klub zuryski, czyli pierwszy etap porozumienia obejmującego cały kontynent europejski. Porozumienie to obowiązywało od dnia 1 stycznia 1984 r. do dnia 9 stycznia 1996 r. i dotyczyło ustalania kwot dla poszczególnych krajów (Niemiec, Hiszpanii, Francji, Włoch, Austrii i krajów Beneluksu), podziału klientów, ustalania cen i wymianie szczególnie chronionych informacji handlowych. Uczestniczyły w nim spółki Tréfileurope, Nedri, WDI, DWK i Redaelli, która z kolei reprezentowała szereg przedsiębiorstw włoskich, co najmniej począwszy od 1993 r. i od 1995 r.; następnie w 1992 r. dołączyła od nich Emesa, a w 1993 r. Tycsa;

Plan, w który wpisały się spółki DWK, WDI, Tréfileurope, Tycsa, Emesa, Fundia, Austria Draht, Redaelli, CB, ITC, Itas, SLM, Trame, Proderac, Fapricela, Socitrel, Galycas i Trefilerías Quijano (nie wszystkie jednocześnie), był opracowywany i wprowadzany w życie przez okres co najmniej osiemnastu lat w drodze systemu mających znamiona zmowy uzgodnień, wyspecjalizowanych porozumień oraz praktyk uzgodnionych. Ich jednolity i wspólny cel polegał na ograniczeniu konkurencji pomiędzy uczestnikami kartelu poprzez wykorzystanie do realizacji tego celu podobnych do siebie mechanizmów (zobacz sekcja 9.3.1). Nawet jeśli wykonywanie jednego uzgodnienia nastręczało problemów, pozostałe z nich działały normalnie (zaskarżona decyzja, motyw 612).

