<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-634/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0634</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:29">EU:C:2020:29</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia E. Sharpston – Sprawa C‑634/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">Prokuratura Rejonowa w Słupsku</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznik generalnej</HT></P><P><HT TYPE="UC">Eleanor Sharpston</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200122">22 stycznia 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑634/18</HT></P><P>Prokuratura Rejonowa w Słupsku</P><P>przeciwko</P><P>JI</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Słupsku (Polska)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2004/757/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami</KEYWORD><KEYWORD>Zakres</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 4 ust. 2 lit. a)</KEYWORD><KEYWORD>Konsumpcja własna</KEYWORD><KEYWORD>Duże ilości narkotyków</KEYWORD><KEYWORD>Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Nullum crimen nulla poena sine lege scripta, praevia, certa et stricta</HT>. Choć brzmienie tego powiedzenia wyraża jasną regułę i podstawową zasadę, że zarówno przestępstwo, jak i kara powinny być określone przez prawo, nadal jednak wymaga wykładni<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Zobacz na przykład moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>IK (wykonanie kary dodatkowej)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑551/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:890">EU:C:2018:890</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Zobacz także opinia mojego szacownego kolegi rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>M.A.S. i M.B.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑42/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:564">EU:C:2017:564</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), przypominająca, że zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar stanowi jedną z podstawowych zasad współczesnego prawa karnego, sformułowaną w szczególności przez włoskiego kryminologa Cesarego Beccarię, który cytował dzieła Monteskiusza [<HT TYPE="ITALIC">O duchu praw</HT> (księga XI, rozdział VI, O ustroju angielskim), 1748] w swoim słynnym traktacie <HT TYPE="ITALIC">O przestępstwach i karach</HT> (1764).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Słupsku – XIV Wydział Karny (Polska) dąży do uzyskania wskazówek na temat wykładni decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia <DATE ISO="20041025">25 października 2004 r.</DATE> ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="335" PAGE.FIRST="8" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 335, s. 8</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Sąd odsyłający stawia zasadniczo pytanie, czy sytuacja w prawie krajowym, w której pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> wiążące się z odpowiedzialnością karną za przestępstwo kwalifikowane na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 jest definiowane nie przez ustawodawstwo krajowe, ale każdorazowo przez sądy krajowe, jest zgodna z tą decyzją ramową i zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Aby odpowiedzieć na to pytanie, Trybunał będzie musiał w pierwszej kolejności zastanowić się, czy jest on właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne w sprawach dotyczących posiadania narkotyków w celu konsumpcji własnej, która to sytuacja jest wyłączona z zakresu stosowania decyzji ramowej na mocy jej art. 2 ust. 2, a także, czy w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, C 303, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 7 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>EKPC<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>[n]ikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu działania, który według prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia. Nie będzie również wymierzona kara surowsza od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zagrożony karą został popełniony<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Traktat o Unii Europejskiej</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 31 ust. 1 lit. e) Traktatu o Unii Europejskiej, w brzmieniu obowiązującym w chwili przyjęcia decyzji ramowej 2004/757, przewidywał, że wspólne działanie w sprawie współpracy sądowej w sprawach karnych obejmuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>stopniowe przyjmowanie środków ustanawiających minimalne normy dotyczące znamion przestępstw i kar w dziedzinach przestępczości zorganizowanej, terroryzmu i nielegalnego handlu narkotykami<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>. Jego art. 34 ust. 2 lit. b) przyznaje Radzie, stanowiącej jednomyślnie z inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji Europejskiej, kompetencję do podejmowania decyzji ramowych <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>w celu zbliżania przepisów ustawowych i wykonawczych. Decyzje ramowe wiążą państwa członkowskie w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawiają jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Nie mogą one wywoływać skutku bezpośredniego<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Karta</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 49 karty odzwierciedla i poszerza art. 7 ust. 1 EKPC. Stanowi on, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="049.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Nikt nie może zostać skazany za popełnienie czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu, który według prawa krajowego lub prawa międzynarodowego nie stanowił czynu zabronionego pod groźbą kary w czasie jego popełnienia. Nie wymierza się również kary surowszej od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zabroniony pod groźbą kary został popełniony. Jeśli ustawa, która weszła w życie po popełnieniu czynu zabronionego pod groźbą kary, przewiduje karę łagodniejszą, ta właśnie kara ma zastosowanie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="049.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w sądzeniu i karaniu osoby za działanie lub zaniechanie, które w czasie, gdy miało miejsce, stanowiło czyn zabroniony pod groźbą kary, zgodnie z ogólnymi zasadami uznanymi przez wspólnotę narodów.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 51 ust. 1 postanowienia karty <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii […] oraz do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>. Artykuł 52 ust. 3 stanowi, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>[w] zakresie, w jakim niniejsza karta zawiera prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w [EKPC], ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez [EKPC]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Decyzja ramowa 2004/757</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>W motywach decyzji ramowej 2004/757 zawarto poniższe stwierdzenia. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Nielegalny handel narkotykami stanowi zagrożenie dla zdrowia, bezpieczeństwa i jakości życia obywateli Unii Europejskiej oraz dla legalnej gospodarki, stabilności i bezpieczeństwa państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Motyw 1</P></NOTE>. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Konieczne jest przyjęcie minimalnych zasad określających znamiona przestępstw w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami i półproduktami, co umożliwi wspólne podejście na poziomie Unii do walki z nielegalnym obrotem<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Motyw 3.</P></NOTE>. Działania Unii powinny koncentrować się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>na najpoważniejszych rodzajach przestępstw narkotykowych<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, podczas gdy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>[w]yłączenie pewnych rodzajów zachowań związanych z konsumpcją własną z zakresu [decyzji ramowej 2004/757] nie stanowi wytycznej Rady co do sposobu, w jaki państwa członkowskie powinny traktować te przypadki w swoim prawie krajowym<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Motyw 4.</P></NOTE>. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Kary przewidziane przez państwa członkowskie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz obejmować kary pozbawienia wolności. Dla ustalenia wymiaru kary należy wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne, takie jak ilość i rodzaj przemycanych narkotyków, oraz to, czy przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Motyw 5.</P></NOTE>. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Skuteczność wysiłków podejmowanych w celu zajęcia się problemem nielegalnego handlu narkotykami zależy zasadniczo od harmonizacji środków krajowych wykonujących niniejszą decyzję ramową<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Motyw 9.