<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-825/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0825</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:453">EU:C:2021:453</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Conclusie van adv.-gen. Tanchev – Zaak C‑825/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Beeren-, Wild-, Feinfrucht</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">E. Tanchev</HT></P><P>van <DATE ISO="20210603">3 juni 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Engels.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑825/19</HT></P><P>Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH</P><P>tegen</P><P>Hauptzollamt Erfurt</P><P><HT TYPE="NORMAL">[verzoek van het Thüringer Finanzgericht (belastingrechter in eerste aanleg Thüringen, Duitsland) om een prejudiciële beslissing]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="”" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="„"><KEYWORD>Verzoek om een prejudiciële beslissing</KEYWORD><KEYWORD>Douane-unie</KEYWORD><KEYWORD>Verordening (EU) nr. 952/2013</KEYWORD><KEYWORD>Regeling bijzondere bestemming</KEYWORD><KEYWORD>Opvolgende vergunning met terugwerkende kracht</KEYWORD><KEYWORD>Temporele werkingssfeer</KEYWORD><KEYWORD>Voorwaarden</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft twee afzonderlijke kwesties: ten eerste, de temporele werkingssfeer van artikel 211 van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van <DATE ISO="20131009">9 oktober 2013</DATE> tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="269" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">PB 2013, L 269, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>DWU<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) en, ten tweede, de uitlegging van artikel 294, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van <DATE ISO="19930702">2 juli 1993</DATE> houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="253" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">PB 1993, L 253, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>uitvoeringsverordening communautair douanewetboek<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> of <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>UV-CDW<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), voor het geval dat wordt geoordeeld dat artikel 211 van verordening nr. 952/2013 ratione temporis niet van toepassing is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Het Thüringer Finanzgericht (belastingrechter in eerste aanleg Thüringen, Duitsland) (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>verwijzende rechter<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>) heeft het Hof vier afzonderlijke vragen gesteld. De eerste drie betreffen de temporele werkingssfeer van artikel 211 DWU en de laatste betreft de uitlegging van artikel 294, lid 2, UV-CDW. Op verzoek van het Hof beperk ik mijn analyse in deze conclusie tot de eerste drie vragen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Unierecht</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">DWU</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artikel 211 DWU, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Vergunning<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="211.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Een vergunning van de douaneautoriteiten is vereist voor:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>[…] de regeling […] bijzondere bestemming;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>[…]</TXT></NP></ITEM></LIST><P>De voorwaarden waaronder een of meer van de in de eerste alinea bedoelde regelingen mogen worden gebruikt […], worden in de vergunning vastgesteld.</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="211.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>De douaneautoriteiten verlenen met terugwerkende kracht een vergunning indien aan alle volgende voorwaarden is voldaan:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>er is een bewezen economische behoefte;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>de aanvraag houdt geen verband met een poging tot bedrog;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>de aanvrager heeft op basis van boekhouding of bescheiden aangetoond dat:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>aan alle procedurevereisten is voldaan;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>de goederen, waar nodig, voor de betrokken periode kunnen worden geïdentificeerd;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>de procedure kan worden gecontroleerd aan de hand van de boekhouding of bescheiden;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>alle formaliteiten om de situatie van de goederen te regulariseren kunnen worden verricht, zo nodig met inbegrip van de ongeldigmaking van de betrokken douaneaangiften;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>aan de aanvrager is geen vergunning met terugwerkende kracht verleend in de afgelopen drie jaar voor de datum waarop de aanvraag is aanvaard;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>de economische voorwaarden hoeven niet te worden onderzocht, tenzij een aanvraag betrekking heeft op een vernieuwing van een vergunning voor dezelfde soort activiteiten en goederen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>de aanvraag heeft geen betrekking op het beheer van een opslagruimte voor het douane-entrepot van goederen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>indien een aanvraag betrekking heeft op een vernieuwing van een vergunning voor dezelfde soort activiteiten en goederen, wordt de aanvraag ingediend binnen drie jaar na het verstrijken van de oorspronkelijke vergunning.