(474)W odniesieniu do SLM liczne informacje świadczą o tym, że wiedziała ona o istnieniu porozumienia włoskiego od dnia 18 grudnia 1995 r., kiedy to podjęto decyzję o poinformowaniu, między innymi, SLM o nowych cenach stosowanych w 1996 r. […]. Podobnie, podczas spotkania w dniu 17 grudnia 1996 r. […] została rozprowadzona tabela ukazująca przydział ton według klientów i wyznaczenie głównych dostawców dla niektórych klientów na rynku włoskim w 1997 r. Mimo tego, że kolumny dotyczące SLM pozostały niewypełnione, uwzględnienie w tabeli tego przedsiębiorstwa stanowi wskazówkę, że rozmowy między stronami miały miejsce lub były co najmniej przewidziane. Jej sytuacja była po raz kolejny przedmiotem dyskusji podczas spotkań, do których doszło w dniu 17 stycznia 1997 r. i w dniu 27 stycznia 1997 r. Pierwszy udowodniony przydział kwoty na rzecz SLM miał miejsce podczas spotkania w dniu 10 lutego 1997 r., którą to datę Komisja uważa w konsekwencji za początek uczestnictwa spółki SLM w uzgodnieniu włoskim. W istocie, odręczne notatki ITC […] zrobione podczas tego spotkania wskazują na listę ilości dostarczonych (lub do dostarczenia) niektórym klientom, między, z jednej strony, SLM, a z drugiej strony Redaelli, CB, Tycsa, ITC […]. Notatki ITC wskazują wyraźnie, że CB i ITC uzyskały informacje o sprzedaży dotyczące SLM od [przedstawiciela spółki SLM]. Przypadek SLM był również omawiany w dniu 7 kwietnia 1997 r. Ponadto istnieją konkretne dowody uczestnictwa SLM w ponad stu spotkaniach odnoszących się do rynku włoskiego między dniem 15 kwietnia 1997 r. i wrześniem 2002 r. Gdy spółka ta nie była na nich obecna, jej sytuacja była omawiana przez innych członków klubu Italia, co dowodzi jej aktywnego udziału i uczestnictwa w klubie Italia.(475)SLM sama potwierdza uczestnictwo w klubie Italia od końca 1999 r. do 2002 r. za pośrednictwem [dwóch przedstawicieli SLM] i przyznaje, że w 2001 r. kierownictwo przedsiębiorstwa również brało udział w kilku spotkaniach producentów europejskich, do których doszło w hotelu Villa Malpensa. Wreszcie SLM stwierdza również, że podczas spotkania w siedzibie Redaelli, mającego miejsce pod koniec 1998 r. lub na początku 1999 r., została zaproszona do udziału w okresowych spotkaniach dyskutowania limitów produkcyjnych. Początkowo odmówiła, lecz następnie postanowiła w nich uczestniczyć.(476)SLM podważa jednak wnioski wyciągnięte przez Komisję w odniesieniu do daty rozpoczęcia uczestnictwa w kartelu twierdząc, że brała udział w klubie Italia jedynie począwszy od końca 1999 r. Po pierwsze, SLM podnosi, że nie była obecna na spotkaniu w dniu 10 lutego 1997 r. Komisja zauważa jednak, że będące w jej posiadaniu dowody z dokumentów dotyczące spotkania w dniu 10 lutego 1997 r. (odręczne notatki ITC) opisują szczegółowy przydział kwot w odniesieniu do niektórych klientów, w szczególności na rzecz SLM. Jak zostało wyjaśnione powyżej, dane te zostały przekazane przez […] przedstawiciela SLM […], co oznacza, że spółka ta udzielała tych informacji przed spotkaniem. Jej podnoszona nieobecność na tym spotkaniu nie może zatem zostać uwzględniona.(477)Nawet jeśli w dniu 4 marca 1997 r. SLM wyraziła wątpliwości dotyczące jej przyszłej pozycji w kartelu, kontynuowała swój udział w jego spotkaniach w następnym miesiącu, to znaczy w spotkaniu w dniu 15 kwietnia 1997 r., w trakcie którego zostały ustalone ceny surowców oraz ceny sprzedaży w odniesieniu do Francji, Hiszpanii i Niemiec, a także odbywały się dyskusje na temat sprzedaży dokonywanej przez Redaelli na rzecz szeregu klientów, a także – na temat ofert złożonych klientom przez spółki SLM i CB. SLM w rzeczywistości w dalszym ciągu regularnie brała udział w spotkaniach klubu Italia i rozmawiała z innymi uczestnikami kartelu aż do dnia, w którym Komisja przeprowadziła kontrole. Wbrew temu, co twierdzi SLM, jej wątpliwości nie mogą być interpretowane jako przerwanie udziału w kartelu.(478)Chociaż zdaniem spółki Redaelli SLM nie należała porozumienia w sprawie podziału rynku włoskiego od jego początku, to ITC, Tréfileurope i CB potwierdzają uczestnictwo spółki SLM w zebraniach klubu Italia. Biorąc pod uwagę, że SLM od początku posiadała bieżące wiadomości na temat porozumienia włoskiego (jego członkowie podjęli decyzję o informowaniu SLM), Komisja na podstawie dowodów z dokumentów uważa […], że ciągły udział SLM rozpoczął się w dniu 10 lutego 1997 r., a zakończył w dniu 19 września 2002 r..

