Overwegende dat verweerders de niet-ontvankelijkheid van de beroepen hebben ingeroepen aangezien de Commissie, in plaats van de procedure van artikel 169 voort te zetten, bij voorrang en met spoed had behoren te antwoorden op hun verzoek tot het nemen van vrijwaringsmaatregelen volgens artikel 226 en op hun verzoek tot het toepassen van het besluit van de Raad van Ministers ex artikel 235, welke beide verzoeken tijdig waren ingediend;

dat de Commissie hierdoor volgens verweerders de vereiste hoedanigheid en het vereiste belang om in rechte op te treden heeft verloren, daar de grond waarop haar beroep berustte op deze wijze onwettig werd;

Overwegende dat verzoekster zich tegenover deze stelling er op heeft beroepen, dat de bedoelde verzoeken tardief en zonder behoorlijke motivering zijn ingediend, dat de weigering tot nakoming van een met redenen omkleed advies niet kan worden goedgemaakt door een verzoek achteraf om van het advies te mogen afwijken, voorts dat er geen enkel verband bestaat tussen de procedure van artikel 169 en die van artikel 226 en ten slotte, dat de Commissie belang heeft bij een beslissing over de strijdvraag betreffende de interpretatie van artikel 12;

Overwegende dat verzoekster aanvoert, dat de heffing, die gelijke werking heeft als een douanerecht in de zin van artikel 12, een heffing is, die alleen wordt gelegd op ingevoerde goederen;

dat zij het belasten van enkel ingevoerde goederen — met uitsluiting der nationale produkten — beschouwt als het enige gevolg dat alle douanerechten gemeen hebben en dat van invloed is op het goederenverkeer;

dat naar haar mening ook artikel 95, lid 1, in deze zin moet worden opgevat;

dat de Commissie weliswaar het bijzondere recht op rogge — grondstof voor de samenstelling van ontbijtkoek — als geldig heeft beschouwd, omdat rogge valt onder de landbouwbepalingen van het Verdrag, doch dat ontbijtkoek, een veredelingsprodukt dat niet voorkomt in bijlage II van het Verdrag, volgens haar niet met een landbouwprodukt kan worden gelijkgesteld;

Overwegende dat verweerders hiertegen aanvoeren, dat alleen dan van een heffing van gelijke werking kan worden gesproken, indien de gevolgen niet alleen uit een bepaald fiscaal of protectionistisch oogpunt, doch in alle opzichten gelijk zijn aan die van een douanerecht;

dat zij aanvoeren:

Overwegende dat volgens artikel 9 de Gemeenschap is gegrondvest op een douane-unie, welke berust op het verbod van douanerechten en van alle heffingen van gelijke werking;

dat artikel 12 de invoering van nieuwe invoerrechten of heffingen van gelijke werking en de verhoging van die, welke reeds van kracht zijn, verbiedt;

Overwegende dat het essentiële belang van de aldus omschreven verbodsbepalingen voldoende blijkt uit de plaatsing van deze artikelen aan het begin van het deel gewijd aan de grondslagen van de Gemeenschap, die van artikel 9 als eerste artikel van de titel over het vrije verkeer van goederen en die van artikel 12 als eerste artikel van de afdeling die handelt over afschaffing van de douanerechten;

Overwegende dat deze verbodsbepalingen van zo groot gewicht zijn, dat het Verdrag iedere mogelijke leemte in de toepassing ervan heeft willen voorkomen, teneinde te vermijden dat de uitvoering zou worden ontdoken door maatregelen van douane-technische of fiscale aard;

dat aldus is bepaald (artikel 17), dat de verbodsbepalingen van artikel 9 zelfs zullen worden toegepast op douanerechten van fiscale aard;

dat artikel 95, dat behoort tot het deel van het Verdrag getiteld het beleid van de Gemeenschap en tot het hoofdstuk over bepalingen betreffende belastingen, ten doel heeft de inbreuken te vermijden die langs een fiscale omweg op de verbodsbepalingen zouden kunnen worden gemaakt;

dat deze bezorgdheid zo ver gaat, dat het de Staten is verboden, hetzij de produkten van de andere Lid-Staten op enigerlei wijze zwaarder te belasten dan hun eigen produkten, hetzij op de produkten van deze Staten zodanige binnenlandse belastingen te leggen, dat daardoor hun eigen nationale produkten indirect worden beschermd;

dat dus uit de duidelijke, uitdrukkelijke en zonder enig voorbehoud geformuleerde bewoordingen van de artikelen 9 en 12, uit de logische inhoud van deze bepalingen en uit het gehele Verdrag blijkt, dat het verbod van nieuwe douanerechten, tezamen met het beginsel van het vrije goederenverkeer, een van de belangrijkste regels vormt en dat bijgevolg iedere eventuele uitzondering, welke trouwens strikt dient te worden geïnterpreteerd, duidelijk behoort te zijn voorzien;

