<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-825/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0825</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:453">EU:C:2021:453</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia E. Tancheva – Sprawa C‑825/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Beeren-, Wild-, Feinfrucht</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Evgeniego Tancheva</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20210603">3 czerwca 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑825/19</HT></P><P>Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH</P><P>przeciwko</P><P>Hauptzollamt Erfurt</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht (sąd ds. finansowych dla Turyngii, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Unia celna</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 952/2013</KEYWORD><KEYWORD>Procedura końcowego przeznaczenia</KEYWORD><KEYWORD>Kolejne pozwolenie z mocą wsteczną</KEYWORD><KEYWORD>Czasowy zakres stosowania</KEYWORD><KEYWORD>Warunki</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rozpatrywane odesłanie prejudycjalne dotyczy dwóch odrębnych kwestii. Pierwszą z nich jest czasowy zakres stosowania art. 211 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia <DATE ISO="20131009">9 października 2013 r.</DATE> ustanawiającego unijny kodeks celny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="269" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 269, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>UKC<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), natomiast drugą – wykładnia art. 294 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia <DATE ISO="19930702">2 lipca 1993 r.</DATE> ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="253" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">Dz.U. 1993, L 253, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 6, s. 3.</P></NOTE> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>rozporządzeniem wykonawczym do WKC<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) na wypadek stwierdzenia, że art. 211 rozporządzenia UKC nie ma zastosowania ratione temporis.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Thüringer Finanzgericht (sąd ds. finansowych dla Turyngii, Niemcy) (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>sądem odsyłającym<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) kieruje do Trybunału cztery odrębne pytania, przy czym trzy pierwsze z nich dotyczą zakresu stosowania ratione temporis art. 211 UKC, natomiast ostatnie dotyczy wykładni art. 294 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do WKC. Zgodnie z wnioskiem Trybunału ograniczę się w niniejszej opinii do zbadania trzech pierwszych pytań.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie UKC</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 211 UKC, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Pozwolenie<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="211.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Pozwolenie wydane przez organy celne jest wymagane w następujących przypadkach:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>[…] procedury […] końcowego przeznaczenia;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>[…]</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Warunki, na których zezwala się na stosowanie jednej lub kilku procedur, o których mowa w akapicie pierwszym, […] określa się w pozwoleniu.</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="211.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Organy celne udzielają pozwolenia z mocą wsteczną, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>istnieje uzasadniona potrzeba gospodarcza;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wniosek nie ma związku z usiłowaniem popełnienia oszustwa;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wnioskodawca udowodnił na podstawie ewidencji lub zapisów księgowych, że:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>spełnione są wszelkie wymogi danej procedury;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>w stosownych przypadkach – możliwa jest identyfikacja towarów w danym okresie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>taka ewidencja lub zapisy księgowe pozwalają na kontrolę procedury;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>możliwe jest wypełnienie wszystkich formalności niezbędnych do uregulowania sytuacji towarów, w tym – w razie konieczności – unieważnienia zgłoszeń celnych, których to dotyczy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>w okresie trzech lat od daty przyjęcia wniosku nie udzielono wnioskodawcy żadnego pozwolenia z mocą wsteczną;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>nie jest konieczne sprawdzenie warunków ekonomicznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy wniosek dotyczy przedłużenia pozwolenia w odniesieniu do tego samego rodzaju operacji i towarów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>wniosek nie dotyczy prowadzenia miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego towarów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>gdy wniosek dotyczy przedłużenia pozwolenia w odniesieniu do tego samego rodzaju operacji i towarów – wniosek zostaje złożony w terminie trzech lat po upływie terminu ważności pierwotnego pozwolenia.</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="3"?><P>Organy celne mogą udzielić pozwolenia z mocą wsteczną także wówczas, gdy towary, które zostały objęte procedurą celną, nie są już dostępne w chwili przyjmowania wniosku o takie pozwolenie.