</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="3"?><P>De douaneautoriteiten kunnen tevens een vergunning met terugwerkende kracht verlenen indien de goederen die onder een douaneregeling waren geplaatst, niet langer beschikbaar zijn op het moment dat de vergunningsaanvraag was aanvaard.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artikel 288 DWU<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zoals gecorrigeerd bij rectificatie van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20131009">9 oktober 2013</DATE> tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="287" PAGE.FIRST="90" DATE.PUB="2013">PB 2013, L 287, blz. 90</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Toepassing<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="288.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De artikelen [opsomming van artikelen met uitzondering van artikel 211] zijn van toepassing vanaf <DATE ISO="20131030">30 oktober 2013</DATE>.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="288.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De andere dan de in lid 1 vermelde artikelen zijn van toepassing met ingang van <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE>.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">GV-DWU</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artikel 172 van gedelegeerde verordening (EU) 2015/2446<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Gedelegeerde verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie van <DATE ISO="20150728">28 juli 2015</DATE> tot aanvulling van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad met nadere regels betreffende een aantal bepalingen van het douanewetboek van de Unie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="343" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2015">PB 2015, L 343, blz. 1</REF.DOC.OJ>) (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>GV-DWU<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>).</P></NOTE>, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Terugwerkende kracht<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="172.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wanneer de douaneautoriteiten met terugwerkende kracht een vergunning verlenen overeenkomstig artikel 211, lid 2, van het wetboek, wordt de vergunning ten vroegste van kracht op de datum van aanvaarding van de aanvraag.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="172.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Als een aanvraag betrekking heeft op een vernieuwing van een vergunning voor dezelfde soort activiteiten en goederen, kan een vergunning met terugwerkende kracht worden verleend vanaf de datum waarop de oorspronkelijke vergunning is verstreken.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artikel 256 van gedelegeerde verordening 2015/2446 luidt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>[…]</ALINEA><ALINEA>[Deze verordening] is van toepassing met ingang van <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE>.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Feiten, procedure en prejudiciële vragen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>BWF<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) is een onderneming die gepekelde paddenstoelen invoert, verwerkt en verkoopt. Tot en met <DATE ISO="20121231">31 december 2012</DATE> beschikte BWF over een geldige vergunning voor de invoer van dergelijke paddenstoelen uit derde landen en voor het in het vrije verkeer brengen daarvan met een specifieke bestemming. Voordat die vergunning<?PAGE NO="4"?> afliep, heeft BWF er herhaalde malen gebruik van gemaakt. De onderneming heeft geen verzoek tot verlenging van haar vergunning ingediend. Volgens de verwijzingsbeslissing was dit te wijten aan een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>gebrek aan kennis<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>. Na <DATE ISO="20121231">31 december 2012</DATE> bleef BWF paddenstoelen uit derde landen invoeren en in het vrije verkeer brengen zonder voor die invoer een gunstige douaneregeling aan te vragen. BWF betaalde de hieraan verbonden douanerechten, maar kon de kosten daarvan niet aan haar afnemers doorberekenen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Het feit dat de vergunning was verstreken, is geconstateerd tijdens een bedrijfscontrole. Op <DATE ISO="20150109">9 januari 2015</DATE> heeft BWF verzocht om verlenging van de oorspronkelijke vergunning (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>opvolgende vergunning<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>). Op <DATE ISO="20150114">14 januari 2015</DATE> heeft het Hauptzollamt Erfurt (hoofddouanekantoor Erfurt; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Hauptzollamt<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>) een opvolgende vergunning met terugwerkende kracht verleend vanaf <DATE ISO="20150109">9 januari 2015</DATE> (dat wil zeggen vanaf de datum van indiening van de aanvraag). Het heeft geweigerd een vergunning met terugwerkende kracht te verlenen vanaf het moment waarop de eerdere vergunning afliep (dat wil zeggen vanaf <DATE ISO="20130101">1 januari 2013</DATE>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Onder verwijzing naar het feit dat zij wegens een lopende sanering in een economisch gespannen situatie verkeerde, heeft BWF nogmaals verzocht om verlening van de opvolgende vergunning met ingang van <DATE ISO="20130101">1 januari 2013</DATE>. Bij besluit van <DATE ISO="20150513">13 mei 2015</DATE> heeft het Hauptzollamt dat verzoek afgewezen op grond dat niet was voldaan aan de voorwaarden voor verlening van een vergunning met terugwerkende kracht op grond van artikel 294, lid 2, en/of artikel 294, lid 3, UV-CDW.