<TI><P>Ocena Sądu</P></TI>45Opis stanu faktycznego i argumentów przedstawionych przez skarżącą w ramach procedury administracyjnej i powtórzony w jej pismach procesowych, może zostać streszczony w następujący sposób:CIS nie dopuściła się żadnej nieprawidłowości ani nie wprowadziła zmian w wykonaniu pomocy, padła jedynie ofiarą działania Regione Siciliana;
CIS zrealizowała środek nr 1 i wskazała Komisji na podjecie szeregu zobowiązań dotyczących w szczególności środków nr 3 i 5;
Komisja nie wzięła pod uwagę zapewnień danych na zebrania komitetu nadzorującego w dniu 15 grudnia 1994 r., w trakcie którego jej reprezentant wskazał jakie środki mogły zostać podjęte celem wypełnienia warunku związanego ze zobowiązaniami, które należało podjęć przed dniem 31 grudnia 1994 r.;
Komisja pominęła okoliczność, że to wskutek jej odmowy przedłużenia terminu, co pozwoliłoby na podjęcie wiążących zobowiązań prawnych i finansowych, działalność przewidziana w ramach pomocy nie mogła zostać zrealizowana;
likwidacja CIS była zatem tylko bezpośrednią konsekwencją odmowy przedłużenia tego terminu, co oznaczało nieodzownie brak możliwości realizacji pomocy;
Komisja odeszła także od stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 21 września 1995 r., w którym domagała się od CIS wskazania wielkości dokonanych wydatków w celu ustalenia udziału EFRR.
46Należy podnieść, że brak lub niewystarczające uzasadnienie stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 230 WE i stanowi bezwzględną przyczynę nieważności, która musi zostać uwzględniona z urzędu przez sąd wspólnotowy (wyroki Trybunału z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie C-166/95 P Komisja przeciwko Daffix, Rec. str. I-983, pkt 24 oraz z 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C-367/95 P Komisja przeciwko Sytraval i Brink's France, Rec. str. I-1719, pkt 67; wyrok Sądu z dnia 21 marca 2001 r. w sprawie T-206/99 Metropole télévision przeciwko Komisji, Rec. str. II-1057, pkt 43).47Należy również przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że uzasadnienie indywidualnej decyzji powodującej negatywne następstwa dla strony powinno w sposób jasny i jednoznaczny ukazywać sposób rozumowania instytucji będącej autorem aktu tak, by umożliwić zainteresowanym poznanie podstaw podjętego środka, a właściwemu sądowi — wykonanie przezeń kontroli (wyrok w ww. sprawie Komisja przeciwko Sytraval i Brink's France, pkt 63 oraz ww. wyrok w sprawie Metropole télévision przeciwko Komisji, pkt 44).48Tymczasem, w tym konkretnym przypadku, zaskarżona decyzja nie odnosi się do różnych ww. okoliczności faktycznych i argumentów dotyczących w szczególności pytania, czy takie elementy mogły lub nie uzasadnić zwrot wydatków dokonanych przez CIS przed cofnięciem pomocy i to mimo że odpowiedź na te pytania jest niezbędna, by Trybunał mógł zbadać zasadność zaskarżonej decyzji.49W istocie w części dotyczącej przebiegu projektu [tłumaczenie nieoficjalne] zaskarżona decyzja ogranicza się do stwierdzenia, że beneficjent postawiony został w stan likwidacji w dniu 20 października 1995 r. (motyw 6) [tłumaczenie nieoficjalne], że końcowy stan wydatków, jak również dotycząca ich dokumentacja przekazane zostały Komisji oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjenta wyniosły 711584000 ITL, z których 688505743 ITL uznane zostały za dopuszczalne wskutek weryfikacji dokonanej przez władze Regione Siciliana (motyw 7).50W części dotyczącej reakcji zainteresowanego państwa członkowskiego [tłumaczenie nieoficjalne] zaskarżona decyzja uściśla, co następuje (motyw 10):Pismem z dnia 11 marca 2002 r. [...] władze włoskie przekazały wymagane informacje uzupełniające, przygotowane przez likwidatora [CIS]. Informacje te potwierdziły, że:
wykazane wydatki wyniosły 711584000 ITL, a te, które uznane zostały za dopuszczalne wskutek poświadczenia dokonanego przez władze Regione Siciliana, wyniosły 688505743 ITL;
działania dotyczące subwencji globalnej obejmowały tylko i wyłącznie środek nr 1 Utworzenie struktur centrum informacji;
prawo do uzyskania zapłaty oparte było na warunku wstępnym, że brak realizacji ustalonego celu nie wynika z działalności (lub braku działalności) CIS, ale raczej ze spóźnionego zawarcia umowy między Regione Siciliana a beneficjentem i w konsekwencji ze spóźnionego współfinansowania przez Regione Siciliana [tłumaczenie nieoficjalne].