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 288 UKC<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>W brzmieniu zmienionym sprostowaniem do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia <DATE ISO="20131009">9 października 2013 r.</DATE> ustanawiającego unijny kodeks celny (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="287" PAGE.FIRST="90" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 287, s. 90</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Stosowanie<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, brzmi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="288.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Artykuły [wykaz artykułów, wśród których nie wymieniono art. 211] stosuje się od dnia <DATE ISO="20131030">30 października 2013 r.</DATE></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="288.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Artykuły inne niż określone w ust. 1, stosuje się od dnia <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie delegowane do UKC</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 172 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia <DATE ISO="20150728">28 lipca 2015 r.</DATE> uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="343" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 343, s. 1</REF.DOC.OJ>) (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>rozporządzeniem delegowanym do UKC<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>).</P></NOTE>, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Moc wsteczna<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="172.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli organy celne udzielają pozwolenia z mocą wsteczną zgodnie z art. 211 ust. 2 kodeksu, pozwolenie zaczyna obowiązywać najwcześniej w dniu przyjęcia wniosku.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="172.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli wniosek dotyczy przedłużenia terminu ważności pozwolenia w odniesieniu do tego samego rodzaju operacji i towarów, pozwolenia można udzielić z mocą wsteczną od daty wygaśnięcia pierwotnego pozwolenia.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 256 rozporządzenia delegowanego do UKC stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>[…]</ALINEA><ALINEA>Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Spółka Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>BWF<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>) przywozi, przetwarza i sprzedaje grzyby w solance. Do dnia <DATE ISO="20121231">31 grudnia 2012 r.</DATE> BWF miał ważne pozwolenie na przywóz takich grzybów z państw trzecich oraz na ich dopuszczenie do obrotu jako mających szczególne przeznaczenie. BWF wielokrotnie korzystał z tego pozwolenia przed upływem jego terminu ważności. Spółka ta nie złożyła wniosku o przedłużenie pozwolenia. Z postanowienia<?PAGE NO="4"?> odsyłającego wynika, że to zaniechanie było wynikiem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>niewiedzy<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>. Po dniu <DATE ISO="20121231">31 grudnia 2012 r.</DATE> BWF nadal przywoził grzyby z państw trzecich w celu dopuszczenia ich do obrotu i nie występował w odniesieniu do tych przywożonych towarów o jakiekolwiek uprzywilejowane traktowanie celne. BWF uiszczał wynikające stąd należności celne, których kosztów nie był w stanie przerzucić na swoich klientów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Na fakt, że termin ważności pozwolenia upłynął, zwrócono uwagę podczas kontroli podatkowej. W dniu <DATE ISO="20150109">9 stycznia 2015 r.</DATE> BWF złożył wniosek o przedłużenie pierwotnego pozwolenia (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>kolejnym pozwoleniem<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>). W dniu <DATE ISO="20150114">14 stycznia 2015 r.</DATE> Hauptzollamt Erfurt (główny urząd celny w Erfurcie, Niemcy, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Hauptzollamt<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>) udzielił kolejnego pozwolenia z mocą wsteczną od dnia <DATE ISO="20150109">9 stycznia 2015 r.</DATE> (tj. od dnia złożenia wniosku), natomiast odmówił udzielenia pozwolenia z mocą wsteczną od chwili upływu terminu ważności poprzedniego pozwolenia (tj. od dnia <DATE ISO="20130101">1 stycznia 2013 r.</DATE>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>BWF ponownie wniósł o udzielenie kolejnego pozwolenia z mocą wsteczną od dnia <DATE ISO="20130101">1 stycznia 2013 r.</DATE>, wskazując, że ze względu na trwającą restrukturyzację znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Hauptzollamt oddalił ten wniosek decyzją z dnia <DATE ISO="20150513">13 maja 2015 r.</DATE>, w której stwierdził, że nie spełniono warunków udzielenia pozwolenia z mocą wsteczną, o których mowa w art. 294 ust. 2 lub w art. 294 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do WKC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>BWF wniósł od tej decyzji odwołanie w administracyjnym toku instancji. Hauptzollamt oddalił to odwołanie decyzją z dnia <DATE ISO="20160406">6 kwietnia 2016 r.</DATE>, natomiast w dniu <DATE ISO="20160503">3 maja 2016 r.</DATE> BWF wniósł skargę na tę decyzję do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W kontekście tej skargi BWF podniósł, że udzielenie kolejnego pozwolenia z mocą wsteczną powinno podlegać regulacji art. 211 UKC, a nie art. 294 rozporządzenia wykonawczego do WKC, ponieważ ten pierwszy przepis, jako normę proceduralną, należy zastosować retroaktywnie do zawisłej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190321">21 marca 2019 r.