<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-598/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CJ0598</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:352">EU:C:2019:352</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20190502">2.5.2019 r.</DATE> – Sprawa C‑598/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">A-Fonds</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20190502">2 maja 2019 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niderlandzki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Pomoc nowa i pomoc istniejąca</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie nowej pomocy</KEYWORD><KEYWORD>Zwrot podatku od dywidend</KEYWORD><KEYWORD>System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego</KEYWORD><KEYWORD>Swobodny przepływ kapitału</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązki sądów krajowych</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑598/17</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof’s‑Hertogenbosch (sąd apelacyjny w Gerechtshof’s-Hertogenbosch, Niderlandy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20171012">12 października 2017 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20171016">16 października 2017 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">A-Fonds</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Inspecteur van de Belastingdienst,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: J.C. Bonichot (sprawozdawca), prezes izby, C. Toader, A. Rosas, L. Bay Larsen i M. Safjan, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu A-Fonds przez R. van der Jagta,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego przez M.K. Bulterman i J. Langera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez P.J. Loewenthala, A. Bouchagiara, S. Noë oraz N. Gossement, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20181219">19 grudnia 2018 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 107 i 108 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu między A‑Fonds a Inspecteur van de Belastingdienst (inspektorem administracji skarbowej, Niderlandy) (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>organem podatkowym<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), dotyczącego zwrotu podatku od dywidend pobieranego przez holenderskie organy podatkowe.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia <DATE ISO="19990322">22 marca 1999 r.</DATE> ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="083" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999, L 83, s. 1</REF.DOC.OJ>) <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>nowa pomoc<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00AB" ID="QE0003"/> oznacza każdą pomoc, czyli programy pomocowe i pomoc indywidualną, która nie jest pomocą istniejącą, włącznie ze zmianami istniejącej pomocy<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 lit. c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia <DATE ISO="20150713">13 lipca 2015 r.</DATE> ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 [TFUE] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="248" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 248, s. 9</REF.DOC.OJ>) stanowi przepis identyczny z przepisem przywołanym w punkcie powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia <DATE ISO="20040421">21 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="140" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 140, s. 1</REF.DOC.OJ>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Dla celów art. 1 lit. c) [rozporządzenia nr 659/1999] zmiana pomocy istniejącej oznacza jakąkolwiek zmianę inną niż modyfikacje o czysto administracyjnym lub formalnym charakterze, która nie może wpłynąć na ocenę zgodności danego środka pomocowego ze wspólnym rynkiem. Jednak wzrost pierwotnego budżetu istniejącego programu pomocowego do 20% nie jest uznawany za zmianę pomocy istniejącej<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niderlandzkie</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ustawa Wet Vpb z 1969</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Wet op de vennootschapsbelasting (ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych) z dnia <DATE ISO="19691008">8 października 1969 r.</DATE>, w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Wet Vpb 1969<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), stanowi w art. 2 ust. 1 lit. f) i g):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Opodatkowaniu podlegają jako podatnicy krajowi następujące podmioty posiadające siedzibę w Niderlandach:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f.</NO.P><TXT>wspólne fundusze inwestycyjne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g.</NO.P><TXT>przedsiębiorstwa wymienione w ust. 3 należące do osób prawnych prawa publicznego<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 3 Wet Vpb z 1969 ustanawia wykaz przedsiębiorstw prowadzących działalność w określonych sektorach gospodarki.