Το καυον δεν προβάλλει αντιρρήσεις ως προς το παραδεκτό της προσφυγής, σε ό,τι αφορά το λόγο ακυρώσεως που διατυπώνεται στην προσφυγή. Σε ό,τι, όμως, αφορά το δεύτερο και τρίτο λόγο που διατυπώθηκαν στο υπόμνημα απαντήσεως, το καθού ισχυρίζεται, με το υπόμνημα ανταπαντήσεως του, ότι, εφόσον δεν διατυπώθηκαν στο δικόγραφο της προσφυγής, πρόκειται για νέους λόγους. Δεδομένου όμως ότι το άρθρο 38, παράγραφος 1, στοιχείο γ), ορίζει ότι το εισαγωγικό δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση, είναι απαράδεκτη η προβολή νέων λόγων με το υπόμνημα απαντήσεως.

Ως προς την ουσία, ο προσφεύγων ισχυρίζεται με την προσφυγή του ότι η επιτροπή επιλογής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τροποποίησε αυθαίρετα τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την αποδοχή στο διαγωνισμό προς κάλυψη της εν λόγω θέσεως, έτσι ώστε να προσθέσει μια νέα τυπική προϋπό9εση που δεν προβλεπόταν στην προκήρυξη του διαγωνισμού και απέκλειε τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό. Ο κύριος σκοπός της προκηρύξεως του διαγωνισμού είναι να ενημερωθούν οι ενδιαφερόμενοι κατά τον πληρέστερο δυνατό τρόπο ως προς τη φύση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την πλήρωση της σχετικής Θέσεως, ώστε να τους δώσει τη δυνατότητα να κρίνουν αν μπορούν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής. Στην περίπτωση, επομένως, που τίθεται περιορισμός ηλικίας, αυτό πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρεται στην ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως. Ο εκ των προτέρων καθορισμός των κριτηρίων εκτιμήσεως αποβλέπει στη διασφάλιση ότι η εξέταση των τίτλων θα γίνει κατά τρόπο αντικειμενικό, χωρίς αυθαιρεσίες. Οι διατυπώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 5 του παραρτήματος III πρέπει να θεωρηθούν ως ουσιώδεις. Εφόσον στην προκήρυξη του διαγωνισμού που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα δεν αναφέρεται οποιοσδήποτε περιορισμός ηλικίας, ο αποκλεισμός ενός υποψηφίου επειδή δεν ανταποκρίνεται στην προϋπόθεση αυτή συνιστά παράβαση του άρθρου 5, εδάφιο Ι, του παραρτήματος III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, όπως προκύπτει και από τη νομολογία του Δικαστηρίου

Αποφάσεις της 14ης Δεκεμδρίου 1965, Morina, υπόθεση 21/65, Rec. σ. 1280, και της 28ης Ιουνίου 1979, Anselme et Consum, υπόθεση 255/78, Rec. σ. 2323.

Το καθov απαντά, με το υπόμνημα αντικρούσεως του, ότι η επιτροπή επιλογής δεν καθόρισε εκ των υστέρων τον περιορισμό ηλικίας, μετά δηλαδή από την υποβολή της αιτήσεως συμμετοχής του προσφεύγοντος, η οποία κατατέθηκε στις 17 Ιουλίου 1981, αλλά κατά την πρώτη της συνεδρίαση στις 7 Ιουλίου 1981. Εξάλλου, η επιτροπή επιλογής, τόσο στην πράξη όσο και από νομικής πλευράς, έχει δικαίωμα να θέτει περιορισμούς στην ηλικία των υποψηφίων.

