wszystkie akcje tego funduszu znajdują się w posiadaniu BBB. |
|
15 |
BBB jest podmiotem niemieckiego prawa publicznego (Anstalt des öffentlichen Rechts), wyposażonym w osobowość prawną, utworzonym przez grupę niemieckich gmin będących osobami prawnymi prawa publicznego. BBB prowadzi działalność bankową, lecz nie wyłącznie w celu osiągania zysku. Do zakresu jego obowiązków należą również zadania realizowane w interesie publicznym. BBB przeznacza część swoich dochodów na wspieranie działań społecznych, kulturalnych, sportowych, naukowych i edukacyjnych w krajach związkowych, w których prowadzi działalność. |
|
16 |
BBB podlega w Niemczech opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych i podatkiem od działalności gospodarczej. Z postanowienia odsyłającego wynika również, że 95% dywidend wypłaconych BBB jest zwolnione z niemieckiego podatku od zysków kapitałowych i że nie można opodatkować dywidend wypłacanych BBB w Niderlandach, ponieważ jego udział w A‑Fonds stanowi część aktywów trwałych funduszu (Anlagebuch). |
|
17 |
W czasie zaistnienia okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym BBB – za pośrednictwem A‑Fonds – był w posiadaniu akcji spółek niderlandzkich podlegających przepisom Wet DB 1965. Niderlandzki podatek od dywidend wypłaconych z tytułu posiadanych przez niego akcji został uiszczony za lata podatkowe od 2002/2003 do 2007/2008. |
|
18 |
W wielu wnioskach BBB zwracał się do niderlandzkich organów podatkowych – na podstawie art. 10 ust. 1 Wet DB 1965 – o zwrot tego podatku. Niderlandzkie organy podatkowe oddalały te wnioski. |
|
19 |
Z postanowienia odsyłającego wynika, że przynajmniej w odniesieniu do lat podatkowych, które upłynęły od dnia 1 listopada 2002 r. do dnia 31 października 2008 r. organy podatkowe uznały, że BBB nie miał uprawnień do ubiegania się o zwrot [podatku] ze względu na fakt, że nie miał siedziby w Niderlandach. |
|
20 |
A‑Fonds wniósł do rechtbank Zeeland-West-Brabant te Breda (sądu pierwszej instancji dla Zeeland-West-Brabant w Bredzie, Niderlandy) skargi o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających zwrotu; skargi te zostały jednak oddalone wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. jako bezzasadne. Sąd ten uznał w szczególności, że sytuacja A‑Fonds nie była porównywalna z sytuacją podmiotu, do którego odnosi art. 10 ust. 1 Wet DB 1965. |
|
21 |
A‑Fonds wniósł apelację od tego wyroku do Gerechtshof’s‑Hertogenbosch (sądu apelacyjnego w s‑Hertogenbosch). |
|
22 |
Sąd ten jest zdania, że zarówno wnioski o zwrot podatku kierowane przez A‑Fonds do organów podatkowych, jak również wnoszone przez ten fundusz powództwa powinny były zostać uznane za wnoszone w imieniu BBB. |
|
23 |
Sąd ten ocenia, że decyzje organów podatkowych o odmowie zwrotu podatku od dywidend, o który wnosił BBB powołując się na fakt, że ma on siedzibę w państwie członkowskim innym niż Królestwo Niderlandów, naruszają swobodny przepływu kapitału. |
|
24 |
Sąd ten wskazuje, że dywidendy otrzymane z tytułu inwestycji osób prawnych prawa publicznego z siedzibą w Niderlandach, które na mocy Wet Vpb 1969 nie podlegają podatkowi dochodowemu od osób prawnych na tej podstawie, że prowadzą one działalność inną niż ta, o której mowa w art. 2 ust. 3 Wet Vpb 1969,co do zasady podlegają w Niderlandach podatkowi od dywidend. Jednakże podatek ten podlega następnie zwrotowi zgodnie z art. 10 ust. 1 Wet DB 1965. |
|
25 |
Sąd ten wywodzi stąd, że fakt, iż BBB nie może ubiegać się o zwrot podatku od dywidend na podstawie tego samego przepisu, mimo że prowadzi działalność porównywalną do działalności osób prawnych niderlandzkiego prawa publicznego niebędących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych w Niderlandach, stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału. |
|
26 |
Uważa on, że należy zatem przyznać BBB zwrot w kwocie równej wartości, którą otrzymałaby na podstawie art. 10 ust. 1 Wet BD 1965 osoba prawna prawa publicznego z siedzibą w Niderlandach, niebędąca podatkiem podatku dochodowego od osób prawnych w tym państwie członkowskim. |
