Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Δικαστήριο:

Το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κααού, ζητεί από το Δικαστήριο:

Η παρεμβαίνουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

Στην προσφυγή τους, οι προσφεύγοντες προβάλλουν ένα μοναδικό λόγο που αφορά α) την παράβαση του Κανονισμού, και ειδικότερα των άρθρων 25, δεύτερη παράγραφος, και 73, 6) την παράβαση των κοινών κανόνων και ειδικότερα του άρθρου 3, δεύτερη παράγραφος, και γ) την παραβίαση γενικών κανόνων και αρχών του δικαίου, συγκεκριμένα της αρχής ότι κάθε διοικητική πράξη πρέπει να φέρει νόμιμες αιτιολογίες, δηλαδή λυσιτελείς και απαλλαγμένες από νομική και/ή πραγματική πλάνη.

Προς υποστήριξη του λόγου αυτού, οι προσφεύγοντες παρατηρούν καταρχάς ότι οι κοινοί κανόνες θεωρούν ρητά στο άρθρο 3, δεύτερη παράγραφος, ως επαγγελματική νόσο την επιδείνωση προϋπάρχουσας νόσου, εφόσον η επιδείνωση αυτή προκαλείται κατά την άσκηση ή επ' ευκαιρία καθηκόντων στην υπηρεσία των Κοινοτήτων. Στη συνέχεια παρατηρούν ότι η γνωμάτευση της 17ης Σεπτεμβρίου 1981 της ιατρικής επιτροπής, στην οποία στηρίζονται οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, κατέληγε στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον οι συνθήκες και ο ρυθμός εργασίας του Seingry συνιστούσαν παράγοντα επιδείνωσης της νόσου της στεφανιαίας που ήταν μοιραία γι' αυτόν. Το πόρισμα εντούτοις της ιατρικής επιτροπής ήταν ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν επρόκειτο για επαγγελματική νόσο υπό τη στενή έννοια. Κατά τους προσφεύγοντες, κακώς η Επιτροπή έδωσε περιορισμένο περιεχόμενο στην έννοια της επαγγελματικής νόσου και έτσι της διέφυγε ότι στο πλαίσιο των κοινών κανόνων, η έννοια αυτή έχει αντίθετα ευρύ περιεχόμενο, διότι περιλαμβάνει επίσης την επιδείνωση προϋπάρχουσας ασθένειας.

Για τους λόγους αυτούς, οι προσφεύγοντες θεωρούν ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είτε έδωσαν εσφαλμένη ερμηνεία στα πορίσματα της έκθεσης της ιατρικής επιτροπής, είτε παρέβησαν τη διάταξη του άρθρου 3, δεύτερη παράγραφος, της κοινής ρύθμισης. Υποστηρίζουν επικουρικώς ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν είναι αιτιολογημένες όπως ορίζει το άρθρο 25, δεύτερη παράγραφος, του Κανονισμού. Επί του σημείου αυτού, οι προσφεύγοντες αναφέρουν ότι επικρατεί αβεβαιότητα για την αιτιολογική σκέψη στην οποία στηρίζονται οι αποφάσεις. Από τις αιτιολογικές σκέψεις των προσβαλλόμενων αποφάσεων δεν προκύπτει σαφώς ποια ήταν η στάση του Συμβουλίου. Πράγματι, δεν είναι αρκετά σαφές αν το Συμβούλιο δεν αναγνωρίζει τις συνθήκες και το ρυθμό εργασίας του Seingry ως παράγοντα επιδείνωσης της νόσου που ήταν μοιραία γι' αυτόν ή αντίθετα ότι το Συμβούλιο δεν δέχεται ότι η επιδείνωση προϋπάρχουσας νόσου μπορεί να είναι επαγγελματική νόσος υπό την έννοια της κοινής ρύθμισης.