Πράγματι, η επιβολή ενός ελάχιστου περιορισμού ηλικίας επιβάλλεται λόγω της σημασίας της προς πλήρωση θέσεως και της διοικητικής αρχής, σύμφωνα με την οποία ο προϊστάμενος ενός τμήματος δεν πρέπει να είναι νεώτερος των υφισταμένων του. Το καθού θεωρεί, πάντως, ότι χωρίς αμφιβολία ο περιορισμός ηλικίας δεν προήλθε από τη σκέψη να αποκλειστεί η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος. Από νομικής πλευράς, η θέσπιση περιορισμού ηλικίας δικαιολογείται από το άρθρο 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως το οποίο επιτρέπει, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, διαδικασία προσλήψεως διαφορετική από εκείνη του διαγωνισμού. Επομένως, δεν έχουν πλέον εφαρμογή οι αυστηροί κανόνες διαδικασίας που διέπουν τους διαγωνισμούς και που προβλέπονται στο παράρτημα III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Ειδικότερα, δεν ακολουθούνται υποχρεωτικά οι διατάξεις που διέπουν την κατάρτιση των προκηρύξεων διαγωνισμού, περιλαμβανομένης και της υποχρεώσεως να αναφέρεται, ενδεχομένως, ο περιορισμός ηλικίας. Η ειδική διαδικασία του άρθρου 29, παράγραφος 2, ούτε περιγράφεται ούτε καθορίζεται με ακρίβεια στον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως, επαφίεται δε στις κοινοτικές αρχές η επιλογή των μέσων που θεωρούνται ως τα πλέον κατάλληλα. Το καθού θεωρεί, εξάλλου, ότι είναι αλυσιτελείς, στην προκειμένη περίπτωση, οι παραπομπές στη νομολογία του Δικαστηρίου που υπάρχουν στην προσφυγή, δεδομένου ότι πρόκειται για αποφάσεις που εκδόθηκαν σε υποθέσεις διαγωνισμών που δεν διέπονται από το παράρτημα III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Στην προκειμένη, λοιπόν, περίπτωση η προσφυγή στο άρθρο 29, παράγραφος 2, δεν εξαρτάται από καμία προϋπόθεση δημοσιότητας, όπως τόνισε και το Δικαστήριο με την απόφαση του της 29ης Οκτωβρίου 1975

Βλ. συνεκδικασθείσες υποθέσεις 81 μέχρι 88/74, Marenco, Rec. σ. 1247.

Με την απάντηση του ο προσφεύγων προβάλλει, ως πρώτο λόγο, ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 1 του παραρτήματος III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, στην περίπτωση που επιβάλλεται περιορισμός ηλικίας πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρεται στην ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως ότι η μη τήρηση του κανόνα αυτού συνιστά παράβαση του εν λόγω άρθρου. Το επιχείρημά του το στηρίζει στην απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Μαρτίου 1972 (υποθ. 78/71, Rec. σ. 163).

Ως δεύτερο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει το γεγονός ότι η απόρριψη της υποψηφιότητάς του συνιστά παράβαση του άρθρου 5, εδάφιο 1, του παραρτήματος III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, επαναλαμβάνοντας όσα υποστήριξε με την προσφυγή του και αναφερόμενος στη νομολογία του Δικαστηρίου που αφορά το θέμα αυτό

Βλ. ιδίως τις αποφάσεις της 30ής Οκτωβρίου 1974, Grassi, υπόθεση 188/73, Rec. σ. 1099, και της 28ης Ιουνίου 1979, Anselme et Constant, υπόθεση 255/78, Rec. σ. 2323.

Υπό τα δεδομένα αυτά, το καθού θα έπρεπε, κατά τη γνώμη του, να επαναλάβει από την αρχή την εν εξελίξει διαδικασία προσλήψεως και να αποσύρει την αρχική ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως, αντικαθιστώντας την με μία διορθωμένη ανακοίνωση. Ο αποκλεισμός επομένως της συμμετοχής του συνιστά παράβαση του άρθρου 5, εδάφιο 1, του παραρτήματος III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.

Ως τρίτο λόγο, ο προσφεύγων προβάλλει ότι η φύση της κενής θέσεως δεν επέτρεπε στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να εφαρμόσει τις διατάξεις του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως για το λόγο ότι η ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως δεν ανέφερε ότι η θέση που είχε κηρυχθεί κενή απαιτούσε ειδικά προσόντα ούτε ότι μπορούσε να εφαρμοστεί η διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 29, παράγραφος 2.