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy Wet Vpb z 1969 podmioty, w których tylko niderlandzkie osoby prawne prawa publicznego, pośrednio lub bezpośrednio, posiadają akcje, udziały lub są ich członkami, a także podmioty, których członkowie zarządu są wyłącznie powoływani i odwoływani pośrednio lub bezpośrednio przez niderlandzkie osoby prawne prawa publicznego i których majątek w przypadku likwidacji pozostaje wyłącznie do dyspozycji niderlandzkich osób prawnych prawa publicznego, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>podlegają opodatkowaniu jedynie w zakresie, w jakim prowadzą one przedsiębiorstwo w rozumieniu ust. 3<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Wet DB 1965</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Wet op de dividendbelasting (ustawa o podatku od dywidend, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Wet DB 1965<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>) była w okresie, w którym zaistniały okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym, przedmiotem wielokrotnych nowelizacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>W brzmieniu obowiązującym od dnia <DATE ISO="20080711">11 lipca 2008 r.</DATE>, przywołanym przez sąd odsyłający, Wet DB 1965 przewiduje w art. 1 ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Pod nazwą <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>podatku od dywidend<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00AB" ID="QE0010"/> pobierany jest podatek bezpośredni od podmiotów, które bezpośrednio lub za pomocą świadectw posiadają prawo do przychodów z akcji […]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 10 Wet DB 1965, w tym samym brzmieniu, określa szczegółowe warunki zwrotu tego podatku, w następujący sposób:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Decyzją podejmowaną przez inspektora, od której można wnieść zażalenie, osobie prawnej z siedzibą w Niderlandach niebędącej podatnikiem podatku od osób prawnych przyznaje się na jej wniosek zwrot podatku od dywidend pobranego od niej w trakcie roku kalendarzowego, jeśli podatek ten wynosi ponad 23 EUR.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Ustęp pierwszy ma zastosowanie przez analogię do podmiotu z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, która nie podlega w tym państwie podatkowi od zysków i która gdyby miała siedzibę w Niderlandach, nie podlegałaby również obowiązkowi uiszczania zaliczki na podatek od osób prawnych. Zdanie pierwsze nie ma zastosowania do osób podmiotów pełniących funkcje porównywalne z funkcjami przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, o których mowa w art. 6a lub art. 28 [Wet Vpb 1969]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>A‑Fonds stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Spezial-Sondervermögen<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (specjalny fundusz inwestycyjny), który nie posiada osobowości prawnej, z siedzibą w Niemczech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Takie fundusze są zwolnione z podatku od osób prawnych i podatku od działalności gospodarczej. Uznaje się, że inwestorzy uczestniczący w tych funduszach uzyskują dochody proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów. Dochód osiągnięty w ten sposób przez inwestorów podlega opodatkowaniu zgodnie z ich osobistym statusem podatkowym na podstawie niemieckiego prawa podatkowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Od momentu utworzenia A‑Fonds wszystkie akcje tego funduszu znajdują się w posiadaniu BBB.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>BBB jest podmiotem niemieckiego prawa publicznego (Anstalt des öffentlichen Rechts), wyposażonym w osobowość prawną, utworzonym przez grupę niemieckich gmin będących osobami prawnymi prawa publicznego. BBB prowadzi działalność bankową, lecz nie wyłącznie w celu osiągania zysku. Do zakresu jego obowiązków należą również zadania realizowane w interesie publicznym. BBB przeznacza część swoich dochodów na wspieranie działań społecznych, kulturalnych, sportowych, naukowych i edukacyjnych w krajach związkowych, w których prowadzi działalność.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>BBB podlega w Niemczech opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych i podatkiem od działalności gospodarczej. Z postanowienia odsyłającego wynika również, że 95% dywidend wypłaconych BBB jest zwolnione z niemieckiego podatku od zysków kapitałowych i że nie można opodatkować dywidend wypłacanych BBB w Niderlandach, ponieważ jego udział w A‑Fonds stanowi część aktywów trwałych funduszu (Anlagebuch).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W czasie zaistnienia okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym BBB – za pośrednictwem A‑Fonds – był w posiadaniu akcji spółek niderlandzkich podlegających przepisom Wet DB 1965. Niderlandzki podatek od dywidend wypłaconych z tytułu posiadanych przez niego akcji został uiszczony za lata podatkowe od 2002/2003 do 2007/2008.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W wielu wnioskach BBB zwracał się do niderlandzkich organów podatkowych – na podstawie art. 10 ust. 1 Wet DB 1965 – o zwrot tego podatku. Niderlandzkie organy podatkowe oddalały te wnioski.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że przynajmniej w odniesieniu do lat podatkowych, które upłynęły od dnia <DATE ISO="20021101">1 listopada 2002 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20081031">31 października 2008 r.</DATE> organy podatkowe uznały, że BBB nie miał uprawnień do ubiegania się o zwrot [podatku] ze względu na fakt, że nie miał siedziby w Niderlandach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>A‑Fonds wniósł do rechtbank Zeeland-West-Brabant te Breda (sądu pierwszej instancji dla Zeeland-West-Brabant w Bredzie, Niderlandy) skargi o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających zwrotu; skargi te zostały jednak oddalone wyrokiem z dnia <DATE ISO="20140506">6 maja 2014 r.