Overwegende dat het begrip heffing van gelijke werking als een douanerecht, in plaats van een uitzondering te zijn op de algemene regel van het verbod van douanerechten, daarentegen een noodzakelijke aanvulling daarop vormt, waardoor het verbod eerst effectief kan worden;

dat deze uitdrukking, welke steeds aan het begrip douanerechten is gekoppeld, wijst op de bedoeling om niet alleen de maatregelen te verbieden die duidelijk in de voor douanerechten gebruikelijke vorm zijn gekleed, doch ook die welke zich onder andere benamingen aandienen of op andere wijze worden ingevoerd, doch tot dezelfde discriminerende of protectionistische resultaten leiden als douanerechten;

Overwegende dat, teneinde te kunnen vaststellen of een bepaalde heffing gelijke werking heeft als een douanerecht, deze werking dient te worden onderzocht uit het oogpunt van de doeleinden van het Verdrag, in het bijzonder van het deel, de titel en het hoofdstuk waarin de artikelen 9 en 12 zijn opgenomen, dat wil zeggen uit het oogpunt van het vrije goederenverkeer en, nog meer in het algemeen, van het bepaalde in artikel 3, dat vervalsing van de concurrentie dient te worden vermeden;

dat het dus van weinig belang is of alle gevolgen die een douanerecht kenmerken aanwezig zijn of slechts één daarvan, dan wel of naast deze gevolgen andere, al dan niet bijkomstige doeleinden worden nagestreefd, wanneer blijkt dat de heffing inbreuk maakt op de bovengenoemde doeleinden van het Verdrag en niet langs communautaire weg tot stand is gekomen, doch voortvloeit uit een eenzijdige beslissing;

Overwegende dat uit het voorgaande blijkt, dat de heffing van gelijke werking in de zin van de artikelen 9 en 12, ongeacht benaming en structuur, kan worden beschouwd als een recht dat hetzij op het tijdstip van invoer, hetzij later eenzijdig wordt geheven op een bepaald, uit een andere Lid-Staat ingevoerd produkt met uitsluiting van het gelijksoortige nationale produkt, met als gevolg dat het, daar de prijs er door veranderd wordt, op het vrije goederenverkeer dezelfde uitwerking heeft als een douanerecht;

Overwegende dat het recht op ontbijtkoek, dat in België is ingevoerd bij Koninklijk Besluit van 16 augustus 1957 en in Luxemburg bij Groothertogelijk Besluit van 20 augustus 1957, wordt voorgesteld als een bijzonder invoerrecht, dat wordt geheven bij de afgifte van de invoervergunningen;

dat de geldigheid van dit recht, dat na de ondertekening doch voor de inwerkingtreding van het Verdrag is ingevoerd, op zichzelf niet in twijfel kan worden getrokken;

dat het tegendeel echter geldt voor de na 1 januari 1958 ingevoerde verhogingen van dit recht, evenals voor de uitbreiding van het recht tot de soortgelijke produkten van tariefpost 19.08 van het gemeenschappelijke douanetarief, bij besluiten van 24 respectievelijk 27 februari 1960 voor beide landen;

Overwegende dat deze na de inwerkingtreding van het Verdrag eenzijdig ingevoerde verhogingen van een bijzonder recht, dat wordt geïnd bij en ter gelegenheid van de invoer van de onderhavige produkten en dat uitsluitend op grond van het feit van de invoer op deze produkten rust, discriminatoire en protectionistische maatregelen doen vermoeden, welke in strijd zijn met het grondbeginsel van het vrije goederenverkeer, dat illusoir zou worden gemaakt indien dergelijke praktijken algemeen werden toegelaten;

Overwegende dat verweerders deze gedachtengang bestrijden, daartoe aanvoerende dat artikel 95, lid 1, van het Verdrag de instelling van een dergelijk recht zou toelaten, indien dit de tegenhanger vormt van binnenlandse lasten, die voor de behoeften van een soeverein marktbeleid op de nationale produktie rusten;

dat zij het litigieuze recht beschouwen als het uitvloeisel van de steunprijs die krachtens de uitzonderingsbepalingen in de landbouwtitel van het Verdrag ten gunste van de nationale roggeproducenten is ingesteld;

