Verzoekers concluderen dat het den Hove behage:

De Raad van de Europese Gemeenschappen, verweerder, concludeert dat het den Hove behage:

De gevoegde partij concludeert dat het den Hove behage:

In hun verzoekschrift bedienen verzoekers zich van één enkel middel, schending inhoudende van a) het Statuut, en wel met name de artikelen 25, tweede alinea, en 73 van het Statuut; b) de gemeenschappelijke regeling, en wel met name artikel 3, tweede lid, van die regeling; c) de algemene rechtsregelen en rechtsbeginselen, en wel met name het beginsel dat een rechtens geoorloofde redengeving van een bestuurshandeling verlangt in die zin dat die redengeving terzake dienende moet zijn, en niet rechtens en/of feitelijk onjuist.

Tot staving van dit middel merken verzoekers allereerst op dat volgens artikel 3, tweede lid, van de gemeenschappelijke regeling eveneens als beroepsziekte is te beschouwen de in of bij de uitoefening van werkzaamheden in dienst van de Gemeenschappen ontstane verergering van een reeds bestaande ziekte. Zij verwijzen er vervolgens op dat in het rapport van de medische commissie d.d. 17 september 1981, waarop de bestreden besluiten berusten, tenminste werd geconcludeerd dat Seingry's arbeidsomstandigheden en arbeidsritme een factor zijn geweest welke de ziekte van de corona die hem noodlottig werd, hebben verergerd. De medische commissie zou evenwel tot de slotsom zijn gekomen dat er in casu niet van een beroepsziekte in de eigenlijke zin des woords kon worden gesproken. Volgens verzoekers heeft de commissie de term beroepsziekte ten onrechte restrictief verstaan en er aldus aan voorbijgezien dat er aan dit begrip, in het kader van de gemeenschappelijke regeling, juist een ruim toepassingsgebied moet worden toegekend, omdat ook de verergering van een reeds bestaande ziekte eronder valt.

Op grond van één en ander zijn verzoekers van mening dat in de aangevochten besluiten hetzij de conclusies van het rapport der medische commissie onjuist zijn geïnterpreteerd, hetzij artikel 3, tweede lid, van de gemeenschappelijke regeling is miskend. Subsidiair betogen zij dat de bestreden besluiten niet naar de eis van artikel 25, tweede alinea, van het Statuut met redenen zijn omkleed, in welk verband zij erop wijzen dat er met betrekking tot de eigenlijke reden onzekerheid is blijven bestaan. Uit bedoelde redengeving blijkt niet duidelijk van het door de Raad ingenomen standpunt: het wordt niet helemaal duidelijk of de Raad zijn arbeidsvoorwaarden en arbeidsritme niet erkent als een factor welke de ziekte die hem noodlottig is geworden heeft verergerd, dan wel of de Raad ontkent dat de verergering van een reeds bestaande ziekte een beroepsziekte in de zin van de gemeenschappelijke regeling kan zijn.

De Raad van de Europese Gemeenschappen, verweerder, betoogt allereerst dat de oorsprong van een ziekte c.q. haar verergering, kennelijk een medische kwestie is. En de door de instelling aangewezen arts Simons heeft bevestigd dat het infarct niet als beroepsziekte is erkend. Voorts heeft de medische commissie niet, zoals verzoekers schijnen te suggereren, geconcludeerd dat Seingry's arbeidsomstandigheden en arbeidsritme inderdaad een factor zijn geweest welke een reeds bestaande ziekte heeft verzwaard; de commissie heeft slechts uitgesproken dat het bijzonder bewogen beroepsleven ... een factor kan zijn geweest die de ziekte van de kransslagader heeft verergerd. Volgens de Raad houdt zulk een vaststelling slechts in dat die factor mogelijkerwijs een der oorzaken is geweest van de ziekte welke hem noodlottig werd. Een inspannend kantoorleven moge onmiskenbaar een risicoverhogende factor zijn, zulke risico's worden stellig door betrokkene's levenswijze en karakter verhoogd. En de medische commissie heeft vastgesteld dat de oorsprong van Seingry's ziekte in een aantal factoren, onder meer overmatig tabaksgebruik, is te zoeken. Dat zijn ziekte of wel de verergering van de ziekte in of bij de uitoefening van zijn werkzaamheden in dienst van de Raad zou zijn gelegen, is dan ook niet voldoende vastgesteld.

Volgens de Raad wettigt niets de gedachte dat de medische commissie artikel 3, tweede lid, van de gemeenschappelijke regeling kennelijk heeft miskend. Evenmin is er sprake van schending van artikel 25, tweede alinea, van het Statuut. De Raad acht de bestreden besluiten, en wel met name het besluit van 14 mei 1982, in verband met de erbij gevoegde medische rapporten, duidelijk en genoegzaam met redenen omkleed.