</DATE>, a zatem w toku postępowania głównego, Hauptzollamt wydał nową decyzję na podstawie art. 294 rozporządzenia wykonawczego do WKC, która zastąpiła decyzję z dnia <DATE ISO="20150513">13 maja 2015 r.</DATE> (w formie decyzji w sprawie odwołania w administracyjnym toku instancji z dnia <DATE ISO="20160406">6 kwietnia 2016 r.</DATE>), i ponownie oddalił wniosek BWF o udzielenie kolejnego pozwolenia z mocą wsteczną od dnia <DATE ISO="20130101">1 stycznia 2013 r.</DATE> Uzasadnienie tej decyzji różniło się od uzasadnienia poprzedniej decyzji. To właśnie ta późniejsza decyzja z dnia <DATE ISO="20190321">21 marca 2019 r.</DATE> stanowi przedmiot postępowania przed sądem odsyłającym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W powyższych okolicznościach sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 211 ust. 2 [rozporządzenia UKC] należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do wniosków, w przypadku których okres, na który udziela się pozwolenia z mocą wsteczną, trwałby od dnia <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE>?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy art. 211 [rozporządzenia UKC] w przypadku wniosków o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną na okres przypadający przed <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE> ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wnioski o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną złożono wprawdzie przed wejściem w życie nowych przepisów, ale organy celne oddaliły takie wnioski po raz pierwszy po dniu <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE>?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: Czy art. 211 [rozporządzenia UKC] w przypadku wniosków o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną na okres przypadający przed <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE> ma zastosowanie również wtedy, gdy organy celne oddaliły je już przed dniem <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE>, a także po tej dacie (z innym uzasadnieniem)?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie oraz odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: Czy art. 294 ust. 2 [rozporządzenia wykonawczego do WKC] należy interpretować w ten sposób, że</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>pozwolenie z mocą wsteczną od daty wygaśnięcia poprzedniego pozwolenia, jak przewidziano w ust. 3 tego przepisu, mogło zostać udzielone maksymalnie na okres jednego roku przed datą złożenia wniosku, a</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>przesłanki potwierdzenia istnienia ekonomicznej potrzeby, o którym mowa w ust. 3 tego przepisu, oraz braku związku z próbą oszustwa i rażącym zaniedbaniem muszą być spełnione również w przypadku kolejnego pozwolenia na podstawie ust. 2?<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie przedstawiły BWF i Komisja. Nie zwrócono się do Trybunału o przeprowadzenie rozprawy i rozprawa nie odbyła się.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Poprzez trzy pierwsze pytania sąd odsyłający zwraca się w istocie o udzielenie wskazówek odnośnie do czasowego zakresu stosowania art. 211 ust. 2 UKC oraz w szczególności o wyjaśnienie, czy ów przepis może mieć zastosowanie ratione temporis w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Trybunał wielokrotnie wskazywał, że nowy przepis stosuje się od wejścia w życie aktu, który go wprowadza, i że choć nie stosuje się go do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych pod rządami dawnej ustawy, stosuje się go do przyszłych skutków tych sytuacji oraz do nowych sytuacji prawnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Moravia Gas Storage</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑596/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:203">EU:C:2015:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W szczególności zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uważa się na ogół, że przepisy proceduralne mają zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie, w odróżnieniu od przepisów materialnych, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie, chyba że z brzmienia tych przepisów, ich celu lub ich struktury jednoznacznie wynika, że należy im przypisać taki skutek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19811112">12 listopada 1981 r.</DATE>, <NAME.CASE>Meridionale Industria Salumi i in</NAME.CASE>., od <NO.CASE>212/80 do 217/80</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1981:270">EU:C:1981:270</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060223">23 lutego 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Molenbergnatie</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑201/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:136">EU:C:2006:136</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081211">11 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Freistaat Sachsen</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑334/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:709">EU:C:2008:709</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Moravia Gas Storage</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑596/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:203">EU:C:2015:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Ponadto Trybunał orzekł w wyroku Meridionale Industria Salumi i in. (pkt 11, 12), że