(649)Jeśli chodzi o SLM, to poza uczestnictwem w klubie Italia od dnia 10 lutego 1997 r. […], brała ona również udział w dyskusjach o ekspansji klubu Europa od dnia 11 września 2000 r. […]. SLM nie kwestionuje swej obecności podczas wspomnianego spotkania w dniu 11 września 2000 r. Jednakże nawet przed tą datą SLM wiedziała lub powinna była wiedzieć, że klub Italia, w którym uczestniczyła, jest integralną częścią systemu o szerszym zakresie oddziaływania, mającym również aspekt obejmujący cały kontynent europejski. Po pierwsze, Komisja posiada dowód, że SLM na wczesnym etapie jej uczestnictwa w klubie Italia napotkała na przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w innych klubach, takie jak DWK, Tréfileurope (uczestniczące w porozumieniu obejmującym cały kontynent europejski) i Tycsa (uczestniczyła w uzgodnieniu obejmującym cały kontynent europejski i klub España) i że prowadziła z nimi dyskusje na temat warunków mających zastosowanie do rynku europejskiego. Na przykład, w trakcie spotkania, do którego doszło w dniu 15 kwietnia 1997 r., przedsiębiorstwa te zajęły się kwestią cen w szeregu krajów europejskich (Francja, Hiszpania i Niemcy), jak również przywozem i wywozem […]. Następnie, w dniu 29 listopada 1999 r. […] SLM odbyła spotkanie ze spółkami Redaelli, Austria Draht, Tréfileurope, Tycsa i DWK, w trakcie którego omawiano nie tylko ceny stosowane w Hiszpanii i Portugalii przez dwa przedsiębiorstwa uczestniczące w klubie España, to znaczy Emesę i Fapricelę, ale również przez Addteka, największego klienta rynku skandynawskiego, na którym opierał się klub skandynawski […]. SLM również uczestniczyła w dyskusji na temat sytuacji i problemów związanych z rynkiem europejskim, do której doszło w dniu 18 stycznia 2000 r. (wraz ze spółkami Redaelli, ITC, CB Italia, Itas, AFT/Tréfileurope Italia, Nedri, Tycsa i Tréfileurope). W dniu 21 lutego 2000 r. SLM spotkała się ze spółkami Redaelli, ITC, Itas, Tréfileurope Italia, CB, Tréfileurope, DWK i Tycsa (z tą ostatnią przez telefon) i rozmawiała w szczególności o wielkości sprzedaży w Hiszpanii i podwyżce cen w Niemczech […]. Podczas spotkania, które odbyło się w dniu 13 marca 2000 r. między spółkami SLM, Redaelli, ITC, Itas, CB, Tréfileurope Italia, DWK, Tycsa i Trame, omawiana była sytuacja w Niderlandach i w Szwajcarii. W dniu 15 maja 2000 r. Tréfileurope w obecności SLM, ITC, Itas Tréfileurope Italia, CB, SLM, Trame i DWK oświadczyła, że oba kluby, Europa i Italia, znalazły się w kryzysie. Wreszcie, w dniu 12 czerwca 2000 r. SLM uczestniczyła w spotkaniu ze spółkami Redaelli, ITC, ITAS, Tréfileurope Italia CB, Trame, Tycsa i DWK, na którym poinformowano, że klub Europa skarży się na Tycsę […].(650)Zostało zatem wystarczająco udowodnione, iż co najmniej od dnia 29 listopada 1999 r. SLM wiedziała lub powinna była wiedzieć, że, uczestnicząc w klubie Italia, brała udział w bardziej ogólnym i obejmującym różne poziomy systemie, którego celem jest ustabilizowanie rynku stali sprężającej w celu uniknięcia obniżenia cen.

(863)SLM zaprzecza, że brała udział w kartelu, a w szczególności w klubie Italia do końca 1999 r. Jej uczestnictwo w klubie Italia począwszy od dnia 10 lutego 1997 r. zostało jednak jasno ustalone na podstawie dowodów z dokumentów i wielu oświadczeń zawartych we wnioskach o złagodzenie sankcji złożonych przez spółki ITC, Tréfileurope i CB […]. SLM twierdzi również, że, mimo jej udziału w niektórych spotkaniach klubu Italia, przyjęła ona agresywną politykę handlową, że nie zaakceptowała bezprawnego porozumienia, a gdy dzieliła się danymi z konkurentami, dane te, mimo że wiarygodne, nigdy nie były rzeczywiste i prawdziwe. W tym względzie wystarczy powtórzyć, iż wszelkie bezpośrednie lub pośrednie kontakty między konkurentami, których celem lub skutkiem jest wywieranie wpływu na rzeczywiste lub potencjalne zachowanie na rynku konkurenta lub ujawnianie konkurentowi, jakie zachowanie przedsiębiorstwo zdecydowało się lub przewiduje przyjąć na rynku, jest zabronione […]. Sam udział w spotkaniach w charakterze antykonkurencyjnym wystarcza zatem do powstania odpowiedzialności. Fakt, że SLM naruszyła porozumienia kartelu, ma znikome znaczenie. Oszustwo jest bowiem czynnikiem nierozłącznie związanym z każdym kartelem […]. Co więcej, SLM sama przyznaje, że celem jej uczestnictwa w spotkaniach było zwiększenie jej bazy klientów, a przynajmniej jej zachowanie.