51W części dotyczącej oceny Komisji [tłumaczenie nieoficjalne] zaskarżona decyzja stwierdza jedynie, co następuje (motyw 12):[...]
cel subwencji globalnej polegający na realizacji działań opisanych w art. 5 umowy [między CIS a Komisją] nie został osiągnięty, zważywszy że na siedem środków przewidzianych przez ten artykuł, tylko środek nr 1 Utworzenie struktur centrum informacji został zrealizowany;
argumenty wysunięte przez CIS nie uzasadniają także uwzględnienia wykazanych wydatków odnoszących się do środka Utworzenia struktur centrum informacji CIS. Powody przedstawione dla wyjaśnienia niepowodzenia subwencji globalnej związane ze spóźnionym współfinansowaniem ze strony władz włoskich nie uzasadniają wniosku o wspólnotowy udział o tyle, że subwencja przyznana została na realizację działań wskazanych w umowie [między CIS a Komisją]. Przyznanie subwencji globalnej miało za cel działalność centrum informacji. Centrum to w istocie nigdy nie funkcjonowało i postawione zostało w stan likwidacji po zrealizowaniu jednego tylko z siedmiu środków przewidzianych przez umowę [między CIS a Komisją]. W konsekwencji brak przestrzegania umowy [między CIS a Komisją] uzasadnia cofnięcie pomocy przyznanej w formie subwencji globalnej oraz żądanie zwrotu przekazanej zaliczki [tłumaczenie nieoficjalne].
52Należy podnieść, że zaskarżona decyzja nie wzmiankuje wydarzeń, które miały miejsce między dniem 2 września 1993 r., kiedy umowa między CIS a Komisją została podpisana, a dniem 20 października 1995 r., kiedy CIS postawiona została w stan likwidacji.53Po pierwsze, zaskarżona decyzja nie czyni żadnego odesłania do pierwszego wniosku o przedłużenie terminów złożonego Komisji przez CIS w dniu 12 listopada 1993 r. oraz do decyzji Komisji o przedłużeniu do dnia 31 grudnia 1994 r. terminu na podjęcie zobowiązań finansowych przewidzianych w art. 3 akapit pierwszy decyzji zezwalającej.54Po drugie, w zaskarżonej decyzji nie jest wspomniana odmowa przez Komisję uwzględnienia drugiego wniosku o przedłużenie terminu, wnioskowanego przez Regione Siciliana, która automatycznie spowodowała dla CIS przeszkodę w realizacji pomocy. Komisja nie odnalazła śladów tych dwóch dokumentów, jak miała okazję stwierdzić przed Sądem w odpowiedzi na prośbę o ich przedłożenie. Należy jednakże zaznaczyć na marginesie, że art. 3 akapit drugi decyzji zezwalającej dawał Komisji możliwość odroczenia tych terminów, jeżeli dostarczone informacje to uzasadniały.55Po trzecie, pismo Komisji do CIS z dnia 21 września 1995 r. zostało pominięte w zaskarżonej decyzji, mimo że pismo to powiadamia CIS, że [drugi] wniosek o przedłużenie terminów dla zobowiązań finansowych nie mógł zostać uwzględniony przez Komisję z powodu braku ważnie podjętych decyzji o zobowiązaniach w stosunku do przedsiębiorstw beneficjentów. Należy zauważyć, że powód wskazany w tym piśmie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym podczas spotkania komitetu nadzorującego projekt, które odbyło się w Palermo w dniu 15 grudnia 1994 r. przy udziale reprezentantów CIS, urzędnika DG ds. Polityki Regionalnej Komisji oraz urzędników Regione Siciliana, w trakcie którego podniesiona została kwestia zobowiązań do podjęcia przed dniem 31 grudnia 1994 r. Podczas tego spotkania