Overwegende evenwel dat de toepassing van artikel 95, het eerste artikel van hoofdstuk 2 van titel I van het derde deel van het Verdrag, welk hoofdstuk is getiteld bepalingen betreffende belastingen, niet mag worden uitgebreid tot allerlei willekeurige heffingen;

dat in casu het litigieuze recht noch naar de vorm noch naar zijn duidelijk omschreven economische doel een fiscale bepaling vormt, die onder artikel 95 zou kunnen worden begrepen;

dat bovendien het toepassingsgebied van dit artikel niet mag worden uitgebreid in die zin, dat compensatie mogelijk zou zijn tussen een fiscale last die wordt ingevoerd om een geïmporteerd produkt te treffen en een last van andere, bij voorbeeld economische aard, die is gelegd op een soortgelijk binnenlands produkt;

dat, indien een dergelijke compensatie was toegestaan, elke Staat zijn interne bevoegdheden zou kunnen gebruiken om op die wijze de meest verschillende lasten op onverschillig welke produkten te compenseren, hetgeen een onherstelbare inbreuk op de beginselen van het Verdrag zou betekenen;

dat, waar artikel 95, lid 1, impliciet belastingen op een geimporteerd produkt toelaat, dit enkel en alleen geldt voor zover dezelfde belastingen gelijkelijk worden geheven op soortgelijke nationale produkten;

Overwegende dat buitendien dient te worden opgemerkt, dat in casu het litigieuze recht niet ten doel heeft, lasten te egaliseren die op ongelijke wijze drukken op binnenlandse en geïmporteerde produkten, doch de prijzen van deze produkten zelf;

dat verweerders namelijk hebben gesteld, dat de litigieuze heffing ten doel had, de prijs van het vreemde produkt en die van het Belgische produkt gelijk te maken (verweerschrift);

dat zij zelfs in twijfel hebben getrokken, of het met het wezen van het Verdrag in overeenstemming is, dat de producenten van een bepaald land een grondstof binnen de gemeenschappelijke markt goedkoper kunnen verkrijgen dan de producenten van een andere Lid-Staat (conclusie van dupliek);

dat door dit betoog het beginsel wordt miskend, dat de aktiviteit van de Gemeenschap … de invoering (omvat) van een regime waardoor wordt gewaarborgd dat de mededinging binnen de gemeenschappelijke markt niet wordt vervalst (artikel 3, sub f);

dat de erkenning van de stelling van verweerders dus tot een ongerijmde toestand zou leiden, namelijk tot het tegendeel van wat het Verdrag beoogt;

Overwegende dat uit artikel 38, lid 2, voortvloeit, dat de op landbouwgebied toegestane afwijkingen van de regels voor de instelling van de gemeenschappelijke markt uitzonderingsbepalingen vormen, welke beperkt moeten worden geïnterpreteerd;

dat die afwijkingen dus niet mogen worden uitgebreid, omdat dit tot gevolg zou hebben dat de uitzondering tot regel zou worden en een groot deel van de veredelingsprodukten buiten de toepassing van het Verdrag zou vallen;

dat de lijst van bijlage II derhalve als limitatief moet worden beschouwd, gelijk wordt bevestigd door de tweede zin van het derde lid van artikel 38;

Overwegende dat ontbijtkoek niet voorkomt onder de produkten die in bijlage II zijn opgenoemd en evenmin aan de lijst is toegevoegd volgens de communautaire regeling bedoeld in artikel 38, lid 3;

dat, teneinde de moeilijkheden op te lossen die zich in een bepaalde economische sector kunnen voordoen, de Lid-Staten regelingen op gemeenschapsniveau hebben ingevoerd, teneinde te vermijden dat de nationale overheidsorganen eenzijdig tot actie zouden overgaan;

dat in casu evenwel de verhogingen en de uitbreiding van het litigieuze recht eenzijdig zijn ingevoerd;

Overwegende dat uit het voorgaande blijkt, dat het vermoeden van discriminatie en protectie, dat tegen verweerders was gerezen, niet is ontzenuwd;

Overwegende dat verweerders tot aan het verzoek tot heropening van de mondelinge behandeling van 8 november 1962 trouwens niet hebben betwist, dat hun marktpolitiek indirect leidt tot protectie (Belgisch pleidooi), welke evenwel volgens hen niet het voornaamste, doch slechts een bijkomend gevolg van het litigieuze recht is;

dat in bedoeld verzoek van 8 november 1962 deze stelling echter wordt weersproken door de erkenning, dat de litigieuze bijzondere rechten stellig belemmeringen vormen voor het vrije goederenverkeer;

dat ten slotte de Belgische Regering, hoewel zij de Commissie in de conclusie van dupliek verwijt de oorzaak te zijn, dat de inbreuk, waaraan verweerder kennelijk een einde had willen maken, gehandhaafd blijft, in haar brief van 27 november 1961het aanvechtbare karakter van een eenzijdige maatregel niet heeft ontkend;

Overwegende dat uit al deze overwegingen voortvloeit, dat het bijzondere invoerrecht voor ontbijtkoek, dat na de inwerkingtreding van het Verdrag in België en Luxemburg is verhoogd en uitgebreid, alle elementen van een heffing van gelijke werking als bedoeld in de artikelen 9 en 12 in zich verenigt;

dat derhalve dient te worden beslist, dat de na 1 januari 1958 afgekondigde besluiten tot verhoging of uitbreiding van dit recht in strijd zijn met het Verdrag;