(864)SLM zaprzecza ponadto temu, jakoby miała uczestniczyć w integracji włoskich producentów w ramach klubu Europa od dnia 11 września 2000 r. do dnia 19 września 2002 r. W tym względzie SLM twierdzi, że wzięła ona udział jedynie w dziewięciu z 51 spotkań klubu Europa na bardzo późnym etapie istnienia tego porozumienia i wyłącznie w wyniku nalegań innych producentów włoskich. SLM twierdzi również, że nie miała żadnego interesu w uczestnictwie w klubie Europa, gdyż nie dysponowała certyfikacjami wymaganymi dla większości krajów, które objęło naruszenie. Wreszcie, zdaniem SLM, jej udział w zebraniach klubu Europa był wynikiem niedbalstwa.(865)Komisja stwierdza, że tylko w okresie dwóch lat (od dnia 11 września 2000 r. do dnia 19 września 2002 r.) SLM wzięła udział w dziewięciu spotkaniach klubu Europa w regularnych odstępach czasu […]. Należy zauważyć, że oczekiwano ponadto obecności SLM na dwóch spotkaniach dodatkowych (w dniach 23 lipca 2001 r. i 25 lipca 2001 r.). W związku z tym jest bezsporne, że SLM jest regularnym uczestnikiem klubu Europa od początku fazy jego ekspansji. W tych okolicznościach nie mają żadnego znaczenia ani powody i interesy, dla których SLM uczestniczyła w spotkaniach kartelu, ani też fakt, iż skarżąca nie dysponowała certyfikacjami dla niektórych, a nawet większości krajów. Nawet jeśli SLM nie dysponowała certyfikacjami dla wszystkich krajów objętych kartelem, jej udział w spotkaniach może mieć wpływ na jej zachowania, a w szczególności na jej decyzje o wystąpieniu o certyfikat […]. W każdym razie klub Europa obejmował Włochy i kilka innych państw, w których SLM prowadziła sprzedaż, a zatem spółka ta z pewnością miała interes w tym, aby uczestniczyć w tych dyskusjach. Komisja powtarza, że domniemane niedbalstwo nie pozwala przedsiębiorstwu na uniknięcie odpowiedzialności za uczestnictwo w kartelu. Komisja stwierdza zatem, że SLM musi zostać pociągnięta do odpowiedzialności z tytułu uczestnictwa w klubie Europa w okresie od dnia 11 września 2000 r. do dnia 19 września 2002 r.(866)W każdym razie ustalono również, że, począwszy od dnia 10 lutego 1997 r., SLM uczestniczyła w klubie Italia […]. Należy zatem uznać SLM za odpowiedzialną z tytułu uczestnictwa w kartelu od dnia 10 lutego 1997 r. do dnia 19 września 2002 r..