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>BWF heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Bij besluit van <DATE ISO="20160406">6 april 2016</DATE> heeft het Hauptzollamt dat bezwaar afgewezen, waarna BWF op <DATE ISO="20160503">3 mei 2016</DATE> beroep heeft ingesteld bij de verwijzende rechter.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>In het kader van dat beroep heeft BWF betoogd dat artikel 211 DWU, en niet artikel 294 UV-CDW, van toepassing zou moeten zijn op de verlening van een opvolgende vergunning met terugwerkende kracht, aangezien het eerste artikel als een procedureregel met terugwerkende kracht op een aanhangige zaak zou moeten worden toegepast.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20190321">21 maart 2019</DATE> – toen het hoofdgeding dus aanhangig was – heeft het Hauptzollamt een nieuw besluit gegeven op grond van artikel 294 UV-CDW, dat in de plaats is gekomen van het besluit van <DATE ISO="20150513">13 mei 2015</DATE> (in de vorm van het besluit op bezwaar van <DATE ISO="20160406">6 april 2016</DATE>), en daarbij het verzoek van BWF om verlenging van de terugwerkende kracht van haar opvolgende vergunning tot <DATE ISO="20130101">1 januari 2013</DATE> nogmaals afgewezen. De motivering van dit besluit verschilde van die van het vorige besluit. De procedure bij de verwijzende rechter heeft betrekking op dit latere besluit van <DATE ISO="20190321">21 maart 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Tegen deze achtergrond heeft de verwijzende rechter de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1)</NO.P><TXT>Moet artikel 211, lid 2, van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van <DATE ISO="20131009">9 oktober 2013</DATE> tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (<QUOT.START CODE="201A" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>DWU<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="2019" ID="QE0018"/>) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="269" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">PB 2013, L 269, blz. 1</REF.DOC.OJ>) aldus worden uitgelegd dat dit artikel alleen van toepassing is op aanvragen voor de verlening van een vergunning die met terugwerkende kracht vanaf <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE> zou gelden?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 211 DWU bij aanvragen voor een vergunning met terugwerkende kracht waarvan het geldigheidstijdvak vóór <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE> ligt, alleen dan worden toegepast wanneer de vergunning met terugwerkende kracht weliswaar vóór de inwerkingtreding van het nieuwe recht werd aangevraagd, maar de douaneautoriteiten dergelijke aanvragen pas voor het eerst na <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE> hebben afgewezen?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 211 DWU bij aanvragen voor een vergunning met terugwerkende kracht waarvan het geldigheidstijdvak vóór <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE> ligt, ook worden toegepast wanneer de douaneautoriteiten dergelijke aanvragen reeds vóór <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE> en ook daarna (met een andere motivering) hebben afgewezen?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Indien de eerste en de tweede vraag bevestigend worden beantwoord en de derde vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 294, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van <DATE ISO="19930702">2 juli 1993</DATE> houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="253" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">PB 1993, L 253, blz. 1</REF.DOC.OJ>) aldus worden uitgelegd dat</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>een vergunning met terugwerkende kracht vanaf de datum waarop de geldigheidsduur van de oorspronkelijke vergunning is verstreken, zoals voorzien in lid 3 van de bepaling, maximaal voor een periode van terugwerking van één jaar voorafgaand aan de datum van de aanvraag kon worden verleend en</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>ook bij de opvolgende vergunning overeenkomstig lid 2 de in lid 3 van de bepaling genoemde economische noodzaak moet zijn bewezen en poging tot misleiding of kennelijke nalatigheid uitgesloten moet zijn?<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Schriftelijke opmerkingen zijn ingediend door BWF en de Europese Commissie. Er is niet om een terechtzitting verzocht en deze heeft ook niet plaatsgevonden.