In hun conclusie van repliek merken verzoekers op, dat de oorsprong van een ziekte c.q. haar verergering weliswaar een medische kwestie is, maar dat vragen betreffende de term beroepsziekte of de aan de conclusies van de medische commissie te geven uitlegging rechtsvragen zijn. Zij wijzen er nogmaals op dat de medische commissie van een te restrictieve opvatting van de term beroepsziekte is uitgegaan. Na te hebben vastgesteld dat Seingry's arbeidsvoorwaarden en arbeidsritme de ziekte van de kransslagader hebben verergerd, heeft de commissie het er, wat het toepasselijke recht betreft, ten onrechte voor gehouden dat de verergering van een bestaande ziekte niet als een beroepsziekte is te beschouwen. Het doet volgens verzoekers weinig terzake dat de pathogenie van ziekte van de kransslagader uit verschillende factoren resulteert, en dat er bij Seingry ook meerdere factoren zijn opgetreden, immers zulks sluit niet uit dat Seingry's bewogen beroepsleven een verergerende factor is geweest.

In zijn conclusie van dupliek erkent de Raad dat beroepsziekte een juridische term is. Van een beroepsziekte kan evenwel slechts worden gesproken wanneer niet alleen de ziekte in of bij de uitoefening van werkzaamheden in dienst van de instelling is ontstaan, maar ook is vastgesteld dat die uitoefening van werkzaamheden de oorzaak is van het intreden der ziekte, c.q. van de verergering van een bestaande ziekte is geweest. In casu is niet voldoende komen vast te staan dat Seingry's beroepsleven werkelijk een factor is geweest welke de ziekte van de hartslagader heeft verergerd. Verweerder blijft dan ook van mening dat er aan de bestreden besluiten een deugdelijke redenering ten grondslag ligt.

In haar schriftuur bedient de gevoegde partij zich ten dele van de argumenten die reeds door verweerder werden voorgedragen. Zij wijst er voorts op dat het Hof in het arrest, op 12 januari 1983 gewezen in zaak 257/81 (K./Commissie, Jurispr. blz. 1), heeft uitgemaakt op welke voorwaarden een ziekte c.q. verergering van een tevoren bestaande ziekte die op de Europese lijst niet voorkomt, als een beroepsziekte kan worden beschouwd. Naar het Hof in dit arrest uitsprak, moet genoegzaam zijn gebleken dat er een voldoende nauw verband bestaat tussen verzoekers pathologische toestand en een aan de door verzoeker verrichte werkzaamheden inherent, specifiek en kenmerkend risico. De gevoegde partij verwijst voorts naar de op 26 juli 1976 door de Commissie vastgestelde aanbeveling nr. 66/462 (PB L 147 van 1966, blz. 2696), waarin de niet op de Europese lijst vermelde beroepsziekten zijn omschreven als ziekten aan het risico waarvan [betrokkene] ... uit hoofde van zijn beroep meer was blootgesteld dan de rest van de bevolking. Tenslotte herinnert de gevoegde partij aan de conclusie, door de advocaat-generaal Roemer genomen in de zaak 29/71 (Vel-lozzi/Commissie, arrest van 15. 7. 1972, Jurispr. blz. 513), volgens welke beroepsziekten ... ziekten [zijn] die tijdens en tengevolge van de vervulling van de ambstaak optreden, terwijl bovendien vaststaat dat het vervullen van de dienst de voornaamste of hoofdoorzaak van het bestaan van de ziekte of van de verergering van een bestaande ziekte is geweest. Volgens de gevoegde partij blijkt uit deze citaten dat de Raad terecht Seingry's ziekte niet als beroepsziekte heeft willen erkennen.

Blijkens de aan het Hof overgelegde stukken heeft's Raads administratie de medische commissie verzocht zich uit te spreken over de vraag of de ziekte die tot het overlijden van Seingry heeft geleid, geacht kan worden in de uitoefening van het beroep te zijn ontstaan.

De vraag of men, ter vaststelling van algehele of gedeeltelijke invaliditeit van een ambtenaar of personeelslid van de Gemeenschappen, in andere gevallen heeft erkend dat de oorzaak van een hartaandoening in de uitoefening van het beroep was gelegen, is door de Raad ontkennend beantwoord. De Raad wijst er voorts op dat de raadgevend arts van de instelling bij zijn jaarlijks consult nimmer aanbevelingen, Seingry's beroepsuitoefeningen betreffende, heeft gedaan.

De zaak is ter terechtzitting van 6 oktober 1983 door partijen bepleit.

De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting van 24 november 1983 zijn conclusie genomen.