(867)Od dnia 1 stycznia 1999 r. SLM jest w 100% kontrolowana przez spółkę Ori Martin SA (która w dniu 31 października 2001 r. przeniosła 2% na Ori Martin Lux SA).(868)Z powodu tego, że spółka SLM należała do Ori Martin w (prawie) 100%, w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 19 września 2002 r. Komisja uważa, że Ori Martin wywierała decydujący wpływ na SLM.(869)W odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów Ori Martin nie kwestionuje okoliczności faktycznych ustalonych przez Komisję, ale utrzymuje, że nie może ona zostać uznana za odpowiedzialną wspólnie i solidarnie z SLM. W szczególności twierdzi ona, że Komisja nie wykazała w sposób wymagany prawem, iż wywierała ona decydujący wpływ na SLM. Uważa ona, że takie domniemanie jest sprzeczne z zasadą odpowiedzialności osobistej i podnosi, że Komisja nie udowodniła bezpośredniego ani pośredniego udziału spółki Ori Martin w naruszeniu.(870)Z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż […] Komisja może przyjąć domniemanie, że spółki dominujące wywierają decydujący wpływ na należące do nich w całości spółki zależne. W przypadku zastosowanie takiego domniemania, spółka dominująca może je obalić poprzez przedstawienie dowodów na to, że jej spółka zależna decydowała w sposób niezależny o swoim zachowaniu na rynku. Jeśli spółka dominująca nie jest w stanie przedstawić wystarczających dowodów, potwierdza to domniemanie i daje wystarczające podstawy do przypisania jej odpowiedzialności.(871)Podnoszony brak bezpośredniego udziału spółki dominującej w zachowaniu antykonkurencyjnym i jej rzekomy brak świadomości nie mają znaczenia dla sprawy. Przeciwnie, przypisanie spółce dominującej odpowiedzialności za naruszenie popełnione przez jej spółkę zależną wynika z faktu, że oba te podmioty tworzą jedno przedsiębiorstwo do celów wspólnotowych reguł w dziedzinie konkurencji, a nie – z przeprowadzenia dowodu na udział spółki dominującej lub jej świadomości naruszenia.(872)Wreszcie, w odniesieniu do zasady odpowiedzialności osobistej Komisja stwierdza, że art. 101 [TFUE] jest skierowany do przedsiębiorstw, które mogą obejmować szereg podmiotów prawnych. W tych okolicznościach zasada osobistej odpowiedzialności nie zostaje naruszona, o ile różne podmioty prawne są pociągnięte do odpowiedzialności na podstawie okoliczności, które odnoszą się do ich roli i ich zachowania w ramach tego samego przedsiębiorstwa. W przypadku spółki dominującej odpowiedzialność powstaje ze względu na wykonywanie przez nią rzeczywistej kontroli polityki handlowej jej spółki zależnej, której dotyczą merytoryczne okoliczności faktyczne (zob. sekcja 13).(873)Ori Martin twierdzi ponadto, że nie wywierała decydującego wpływu na SLM, która w sektorze stali sprężającej zawsze działała w sposób autonomiczny. Ma dowodzić tego fakt, że nie miała ona żadnego obowiązku sprawozdawczego wobec Ori Martin, która była ponadto finansową spółką holdingową, a zatem – nie ustalała własnej polityki handlowej.(874)Komisja zwraca uwagę na to, że sam fakt, iż przedsiębiorstwo jest finansową spółką holdingową, nie wyklucza wywierania przez nie decydującego wpływu na jej spółki zależne. Ori Martin posiadała również uprawnienia i odgrywała pewną rolę wobec spółki zależnej SLM jako akcjonariusz działający w celu ochrony jej własności finansowej. Wreszcie, choć Ori Martin twierdzi, że nie prowadziła ona działalności w sektorze, którego dotyczył kartel, Komisja stwierdza, że jej spółka zależna Ori Martin SpA prowadziła działalność w sektorze stali i że działalność gospodarcza SLM była zatem powiązana z interesami grupy. W tych okolicznościach Ori Martin nie może zostać uznanana za typową spółkę holdingową, a w każdym razie – nie może uchylić się od odpowiedzialności.(875)W konsekwencji adresatami niniejszej decyzji są spółki SLM i Ori Martin. SLM została uznana za odpowiedzialną za naruszenie w okresie od dnia 10 lutego 1997 r. do dnia 19 września 2002 r. Ori Martin została uznana za solidarnie odpowiedzialną za noszące znamiona naruszenia zachowanie spółki SLM w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 19 września 2002 r..

przyjęta wartość sprzedaży została ustalona w wysokości 15,86 mln EUR (pierwsza decyzja zmieniająca, motyw 5);

(19)W celu ustalenia podstawowej kwoty grzywny pewna część wartości sprzedaży, której wielkość uzależniona jest od wagi naruszenia, zostanie pomnożona przez liczbę lat, w ciągu których dokonywano naruszenia.(20)Ocena wagi naruszenia będzie dokonywana osobno dla każdego przypadku, dla każdego rodzaju naruszenia przepisów, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności istotnych dla danego przypadku.(21)Ogólną zasadą jest, że część uwzględnianej wartości sprzedaży będzie ustalana na poziomie do 30% wartości sprzedaży.(22)W celu podjęcia decyzji w kwestii, czy wartość sprzedaży, która ma zostać uwzględniona w danym przypadku, znajdować się będzie w niższej czy wyższej części tej trzydziestoprocentowej skali, Komisja rozważy takie czynniki jak: charakter naruszenia, wielkość skumulowanej części rynku, jaką dysponują dane przedsiębiorstwa, zakres geograficzny naruszenia oraz fakt, czy naruszenie zostało wprowadzone w życie, czy też nie.(23)Porozumienia horyzontalne dotyczące ustalania cen, podziału rynku i ograniczenia produkcji, które są z reguły tajne, zaliczają się ze względu na swój charakter do najpoważniejszych ograniczeń konkurencji. Zgodnie z zasadami polityki konkurencji muszą one być surowo karane. W konsekwencji część sprzedaży, która brana jest pod uwagę w wypadku naruszeń tego rodzaju, znajdować się będzie zazwyczaj w górnym przedziale powyższej skali.