zawartym w rozporządzeniu przepisom proceduralnym i materialnym, które stanowią nierozerwalną całość i których nie można analizować rozłącznie, nie można przyznać skutku wstecznego, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>chyba że dostatecznie jasne wskazówki prowadzą do takiego wniosku<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W związku z tym w pierwszej kolejności ustalę, czy art. 211 ust. 2 UKC należy interpretować jako przepis materialny, czy też proceduralny. Ponieważ moim zdaniem art. 211 ust. 2 UKC jest przepisem materialnym, w drugiej kolejności zajmę się kwestią tego, czy z brzmienia, celu lub struktury tego przepisu jasno wynika, że należy go mimo to zastosować retroaktywnie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Czy art. 211 ust. 2 UKC jest przepisem materialnym, czy też proceduralnym?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W postanowieniu odsyłającym sąd odsyłający wskazuje, że co do zasady uważa art. 211 UKC za przepis proceduralny. Zdaniem sądu odsyłającego za słusznością tego stanowiska przemawiają usytuowanie tego przepisu w strukturze UKC oraz jego kluczowa treść. Strona skarżąca w postępowaniu głównym również utrzymuje, że art. 211 rozporządzenia UKC należy traktować jako przepis proceduralny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Nie podzielam tego poglądu.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie treści art. 211 ust. 2 UKC</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Wprawdzie jak dotąd Trybunał nie miał okazji rozstrzygać, czy art. 211 ust. 2 UKC należy uważać za przepis materialny, czy też proceduralny, ani też czy ów przepis należy interpretować jako wywołujący skutek wsteczny, jednak w szeregu spraw odniósł się on do problemu rozróżniania między przepisami materialnymi a proceduralnymi w dziedzinie prawa celnego. Trybunał na ogół uznawał, że przepisy decydujące o istnieniu (lub o kwocie) długu celnego stanowią <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>przepisy materialne<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, których zazwyczaj nie można stosować retroaktywnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W wyrokach z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060223">23 lutego 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Molenbergnatie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑201/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:136">EU:C:2006:136</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), i z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050908">8 września 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:162">EU:C:2006:162</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł odpowiednio, że przepisy ustanawiające regulację dotyczącą samego długu celnego i przepisy określające przesłanki zwolnienia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności celnych z retrospektywnego pobrania należności celnych przywozowych stanowią przepisy materialne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W wyroku Molenbergnatie Trybunał uznał zatem, że art. 221 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia <DATE ISO="19921012">12 października 1992 r.</DATE> ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 302, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 4, s. 307) (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>WKC<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>).</P></NOTE>, które dotyczyły podania do wiadomości dłużnika <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>kwoty należności<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, zawierały przepisy czysto proceduralne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060223">23 lutego 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Molenbergnatie</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑201/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:136">EU:C:2006:136</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Te przepisy nie regulowały kwestii istnienia długu celnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Z kolei art. 221 ust. 3 WKC Trybunał uznał za przepis ustanawiający regulację <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>dotyczącą samego długu celnego<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Ibidem, pkt 39.</P></NOTE>. Ten ustęp stanowił, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>[p]owiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>. Ponieważ ten dług – zdaniem Trybunału – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>ulega przedawnieniu, a zatem wygasa<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> z chwilą upływu tego terminu, Trybunał<?PAGE NO="7"?> orzekł, że rozpatrywany przepis był przepisem materialnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Ibidem, pkt 41.</P></NOTE>. Jako taki art. 221 ust. 3 WKC nie mógł znaleźć zastosowania do pokrycia długu celnego powstałego przed dniem <DATE ISO="19940101">1 stycznia 1994 r.</DATE>, czyli dniem wejścia w życie tego przepisu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Ibidem, pkt 42. Zobacz, aby zapoznać się z krytyczną analizą stanowiska przyjętego przez Trybunał w wyroku Molenbergnatie, opinia rzecznik generalnej E. Sharpston w sprawach połączonych Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb, od <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑278/07 do C‑280/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:521">EU:C:2008:521</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Niemniej jednak krytyka wyrażona w opinii rzecznik generalnej E. Sharpston koncentrowała się na tym, czy upływ terminu przedawnienia faktycznie skutkuje wygaśnięciem długu celnego (jak orzekł Trybunał w wyroku Molenbergnatie), a zatem na tym, czy termin przedawnienia faktycznie reguluje sam dług celny. W swojej opinii rzecznik generalna nie zakwestionowała ustalenia, że przepis ustanawiający regulację dotyczącą takiego długu należy uznać za przepis materialny.