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 2 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>„Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karalności następujących czynów popełnionych umyślnie i bez upoważnienia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>produkcja, wytwarzanie, sporządzanie wyciągów, przygotowanie, oferowanie, proponowanie sprzedaży, rozprowadzanie, sprzedaż, dostarczanie na wszelkiego rodzaju warunkach, pośrednictwo, wysyłka, przesyłanie w tranzycie, przewożenie, przywóz lub wywóz narkotyków;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>uprawa maku lekarskiego, krzewu koka lub rośliny konopi;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>posiadanie lub nabywanie narkotyków dla prowadzenia działań wymienionych w lit. a);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>wytwarzanie, przewóz lub rozprowadzanie półproduktów, wiedząc, że mają one być użyte do celów nielegalnej produkcji lub wytwarzania narkotyków.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza decyzja ramowa nie obejmuje czynów opisanych w ust. 1, gdy ich autor realizuje je w celu konsumpcji własnej w sposób określony w prawie krajowym<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 4 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Każde państwo członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, aby przestępstwa określone w art. 2 i 3 podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym.</ALINEA><ALINEA>Każde państwo członkowskie podejmuje środki niezbędne do tego, aby przestępstwa określone w art. 2 podlegały karze pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 1 roku do 3 lat.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Każde państwo członkowskie podejmuje środki niezbędne do tego, aby przestępstwa określone w art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) podlegały karze pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 5 do 10 lat w następujących przypadkach:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>przestępstwo dotyczy dużych ilości narkotyków;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 62 ustawy z dnia <DATE ISO="20050729">29 lipca 2005 r.</DATE> o przeciwdziałaniu narkomanii (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="062.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="062.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Prokuratura Rejonowa w Słupsku (Polska, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>prokuraturą<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>) wniosła akt oskarżenia przeciwko JI między innymi o to że: (i) w dniu <DATE ISO="20161107">7 listopada 2016 r.</DATE> posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze netto 10,73 grama oraz środki odurzające w postaci marihuany o łącznej wadze 16,07 grama, to jest o czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; (ii) w dniu <DATE ISO="20161128">28 listopada 2016 r.</DATE> posiadał środki odurzające w postaci marihuany o wadze 2,00 gramy netto oraz substancje psychotropowe w postaci amfetaminy o wadze 0,49 grama netto, to jest o czyn z art. 62 ust. 1 tej ustawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Bezsporne jest, że JI posiadał te narkotyki do użytku własnego. W toku postępowania karnego przeprowadzonego po zaistnieniu okoliczności faktycznych JI przyznał się do wszystkich zarzucanych mu czynów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Sąd Rejonowy w Słupsku – XIV Wydział Karny zauważa, że decyzja ramowa 2004/757 nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. Prawo krajowe nie definiuje też pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>znacznej ilości<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> narkotyków, użytego w art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd odsyłający wyjaśnia, że orzecznictwo próbowało uzupełnić tę lukę poprzez ustanowienie szeregu kryteriów służących ustaleniu, czy dana ilość narkotyków jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>znaczna<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>nieznaczna<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>zwykła<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. Kryteria te stanowi masa wagowa (gramy, kilogramy, tony, ilość porcji), rodzaj środka odurzającego (podział na narkotyki <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>twarde<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>miękkie<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>) oraz zakładane przeznaczenie (w celach handlowych, na użytek własny). Jednakże pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>znacznej ilości<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> narkotyków pozostaje niejasne i jest definiowane w odmienny sposób przez różne sądy krajowe. Sąd odsyłający przedstawia kilka przykładów z orzecznictwa krajowego różnej wykładni tego pojęcia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz pkt 76 i przypisy 45, 46 poniżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Na tej podstawie sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do zgodności tego orzecznictwa z zapisaną w art. 7 EKPC zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Zauważa on również, że okoliczność, iż pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> nie jest zdefiniowane na poziomie Unii, lecz jego definicję wyraźnie pozostawiono do uznania państw członkowskich, może prowadzić do odmiennego traktowania obywateli Unii Europejskiej w zależności od państwa członkowskiego ich miejsca zamieszkania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje, że kwestie te zostały już poruszone przez Trybunał Konstytucyjny (Polska), który w wyroku z dnia <DATE ISO="20120214">14 lutego 2012 r.</DATE> orzekł, iż art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest, w zakresie dotyczącym znamienia przestępstwa związanego ze <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>znaczną ilością<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> substancji, zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>1)</NO.P><TXT>Czy normę prawa unijnego zawartą w art. 4 ust. 2 lit. a) w związku z art. 2 ust. 1 lit. c) [decyzji ramowej 2004/757] należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie dokonywaniu wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>znacznej ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00AB" ID="QE0032"/> każdorazowo w ramach indywidualnej oceny sądu krajowego, a ocena taka nie wymaga zastosowania jakiegokolwiek zobiektywizowanego kryterium, w szczególności – nie wymaga ustalenia, że sprawca posiada narkotyki dla prowadzenia działań objętych normą art. 4 ust. 2 lit. a) tejże decyzji ramowej, to jest dla produkcji, oferowania, proponowania sprzedaży, rozprowadzania, pośrednictwa, dostarczania na wszelkiego rodzaju warunkach?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy środki ochrony sądowej konieczne do zapewnienia skuteczności i efektywności normom prawa unijnego zawartym w [decyzji ramowej 2004/757], a w szczególności w art. 4 ust. 2 lit. a) w związku z art. 2 ust. 1 lit. c) tejże [decyzji ramowej], w zakresie, w jakim [ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii] nie zawiera precyzyjnego sformułowania odnoszącego się do znacznej ilości narkotyków i pozostawia tę kwestię interpretacji składów orzekających w konkretnej sprawie w ramach tak zwanego uznania sędziowskiego – są wystarczające dla zapewnienia obywatelom polskim skutecznej ochrony wynikającej z norm prawa unijnego ustanawiających minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy krajowa norma prawna zawarta w art. 62 ust. 2 [ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii] jest zgodna z prawem unijnym, a w szczególności [z normą] zawartą w art. 4 ust. 2 lit. a) w związku z art. 2 ust. 1 lit. c) [decyzji ramowej 2004/757], a jeżeli tak, to czy rozumieniu pojęcia znacznej ilości substancji psychotropowych i środków odurzających przyjętemu przez polskie sądy krajowe nie sprzeciwia się norma prawa unijnego wskazująca, iż surowszej odpowiedzialności karnej podlega ten, kto popełnił przestępstwo polegające na posiadaniu dużych ilości narkotyków dla prowadzenia działań objętych art. 2 ust. 1 lit. c) [decyzji ramowej 2004/757]?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Czy zasadzie równości i niedyskryminacji (art. 14 [EKPC], art. 20, 21 [karty] w związku z art. 6 ust. 1 [Traktatu o Unii Europejskiej]) nie sprzeciwia się art. 62 ust. 2 [ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii] ustalający surowszą odpowiedzialność karną za czyn polegający na posiadaniu substancji psychotropowych i środków odurzających w ilości znacznej w rozumieniu przyjętym przez polskie sądy krajowe?<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie złożyły prokuratura, rządy czeski, niderlandzki, polski, hiszpański i szwedzki, a także Komisja. Na rozprawie w dniu <DATE ISO="20191002">2 października 2019 r.</DATE> prokuratura oraz rządy polski, hiszpański i szwedzki oraz Komisja przedstawiły swoje uwagi ustne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie właściwości Trybunału</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Prokuratura utrzymuje, że Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez sąd odsyłający, ponieważ dotyczą one wykładni prawa krajowego, a mianowicie art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i zgodności tego przepisu z decyzją ramową 2004/757.