Κατά τη γνώμη του, χρήση του άρθρου αυτού μπορεί να γίνει μόνο εφόσον η ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως ή τουλάχιστον μια δημοσιευμένη μεταγενέστερη πράξη είχε προβλέψει το ενδεχόμενο αυτό. Εξάλλου, το καθού δεν είχε εκθέσει ούτε τους λόγους για τους οποίους η θέση αυτή απαιτούσε ειδικά προσόντα, ούτε είχε δικαιολογήσει την ύπαρξη εξαιρετικής καταστάσεως. Αυτό όμως ήταν απαραίτητο για να είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας αποφάσεως, πολύ δε περισσότερο διότι η ύπαρξη ειδικών προσόντων είναι απαραίτητη νομική προϋπόθεση για την εφαρμογή του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Με τον όρο αυτό νοούνται πράγματι εξαιρετικές περιπτώσεις όπου, είτε ο τεχνικός χαρακτήρας είτε η ιδιαιτερότητα της θέσεως έχουν ως συνέπεια να μπορούν να τη διεκδικήσουν μόνο πρόσωπα πολύ ειδικευμένα που διαθέτουν γνώσεις και πείρα πέραν του κοινού μέτρου. Η Θέση, όμως, όπως περιγράφεται στην ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως δεν εμπίπτει στην κατηγορία αυτή, όπως συνάγεται και από την απόφαση της 26ης Μαΐου 1971 (υποθ. 45 και 49/79, Bode κατά Επιτροπής, Rec. σ. 465) και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα στο πλαίσιο της ίδιας υποθέσεως.

Το καθού αντικρούει τους λόγους αυτούς μόνο επικουρικά. Ως προς το λόγο που αναφέρεται στην παράβαση του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, στο υπόμνημα ανταπαντήσεώς του υποστηρίζει ότι στην παρούσα περίπτωση συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την προσφυγή στην εξαιρετική διαδικασία προσλήψεως που προβλέπει το άρ9ρο αυτό. Πρόκειται για Θέση σε ένα νέο κράτος μέλος, στο οποίο υπάρχει ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ευρωπαϊκά ζητήματα και αποτελεί λεπτό καθήκον η δημιουργία και κατόπιν η ανάπτυξη επαφών με τον τύπο και τα άλλα ελληνικά μέσα ενημερώσεως, καθώς και η διάδοση πληροφοριών σχετικά με τις δραστηριότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε ειδικευμένους κύκλους, όπως παραδείγματος χάρη τα πανεπιστήμια και οι συνδικαλιστικές ενώσεις. Το έργο αυτό πρέπει να εκτελεστεί χωρίς διαταραχή της πολιτικής ισορροπίας και των κατά τομείς ιδιομορφιών της χώρας, γεγονός που απαιτεί εξαιρετική ικανότητα επαφών με πολυποίκιλους συνομιλητές, καθώς και βαθιά γνώση και πείρα των πολιτικών κύκλων στην Ελλάδα. Ο κάτοχος, λοιπόν, της 9έσεως αυτής πρέπει, πέρα από τις ικανότητες που απαιτούνται συνή9ως, να έχει ειδικά προσόντα, όπως μακρά και αποδεδειγμένη πείρα στον τομέα της δημοσιογραφίας, αφενός, και των δημοσίων σχέσεων, αφετέρου, έτσι ώστε να είναι αυτονόητη η απαίτηση ενός περιορισμού ηλικίας. Το κα9ού αναφέρεται επίσης στο γεγονός ότι προσεκτική ανάγνωση της ανακοινώσεως για την πλήρωση κενής Θέσεως αφήνει να διαφανεί ο ειδικός χαρακτήρας των προσόντων που απαιτούνται.

Προσθέτει επίσης ότι τηρήθηκαν όλες οι τυπικές προϋποθέσεις, ότι εξαντλήθηκαν όλες οι άλλες δυνατότητες πληρώσεως της θέσεως αυτής, ότι αποκλείστηκε η διεξαγωγή γενικού διαγωνισμού και ότι, τέλος, η προκειμένη διαδικασία κινήθηκε μετά από ευνοϊκή γνώμη της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως.