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W wyroku Beemsterboer Coldstore Services Trybunał orzekł, że art. 220 ust. 2 lit. b) WKC stanowił przepis materialny <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>w zakresie, w jakim […] określa[ł] [on] przesłanki zwolnienia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności celnych z retrospektywnego pobrania należności celnych przywozowych w konsekwencji błędu organów celnych<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060309">9 marca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:162">EU:C:2006:162</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Jak ujęła to rzecznik generalna J. Kokott, ten przepis miał charakter materialny, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>służy[ł] wyjaśnieniu kwestii, czy dłużnik ma jeszcze do zapłacenia (do uiszczenia po zwolnieniu towarów) kwotę prawnie należną<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:527">EU:C:2005:527</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Mitsui &amp; Co. Deutschland</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑256/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:167">EU:C:2009:167</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał powstrzymał się od tego, by w sposób wyraźny zakwalifikować przepis ustanawiający termin 12 miesięcy na dokonanie pewnych dostosowań cen jako przepis materialny (w odróżnieniu od przepisu proceduralnego). Trybunał odmówił natomiast przypisania skutku wstecznego temu przepisowi ze względu na fakt, że retroaktywne zastosowanie nowego, krótszego terminu na dokonanie takich dostosowań skutkowałoby <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>naruszeniem uzasadnionych oczekiwań<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090319">19 marca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mitsui &amp; Co. Deutschland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑256/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:167">EU:C:2009:167</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Niemniej jednak rzecznik generalny J. Mazák w opinii w tej sprawie wyraźnie stwierdził, że materialny charakter rozpatrywanego przepisu wynikał z faktu, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>defini[ował] [on] przesłanki stosowania prawa dokonania dostosowania wartości transakcyjnej<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Punkt 47 tej opinii.</P></NOTE>. Należy dodać, że ta wartość decydowała o kwocie długu celnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Rozróżnienie oparte na tym, czy dane przepisy decydują o istnieniu lub o kwocie długu celnego, jest sensowne. Jak wskazuje Komisja w swoich uwagach, zwolnienie z należności celnych lub ich nałożenie w odniesieniu do identycznych towarów przywiezionych w tym samym czasie i w tych samych okolicznościach faktycznych nie może zależeć od czasu trwania postępowania administracyjnego lub sądowego. Ten sam zbiór równoczesnych okoliczności faktycznych powinien skutkować powstaniem tego samego długu celnego i podlegać traktowaniu w oparciu o te same przepisy materialne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Po zastosowaniu tego toku rozumowania do pytań przedstawionych przez sąd odsyłający dochodzę do wniosku, że art. 211 ust. 2 UKC stanowi przepis materialny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Artykuł 211 ust. 2 UKC w angielskiej wersji językowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Pragnę zauważyć, że francuska wersja językowa różni się pod względem znaczenia od wersji angielskiej: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Les autorités douanières <HT TYPE="ITALIC">peuvent</HT> accorder une autorisation avec effet rétroactif […]<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> (wyróżnienie własne). Zgodne z angielską wersją językową zdają się wersje: bułgarska, duńska, niemiecka, włoska, polska, słowacka i szwedzka. Ta różnica nie ma decydującego znaczenia dla analizy zawartej w niniejszej opinii.</P></NOTE> stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>the customs authorities shall grant an authorisation with retroactive effect<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, jeżeli spełnione są wszystkie wskazane warunki. Ze względu na brak pozwolenia na przywóz przedmiotowych towarów przez BWF w okresie od dnia <DATE ISO="20130101">1 stycznia 2013 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20150108">8 stycznia 2015 r.</DATE> ich przywóz podlegał należnościom celnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Z kolei gdyby BWF udzielono pozwolenia z mocą wsteczną, czy to na podstawie art. 211 ust. 2 UKC, czy też na podstawie art. 294 rozporządzenia wykonawczego do WKC, zastosowanie znalazłoby zwolnienie przewidziane dla końcowego przeznaczenia, zaś BWF mógłby się ubiegać o zwrot zapłaconych należności celnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 211 UKC nie tylko stanowi przesłankę udzielenia pozwolenia z mocą wsteczną, lecz także – pomijając w tym miejscu francuską wersję językową art. 211 ust. 2 UKC – faktycznie zobowiązuje organy celne do udzielenia takiego pozwolenia na złożony wniosek. Z kolei owo pozwolenie decyduje o istnieniu długu celnego w odniesieniu do rozpatrywanych towarów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Uważam więc, w ślad za orzecznictwem przytoczonym w pkt 22–26 niniejszej opinii, że art. 211 ust. 2 UKC należy uznać za przepis materialny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Bliższa analiza poszczególnych warunków wymienionych w art. 211 ust. 2 lit. a)–h) UKC jedynie potwierdza to stanowisko.