</DATE> jako bezzasadne. Sąd ten uznał w szczególności, że sytuacja A‑Fonds nie była porównywalna z sytuacją podmiotu, do którego odnosi art. 10 ust. 1 Wet DB 1965.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>A‑Fonds wniósł apelację od tego wyroku do Gerechtshof’s‑Hertogenbosch (sądu apelacyjnego w s‑Hertogenbosch).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Sąd ten jest zdania, że zarówno wnioski o zwrot podatku kierowane przez A‑Fonds do organów podatkowych, jak również wnoszone przez ten fundusz powództwa powinny były zostać uznane za wnoszone w imieniu BBB.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Sąd ten ocenia, że decyzje organów podatkowych o odmowie zwrotu podatku od dywidend, o który wnosił BBB powołując się na fakt, że ma on siedzibę w państwie członkowskim innym niż Królestwo Niderlandów, naruszają swobodny przepływu kapitału.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Sąd ten wskazuje, że dywidendy otrzymane z tytułu inwestycji osób prawnych prawa publicznego z siedzibą w Niderlandach, które na mocy Wet Vpb 1969 nie podlegają podatkowi dochodowemu od osób prawnych na tej podstawie, że prowadzą one działalność inną niż ta, o której mowa w art. 2 ust. 3 Wet Vpb 1969,co do zasady podlegają w Niderlandach podatkowi od dywidend. Jednakże podatek ten podlega następnie zwrotowi zgodnie z art. 10 ust. 1 Wet DB 1965.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Sąd ten wywodzi stąd, że fakt, iż BBB nie może ubiegać się o zwrot podatku od dywidend na podstawie tego samego przepisu, mimo że prowadzi działalność porównywalną do działalności osób prawnych niderlandzkiego prawa publicznego niebędących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych w Niderlandach, stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Uważa on, że należy zatem przyznać BBB zwrot w kwocie równej wartości, którą otrzymałaby na podstawie art. 10 ust. 1 Wet BD 1965 osoba prawna prawa publicznego z siedzibą w Niderlandach, niebędąca podatkiem podatku dochodowego od osób prawnych w tym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Jednakże sąd ten wyraża wątpliwości co do tego, czy przyznanie takiego zwrotu jest zgodne z prawem Unii w zakresie pomocy państwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Sąd odsyłający jest zdania – biorąc pod uwagę fakt, że zwrot podatku od dywidend przewidziany w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965 jest w postępowaniu przed sądem krajowym nierozerwalnie związany ze zwolnieniem przedsiębiorstw publicznych od podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 2 ust. 3 Wet Vpb 1969, który Komisja Europejska w decyzji z dnia <DATE ISO="20130502">2 maja 2013 r.</DATE> C(2013) 2372 final uznała za istniejący program pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym – że rozpatrywany zwrot stanowi również istniejący program pomocy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W tym kontekście sąd odsyłający rozważa, czy uwzględnienie podniesionego przez skarżącą w postępowaniu głównym żądania zwrotu podatku, na podstawie art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, nie stanowi zmiany istniejącej pomocy, z tym skutkiem, iż staje się ona nową pomocą w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Na wypadek gdyby tak było, sąd ten rozważa możliwość wydania orzeczenia uwzględniającego takie żądanie oraz w szczególności konieczność poinformowania o tym orzeczeniu Komisji, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Sąd ten wskazuje, że chodzi o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>sprawa precedensową<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> oraz że do organu podatkowego wpłynęło już niemal 1000 podobnych wniosków o zwrot.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Gerechtshof’s-Hertogenbosch (sąd apelacyjny w s‑Hertogenbosch) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>1)</NO.P><TXT>Czy rozszerzenie zakresu istniejącego programu pomocy w wyniku skutecznego powołania się przez podatnika na ustanowioną w art. 56 [WE] (obecnie art. 63 TFUE) swobodę przepływ kapitału stanowi zmianę istniejącej pomocy, którą należy uznać za nową pomoc?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Na wypadek odpowiedzi twierdzącej: czy wykonywanie przez sąd krajowy zadań powierzonych mu zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE sprzeciwia się temu, by podatnikowi została przyznana korzyść podatkowa, na którą podatnik powołuje się zgodnie z art. 56 [WE] (obecnie art. 63 TFUE), czy też odnośne orzeczenie przewidujące przyznanie tej pomocy należy zgłosić Komisji, czy też – w związku z powierzonym sądowi na mocy art. 108 ust. 3 TFUE zadaniem dotyczącym sprawowania kontroli – sąd krajowy musi podjąć inne działania względnie środki?