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Voorafgaande opmerkingen</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Met zijn eerste drie vragen wenst de verwijzende rechter in wezen verduidelijking over de temporele werkingssfeer van artikel 211, lid 2, DWU en wenst hij in het bijzonder te vernemen of die bepaling ratione temporis kan worden toegepast op een situatie als aan de orde in het hoofdgeding.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zoals het Hof herhaaldelijk heeft geoordeeld, is een nieuwe rechtsregel van toepassing vanaf de inwerkingtreding van de handeling waarbij hij is ingevoerd en is een dergelijke regel weliswaar niet van toepassing op rechtssituaties die zijn ontstaan en definitief zijn verworven onder het oude recht, maar wel op de toekomstige gevolgen daarvan, en op nieuwe rechtssituaties.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 maart 2015</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Moravia Gas Storage</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:203">EU:C:2015:203</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Inzonderheid volgt uit vaste rechtspraak dat procedureregels in het algemeen worden geacht te gelden voor alle bij de inwerkingtreding ervan aanhangige geschillen, in tegenstelling tot materiële regels, die doorgaans aldus worden uitgelegd dat zij in beginsel op situaties die vóór<?PAGE NO="6"?> hun inwerkingtreding zijn verworven slechts van toepassing zijn voor zover uit de bewoordingen, de doelstelling of de opzet ervan blijkt dat er dergelijke gevolgen aan dienen te worden toegekend.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19811112">12 november 1981</DATE>, <NAME.CASE>Meridionale Industria Salumi e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>212/80–217/80</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1981:270">EU:C:1981:270</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060223">23 februari 2006</DATE>, <NAME.CASE>Molenbergnatie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑201/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:136">EU:C:2006:136</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081211">11 december 2008</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Freistaat Sachsen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑334/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:709">EU:C:2008:709</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 maart 2015</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Moravia Gas Storage</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:203">EU:C:2015:203</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Voorts heeft het Hof in het arrest Meridionale Industria Salumi e.a., punten 11 en 12, verklaard dat aan onlosmakelijk verbonden procedureregels en materiële regels van een verordening, waarvan de bijzondere voorschriften niet op zichzelf mochten worden beschouwd, geen terugwerkende kracht mocht worden toegekend <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>bij gebreke van duidelijke aanwijzingen voor het tegendeel<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Derhalve zal ik in de eerste plaats ingaan op de vraag of artikel 211, lid 2, DWU moet worden beschouwd als een materiële regel dan wel als een procedureregel. Aangezien ik tot de conclusie zal komen dat artikel 211, lid 2, DWU een materiële regel vormt, zal ik in de tweede plaats nagaan of uit de bewoordingen, de doelstelling of de opzet van die bepaling duidelijk blijkt dat zij niettemin met terugwerkende kracht moet worden toegepast.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Is artikel 211, lid 2, DWU een materiële regel of een procedureregel?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>In zijn verzoek om een prejudiciële beslissing verklaart de verwijzende rechter dat hij artikel 211 DWU in wezen als een procedureregel opvat. Ter ondersteuning van die opvatting wijst hij naar de plaats van de bepaling in de structuur van het DWU en naar de wezenlijke inhoud ervan. Verzoekster in het hoofdgeding voert ook aan dat artikel 211 van verordening nr. 952/2013 als een procedureregel moet worden opgevat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Ik ben het niet eens met die analyse.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Inhoud van artikel 211, lid 2, DWU</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Hoewel het Hof zich tot op heden niet heeft uitgesproken over de vraag of artikel 211, lid 2, DWU als een materiële regel dan wel als een procedureregel moet worden beschouwd, en of die bepaling aldus moet worden uitgelegd dat zij terugwerkende kracht heeft, is het niettemin in verschillende zaken ingegaan op het onderscheid tussen materiële regels en procedureregels op het gebied van het douanerecht. Het Hof heeft in het algemeen geoordeeld dat bepalingen die voor het bestaan (of het bedrag) van de douaneschuld beslissend zijn, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>materiële regels<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> zijn waaraan doorgaans geen terugwerkende kracht kan worden toegekend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>In de arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060223">23 februari 2006</DATE>, <NAME.CASE>Molenbergnatie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑201/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:136">EU:C:2006:136</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050908">8 