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Zgodnie z lit. a) musi istnieć <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>uzasadniona potrzeba gospodarcza<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, natomiast zgodnie z lit. b) wniosek nie może mieć związku z usiłowaniem popełnienia oszustwa. Ani istnienie potrzeby gospodarczej, ani brak oszustwa nie wykazują związku z zagadnieniami proceduralnymi; są to natomiast wymogi materialne, które należy spełnić, aby móc skorzystać z pozwolenia z mocą wsteczną. O ile zgodnie z lit. a) wymagana jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>uzasadniona<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> potrzeba gospodarcza, o tyle ten przepis nie mówi nic o kwestiach proceduralnych związanych z przedstawieniem takiego uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W myśl lit. c) wnioskodawca musi udowodnić na podstawie ewidencji lub zapisów księgowych, że spełnione są wszystkie wymogi danej procedury, że w stosownych przypadkach możliwa jest identyfikacja towarów w danym okresie oraz że ewidencja lub zapisy księgowe pozwalają na kontrolę procedury. W lit. d) zapisano wymóg, by możliwe było wypełnienie wszystkich formalności niezbędnych do uregulowania sytuacji towarów, zaś w lit. f) przewidziano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>nie jest konieczne sprawdzenie warunków ekonomicznych<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>. Te przepisy dotyczą wprawdzie kwestii proceduralnych, jednak nie regulują one, w jaki sposób należy spełnić te wymogi albo jak należy przeprowadzić dowód; określają one natomiast warunki przyznania pozwolenia z mocą wsteczną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W lit. e) ustanowiono warunek przewidujący, że w okresie trzech lat od daty przyjęcia wniosku nie udzielono wnioskodawcy żadnego pozwolenia z mocą wsteczną, w lit. g) wykluczono wnioski dotyczące prowadzenia miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego towarów, natomiast w lit. h) zakreślono trzyletni termin na składanie wniosków dotyczących tego samego rodzaju operacji i towarów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Wszystkie te wymogi stanowią moim zdaniem albo całkowicie, albo w przeważającej mierze warunki materialne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie usytuowania art. 211 ust. 2 w strukturze UKC</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Artykuł 211 znajduje się w tytule VII (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>Procedury specjalne<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>) rozdział 1 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>Przepisy ogólne<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>) UKC. W rozdziale 1 umieszczono art. 210–225 UKC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Sposób zorganizowania przepisów rozdziału 1 opiera się luźno na schemacie, zgodnie z którym po jednym lub też po dwóch przepisach całkowicie albo w przeważającej mierze materialnych, regulujących odpowiednio pozwolenie (art. 211), zamknięcie procedury specjalnej (art. 215) lub przemieszczanie towarów (art. 219) i zwyczajowe czynności (art. 220), następuje artykuł zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Przekazanie uprawnień<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, który uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych uzupełniających niektóre, inne niż istotne, elementy tych przepisów (art. 212, 216 i 221), oraz artykuł zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>Przyznanie uprawnień wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> (art. 213, 217 i 222), zgodnie z którym Komisja <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>określa w drodze aktów wykonawczych przepisy proceduralne<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> dotyczące niektórych elementów tych przepisów materialnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Żaden konkretny artykuł nie uprawnia Komisji do przyjęcia aktów delegowanych ani nie zobowiązuje jej do określenia przepisów proceduralnych w związku z art. 210, który dotyczy zakresu zastosowania procedur specjalnych, w związku z art. 214, który dotyczy obowiązków ewidencyjnych, ani w związku z art. 218, który dotyczy przeniesienia praw i obowiązków.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W związku z tym nie uważam, aby struktura UKC przemawiała za uznaniem art. 211 ust. 2 UKC za przepis proceduralny. Wręcz przeciwnie – art. 211 ust. 2 jest usytuowany w takim miejscu, mianowicie w tytule VII rozdział 1, w jakim należy się spodziewać przepisu materialnego, a nie proceduralnego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Czy mimo to art. 211 ust. 2 można zastosować retroaktywnie?