<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Komisja twierdzi, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny ze względu na to, że nie zawiera okoliczności faktycznych i prawnych koniecznych do tego, by Trybunał mógł udzielić użytecznej odpowiedzi na zadane pytania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że oba pytania przedłożone przez sąd odsyłający opierają się na założeniu, że system zwrotu podatku od dywidend będący przedmiotem postępowania głównego stanowi system istniejącej pomocy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W szczególności sąd odsyłający opiera swoją analizę na fakcie, że w sprawie w postępowaniu głównym zwrot podatku od dywidend – na podstawie w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965 – jest nierozerwalnie związany ze zwolnieniem – na podstawie art. 2 Wet Vpb 1969 – przedsiębiorstw publicznych od podatku dochodowego od osób prawnych, które Komisja Europejska w decyzji C(2013) 2372 final uznała za istniejący program pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Jednakże, jak wskazuje sama Komisja w swoich uwagach na piśmie, należy stwierdzić, że decyzja ta dotyczy jedynie systemu zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych mającego zastosowanie do osób prawnych prawa publicznego, przewidzianego w Wet Vpb 1969, a nie sytemu zwrotu podatku od dywidend, przewidzianego w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Ponadto zakres zastosowania tych systemów nie pokrywa się, skoro drugi z tych systemów – w szerszy sposób – odnosi się do wszystkich przedsiębiorstw niderlandzkich zwolnionych z podatku dochodowego od osób prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Nie można zatem zasadnie przyjąć, że stwierdzenie przez Komisję, że system zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych przewidziany w art. 2 Wet Vpb 1969 w stosunku do niderlandzkich przedsiębiorstw publicznych stanowi istniejący program pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym, odnosi się mutatis mutandis do systemu zwrotu podatku od dywidend przewidzianego w art. 10 ust. 1 Wet DB 1965.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Nie sposób jednakże zaprzeczyć, jak wskazuje zresztą sąd odsyłający, że w szczególnym przypadku, gdy zwrotu podatku od dywidend zostaje przyznany niderlandzkiemu przedsiębiorstwu prawa publicznego na tej podstawie, iż jest ono zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych na mocy art. 2 Wet Vpb z 1969 r., zwrot ten przedstawia się jako bezpośredni i nierozerwalny skutek przyznania pomocy państwa i że może w związku z tym zostać uznany za stanowiący taką pomoc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W związku z tym, ponieważ nie można wykluczyć uznania rozpatrywanego środka ustawowego za pomoc państwa, a sprawdzenie jego zgodności z art. 108 ust. 3 TFUE należy do sądu krajowego, należy uznać, że odpowiedzi na przedstawiane pytania będą użyteczne dla sądu odsyłającego dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, oraz że w związku z tym należy je uznać za oparte na przesłance, zgodnie z którą system zwrotu podatku od dywidend będący przedmiotem postępowania głównego stanowi system pomocy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że sąd odsyłający nie zwraca się do Trybunału o wykładnię art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, który zakazuje wszelkich ograniczeń w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, którego naruszenie wydaje się być dla niego ustalone. Jak bowiem wynika z postanowienia odsyłającego, naruszenie to wynika z faktu, że ustawodawstwo niderlandzkie uzależnia możliwość uzyskania korzyści polegającej na zwrocie podatku od dywidend od spełnienia warunku dotyczącego siedziby na terytorium krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Należy również zwrócić uwagę, że istotne dla sprawy przepisy rozporządzenia nr 659/1999, do których odwołuje się sąd odsyłający, zostały ustanowione w identycznym brzmieniu w rozporządzeniu 2015/1589, które je zastąpiło, wobec czego nie jest konieczne ustalenie zastosowania ratione temporis tych dwóch rozporządzeń do okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań zasadne jest uznać, że poprzez swoje dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy prawo Unii sprzeciwia się temu, aby sąd państwa członkowskiego, w celu zapewnienia zgodności z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, przyznał przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim korzyść<?PAGE NO="7"?> wynikającą z programu pomocy państwa, jakim jest system zwrotu podatku od dywidend będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym. Sąd odsyłający zwraca się w szczególności z pytaniem, czy w przypadku uznania takiego systemu pomocy za pomoc istniejącą decyzja przyznająca korzyść wynikającą z tego systemu stanowi nową pomoc w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999, o której sąd odsyłający byłby zobowiązany poinformować Komisję, zgodnie z art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Należy zwrócić uwagę, że pytania przedstawione przez sąd odsyłający wymagają – na co zresztą wskazuje sam sąd – wstępnego sprawdzenia, czy prawo Unii nie sprzeciwia się temu, aby sąd ten w ramach swej właściwości zbadał zgodność rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z zasadą swobodnego przepływu kapitału, czy też kontrola taka wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Komisji wykonywanej w celu oceny zgodności systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, w ramach ustanowionego w traktacie systemu kontroli pomocy państwa sądy krajowe i Komisja odgrywają uzupełniające się, lecz odmienne role (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960711">11 lipca 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>SFEI i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑39/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:285">EU:C:1996:285</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160915">15 