Ως προς την παραβίαση του πνεύματος του άρθρου 27 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναφέρει ότι, κατά την άποψη του, η προσφυγή στο άρθρο 29, παράγραφος 2, δεν υπόκειται σε καμία προϋπόθεση δημοσιότητας. Επομένως, ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως δεν προβλέπει ότι η ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως πρέπει να αναφέρει ότι είναι ενδεχόμενη η εφαρμογή του άρθρου αυτού ούτε η προαναφερθείσα νομολογία του Δικαστηρίου αναγνώρισε ως αναγκαία παρόμοια μνεία.

Ενόψει των δεδομένων αυτών, το καθού υποστηρίζει την άποψη ότι η εφαρμογή της ειδικής διαδικασίας προσλήψεως του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ανταποκρινόταν πλήρως στις περιστάσεις, ήταν επαρκώς αιτιολογημένη, αντικειμενικώς δικαιολογημένη και απόλυτα ορθή από απόψεως τυπικών προϋποθέσεων, ο λόγος δε που προβάλλει ο προσφεύγων είναι αδικαιολόγητος και αβάσιμος από πραγματικής και νομικής απόψεως.

Ως προς τη δήθεν παράβαση των άρθρων 1 ζ) και 5, εδάφιο 1, του παραρτήματος III του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρατηρεί ότι οι διατάξεις του παραρτήματος III, που διέπουν τη διαδικασία των διαγωνισμών, δεν έχουν εφαρμογή στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 29, παράγραφος 2· αλλά και αν ακόμη είχαν εφαρμογή, παραμένει αμφίβολο το αν υπήρχε υποχρέωση μνείας του ενδεχόμενου περιορισμού ηλικίας στην προκήρυξη του διαγωνισμού. Σύμφωνα με τη διατύπωση της πιο πάνω διατάξεως και ιδίως τη χρησιμοποίηση της λέξεως ενδεχομένως, η μνεία περιορισμού ηλικίας είναι προαιρετική, όπως προκύπτει και από τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Roemer στην υπόθεση 78/71 (Costacurta, Rec. 1972, σ. 170). Το καθοό συμπεραίνει ότι, κατά μείζονα λόγο, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, κατά τις οποίες δεν έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του παραρτήματος III, δεν είναι υποχρεωτικό να αναφερθεί ο περιορισμός ηλικίας στην ανακοίνωση για την πλήρωση κενής θέσεως. Επομένως, ο λόγος αυτός του προσφεύγοντος είναι νόμω αστήρικτος. Το ίδιο επιχείρημα ισχύει, επίσης, και για το λόγο που στηρίζεται στην παράβαση του άρθρου 5, εδάφιο 1, του παραρτήματος III.

Επί των ερωτημάτων που υπέβαλε το Δικαστήριο

Στο πρώτο από τα ερωτήματα που υποβλήθηκαν, το αν δηλαδή οι κενές θέσεις που πρόκειται να πληρωθούν βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως δημοσιεύονται συστηματικά στην Επίσημη Εφημερίδα ή στον καθημερινό τύπο, το Συμβούλιο απάντησε ότι οι θέσεις αυτές δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στην Επίσημη Εφημερίδα ή τον τύπο, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις. Η Επιτροπή αναντά ότι οι κενές αυτές θέσεις συνήθως δεν δημοσιεύονται. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απαντά ότι δεν τις δημοσιεύει συστηματικά, αλλ' ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι προσλήψεις δημοσιεύονται ανάλογα με τις συγκεκριμένες ανάγκες των προς πλήρωση θέσεων.

Στο δεύτερο ερώτημα, αν δηλαδή οι δημοσιευόμενες ανακοινώσεις περιλαμβάνουν τη μνεία ότι πρόκειται για πρόσληψη βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απαντούν αρνητικά.

Στο τρίτο ερώτημα, αν δηλαδή οι δημοσιευόμενες ανακοινώσεις αναφέρουν τους περιορισμούς ηλικίας που ενδεχομένως απαιτούνται, το Συμβούλιο απαντά καταφατικά, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αρνητικά.