Verzoekster voert in hoofdzaak aan, dat de juiste feiten waarop de integratiecommissie zich in werkelijkheid baseerde, niet op zodanige wijze te harer kennis werden gebracht, dat zij in staat was zich daarover te verantwoorden. Het integratierapport berustte op persoonlijke en zuiver subjectieve beoordelingen van haar meerderen, zonder dat daarin nauwkeurig de feiten werden vermeld welke uiteindelijk voor het advies van de commissie beslissend zijn gebleken. In feite, aldus verzoekster, betrof het hier een disciplinaire of quasi-disciplinaire procedure, welke met de daartoe gebruikelijke waarborgen omringd had behoren te zijn, d.w.z. voorafgaande mededeling en de mogelijkheid verweer te voeren, met name door het bijbrengen van tegenbewijs; er werd geen mededeling gedaan van de processenverbaal der eerste zittingen welke voorafgingen aan de zitting waarin het definitieve advies werd uitgebracht.

Evenals in de gedingen waarvan wij zoëven spraken, tracht verzoekster het karakter van disciplinaire procedure toe te kennen aan een procedure die niet van zodanige aard is en ook niet mag zijn. Het betreft hier — wij herhalen het eens te meer — een algemene waardering van het gedrag van de betrokkene met het doel tot een waarde-oordeel te geraken nopens zijn geschiktheid tot de definitieve uitoefening van de met zijn hiërarchische indeling overeenkomende functies. Het spreekt evenwel vanzelf, dat disciplinaire overtredingen — hetzij door de ernst, hetzij door de frequentie daarvan — een belangrijk element voor de waardering van het gedrag vormen, ook al werden zij niet afzonderlijk bestraft. Nodig is het slechts, dat wij ons van de materiële juistheid der aan de beoordeling ten grondslag gelegde feiten overtuigen (hetgeen tot de behandeling der tweede grief behoort) en onderzoeken of de commissie over deze feiten voldoende was ingelicht om het oordeel der hoofden van dienst te kunnen controleren. Gelijk U bekend, is het gebruikelijk aan de betrokkene het integratierapport alsmede zijn persoonsdossier toe te zenden met verzoek om schriftelijke opmerkingen. In casu heeft de commissie bovendien zowel de hoofden van dienst als verzoekster gehoord, doch zonder hen met elkander te confronteren, hetgeen, gelijk Gij weet, naar onze mening bij een dergelijke procedure ook niet vereist is. Er kan geen twijfel aan bestaan, dat de commissie toen zij haar definitief advies uitbracht, met volledige kennis van zaken handelde.

Wat het haar medegedeelde dossier betreft — verzoekster heeft hiervan in de loop van dit geding ter griffie kennis kunnen nemen — geeft verzoekster niet nader aan in hoeverre het onvolledig zou zijn geweest. Indien zij hiermede bedoelt, dat het niets bevat aangaande de haar verweten tekortkomingen, dan ligt daarin niets abnormaals, daar zij slechts mondelinge waarschuwingen ontving, welke uiteraard in haar dossier niet tot uitdrukking mochten worden gebracht. Voor zover zij op de processen-verbaal van de zittingen der commissie zou doelen, deze behoorden niet tot haar dossier als arbeidscontractante, daar zij op de integratieprocedure betrekking hebben. Voorts zij er op gewezen, dat de commissie weliswaar aan verzoekster geen kennis heeft gegeven van de processen-verbaal der zittingen waarin bepaalde ambtenaren werden gehoord, doch dat zij verzoekster wèl telkens mededeling heeft gedaan van de te haren aanzien door die ambtenaren afgelegde verklaringen, met verzoek zich daarover uit te spreken.

Wij achten de eerste grief derhalve ongegrond.