września 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>PGE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑574/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:686">EU:C:2016:686</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Podczas gdy ocena zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym należy do wyłącznych kompetencji Komisji, sądy krajowe, działające pod kontrolą sądów Unii, zapewniają ochronę praw jednostek w przypadku naruszenia obowiązku uprzedniego zgłoszenia Komisji pomocy państwa, przewidzianego w art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111208">8 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Residex Capital IV</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑275/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:814">EU:C:2011:814</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Tego rodzaju naruszenie, na które powołują się jednostki, a które zostaje stwierdzone przez sądy krajowe, powinno prowadzić te sądy do wyciągnięcia z niego wszelkich konsekwencji, zgodnie z prawem krajowym, aczkolwiek orzeczenia wydawane w tym zakresie przez sądy krajowe nie obejmują oceny zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, która to ocena wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Komisji, poddanej kontroli Trybunału (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020423">23 kwietnia 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nygård</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑234/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:244">EU:C:2002:244</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że sąd krajowy nie jest właściwy w zakresie oceny zgodności zasad programu pomocy z mającymi bezpośredni skutek postanowieniami traktatu innymi niż te, które dotyczą pomocy państwa, jeżeli zasady te mogą być poddane odrębnej ocenie i mimo że stanowią część danego programu pomocy, nie są konieczne do osiągnięcia celu tego programu lub jego funkcjonowania (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19770322">22 marca 1977 r.</DATE>, <NAME.CASE>Iannelli &amp; Volpi</NAME.CASE>, <NO.CASE>74/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:51">EU:C:1977:51</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020423">23 kwietnia 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nygård</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑234/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:244">EU:C:2002:244</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Natomiast zasady pomocy mogą być do tego stopnia nierozerwalnie związane z samym celem pomocy, że nie jest możliwe poddanie ich odrębnej ocenie, tak że ich wpływ na zgodność lub niezgodność pomocy jako całości musi w konsekwencji zostać koniecznie oceniony w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 108 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="19770322">22 marca 1977 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Iannelli &amp; Volpi</NAME.CASE>, <NO.CASE>74/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:51">EU:C:1977:51</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie tak właśnie dzieje się w przypadku warunku dotyczącego siedziby przewidzianego przez rozpatrywany w postępowaniu głównym system zwrotu podatku od dywidend, jeżeli uzna się, że stanowi on program pomocy państwa, ponieważ warunek ten okazuje się nierozerwalnie związany z samym celem rozpatrywanego zwolnienia, którym jest wspieranie wyłącznie przedsiębiorstw krajowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Ponadto należy wskazać, że w sprawie w postępowaniu głównym taka kontrola skutkowałaby zawsze – nawet jeśli tyko pośrednio – podważeniem warunku dotyczącego siedziby, przewidzianego w art. 2 ustawy Wet Vpb 1969, w celu zwolnienia z podatku od osób prawnych przedsiębiorstw państwowych, co stanowi warunek niezbędny do osiągnięcia celu i funkcjonowania tego programu pomocy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Wyodrębnienie takiego warunku – który wydaje się być niezbędny do osiągnięcia celu i do funkcjonowania programu pomocy – okazuje się zatem niemożliwe bez uszczerbku dla podziału kompetencji w dziedzinie pomocy państwa między Komisję a sądy krajowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Należy zatem stwierdzić, że prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy dokonywał oceny zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z zasadą swobodnego przepływu kapitału, w sytuacji gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Wynika stąd, że taki sąd nie może a fortiori wyciągnąć konsekwencji z ewentualnego naruszenia zasady swobodnego przepływu kapitału przez warunek dotyczący siedziby przyznając zwrot tego podatku, nie jest zatem konieczne udzielenie odpowiedzi na pytanie przedstawione w pkt 43 niniejszego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na przedłożone Trybunałowi pytania należy odpowiedzieć, że wykładni art. 107 i 108 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy nie może oceniać zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, w przypadku gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Wykładni art. 107 i 108 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy nie może oceniać zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, w przypadku gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>