|
27 |
Jednakże sąd ten wyraża wątpliwości co do tego, czy przyznanie takiego zwrotu jest zgodne z prawem Unii w zakresie pomocy państwa. |
|
28 |
Sąd odsyłający jest zdania – biorąc pod uwagę fakt, że zwrot podatku od dywidend przewidziany w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965 jest w postępowaniu przed sądem krajowym nierozerwalnie związany ze zwolnieniem przedsiębiorstw publicznych od podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 2 ust. 3 Wet Vpb 1969, który Komisja Europejska w decyzji z dnia 2 maja 2013 r. C(2013) 2372 final uznała za istniejący program pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym – że rozpatrywany zwrot stanowi również istniejący program pomocy. |
|
29 |
W tym kontekście sąd odsyłający rozważa, czy uwzględnienie podniesionego przez skarżącą w postępowaniu głównym żądania zwrotu podatku, na podstawie art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, nie stanowi zmiany istniejącej pomocy, z tym skutkiem, iż staje się ona nową pomocą w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999. |
|
30 |
Na wypadek gdyby tak było, sąd ten rozważa możliwość wydania orzeczenia uwzględniającego takie żądanie oraz w szczególności konieczność poinformowania o tym orzeczeniu Komisji, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. |
|
31 |
Sąd ten wskazuje, że chodzi o „sprawa precedensową” oraz że do organu podatkowego wpłynęło już niemal 1000 podobnych wniosków o zwrot. |
|
32 |
W tych okolicznościach Gerechtshof’s-Hertogenbosch (sąd apelacyjny w s‑Hertogenbosch) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
|
W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
|
33 |
Komisja twierdzi, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny ze względu na to, że nie zawiera okoliczności faktycznych i prawnych koniecznych do tego, by Trybunał mógł udzielić użytecznej odpowiedzi na zadane pytania. |
|
34 |
W tym względzie należy wskazać, że oba pytania przedłożone przez sąd odsyłający opierają się na założeniu, że system zwrotu podatku od dywidend będący przedmiotem postępowania głównego stanowi system istniejącej pomocy. |
|
35 |
W szczególności sąd odsyłający opiera swoją analizę na fakcie, że w sprawie w postępowaniu głównym zwrot podatku od dywidend – na podstawie w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965 – jest nierozerwalnie związany ze zwolnieniem – na podstawie art. 2 Wet Vpb 1969 – przedsiębiorstw publicznych od podatku dochodowego od osób prawnych, które Komisja Europejska w decyzji C(2013) 2372 final uznała za istniejący program pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym. |
|
36 |
Jednakże, jak wskazuje sama Komisja w swoich uwagach na piśmie, należy stwierdzić, że decyzja ta dotyczy jedynie systemu zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych mającego zastosowanie do osób prawnych prawa publicznego, przewidzianego w Wet Vpb 1969, a nie sytemu zwrotu podatku od dywidend, przewidzianego w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965. |
|
37 |
Ponadto zakres zastosowania tych systemów nie pokrywa się, skoro drugi z tych systemów – w szerszy sposób – odnosi się do wszystkich przedsiębiorstw niderlandzkich zwolnionych z podatku dochodowego od osób prawnych. |
|
38 |
Nie można zatem zasadnie przyjąć, że stwierdzenie przez Komisję, że system zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych przewidziany w art. 2 Wet Vpb 1969 w stosunku do niderlandzkich przedsiębiorstw publicznych stanowi istniejący program pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym, odnosi się mutatis mutandis do systemu zwrotu podatku od dywidend przewidzianego w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965. |
|
39 |