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W tym kontekście zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał nie jest właściwy na podstawie art. 267 TFUE do rozstrzygania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni zasad dotyczących prawa wewnętrznego. Właściwość Trybunału jest ograniczona do badania jedynie przepisów prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 lipca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fuchs i Köhler</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑159/10 i C‑160/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:508">EU:C:2011:508</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Może on jednak przedstawić sądowi krajowemu kryteria dotyczące wykładni prawa Unii, które mogą okazać się przydatne przy dokonywaniu oceny skutków tych przepisów prawa krajowego. Ponadto nic nie stoi na przeszkodzie, aby Trybunał przeformułował pytania w celu dostarczenia sądowi odsyłającemu wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii, które będą pomocne dla rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090305">5 marca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kattner Stahlbau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑350/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:127">EU:C:2009:127</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie przedstawione pytania dotyczą wykładni art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757. Wykładni wspomnianego art. 2 ust. 2 należy również dokonać w celu ustalenia, czy niniejsza sprawa objęta jest zakresem prawa Unii. Przedstawione pytania są zatem na pierwszy rzut oka dopuszczalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że niniejsza sprawa nie jest objęta zakresem decyzji ramowej 2004/757. Z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że JI posiadał narkotyki w celu konsumpcji własnej. Artykuł 2 ust. 2 wyłącza takie zachowania z zakresu stosowania decyzji ramowej 2004/757.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Podczas rozprawy prokuratura, a także rządy polski, hiszpański i szwedzki zgodziły się ze stanowiskiem Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Rzeczywiście z brzmienia art. 2 ust. 2 wynika, że posiadanie narkotyków w celu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>konsumpcji własnej<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> nie wchodzi w zakres stosowania decyzji ramowej 2004/757 i że takie zachowanie reguluje (i penalizuje) prawo krajowe. Jednakże, jak wyjaśnia motyw 4 decyzji ramowej, wyłączenie pewnych rodzajów zachowań związanych z konsumpcją własną z zakresu decyzji ramowej nie stanowi wytycznej Rady co do sposobu, w jaki państwa członkowskie powinny traktować te przypadki w swoim prawie krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W tym zakresie rząd polski wyjaśnił podczas rozprawy, że ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii, na mocy której transponowano decyzję ramową 2004/757, <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> dokonuje rozróżnienia w celu kryminalizowania posiadania narkotyków, pomiędzy posiadaniem w celu konsumpcji własnej a posiadaniem do innych celów. W ten sposób w art. 62 ust. 1 (posiadanie narkotyków podlegające karze pozbawienia wolności do lat trzech) i ust. 2 (posiadanie znacznej ilości narkotyków podlegające karze pozbawienia wolności od roku do lat 10) posiadanie narkotyków jest kryminalizowane <HT TYPE="ITALIC">niezależnie</HT> od jego celu. Traktując posiadanie narkotyków w ten sposób, art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wykracza poza zakres posiadania narkotyków w rozumieniu art. 2 ust. 1 decyzji ramowej i rzeczywiście obejmuje także posiadanie narkotyków w celu konsumpcji własnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Informacje podane przez rząd polski potwierdzają zatem, że ustawodawstwo krajowe traktuje posiadanie narkotyków w celu konsumpcji własnej w taki sam sposób jak posiadanie związane z handlem narkotykami podlegającym karze na mocy art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2004/757<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi z dnia <DATE ISO="19881220">20 grudnia 1988 r.</DATE> (Recueil des traités, vol. 1582, s. 95). Jej art. 3 ust. 2 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>[z] zastrzeżeniem postanowień swej konstytucji i podstawowych zasad swojego systemu prawnego, każda Strona podejmie środki niezbędne do tego, aby posiadanie, nabywanie lub uprawa środków odurzających lub substancji psychotropowych dla osobistego użytku, niezgodne z postanowieniami Konwencji z 1961 r., Konwencji z 1961 r. z późniejszymi zmianami lub Konwencji z 1971 r., zostały uznane zgodnie z jej ustawodawstwem, jeżeli zostały dokonane umyślnie, za przestępstwa podlegające karze<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>. Zarówno Unia Europejska, jak i Polska są stronami tej konwencji.</P></NOTE>. Ponadto na mocy prawa polskiego umorzenie postępowania karnego w sprawie posiadaniem narkotyków w celu konsumpcji własnej jest możliwe tylko w przypadku <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>nieznacznej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> ilości narkotyków.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał jest właściwy w przedmiocie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących przepisów prawa Unii w sytuacjach, w których stan faktyczny w sprawach rozpatrywanych przez sądy krajowe sytuuje się poza zakresem bezpośredniego stosowania prawa Unii, lecz w których przepisy Unii znalazły zastosowanie za pośrednictwem prawa krajowego, które w odniesieniu do rozwiązań sytuacji krajowych dostosowuje się do rozwiązań przyjętych w prawie Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161115">15 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ullens de Schooten</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑268/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:874">EU:C:2016:874</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Istnieje bowiem określony interes Unii w takich okolicznościach, aby celem uniknięcia przyszłych rozbieżności w wykładni przepisy lub pojęcia przejęte z prawa Unii były interpretowane w sposób jednolity, bez względu na warunki, w jakich mają być stosowane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130314">14 marca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Allianz Hungária Biztosító i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑32/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:160">EU:C:2013:160</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, z zastrzeżeniem dokonania koniecznych ustaleń faktycznych przez sąd krajowy, że orzecznictwo to ma w niniejszej sprawie zastosowanie. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii dokonuje transpozycji decyzji ramowej 2004/757 do krajowego porządku prawnego. W art. 62 tej ustawy zastosowano do sytuacji, które w przeciwnym wypadku byłyby wyłączone z zakresu stosowania decyzji ramowej, takie samo rozwiązanie jak rozwiązanie przewidziane w prawie Unii. W szczególności art. 62 ust. 2 tej ustawy traktuje przestępstwa związane ze <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>znaczną ilością środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> jako przestępstwa kwalifikowane. Rozumiem to wyrażenie w ten sposób, że stanowi ono transpozycję do prawa krajowego wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>duże ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> zawartego w art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757. Posiadanie w celu konsumpcji własnej jest zdefiniowane i karane w taki sam sposób jak posiadanie objęte zakresem stosowania art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Znamiona tych przestępstw są określone w decyzji ramowej i w konsekwencji należy je interpretować w sposób jednolity jako pojęcia prawa Unii. Decyzja ramowa nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>. Do Trybunału należy zatem przedstawienie niezbędnych wskazówek dotyczących znaczenia tego pojęcia w celu zapobieżenia przyszłym różnicom w wykładni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ponadto z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że wiążący charakter decyzji ramowych powoduje powstanie po stronie organów krajowych, a w szczególności sądów krajowych, obowiązku zgodnej z prawem Unii wykładni prawa krajowego. Stosując prawo krajowe, sądy krajowe są zobowiązane dokonywać jego wykładni w miarę możliwości w świetle brzmienia i celu danej decyzji ramowej, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:503">EU:C:2017:503</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Podczas rozprawy rząd hiszpański podniósł, że zawarte w art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> jest pozbawione znaczenia w przypadku posiadania