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Przepisy materialne prawa Unii można wyjątkowo interpretować jako odnoszące się do okoliczności zaistniałych przed ich wejściem w życie w zakresie, w jakim w świetle ich brzmienia, celu lub struktury jest oczywiste, że musi im zostać nadany taki skutek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060309">9 marca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:162">EU:C:2006:162</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał orzekł w wyroku Beemsterboer Coldstore Services, że nowy, zmieniony tekst przepisu materialnego należy zastosować do okoliczności zaistniałych przed jego wejściem w życie, ponieważ nowy tekst <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>ma zasadniczo charakter interpretacyjny<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Ibidem, pkt 22, 23.</P></NOTE>. W wyroku tym wskazano, że zmienioną wersję przedmiotowego przepisu przyjęto w celu wzmocnienia pewności prawa oraz że – z uwagi na fakt, iż nowy tekst wzmacnia ochronę uzasadnionych oczekiwań zainteresowanych podmiotów gospodarczych – zasada pewności prawa i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwiają się zastosowaniu zmienionej wersji do okoliczności zaistniałych przed jej wejściem w życie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Ibidem, pkt 25, 26.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Z kolei art. [211] ust. 2 UKC wprowadza względem dotychczasowej regulacji zmiany o charakterze materialnym. O ile w art. 294 rozporządzenia wykonawczego do WKC wskazano, że organy celne <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>mogą wydać pozwolenie z mocą wsteczną<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>, o tyle art. [211] ust. 2 UKC stanowi,<?PAGE NO="10"?> iż owe organy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>udzielają pozwolenia z mocą wsteczną<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, jeżeli spełnione są wszystkie wymienione warunki (które mają charakter albo całkowicie, albo w przeważającym stopniu materialny). Z pewnością nie jest to zwykła zmiana interpretacyjna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Nie odnalazłem – ani w tekście preambuły, ani w genezie rozporządzenia – żadnych wskazówek świadczących o tym, że zamiarem prawodawcy było dopuszczenie retroaktywnego stosowania art. 211 ust. 2 UKC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Należy również wskazać, że kwestia, którą ma rozstrzygnąć sąd odsyłający, dotyczy tego, czy przepisy regulujące procedurę końcowego przeznaczenia można stosować retroaktywnie. Pozwolenie na zastosowanie procedury końcowego przeznaczenia może zostać udzielone tylko pod pewnymi warunkami, a zatem procedura ta stanowi wyjątek od ogólnych przepisów celnych. Należy zatem dokonywać ścisłej wykładni przepisów regulujących tę procedurę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19991111">11 listopada 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Söhl &amp; Söhlke</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑48/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:548">EU:C:1999:548</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100114">14 stycznia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Terex Equipment i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑430/08 i C‑431/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:15">EU:C:2010:15</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100729">29 lipca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Isaac International</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑371/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:458">EU:C:2010:458</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną na podstawie art. 211 ust. 2 UKC i art. 172 ust. 1 rozporządzenia delegowanego do UKC również stanowi wyjątek od ogólnej regulacji dotyczącej udzielania pozwoleń, którego zastosowanie jest uzależnione od spełnienia konkretnych warunków. Udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną od dnia, w którym upłynął termin ważności pierwotnego pozwolenia, dokonywane na podstawie art. 211 ust. 2 lit. h) UKC i art. 172 ust. 3 rozporządzenia delegowanego do UKC, stanowi zaś kolejny wyjątek od przepisów ogólnych dotyczących udzielania pozwoleń z mocą wsteczną, który jest obwarowany dodatkowymi warunkami. Szeroka wykładnia zakresu stosowania ratione temporis tych przepisów nie wydaje się zatem uzasadniona.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego i trzeciego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Odrębną przesłanką stosowania przepisów proceduralnych do sytuacji faktycznych powstałych przed datą ich wejścia w życie jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>zawisłość<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> sprawy w chwili wejścia w życie owych przepisów proceduralnych. Odpowiedź na pytanie pierwsze czyni bezprzedmiotowymi przedstawione przez sąd odsyłający pytanie drugie i trzecie. W związku z tym nie ma potrzeby rozstrzygania kwestii tego, czy sprawa była <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>zawisła<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w dniu rozpoczęcia stosowania art. 211 ust. 2 UKC (czyli w dniu <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Proponuję zatem Trybunałowi, aby na trzy pierwsze pytania przedstawione przez sąd odsyłający odpowiedział następująco:</TXT><P>Artykuł 211 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia <DATE ISO="20131009">9 października 2013 r.</DATE> ustanawiającego unijny kodeks celny ma zastosowanie, jako przepis materialny, wyłącznie do wniosków, w przypadku których okres, na który udziela się pozwolenia z mocą wsteczną, trwałby od dnia <DATE ISO="20160501">1 maja 2016 r.</DATE></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>