Nie sposób jednakże zaprzeczyć, jak wskazuje zresztą sąd odsyłający, że w szczególnym przypadku, gdy zwrotu podatku od dywidend zostaje przyznany niderlandzkiemu przedsiębiorstwu prawa publicznego na tej podstawie, iż jest ono zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych na mocy art. 2 Wet Vpb z 1969 r., zwrot ten przedstawia się jako bezpośredni i nierozerwalny skutek przyznania pomocy państwa i że może w związku z tym zostać uznany za stanowiący taką pomoc. |
|
40 |
W związku z tym, ponieważ nie można wykluczyć uznania rozpatrywanego środka ustawowego za pomoc państwa, a sprawdzenie jego zgodności z art. 108 ust. 3 TFUE należy do sądu krajowego, należy uznać, że odpowiedzi na przedstawiane pytania będą użyteczne dla sądu odsyłającego dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, oraz że w związku z tym należy je uznać za oparte na przesłance, zgodnie z którą system zwrotu podatku od dywidend będący przedmiotem postępowania głównego stanowi system pomocy. |
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
|
41 |
Na wstępie należy zauważyć, że sąd odsyłający nie zwraca się do Trybunału o wykładnię art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, który zakazuje wszelkich ograniczeń w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, którego naruszenie wydaje się być dla niego ustalone. Jak bowiem wynika z postanowienia odsyłającego, naruszenie to wynika z faktu, że ustawodawstwo niderlandzkie uzależnia możliwość uzyskania korzyści polegającej na zwrocie podatku od dywidend od spełnienia warunku dotyczącego siedziby na terytorium krajowym. |
|
42 |
Należy również zwrócić uwagę, że istotne dla sprawy przepisy rozporządzenia nr 659/1999, do których odwołuje się sąd odsyłający, zostały ustanowione w identycznym brzmieniu w rozporządzeniu 2015/1589, które je zastąpiło, wobec czego nie jest konieczne ustalenie zastosowania ratione temporis tych dwóch rozporządzeń do okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym. |
|
43 |
W świetle powyższych rozważań zasadne jest uznać, że poprzez swoje dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy prawo Unii sprzeciwia się temu, aby sąd państwa członkowskiego, w celu zapewnienia zgodności z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, przyznał przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim korzyść wynikającą z programu pomocy państwa, jakim jest system zwrotu podatku od dywidend będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym. Sąd odsyłający zwraca się w szczególności z pytaniem, czy w przypadku uznania takiego systemu pomocy za pomoc istniejącą decyzja przyznająca korzyść wynikającą z tego systemu stanowi nową pomoc w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999, o której sąd odsyłający byłby zobowiązany poinformować Komisję, zgodnie z art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE. |
|
44 |
Należy zwrócić uwagę, że pytania przedstawione przez sąd odsyłający wymagają – na co zresztą wskazuje sam sąd – wstępnego sprawdzenia, czy prawo Unii nie sprzeciwia się temu, aby sąd ten w ramach swej właściwości zbadał zgodność rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z zasadą swobodnego przepływu kapitału, czy też kontrola taka wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Komisji wykonywanej w celu oceny zgodności systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym. |
|
45 |
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, w ramach ustanowionego w traktacie systemu kontroli pomocy państwa sądy krajowe i Komisja odgrywają uzupełniające się, lecz odmienne role (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 lipca 1996 r., SFEI i in., C‑39/94, EU:C:1996:285, pkt 41; a także z dnia 15 września 2016 r., PGE, C‑574/14, EU:C:2016:686, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
46 |