narkotyków w celu konsumpcji własnej. Odrzucam ten argument w kontekście niniejszego postępowania. Ustawodawca krajowy postanowił bowiem traktować w taki sam sposób posiadanie w celu konsumpcji własnej i posiadanie do celów handlowych. Tak więc wykładnia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>dużej ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> ma znaczenie w obu sytuacjach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Rządy hiszpański i szwedzki podniosły, że zasady ustanowione w wyroku Ullens de Schooten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161115">15 listopada 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑268/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:874">EU:C:2016:874</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie ma potrzeby dokonywania jednolitej wykładni pojęć, których prawodawca Unii nie zamierzał definiować w kontekście decyzji ramowej. Jednakże zasada, że prawo Unii należy interpretować w jednolity sposób, ma zastosowanie także do wykładni przepisów decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160524">24 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dworzecki</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑108/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:346">EU:C:2016:346</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W przypadku gdy przepis prawa Unii pozostawia państwom członkowskim zakres uznania w ramach jego wdrażania, autorytatywna i jednolita wykładnia znaczenia tego przepisu prawa Unii jest podstawowym wyznacznikiem określania granic tego zakresu uznania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W każdym razie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w ramach ustanowionej przez art. 267 TFUE współpracy między Trybunałem i sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności każdej sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i znaczenia dla sprawy pytań skierowanych do Trybunału. W konsekwencji jeśli skierowane przez sądy krajowe pytania dotyczą wykładni przepisów prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130314">14 marca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Allianz Hungária Biztosító i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑32/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:160">EU:C:2013:160</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach uważam, że Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie możliwości stosowania karty</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zastanawia się nad wykładnią kilku artykułów karty w celu ustalenia, czy opisana sytuacja w prawie krajowym jest zgodna z prawem Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W swoich uwagach na piśmie Komisja wyraża wątpliwości co do tego, czy karta ma zastosowanie do niniejszej sprawy. Jej zdaniem art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie stosuje prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 51 ust. 1 postanowienia karty znajdują zastosowanie do państw członkowskich w zakresie, w jakim państwa te stosują prawo Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>prawa podstawowe gwarantowane w porządku prawnym Unii znajdują zastosowanie we wszystkich sytuacjach podlegających prawu Unii, ale nie poza takimi sytuacjami. Z tego względu Trybunał przypomniał już, że nie jest władny oceniać zgodności z kartą przepisów krajowych, które nie mieszczą się w zakresie zastosowania prawa Unii. Natomiast jeżeli przepisy takie wchodzą w zakres zastosowania tego prawa, Trybunał, rozpatrując pytanie prejudycjalne, powinien udzielić wszelkich wyjaśnień interpretacyjnych koniecznych do oceny przez sąd krajowy zgodności tych przepisów z prawami podstawowymi, których ochronę zapewnia<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>. Trybunał także orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>[p]oszanowanie praw podstawowych chronionych na mocy karty jest zatem konieczne, w sytuacji gdy przepisy krajowe mieszczą się w zakresie stosowania prawa Unii. Nie mogą więc występować sytuacje podlegające prawu Unii, w których wspomniane prawa podstawowe nie miałyby zastosowania. Stosowanie prawa Unii oznacza więc jednoczesne zastosowanie praw podstawowych chronionych na mocy karty<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>Natomiast jeżeli stan prawny nie jest objęty zakresem stosowania prawa Unii, Trybunał nie jest właściwy do jego oceny, a przytaczane ewentualnie postanowienia karty nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do nadania mu takiej właściwości<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130226">26 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Åkerberg Fransson</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑617/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:105">EU:C:2013:105</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>stosowania prawa Unii<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> w rozumieniu art. 51 karty wymaga <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>związku między aktem prawa Unii a danym środkiem krajowym, który wykracza poza bliskość odnośnych dziedzin lub pośredni wpływ jednej dziedziny na drugą<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161006">6 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Paoletti i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:748">EU:C:2016:748</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Jest oczywiste, że Trybunał nie może orzec w przedmiocie wykładni decyzji ramowej bez uwzględnienia karty, która stanowi prawo pierwotne Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Artykuł 6 ust. 1 TUE stanowi: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w [karcie], która ma taką samą moc prawną jak traktaty<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</P></NOTE>. Jak wyjaśniłam w pkt 26–28 powyżej, art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii transponuje przestępstwo kwalifikowane związane z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>dużymi ilościami narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757, do prawa krajowego. Jest zatem oczywiste, że przepis ten <HT TYPE="ITALIC">stanowi</HT> ustawodawstwo krajowe, które <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>wchodzi w zakres stosowania prawa Unii<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>; jest to zatem środek, poprzez który Polska <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>stosuje prawo Unii<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> (w tym przypadku decyzję ramową) w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Wyrok, jaki Trybunał wyda co do wykładni art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">świetle karty</HT> będzie (w oczywisty sposób) dotyczył wykładni art. 62 ust. 2 wspomnianej ustawy w odniesieniu do osób oskarżonych o posiadanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>znacznej ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> w celach handlowych. Tymczasem bezsporne jest, że <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">tym kontekście</HT> państwo członkowskie jest zobowiązane do przestrzegania gwarantowanych przez kartę praw podstawowych. Dodatkowo pragnę dodać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem protokół nr 30 do traktatów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Protokół (nr 30) w sprawie stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do Polski i Zjednoczonego Królestwa. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego protokołu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>[k]arta nie rozszerza kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ani żadnego sądu lub trybunału Polski lub Zjednoczonego Królestwa do uznania, że przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, praktyki lub działania administracyjne Polski lub Zjednoczonego Królestwa są niezgodne z podstawowymi prawami, wolnościami i zasadami, które są w niej potwierdzone<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</P></NOTE> nie podważa stosowania karty w Polsce ani nie ma na celu zwolnienia Rzeczypospolitej Polskiej z obowiązku przestrzegania postanowień karty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191119">19 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:982">EU:C:2019:982</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>N.S. i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑411/10 i C‑493/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:865">EU:C:2011:865</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0119">119</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0120">120</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Przypomnijmy, że decyzja ramowa dotyczy jedynie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>najpoważniejszych rodzajów przestępstw<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Motyw 4 decyzji ramowej (zob. pkt 7 powyżej).