Το Συμοούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Kaêov, τονίζει καταρχάς ότι το ζήτημα που αφορά τους λόγους ή την επιδείνωση μιας νόσου, εμπίπτει προφανώς στον ιατρικό τομέα. Προσθέτει ότι ο ιατρός Simons, τον οποίο διόρισε το κοινοτικό όργανο, βεβαίωσε ότι το έμφραγμα δεν αναγνωρίζεται ως επαγγελματική νόσος. Το Συμβούλιο παρατηρεί στη συνέχεια ότι η ιατρική επιτροπή δεν γνωμάτευσε, όπως φαίνεται να υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, ότι οι συνθήκες και ο ρυθμός εργασίας του Seingry είχαν αποτε- λέσει παράγοντα που επιδείνωσε προϋπάρχουσα νόσο, διότι η επιτροπή δέχτηκε μόνο ότι η ιδιαίτερα ταραγμένη επαγγελματική ζωή... ήταν Ίοως παράγοντας επιδείνωσης. Κατά το Συμβούλιο, η δήλωση αυτή απλώς αντιμετωπίζει τη δυνατότητα ο παράγοντας αυτός να ήταν ένας από τους λόγους της νόσου που ήταν μοιραία για τον Seingry. Πράγματι, δεν υπάρχει βέβαια αντίρρηση ότι μια έντονη ζωή γραφείου συνιστά επικίνδυνο παράγοντα, είναι όμως γεγονός ότι οι κίνδυνοι αυτοί επαυξήθηκαν από τον τρόπο ζωής και από το χαρακτήρα του ενδιαφερόμενου. Ως προς το σημείο αυτό, η ιατρική επιτροπή διαπίστωσε ότι πολλοί άλλοι παράγοντες, και συγκεκριμένα το υπερβολικό κάπνισμα, προκάλεσαν την ασθένεια του Seingry. Τα στοιχεία αυτά δεν συνιστούν επαρκή απόδειξη ότι η νόσος του Seingry ή η επιδείνωση της επήλθε κατά την άσκηση ή επ' ευκαιρία των καθηκόντων του στο Συμβούλιο.

Κατά το Συμβούλιο, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να επιτρέπει την υπόθεση ότι η ιατρική επιτροπή παρέβη με εμφανή τρόπο τη διάταξη του άρθρου 3, δεύτερη παράγραφος, των κοινών κανόνων. Δεν υπάρχει παράβαση ούτε του άρθρου 25, δεύτερη παράγραφος, του Κανονισμού. Το Συμβούλιο θεωρεί ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, και συγκεκριμένα η απόφαση της 14ης Μαΐου 1982, είναι σαφείς και επαρκώς αιτιολογημένες παραπέμποντας στις συνημμένες ιατρικές εκθέσεις.

Στην απάντηση τους οι προσφεύγοντες παρατηρούν ότι κι αν ακόμη τα θέματα που αφορούν την προέλευση μιας νόσου ή της επιδείνωσης της είναι ιατρικά ζητήματα, τα θέματα σχετικά με την έννοια της επαγγελματικής νόσου και την ορθή ερμηνεία των πορισμάτων της ιατρικής επιτροπής αποτελούν νομικά ζητήματα. Επί του σημείου αυτού υποστηρίζουν πάλι ότι η ιατρική επιτροπή στηρίχθηκε σε πολύ περιορισμένο περιεχόμενο της έννοιας επαγγελματική νόσος. Αφού πρώτα η Επιτροπή έκρινε ότι οι συνθήκες και ο ρυθμός εργασίας του Seingry επιδείνωσαν τη στεφανιαία του, κακώς έκρινε κατά την εφαρμογή του νόμου ότι η επιδείνωση προϋπάρχουσας ασθένειας δεν συνιστούσε επαγγελματική νόσο. Κατά τους προσφεύγοντες, δεν έχει σημασία ότι η παθογένεια της στεφανιαίας οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και ότι πράγματι πολλοί παράγοντες συνέτρεχαν στην περίπτωση του Seingry, διότι η διαπίστωση αυτή δεν αποκλείει ότι η ταραγμένη επαγγελματική ζωή του Seingry αποτέλεσε παράγοντα επι-όείνωσης.