Podczas gdy ocena zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym należy do wyłącznych kompetencji Komisji, sądy krajowe, działające pod kontrolą sądów Unii, zapewniają ochronę praw jednostek w przypadku naruszenia obowiązku uprzedniego zgłoszenia Komisji pomocy państwa, przewidzianego w art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., Residex Capital IV, C‑275/10, EU:C:2011:814, pkt 27). Tego rodzaju naruszenie, na które powołują się jednostki, a które zostaje stwierdzone przez sądy krajowe, powinno prowadzić te sądy do wyciągnięcia z niego wszelkich konsekwencji, zgodnie z prawem krajowym, aczkolwiek orzeczenia wydawane w tym zakresie przez sądy krajowe nie obejmują oceny zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, która to ocena wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Komisji, poddanej kontroli Trybunału (zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2002 r., Nygård, C‑234/99, EU:C:2002:244, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
47 |
Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że sąd krajowy nie jest właściwy w zakresie oceny zgodności zasad programu pomocy z mającymi bezpośredni skutek postanowieniami traktatu innymi niż te, które dotyczą pomocy państwa, jeżeli zasady te mogą być poddane odrębnej ocenie i mimo że stanowią część danego programu pomocy, nie są konieczne do osiągnięcia celu tego programu lub jego funkcjonowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 marca 1977 r., Iannelli & Volpi, 74/76, EU:C:1977:51, pkt 14; z dnia 23 kwietnia 2002 r., Nygård, C‑234/99, EU:C:2002:244, pkt 57). |
|
48 |
Natomiast zasady pomocy mogą być do tego stopnia nierozerwalnie związane z samym celem pomocy, że nie jest możliwe poddanie ich odrębnej ocenie, tak że ich wpływ na zgodność lub niezgodność pomocy jako całości musi w konsekwencji zostać koniecznie oceniony w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 108 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 1977 r. w sprawie Iannelli & Volpi, 74/76, EU:C:1977:51, pkt 14). |
|
49 |
W niniejszej sprawie tak właśnie dzieje się w przypadku warunku dotyczącego siedziby przewidzianego przez rozpatrywany w postępowaniu głównym system zwrotu podatku od dywidend, jeżeli uzna się, że stanowi on program pomocy państwa, ponieważ warunek ten okazuje się nierozerwalnie związany z samym celem rozpatrywanego zwolnienia, którym jest wspieranie wyłącznie przedsiębiorstw krajowych. |
|
50 |
Ponadto należy wskazać, że w sprawie w postępowaniu głównym taka kontrola skutkowałaby zawsze – nawet jeśli tyko pośrednio – podważeniem warunku dotyczącego siedziby, przewidzianego w art. 2 ustawy Wet Vpb 1969, w celu zwolnienia z podatku od osób prawnych przedsiębiorstw państwowych, co stanowi warunek niezbędny do osiągnięcia celu i funkcjonowania tego programu pomocy. |
|
51 |
Wyodrębnienie takiego warunku – który wydaje się być niezbędny do osiągnięcia celu i do funkcjonowania programu pomocy – okazuje się zatem niemożliwe bez uszczerbku dla podziału kompetencji w dziedzinie pomocy państwa między Komisję a sądy krajowe. |
|
52 |
Należy zatem stwierdzić, że prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy dokonywał oceny zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z zasadą swobodnego przepływu kapitału, w sytuacji gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy. |
|
53 |
Wynika stąd, że taki sąd nie może a fortiori wyciągnąć konsekwencji z ewentualnego naruszenia zasady swobodnego przepływu kapitału przez warunek dotyczący siedziby przyznając zwrot tego podatku, nie jest zatem konieczne udzielenie odpowiedzi na pytanie przedstawione w pkt 43 niniejszego wyroku. |
|
54 |
W świetle powyższych rozważań na przedłożone Trybunałowi pytania należy odpowiedzieć, że wykładni art. 107 i 108 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy nie może oceniać zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, w przypadku gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy. |
W przedmiocie kosztów
|
55 |
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. |
|
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje: |
|
Wykładni art. 107 i 108 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy nie może oceniać zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, w przypadku gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy. |
|
Podpisy |
( *1 ) Język postępowania: niderlandzki.