</P></NOTE> i obejmuje w związku z tym handel, lecz nie konsumpcję własną. W ramach pierwszego z tych przestępstw oskarżony jest chroniony wymogiem, zgodnie z którym wykładnia, jaką należy nadać przestępstwu kwalifikowanemu związanemu z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>dużymi ilościami narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, <HT TYPE="ITALIC">powinna</HT> być zgodna z kartą. Tymczasem, jak zostało przedstawione, art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie dokonuje <HT TYPE="ITALIC">żadnego rozróżnienia</HT> między posiadaniem do użytku własnego a posiadaniem do celów handlowych. Ustawodawca krajowy <HT TYPE="ITALIC">postanowił</HT> potraktować obie sytuacje w dokładnie ten sam sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Czy w tym kontekście mogłoby być z prawnego punktu prawidłowe, że o ile art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii <HT TYPE="ITALIC">powinien</HT> posiadać znaczenie zgodne z kartą w przypadku oskarżenia na mocy tego przepisu o jedno z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>najpoważniejszych rodzajów przestępstw narkotykowych<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> (przestępstwo kwalifikowane związane z handlem narkotykami), o tyle dokładnie ten sam przepis może posiadać odmienne (hipotetycznie niezgodne z kartą) znaczenie w przypadku, gdy jest on podstawą ścigania za <HT TYPE="ITALIC">mniej</HT> poważne przestępstwo, czyli posiadanie <HT TYPE="ITALIC">takich samych ilości</HT> narkotyków do użytku własnego?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Ostatecznie to do sądu krajowego będzie należeć udzielenie odpowiedzi na to pytanie w świetle zarówno krajowego prawa konstytucyjnego, jak i wymogów EKPC. Ja ograniczę się do dwóch uwag.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Po pierwsze, wydaje mi się, że taki rezultat byłby zarazem dziwny i nieodpowiedni. Natychmiast pojawiają się pytania dotyczące spójności i proporcjonalności takiego rozwiązania w kontekście prawa karnego, a także kwestie pewności prawa, gdyby jeden i ten sam tekst prawny posiadał dwa zdecydowanie różne znaczenia w zależności od tego, czy stanowi on podstawę ścigania (i) posiadania dużych ilości narkotyków w celach handlowych, czy też (ii) posiadania dużych ilości narkotyków do użytku własnego. Ze swej strony odrzucam zatem możliwość, że takie rozróżnienie mogłoby być prawidłowe pod względem prawnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Po drugie, jest oczywiste, że Trybunał powinien udzielić sądowi krajowemu wskazówek co do zgodnej z kartą wykładni art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757. W przeciwnym razie sąd krajowy nie będzie w stanie rozstrzygnąć zawisłej przed nim sprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie przedstawionych pytań</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Wszystkie cztery postawione pytania należy zbadać łącznie. Sąd odsyłający zastanawia się zasadniczo nad kwestią, czy art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 w związku z art. 2 ust. 1 lit. c) oraz zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, zapisanymi odpowiednio w art. 20, 21 i 49 karty, należy interpretować w ten<?PAGE NO="10"?> sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie definiuje przestępstwa kwalifikowanego związanego z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>dużymi ilościami narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> poprzez użycie jakichkolwiek obiektywnych kryteriów (takich jak cel posiadania narkotyków), lecz pozostawia wykładnię tego pojęcia do każdorazowej indywidualnej oceny przez sądy krajowe.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie rozszerzenia odpowiedzialności karnej za przestępstwo kwalifikowane związane z posiadaniem dużych ilości narkotyków na posiadanie narkotyków nieobjęte zakresem przestępstw wymienionych w decyzji ramowej 2004/757</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2004/757 obejmuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>posiadanie lub nabywanie narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> w celu prowadzenia jednej z działalności wymienionej w (wyczerpującym) wykazie zawartym w art. 2 ust. 1 lit. a) tej decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Czyli działalności takiej jak: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>produkcja, wytwarzanie, sporządzanie wyciągów, przygotowanie, oferowanie, proponowanie sprzedaży, rozprowadzanie, sprzedaż, dostarczanie na wszelkiego rodzaju warunkach, pośrednictwo, wysyłka, przesyłanie w tranzycie, przewożenie, przywóz lub wywóz narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>.</P></NOTE>. Artykuł 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej wprowadza przestępstwo kwalifikowane, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>podlega[jące] karze pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 5 do 10 lat<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> w przypadku, gdy przestępstwa określone w art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) związane są z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>dużymi ilościami narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>. Artykuł 2 ust. 2 wyłącza z zakresu stosowania decyzji ramowej czyny objęte zakresem stosowania art. 2 ust. 1, w przypadku gdy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>ich autor<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> realizuje je w celu konsumpcji własnej w sposób określony w prawie krajowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Niektóre rodzaje działalności, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), wydają się w każdym razie nie do pogodzenia z posiadaniem w celu konsumpcji własnej (oferowanie, proponowanie sprzedaży, rozprowadzanie, sprzedaż, dostarczanie, pośrednictwo, wysyłka, przesyłanie w tranzycie).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jednakże państwa członkowskie zachowują swobodę co do traktowania posiadania dużych ilości narkotyków w celu konsumpcji własnej jako przestępstwa kwalifikowanego. Decyzja ramowa stanowi, że ustanawia ona <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar[y] w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz również motyw 3.</P></NOTE>. Państwa członkowskie mogą zatem z definicji wykroczyć poza te minimalne wymagania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Motyw 4 decyzji ramowej w sposób przydatny wyjaśnia, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>[w]yłączenie pewnych rodzajów zachowań związanych z konsumpcją własną z zakresu [decyzji ramowej 2004/757] nie stanowi wytycznej Rady co do sposobu, w jaki państwa członkowskie powinny traktować te przypadki w swoim prawie krajowym<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/>. Motyw ten odzwierciedla prace przygotowawcze nad decyzją ramową. Parlament Europejski zmienił projekt decyzji ramowej poprzez wprowadzenie wspomnianego art. 2 ust. 2 w celu odzwierciedlenia zasady pomocniczości. Wyjaśnił, że poprawka oznaczała, iż gdyby państwa członkowskie życzyły sobie tego, mogłyby penalizować konsumpcję własną, lecz nie były zobowiązane do tego na mocy decyzji ramowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady ustanawiającej minimalne przepisy określających znamiona przestępstw i kar w dziedzinie handlu narkotykami, A5‑0095/2004 z dnia <DATE ISO="20040223">23 lutego 2004 r.</DATE>, s. 6.</P></NOTE>. Zgadzam się z tą analizą. Wynika z tego, że państwa członkowskie mają swobodę w zakresie kryminalizowania posiadania narkotyków w celu konsumpcji własnej oraz określenia znamion tego przestępstwa i związanych z nim kar.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Z powyższego wywodzę, że art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 2 ust. 2 oraz art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 nie stoją na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie rozszerzyły odpowiedzialność karną za przestępstwo kwalifikowane związane z posiadaniem dużych ilości narkotyków, jak zdefiniowano poniżej, na posiadanie narkotyków nieobjęte zakresem przestępstw wymienionych w tej decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> zawartego w art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757, a także zasad równości, niedyskryminacji i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Czy wykładnia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> zawartego w art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 powinna – w świetle tych zasad – stać na przeszkodzie sytuacji, w której termin transponujący to pojęcie do prawa krajowego nie jest zdefiniowany przez ustawodawcę, lecz interpretowany każdorazowo przez sądy krajowe?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Decyzja ramowa 2004/757 nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>, które zawarte jest w art. 4 ust. 2 lit. a) i które stanowi jedną z okoliczności obciążających pociągającą za sobą surowsze kary za przestępstwa, których znamiona zostały określone w decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Celem decyzji ramowej 2004/757 jest określenie minimalnych przepisów określających znamiona przestępstw nielegalnego handlu narkotykami i związane z nimi kary<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Artykuł 31 ust. 1 lit. e) Traktatu o Unii Europejskiej stanowi podstawę prawną ustanowienia <HT TYPE="ITALIC">minimalnych</HT> przepisów w niektórych dziedzinach prawa karnego, w tym w zakresie handlu narkotykami. Zobacz także motyw 3 decyzji ramowej 2004/757.