urzędnik Komisji wskazał, zgodnie z tym co jest przytoczone w uwagach CIS do decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 24 rozporządzenia nr 4253/88 przekazanych Komisji w dniu 11 marca 2002 r. i czemu ta ostatnia nie zaprzecza: [W] omawianym przypadku CIS można stwierdzić, że decyzja, w której rada nadzorcza CIS zatwierdziłaby projekty wprowadzenia w życie środków i całościowe zobowiązanie do realizacji projektu, tak jak przewidziano, mieści się w zakresie pojęcia zobowiązań do podjęcia przed dniem 31 grudnia 1994 r.. To zatem w celu dostosowania się do tej interpretacji rada nadzorca CIS podjęła w dniu 20 grudnia 1994 r. szereg decyzji dotyczących wykonania projektu, w szczególności w odniesieniu do środka nr 3 (Oferta zaawansowanych usług informacyjnych dla przedsiębiorstw), dla których bazy danych oraz niezbędne zasoby ludzkie zostafy wyodrębnione, oraz do środka nr 5 (Wykorzystanie biur zewnętrznych), w stosunku do którego przyjęte zostały projekty dotyczące wykonalności.56Tymczasem w tej kwestii zaskarżona decyzja stwierdza, że tylko środek nr 1 (Utworzenie struktur centrum informacji) został zrealizowany, bez ustosunkowania się do argumentów przedstawionych przez CIS w ww. piśmie z dnia 11 marca 2002 r. w odniesieniu do wprowadzenia w życie środków nr 3 i nr 5, i to nawet zanim Komisja odmówiła drugiego przedłużenia terminów.57Po czwarte, zaskarżona decyzja nie uwzględniała także treści pisma Komisji do CIS z dnia 21 września 1995 r., w którym Komisja zażądała od CIS, aby powiadomiła, najszybciej jak to możliwe, o wysokości [jej] zobowiązań dla ustalenia wysokości [zobowiązań Komisji]. Można zatem słusznie wydedukować z tego żądania, że Komisja zgodziła się zwrócić część wydatków poniesionych przez CIS na wykonanie pomocy.58Zresztą zaskarżona decyzja, która uzasadnia jednak cofnięcie pomocy i odmowę przyznania przedmiotowego zwrotu niewykonaniem wszystkich środków, o których mowa w art. 5 umowy między CIS a Komisją, nie uwzględnia możliwości, jaką daje art. 14 tej umowy, który przewiduje, że w sytuacji gdy pośrednik ponosi odpowiedzialność za ciężkie uchybienia, Komisja może uchylić się od zobowiązań podjętych z tytułu umowy, przyznając [jednak] pośrednikowi kwoty przypadające na zobowiązania podjęte oraz działania wykonane w celu wykonania globalnej subwencji do daty powiadomienia o rozwiązaniu. Tymczasem jeżeli wydatki dokonane dla wykonania subwencji globalnej mogą zostać zwrócone w przypadku ciężkich uchybień ze strony pośrednika, trudno zrozumieć powód, dla którego takie wydatki nie mogą zostać zwrócone przy braku takich uchybień ze strony skarżące).59W konsekwencji z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja ma takie wady w zakresie uzasadnienia, że Sąd nie jest w stanie wykonać kontroli. Sąd nie może w szczególności ocenić zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w aspekcie zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań.60Stąd też należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja naruszyła wynikający z art. 253 WE obowiązek uzasadnienia. Zaskarżona decyzja nie jest zatem wystarczająco uzasadniona w kwestii zwrotu udziału EFRR w zakresie wydatków dokonanych przez CIS w ramach pomocy w poświadczonej kwocie 688505743 ITL.