september 2005</DATE>, <NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:162">EU:C:2006:162</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), heeft het Hof geoordeeld dat respectievelijk regels betreffende de douaneschuld zelf en regels die bepalen onder welke omstandigheden een belastingschuldige van de navordering van invoerrechten kan worden vrijgesteld, materiële regels vormen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>In het arrest Molenbergnatie heeft het Hof aldus verklaard dat artikel 221, leden 1 en 2, van verordening (EEG) nr. 2913/92<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Verordening van de Raad van <DATE ISO="19921012">12 oktober 1992</DATE> tot vaststelling van het communautair douanewetboek (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="302" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">PB 1992, L 302, blz. 1</REF.DOC.OJ>) (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>CDW<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>).</P></NOTE>, betreffende de mededeling van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>het bedrag van de rechten<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> aan de schuldenaar, louter procedureregels bevatte.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060223">23 februari 2006</DATE>, <NAME.CASE>Molenbergnatie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑201/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:136">EU:C:2006:136</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Die regels betroffen niet het bestaan van de douaneschuld.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Daarentegen heeft het Hof geoordeeld dat artikel 221, lid 3, CDW een regel bevatte <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>betreffende de douaneschuld zelf<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Idem, punt 39.</P></NOTE> In die bepaling heette het dat de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>mededeling aan de schuldenaar [moest] plaatsvinden binnen drie jaar nadat de douaneschuld [was] ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>. Voor zover de schuld, naar het oordeel van het Hof, bij het verstrijken van die termijn was <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>verjaard en dus […] tenietgegaan<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, concludeerde het dat die bepaling een materiële regel bevatte.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Idem, punt 41.</P></NOTE> Als zodanig kon artikel 221, lid 3, CDW niet worden toegepast op de invordering van een douaneschuld die was ontstaan vóór <DATE ISO="19940101">1 januari 1994</DATE>, de datum waarop die bepaling in werking was getreden.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Idem, punt 42. Zie voor een kritisch standpunt over de analyse van het Hof in het arrest Molenbergnatie, de conclusie van advocaat-generaal Sharpston in de gevoegde zaken <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑278/07–C‑280/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:521">EU:C:2008:521</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). De kritiek in de conclusie van advocaat-generaal Sharpston had echter betrekking op de vraag of het verstrijken van een verjaringstermijn feitelijk de douaneschuld teniet doet gaan (zoals het Hof van oordeel was in het arrest Molenbergnatie), en dus of de verjaringstermijn feitelijk voor de schuld zelf gevolgen had. De constatering dat een regel betreffende de schuld als een materiële regel moest worden beschouwd, werd niet in twijfel getrokken.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>In het arrest Beemsterboer Coldstore Services heeft het Hof geoordeeld dat artikel 220, lid 2, onder b), CDW een materieelrechtelijk voorschrift bevatte <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>voor zover daarin [werd] bepaald onder welke omstandigheden een belastingschuldige van de navordering van invoerrechten [kon] worden vrijgesteld wanneer de douaneautoriteiten een vergissing [hadden] gemaakt<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060309">9 maart 2006</DATE>, <NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:162">EU:C:2006:162</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Om het met de woorden van advocaat-generaal Kokott te zeggen, had die bepaling een materieelrechtelijke inhoud, omdat zij <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>ertoe [diende] te bepalen of een schuldenaar een wettelijk verschuldigd bedrag aan rechten nog [moest] betalen (nabetalen) of niet<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Conclusie van advocaat-generaal Kokott in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:527">EU:C:2005:527</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>In de zaak Mitsui &amp; Co. Deutschland (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑256/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:167">EU:C:2009:167</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) heeft het Hof ervan afgezien om een bepaling waarbij een termijn van twaalf maanden werd gesteld waarbinnen bepaalde prijswijzigingen in aanmerking moesten worden genomen, expliciet als een materiële regel (in plaats van een procedureregel) aan te