</P></NOTE>. W tamtym okresie decyzje ramowe były przyjmowane w celu zbliżenia przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich w tych dziedzinach prawa. Decyzje takie wiązały państwa członkowskie w odniesieniu do rezultatu, który miał być osiągnięty, pozostawiały jednak państwom członkowskim swobodę wyboru formy i środków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Artykuł 34 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161108">8 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ognyanov</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑554/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:835">EU:C:2016:835</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Decyzja ramowa 2004/757 ogranicza się zatem do nałożenia na państwa członkowskie minimalnego wymogu wprowadzenia w prawie karnym okoliczności obciążającej, a wybór formy i środków pozostawia ich uznaniu. Od państw członkowskich wymaga się także zapewnienia, aby kary za takie przestępstwa były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Artykuł 4 ust. 1 decyzji ramowej 2004/757.</P></NOTE>. Motyw 9 ponadto zachęca je do zapewnienia skuteczności wysiłków podejmowanych w celu zwalczania nielegalnego handlu narkotykami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Przedłożone Trybunałowi w ramach niniejszego postępowania akta sprawy nie są zbyt pomocne w zdefiniowaniu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, które mogą prowadzić do skazania za przestępstwo kwalifikowane, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej. Z pewną powściągliwością zaproponuję podane niżej przemyślenia w formie wskazówek, aby nadać temu pojęciu konkretne znaczenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Po pierwsze, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>duża ilość<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> może w części zostać zdefiniowana poprzez jej przeciwieństwo: małą ilość narkotyków, która zaspokajałaby w wiarygodny sposób osobiste potrzeby osoby ją posiadającej. Odpowiedni dla jednej osoby <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>zapas<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> na maksymalnie kilka tygodni nie stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>dużej ilości<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>. Natomiast ilości, które zaspokajają potrzeby jednego uzależnionego przez rok, <HT TYPE="ITALIC">stanowią</HT> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>duże ilości<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/> i mogą wskazywać na realną możliwość, że narkotyków tych nie posiada on na użytek własny, lecz w celach handlowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Po drugie, wydaje mi się, że można przyjąć, iż mamy do czynienia z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>dużymi ilościami narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>, w przypadku gdy znaleziono <HT TYPE="ITALIC">albo</HT> szereg różnych narkotyków, przy czym każdy z nich w umiarkowanej ilości, <HT TYPE="ITALIC">albo</HT> bardzo znaczną ilość jednego narkotyku. Ponownie, oba zjawiska wskazywałyby moim zdaniem na posiadanie raczej do celów handlowych niż do użytku własnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Po trzecie, uważam, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>ilość<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> można w odpowiedniejszy sposób zmierzyć, uwzględniając <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>porcję<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>, jaką trzeba zażyć w celu uzyskania pojedynczego efektu odurzenia, niż uwzględniając wagę. Różne narkotyki wywołują różne skutki psychotropowe. Osoby posiadające niezbędną specjalistyczną wiedzę techniczną w zakresie zwalczania handlu narkotykami będą w stanie formułować wiarygodne wytyczne co do tego, czym jest ta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>porcja<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> w odniesieniu do narkotyków będących w powszechnym użyciu, i poszerzać te wytyczne w miarę pojawiania się (niestety) nowych narkotyków. Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>dużej ilości<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> będzie wówczas porównywalne (między różnymi rodzajami narkotyków), gdy ilość ta będzie wyrażona w <HT TYPE="ITALIC">porcjach</HT>, lecz może oznaczać różne ilości każdego narkotyku wyrażone <HT TYPE="ITALIC">wagowo</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W tym kontekście państwom członkowskim przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do konkretnych liczb, jakich używają w celu określenia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/> na swym terytorium. Powinny one jednak zarówno zagwarantować, aby stosowanie prawa karnego było racjonalnie przewidywalne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz pkt 66 i nast. poniżej.</P></NOTE>, jak i zapewnić skuteczność decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje, że w wyniku uznania, jakim dysponują państwa członkowskie przy dokonywaniu transpozycji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>dużych ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>, w ustawach karnych poszczególnych państw członkowskich mogą znaleźć zastosowanie różne systemy. Ponadto nieprecyzyjność spornego przepisu krajowego mogłaby prowadzić do sytuacji, w której osoby popełniające przestępstwa w podobnych okolicznościach faktycznych będą odmiennie traktowane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Przypominam, że karą za niezgodne z prawem posiadanie narkotyków na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>kar[a] pozbawienia wolności do lat 3<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>, podczas gdy zgodnie z art. 62 ust. 2 tej ustawy w przypadku <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>znacznej ilości<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/> narkotyków karą jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>kar[a] pozbawienia wolności od roku do lat 10<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> (zob. pkt 10 powyżej).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Co się tyczy pierwszej z kwestii podniesionych przez sąd odsyłający, celem decyzji ramowej 2004/757 nie jest pełna harmonizacja obowiązujących przepisów określających znamiona przestępstw i kary w objętej przez nią dziedzinie. Wynika z tego, że różnic między krajowymi środkami transponującymi nie można uznać za naruszenie zasad równości i niedyskryminacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070503">3 maja 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Advocaten voor de Wereld</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑303/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:261">EU:C:2007:261</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W odniesieniu do drugiej kwestii zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady równego traktowania i niedyskryminacji wymagają, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091006">6 października 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wolzenburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑123/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:616">EU:C:2009:616</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070503">3 maja 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Advocaten voor de Wereld</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑303/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:261">EU:C:2007:261</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku z informacji przedłożonych Trybunałowi nie wynika, że ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii traktuje w odmienny sposób porównywalne sytuacje. Okoliczność, że sądy krajowe dysponują pewnym zakresem uznania przy dokonywaniu wykładni prawa krajowego, także nie stanowi sama w sobie naruszenia tych zasad.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Sytuację taką jak ta przedstawiona przez sąd odsyłający należy jednak analizować w świetle zapisanej w art. 49 karty zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Karta znajduje zastosowanie, ponieważ ten sam przepis prawa krajowego (art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) <HT TYPE="ITALIC">zarówno</HT> transponuje art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej, jak i ma zastosowanie do sytuacji (posiadanie do użytku własnego), które wchodzą w zakres stosowania tego przepisu (zob. pkt 36 i nast. powyżej).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do zgodności z tą zasadą sytuacji, w której prawo krajowe nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>znacznej ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>, a orzecznictwo nie zawsze interpretuje to pojęcie w ten sam sposób.