Στην ανταπάντηση του το Συμβούλιο δέχεται ότι η έννοια επαγγελματική νόσος είναι νομική έννοια. Για να μπορεί όμως να γίνει λόγος για επαγγελματική νόσο πρέπει όχι μόνο να έχει επέλθει κατά την άσκηση ή επ'ευκαιρία της άσκησης των καθηκόντων στην υπηρεσία του κοινοτικού οργάνου, αλλά να έχει αποδειχθεί επίσης ότι η άσκηση των καθηκόντων αυτών αποτέλεσε την αιτία της πρόκλησης της ασθένειας ή της επιδείνωσης προϋπάρχουσας ασθένειας. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι η επαγγελματική ζωή του Seingry αποτέλεσε πράγματι επιβαρυντικό παράγοντα της στεφανιαίας. Συνεπώς, το καθού διατηρεί την άποψη ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις στηρίζονται σε ορθό συλλογισμό.

Με το δικόγραφο της παρέμβασης η παρεμβαίνουσα επικαλείται εν μέρει τα ίδια επιχειρήματα με αυτά που προβάλλει το καθού. Επιπλέον παρατηρεί ότι το Δικαστήριο στην απόφαση του της 12ης Ιανουαρίου 1983 (Κ. κατά Επιτροπής, 257/81, Συλλογή σ. 1) καθόρισε ακρβώς τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μια νόσος ή επιδείνωση προϋπάρχουσας νόσου που δεν περιλαμβάνεται στον ευρωπαϊκό κατάλογο μπορεί να θεωρηθεί ως επαγγελματική νόσος. Στην απόφαση αυτή το Δικαστήριο δέχτηκε μεταξύ άλλων ότι πρέπει να υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι η παθολογική κατάσταση του προσφεύγοντος έχει αρκετά άμεση σχέση με ειδικό και τυπικό κίνδυνο συνυφασμένο με τα καθήκοντα που έχει ασκήσει ο προσφεύγων. Η παρεμβαίνουσα αναφέρεται στη συνέχεια στη σύσταση 66/462, που εξέδωσε η Επιτροπή στις 26 Ιουλίου 1966 (JO αριθ. 147, σ. 2696), η οποία όρισε ως επαγγελματικές νόσους που δεν περιλαμβάνονται στον ευρωπαϊκό κατάλογο τις νόσους των οποίων ο κίνδυνος είναι συνυφασμένος με την επαγγελματική δραστηριότητα και στον οποίο ορισμένοι εργαζόμενοι εκτίθενται σε βαθμό υψηλότερο από το σύνολο του πληθυσμού. Τέλος, η παρεμβαίνουσα αναφέρει τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Roemer στην υπόθεση 29/71 (απόφαση της 15ης Ιουλίου 1972, Vellozzi κατά Επιτροπής, Recueil σ. 513) μπορεί να γίνεται λόγος για επαγγελματικές νόσους... όταν αποδεικνύεται ότι η άσκηση των καθηκόντων συνιστά την ουσιώδη ή την επικρατέστερη αιτία της εμφάνισης της νόσου ή της επιδείνωσης προϋπάρχουσας νόσου. Κατά την παρεμβαίνουσα, από την προαναφερόμενη παραπομπή προκύπτει ότι το Συμβούλιο ορθώς δεν αναγνώρισε τη νόσο του Seingry ως επαγγελματική.

Από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο προκύπτει ότι η διοίκηση του Συμβουλίου ζήτησε από την ιατρική επιτροπή να αποφανθεί επί του ζητήματος αν η νόσος η οποία προκάλεσε το θάνατο του René Seingry πρέπει να θεωρηθεί ως επαγγελματική.

Όσον αφορά το ζήτημα αν σε άλλες περιπτώσεις για την αναγνώριση πλήρους ή μερικής αναπηρίας μονίμου ή λοιπού υπαλλήλου των Κοινοτήτων έχει κριθεί μια καρδιακή πάθηση ως επαγγελματική, το Συμβούλιο έδωσε αρνητική απάντηση. Επιπλέον, το Συμβούλιο παρατηρεί ότι ο ιατρός - σύμβουλος του κοινοτικού αυτού οργάνου δεν έκανε ποτέ συστάσεις για την επαγγελματική δραστηριότητα του Seingry κατά τις ετήσιες ιατρικές εξετάσεις του.

Οι διάδικοι αγόρευσαν στη συνεδρίαση της 6ης Οκτωβρίου 1983.

Η γενική εισαγγελέας ανέπτυξε τις προτάσεις της στη συνεδρίαση της 24ης Νοεμβρίου 1983.