merken. Het Hof heeft daarentegen geweigerd om aan de betreffende bepaling terugwerkende kracht toe te kennen op grond dat toepassing met terugwerkende kracht van de nieuwe, kortere termijn voor die wijzigingen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>afbreuk [zou doen] aan het gewettigd vertrouwen<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090319">19 maart 2009</DATE>, <NAME.CASE>Mitsui &amp; Co. Deutschland</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑256/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:167">EU:C:2009:167</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Advocaat-generaal Mazák nam in zijn conclusie in die zaak echter uitdrukkelijk het standpunt in dat de bepaling in kwestie juist een materieelrechtelijke bepaling was doordat zij <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>[aangaf] onder welke voorwaarden van het recht om de transactiewaarde te wijzigen gebruik [mocht] worden gemaakt<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Punt 47 van die conclusie.</P></NOTE> Hierbij moet ik nog opmerken dat die waarde bepalend was voor het bedrag van de douaneschuld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Een onderscheid op basis van de vraag of de betreffende regels bepalend zijn voor het bestaan of het bedrag van de douaneschuld is zinvol. Zoals de Commissie in haar opmerkingen naar voren heeft gebracht, kan de ontheffing of vrijstelling of de oplegging van douanerechten voor identieke goederen die tegelijkertijd en onder dezelfde feitelijke omstandigheden zijn ingevoerd, niet afhangen van de duur van de bestuurlijke of gerechtelijke procedures. Identieke feitelijke omstandigheden die zich tegelijkertijd voordoen, zouden tot dezelfde douaneschuld moeten leiden en volgens dezelfde materiële regels moeten worden behandeld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Wanneer deze logica wordt toegepast op de door de verwijzende rechter gestelde vragen, ben ik van mening dat artikel 211, lid 2, DWU een materiële bepaling is.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>In de Engelse taalversie van artikel 211, lid 2, DWU<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Hierbij merk ik op dat de Franse taalversie een andere betekenis heeft dan de Engelse: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Les autorités douanières <HT TYPE="ITALIC">peuvent</HT> accorder une autorisation avec effet rétroactif […]<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> (cursivering van mij). De Bulgaarse, de Deense, de Duitse, de Italiaanse, de Poolse, de Slowaakse en de Zweedse taalversie lijken allemaal in overeenstemming te zijn met de Engelse taalversie. Voor de analyse in deze conclusie is het verschil niet bepalend.</P></NOTE> is bepaald dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>the customs authorities shall grant an authorisation with retroactive effect<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> (de douaneautoriteiten met terugwerkende kracht een vergunning verlenen) indien aan alle genoemde voorwaarden is voldaan. Omdat BWF niet beschikte over een dergelijke vergunning voor de invoer van de goederen in kwestie in de periode van <DATE ISO="20130101">1 januari 2013</DATE> tot en met <DATE ISO="20150108">8 januari 2015</DATE>, waren over die invoer douanerechten verschuldigd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Indien aan BWF echter een vergunning met terugwerkende kracht zou zijn verleend, hetzij krachtens artikel 211, lid 2, DWU hetzij krachtens artikel 294 UV-CDW, dan zou de vrijstelling onder de regeling bijzondere bestemming van toepassing zijn geweest en had BWF kunnen verzoeken om restitutie van de betaalde douanerechten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>De vervulling van alle in artikel 211 DWU genoemde voorwaarden is niet alleen een voorwaarde voor het verlenen van een vergunning met terugwerkende kracht, maar – de Franse taalversie van artikel 211, lid 2, DWU even buiten beschouwing gelaten – verplicht de douaneautoriteiten er feitelijk ook toe om op aanvraag een dergelijke vergunning verlenen. Die vergunning is op haar beurt bepalend voor het bestaan van de douaneschuld met betrekking tot de goederen in kwestie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Op grond van de in de punten 22 tot en met 26 van deze conclusie aangehaalde rechtspraak ben ik derhalve van mening dat artikel 211, lid 2, DWU als een materiële regel moet worden beschouwd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Een nadere beschouwing van de afzonderlijke, in artikel 211, lid 2, onder a) tot en met h), DWU genoemde voorwaarden bevestigt die opvatting alleen maar.