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W swoich uwagach na piśmie rząd polski potwierdził, że prawo krajowe rzeczywiście nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>znacznej ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>. Rząd polski podnosi, że umożliwia to sądom zbadanie istotnych okoliczności każdego przypadku, co ma zasadnicze znaczenie dla oceny kwestii, czy dany czyn dotyczył <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>znacznej ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>. W tym zakresie sądy krajowe powinny stosować zasady wynikające z orzecznictwa Sądu Najwyższego (Polska). Podczas rozprawy rząd polski powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia <DATE ISO="20090923">23 września 2009 r.</DATE> przewidujące pewne wytyczne dla dokonania oceny, czy okoliczności danego przypadku były związane ze <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>znaczną ilością środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, a także wynikające z niej wymogi przewidywalności, dokładności i niedziałania prawa wstecz mają zasadnicze znaczenie zarówno w porządku prawnym Unii, jak i w krajowych porządkach prawnych. Zasada ta została zapisana w art. 49 karty, lecz stanowi ona również część tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171205">5 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.A.S. i M.B</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑42/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:936">EU:C:2017:936</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 52 ust. 3 karty prawo zagwarantowane w jej art. 49 ma takie samo znaczenie i zakres jak prawo zagwarantowane w EKPC, w tym przez orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>Trybunałem w Strasburgu<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz wyjaśnienia dotyczące karty praw podstawowych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, C 303, s. 17</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Zgodnie z zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar przepisy karne powinny przestrzegać określonych wymogów dostępności i przewidywalności w odniesieniu zarówno do definicji przestępstwa, jak i określenia kary<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171205">5 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.A.S. i M.B</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑42/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:936">EU:C:2017:936</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także przytoczone tam orzecznictwo Trybunału w Strasburgu).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Wymóg precyzyjności ustawy mającej zastosowanie, który jest nieodłączny od tej zasady, oznacza, iż ustawa w jasny sposób definiuje przestępstwa i sankcjonujące je kary. Warunek ten jest spełniony, jeśli zainteresowany na podstawie treści przepisu i w razie potrzeby na podstawie wykładni dokonanej przez sądy jest w stanie określić, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171205">5 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.A.S. i M.B</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑42/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:936">EU:C:2017:936</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Trybunał w Strasburgu wyjaśnił, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>[w] konsekwencji zasady, zgodnie z którą ustawy powinny mieć zasięg ogólny, tekst ustawy nie zawsze jest precyzyjny. Oznacza to, że liczne ustawy w sposób nieunikniony posiadają brzmienie, które w mniejszym lub większym stopniu jest niejasne, a ich wykładnia i stosowanie zależne są od praktyki. W konsekwencji w każdym systemie prawnym, niezależnie od tego jak jasno sformułowany jest przepis prawny, także przepis prawa karnego, istnieje nieunikniony element wykładni sądowej. Zawsze będzie istniała potrzeba wyjaśnienia kwestii budzących wątpliwości i dostosowania do zmieniających się okoliczności. O ile bowiem pewność jest bardzo pożądana, o tyle może ona prowadzić do nadmiernego formalizmu, a ustawa powinna być w stanie dostosować się do zmieniających się okoliczności. <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>Przewidywalność<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00AB" ID="QE0087"/> ustawy nie wyklucza konieczności zasięgnięcia porady przez zainteresowaną osobę w celu dokonania oceny, jakie konsekwencje wynikają w danym przypadku z konkretnego działania<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20140715">15 lipca 2014 r.</DATE>, Ashlarba przeciwko Gruzji (CE:ECHR:2014:0715JUD004555408, § 34).</P></NOTE>. Ponadto <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>wymagany poziom precyzji ustawodawstwa krajowego – który w żadnym wypadku nie może oznaczać, że należy przewidzieć każdą ewentualność – zależy w znacznym stopniu od treści danego aktu, dziedziny, którą ma on obejmować, oraz statusu tych, do których jest skierowany<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20090115">15 stycznia 2009 r.</DATE>, Association of Citizens Radko &amp; Paunkovski przeciwko byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (CE:ECHR:2009:0115JUD007465101, § 54).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0089" REF.END="QE0089"/>nie może być interpretowana jako zakazująca stopniowego uszczegóławiania zasad odpowiedzialności karnej w drodze wykładni sądowej, pod warunkiem że jej wynik daje się racjonalnie przewidzieć<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170328">28 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rosneft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:236">EU:C:2017:236</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0167">167</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Z przytoczonego powyżej orzecznictwa wynika, że zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar wymaga, aby: (i) ustawa jasno określała czyny zabronione i kary, którymi są one zagrożone; (ii) ustawa była dostępna i przewidywalna; (iii) okoliczność, że niektóre przepisy wymagają wykładni sądowej, nie skutkowała automatycznie tym, że wymogi te nie są spełnione (w tym w sprawach karnych); (iv) wymagany stopień precyzji przepisów krajowych zależał w dużym stopniu od charakteru i kontekstu takiego ustawodawstwa; (v) z powyższego wynikało, że o ile na przykład charakter przepisów konstytucyjnych może uzasadnić niższy stopień precyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="19990520">20 maja 1999 r.</DATE>, Rekvényi przeciwko Węgrom (CE:ECHR:1999:0520JUD002539094, § 34).</P></NOTE>, o tyle prawo karne, które często przewiduje surowe kary pozbawienia wolności, wymaga wyższego stopnia precyzji; (vi) dopuszczalne było stopniowe wyjaśnianie zasad odpowiedzialności karnej za pomocą wykładni w orzecznictwie, pod warunkiem że wykładnie te są racjonalnie przewidywalne; (vii) dana osoba miała jednak możliwość dokonania oceny (po zasięgnięciu porady prawnej w rozsądnym w tych okolicznościach stopniu) skutków, jakie dane działanie może spowodować, oraz tego, jakie działania lub zaniechania grożą pociągnięciem jej do odpowiedzialności karnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Moim zdaniem ta ostatnia propozycja rozciąga się również na ocenę zakresu odpowiedzialności karnej danej osoby, a w szczególności istnienia okoliczności obciążających, które mogą spowodować orzeczenie surowszych kar, a także na wymiar tych kar.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Do sądu krajowego należy upewnienie się, czy opisana przez niego sytuacja, w której pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0090" REF.END="QE0090"/>znacznych ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/> nie jest zdefiniowane w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, lecz jest każdorazowo interpretowane przez sądy, pozwala jednostce na ustalenie, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem jej do odpowiedzialności karnej, oraz zakresu tej odpowiedzialności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Hierarchia, powiązania i interakcja pomiędzy poszczególnymi instancjami sądowymi są określone przez porządek prawny każdego państwa członkowskiego. W tym kontekście, z pewną dozą ostrożności, zaproponuję następujące uwagi ogólne jako wytyczne dla sądu odsyłającego w ramach prowadzonego przez niego postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Z informacji przedstawionych Trybunałowi przez sąd odsyłający wynika, że w krajowym orzecznictwie dotyczącym okresu od 1997 r. (czyli przed przyjęciem decyzji ramowej i ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) do 2012 r. stosowano kryterium ilościowe w celu określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0091" REF.END="QE0091"/>znacznych ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/>, związane z liczbą osób, u których dana ilość narkotyków wywołuje jednorazowe odurzenie. Jednakże zdaniem sądu odsyłającego stosowana liczba odniesienia jest zmienna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Liczby przytoczone przez Trybunałem mieściły się w przedziale od <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0092" REF.END="QE0092"/>przynajmniej kilkudziesięciu osób<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/>, do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0093" REF.END="QE0093"/>kilkuset osób<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0094" REF.END="QE0094"/>kilkudziesięciu tysięcy<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/>, czy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0095" REF.END="QE0095"/>2000 porcji<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/>.