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Onder a) is bepaald dat er een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>bewezen economische behoefte<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> moet zijn en onder b) dat de aanvraag geen verband mag houden met een poging tot bedrog. Noch het bestaan van een economische behoefte noch het ontbreken van bedrog heeft betrekking op procedurele kwesties; zij vormen juist materiële vereisten die moeten worden vervuld om in aanmerking te komen voor een vergunning met terugwerkende kracht. Hoewel onder a) gewag wordt gemaakt van een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>bewezen<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> economische behoefte, wordt daarin niet de procedurele kwestie behandeld hoe dat bewijs moet worden geleverd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Onder c) is bepaald dat de aanvrager op basis van boekhouding of bescheiden moet aantonen dat aan alle procedurevereisten is voldaan; dat de goederen, waar nodig, voor de betrokken periode kunnen worden geïdentificeerd, en dat de procedure kan worden gecontroleerd aan de hand van de boekhouding of bescheiden. Onder d) is bepaald dat alle formaliteiten om de situatie van de goederen te regulariseren kunnen worden verricht, en onder f) heet het dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>de economische voorwaarden […] niet [hoeven] te worden onderzocht<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>. Hoewel die bepalingen betrekking hebben op procedurele kwesties, gaan zij niet in op de wijze waarop aan die vereisten moet worden voldaan of hoe dat bewijs moet worden geleverd, maar wordt daarin eerder uiteengezet onder welke voorwaarden een vergunning met terugwerkende kracht wordt verleend.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Onder e) is de voorwaarde opgenomen dat aan de aanvrager geen vergunning met terugwerkende kracht is verleend in de afgelopen drie jaar vóór de datum waarop de aanvraag is aanvaard; onder g) worden aanvragen uitgesloten die betrekking hebben op het beheer van een opslagruimte voor het douane-entrepot van goederen, en onder h) is bepaald dat aanvragen die betrekking hebben op dezelfde soort activiteiten en goederen binnen drie jaar moeten worden ingediend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Al deze vereisten vormen mijns inziens, hetzij volledig hetzij in overwegende mate, materiële voorwaarden.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Plaats van artikel 211, lid 2, in de structuur van het DWU</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Artikel 211 is opgenomen in titel VII (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Bijzondere regelingen<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>), hoofdstuk 1 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>Algemene bepalingen<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>), van het DWU. Hoofdstuk 1 bevat de artikelen 210 tot en met 225.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>De ordening van de bepalingen in hoofdstuk 1 volgt globaal een patroon waarbij één of twee volledig of hoofdzakelijk materiële bepalingen die respectievelijk betrekking hebben op vergunning (artikel 211), zuivering van een bijzondere regeling (artikel 215), of het verkeer van goederen (artikel 219) en gebruikelijke behandelingen (artikel 220), worden gevolgd door een artikel met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>Bevoegdheidsdelegatie<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, dat de Commissie de bevoegdheid geeft om gedelegeerde handelingen vast te stellen ter aanvulling van bepaalde niet-essentiële onderdelen van die regels (artikelen 212, 216 en 221), en een artikel met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>Toekenning van uitvoeringsbevoegdheden<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> (artikelen 213, 217 en 222), waarin de Commissie wordt geïnstrueerd om <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>door middel van uitvoeringshandelingen nader de procedureregels [te bepalen]<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> betreffende een deel van die materiële bepalingen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Er is geen sprake van artikelen waarin de Commissie specifiek de bevoegdheid krijgt om gedelegeerde handelingen vast te stellen of wordt verplicht tot nadere bepaling van procedureregels in verband met artikel 210, dat ziet op het toepassingsgebied van de bijzondere regelingen, of artikel 214, dat ingaat op administratieverplichtingen, of artikel 218, inzake de overdracht van rechten en plichten.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Derhalve pleit de structuur van het DWU er mijns inziens niet voor om artikel 211, lid 2, als een procedureregel te behandelen. Integendeel, artikel 211, lid 2, staat in hoofdstuk 1 van titel VII op een plaats waar men een materiële regel en niet een procedureregel verwacht.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Kan artikel 211, lid 2, niettemin met terugwerkende kracht worden toegepast?</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>De materieelrechtelijke voorschriften van de Unie kunnen uitzonderlijk aldus worden uitgelegd dat zij gelden ten aanzien van vóór de inwerkingtreding ervan bestaande situaties voor zover er blijkens de bewoordingen, de doelstellingen of de opzet ervan zulke gevolgen aan dienen te worden toegekend.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060309">9 maart 2006</DATE>, <NAME.CASE>Beemsterboer Coldstore Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑293/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:162">EU:C:2006:162</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>In het arrest Beemsterboer Coldstore Services heeft het Hof in dat verband geoordeeld dat de nieuwe, gewijzigde versie van een materiële regel moest worden toegepast op vóór de inwerkingtreding ervan bestaande situaties, omdat de nieuwe versie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>in wezen een interpretatieve bepaling<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> was.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Idem, punten 22 en 23.</P></NOTE> In die zaak was de gewijzigde versie van de betreffende bepaling vastgesteld om meer rechtszekerheid te bieden, en aangezien met de nieuwe tekst de bescherming van het<?PAGE NO="10"?> vertrouwen van de betrokken marktdeelnemers werd versterkt, stonden het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel er niet aan in de weg dat de gewijzigde versie werd toegepast op situaties die vóór de inwerkingtreding ervan waren ontstaan.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Idem, punten 25 en 26.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Daarentegen worden door artikel 211, lid 2, DWU materiële wijzigingen in vooraf bestaande rechtsregels aangebracht. Terwijl volgens de bewoordingen van artikel 294 UV-CDW door de douaneautoriteiten <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>een vergunning met terugwerkende kracht [kan] worden verleend<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, is in artikel 211, lid 2, DWU bepaald dat die autoriteiten <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>met terugwerkende kracht een vergunning [verlenen]<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> indien aan alle genoemde voorwaarden (die ofwel volledig ofwel in overwegende mate van materiële aard zijn) is voldaan. Dit is zeker geen louter interpretatieve wijziging.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>In de overwegingen of in de totstandkomingsgeschiedenis heb ik geen aanwijzingen gevonden dat het het doel was om artikel 211, lid 2, DWU met terugwerkende kracht toe te passen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Voorts moet ik opmerken dat voor de verwijzende rechter het probleem rijst of de regels voor de regeling bijzondere bestemming met terugwerkende kracht kunnen worden toegepast. De vergunning voor de regeling bijzondere bestemming kan slechts onder bepaalde voorwaarden worden verleend en die procedure vormt dus een uitzondering op de algemene douanebepalingen. Als zodanig moeten de regels die op die procedure van toepassing zijn, strikt worden uitgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zie naar analogie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19991111">11 november 1999</DATE>, <NAME.CASE>Söhl &amp; Söhlke</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑48/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:548">EU:C:1999:548</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100729">29 juli 2010</DATE>, <NAME.CASE>Isaac International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑371/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:458">EU:C:2010:458</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100114">14 januari 2010</DATE>, <NAME.CASE>Terex Equipment e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑430/08 en C‑431/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:15">EU:C:2010:15</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> De verlening van een vergunning met terugwerkende kracht krachtens artikel 211, lid 2, DWU en artikel 172, lid 1, GV-DWU vormt eveneens een uitzondering op de algemene regel voor de verlening van vergunningen, waarvoor specifieke voorwaarden gelden. De verlening – krachtens artikel 211, lid 2, onder h), DWU en artikel 172, lid 3, GV-DWU – van een vergunning met terugwerkende kracht vanaf de datum waarop de geldigheidsduur van de oorspronkelijke vergunning is verstreken, vormt nog een extra uitzondering op de algemene regels voor vergunningen met terugwerkende kracht, waarvoor aanvullende voorwaarden gelden. Een ruime uitlegging van de toepassing ratione temporis van die regels lijkt derhalve niet gerechtvaardigd te zijn.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Tweede en derde vraag</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Voor de toepassing van procedureregels op een feitelijke situatie die voorafgaat aan de datum van inwerkingtreding van die regels geldt als afzonderlijk vereiste dat de zaak <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>aanhangig<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> is op het moment waarop de procedureregels in werking treden. Door het antwoord op de eerste vraag zijn de tweede en de derde vraag van de verwijzende rechter niet langer relevant. Derhalve hoeft niet te worden ingegaan op de vraag of de zaak <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>aanhangig<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> was op het moment waarop artikel 211, lid 2, DWU van toepassing is geworden (<DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Bijgevolg geef ik het Hof in overweging de eerste drie vragen van de verwijzende rechter te beantwoorden als volgt:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>Artikel 211, lid 2, van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van <DATE ISO="20131009">9 oktober 2013</DATE> tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie is als materiële regel alleen van toepassing op aanvragen voor de verlening van een vergunning die met terugwerkende kracht zou gelden vanaf <DATE ISO="20160501">1 mei 2016</DATE>.<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>