</P></NOTE>. Sądy krajowe uzupełniają te zasady dalszymi kryteriami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Na przykład ilość narkotyków, która może zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych, lub ustalenie, czy w ogóle możliwe jest zażycie znalezionej ilości narkotyku oraz czy, biorąc pod uwagę rodzaj narkotyku, może ona prowadzić do odurzenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Rząd polski podkreślił rolę sądów najwyższych w zapewnieniu jednolitego stosowania prawa karnego. Zwrócił uwagę Trybunału na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego (w latach 2006–2018) dotyczące określania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0096" REF.END="QE0096"/>znacznych ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/> poprzez odniesienie do jednego kryterium ilościowego: ilości, która zaspakaja jednorazowo potrzeby co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych. Ponadto odwołał się on także do pewnych dodatkowych lub pomocniczych kryteriów, takich jak masa produktu, jego rodzaj (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0097" REF.END="QE0097"/>miękkie<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0098" REF.END="QE0098"/>twarde<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/>) i czy był on<?PAGE NO="15"?> przeznaczony do handlu, czy do użytku własnego. Sąd Najwyższy w swoim orzeczeniu z dnia <DATE ISO="20090923">23 września 2009 r.</DATE> wskazał również, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0099" REF.END="QE0099"/>[p]róba stworzenia przez Sąd Najwyższy quasi definicji legalnej [tego pojęcia] byłaby nieuprawnionym przejmowaniem prerogatyw ustawodawcy<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/> oraz że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0100" REF.END="QE0100"/>żaden wzorzec stworzony przez Sąd Najwyższy nie jest w stanie objąć tych wszystkich przypadków, które mogą w przyszłości zaistnieć przy obecnym postępie technologicznym (i wytworzenia nowych, jeszcze groźniejszych dla życia i zdrowia człowieka narkotyków syntetycznych, zdatnych wywołać zamierzony skutek przy coraz mniejszych wagowo ilościach […])<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Stopniowy rozwój prawa karnego poprzez orzecznictwo sądowe jest dobrze zakorzenioną i niezbędną częścią europejskiej tradycji prawnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20131021">21 października 2013 r.</DATE>, Del Río Prada przeciwko Hiszpanii (CE:ECHR:2013:1021JUD004275009, § 93).</P></NOTE>. Jest tak w szczególności wtedy, gdy należy ocenić okoliczności dotyczące substancji takich jak narkotyki. Charakter, odmiana, skutki i swoiste właściwości różnych rodzajów narkotyków utrudniają sformułowanie definicji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0101" REF.END="QE0101"/>dużych ilości<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/> tych substancji, która posługiwałaby się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0102" REF.END="QE0102"/>jednym rozmiarem<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/> w odniesieniu do wszystkich narkotyków. Jak orzekł Trybunał w Strasburgu, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0103" REF.END="QE0103"/>konieczność uniknięcia nadmiernego formalizmu oraz dostosowania się do zmieniających się okoliczności oznacza, że brzmienie wielu ustaw w sposób nieunikniony, w mniejszym lub większym stopniu, jest niejasne. Wykładnia i stosowanie tych aktów prawnych zależą od praktyki<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="201D" ID="QE0103"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20040217">17 lutego 2004 r.</DATE>, Maestri przeciwko Włochom (CE:ECHR:2004:0217JUD003974898, § 26).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Niemniej jednak niezależnie od tego sytuacja, w której istniejące orzecznictwo sądów niższej instancji nie pozwala jednostce na ustalenie, czy posiadanie ilości narkotyków wystarczającej do wywołania jednorazowego odurzenia u kilkudziesięciu osób może prowadzić do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej za przestępstwo kwalifikowane, czy też aby przestępstwo to zostało orzeczone, konieczne jest posiadanie ilości narkotyków wystarczającej do odurzenia kilkuset (lub nawet kilku tysięcy) osób, nie spełnia moim zdaniem kryterium przewidywalności. Przekracza ona w mojej opinii poziom elastyczności, który jest niezbędny do uniknięcia nadmiernego formalizmu i do dostosowania się do zmieniających się okoliczności. Jeśli okoliczności faktyczne są takie, jak przedstawił je sąd odsyłający w postanowieniu odsyłającym, to zharmonizowane kryterium ustanowione zdaniem sądu odsyłającego w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie wydaje mi się właściwe do zagwarantowania racjonalnie przewidywalnego stosowania prawa karnego. Sąd Najwyższy wskazał również na swą niechęć do dokładniejszego zdefiniowania pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0104" REF.END="QE0104"/>znacznych ilości środków odurzających<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="201D" ID="QE0104"/>, uznając to za uzurpowanie roli ustawodawcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz pkt 77 powyżej.</P></NOTE>. W tych okolicznościach nieskrępowana wykładnia przez sądy krajowe okoliczności obciążającej związanej z tym, co stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0105" REF.END="QE0105"/>znaczną ilość<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="201D" ID="QE0105"/> narkotyków, jest niezgodna z zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Z powyższego wywodzę, że wykładnia art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 w świetle zasad równości, niedyskryminacji i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar nie stoi na przeszkodzie sytuacji, w której pojęcie transponujące wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0106" REF.END="QE0106"/>duże ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="201D" ID="QE0106"/> do prawa krajowego nie zostało zdefiniowane przez ustawodawstwo, lecz jest wyjaśniane za pomocą wykładni w orzecznictwie. Jednakże wykładnia ta powinna umożliwić zainteresowanemu przeprowadzenie oceny istnienia i zakresu jego odpowiedzialności karnej w przypadku stwierdzenia u niego posiadania pewnej ilości narkotyków. Każdorazowa wykładnia tego pojęcia przez sądy krajowe na podstawie kryterium, które nie zapewnia w rozsądnym stopniu przewidywalności i pewności, jest niezgodna z zapisaną w art. 49 karty zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce w jego krajowym porządku prawnym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="16"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Sąd Rejonowy w Słupsku – XIV Wydział Karny (Polska) odpowiedział następująco:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 2 ust. 2 oraz art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757/WSiSW z dnia <DATE ISO="20041025">25 października 2004 r.</DATE> ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami nie stoją na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie rozszerzyły odpowiedzialność karną za kwalifikowane przestępstwo związane z posiadaniem dużych ilości narkotyków do celów handlowych, jak zdefiniowano poniżej, na posiadanie narkotyków nieobjęte zakresem przestępstw wymienionych w tej decyzji ramowej.</P></ITEM><ITEM><P>Wykładnia art. 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej 2004/757 w świetle zasad równości, niedyskryminacji i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar nie stoi na przeszkodzie sytuacji, w której pojęcie transponujące wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0107" REF.END="QE0107"/>duże ilości narkotyków<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="201D" ID="QE0107"/> do prawa krajowego nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, lecz jest wyjaśniane za pomocą wykładni w orzecznictwie. Jednakże wykładnia ta powinna umożliwić zainteresowanemu przeprowadzenie oceny istnienia i zakresu jego odpowiedzialności karnej w przypadku stwierdzenia u niego posiadania pewnej ilości narkotyków. Każdorazowa wykładnia tego pojęcia przez sądy krajowe na podstawie kryterium, które nie zapewnia w rozsądnym stopniu przewidywalności i pewności, jest niezgodna z zapisaną w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce w jego krajowym porządku prawnym.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>