SLM uczestniczyła w klubie Italia od dnia 10 lutego 1997 r. do dnia 19 września 2002 r. (zaskarżona decyzja, motyw 866, oraz pkt 127, 128 i 130 powyżej);

[…] niezależnie od okresu uczestnictwa danego przedsiębiorstwa w naruszaniu przepisów Komisja dołączy do kwoty podstawowej kwotę w wysokości 15 do 25% wartości sprzedaży […] w celu odstraszania przedsiębiorstw od samego zawierania porozumień horyzontalnych dotyczących ustalania cen, podziału rynku i ograniczenia produkcji. Komisja może zastosować tego rodzaju kwotę dodatkową także w wypadku innych naruszeń przepisów. W celu podjęcia decyzji co do części wartości sprzedaży, która zostanie uwzględniona w danym przypadku, Komisja weźmie pod uwagę pewne czynniki, w szczególności określone w pkt 22.

Kwota podstawowa grzywny może zostać obniżona, jeżeli Komisja stwierdzi występowanie okoliczności łagodzących takich jak:

dostarczenie przez dane przedsiębiorstwo dowodu, że położyło ono kres naruszaniu przepisów po pierwszej interwencji Komisji. Nie odnosi się to jednak do tajnych porozumień lub praktyk (w szczególności karteli);

SLM w sposób ciągły i regularny uczestniczyła w kartelu i przyczyniała się do ustalania kwot, przydziału klientów i ustalania cen oraz wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych na ponad stu spotkaniach klubu Italia, które miały miejsce między 1997 r. a 2002 r. […]. Ponadto, wbrew temu, co podnosi SLM, spółki ITC i Tréfileurope, jak również CB, potwierdzają uczestnictwo spółki SLM w kartelu […]. Rola SLM w kartelu nie może zatem zostać uznana za znacznie ograniczoną lub wyłącznie bierną i podrzędną.

większość przedstawionych dowodów to głównie dane, które są poświadczone jedynie przez spółkę, która je przedkłada (motyw 1018 zaskarżonej decyzji);

(1126)SLM wnosi o obniżenie grzywny ze względu na przekazanie w odpowiedzi na pierwsze wystosowane przez Komisję żądanie udzielenia informacji danych, które ją obciążały, co wykracza poza zwykłą współpracę. Twierdzi ona ponadto, że nie mogła przedstawić więcej informacji z uwagi, po pierwsze, na to, że w owym czasie nie była w stanie określić, jakimi dowodami Komisja już dysponowała, a z drugiej strony przez to, że jej rola w naruszeniu była marginalna. Wreszcie twierdzi ona, że Komisja wykorzystała jej oświadczenia w celu mocniejszego uzasadnienia swoich wniosków.(1127)Komisja powtarza, że, aby móc uzasadnić obniżenie grzywny zgodnie z komunikatem w sprawie łagodzenia sankcji, przedłożone informacje powinny wnosić istotną wartość dodaną. Ich samooskarżający charakter lub fakt, iż Komisja odwołuje się do nich w opisie kartelu nie są zatem decydujące. Jeżeli przedsiębiorstwo wnosi o złagodzenie sankcji, powinno ponadto dostarczyć Komisji wszelkie odpowiednie informacje znajdujące się w jego posiadaniu; ma też większe szanse uzyskania złagodzenia sankcji, jeśli działa bezzwłocznie. Fakt, że SLM nie była w stanie przedstawić większej ilości informacji, ponieważ nie wiedziała, jakimi dowodami Komisja już dysponowała, nie ma znaczenia.(1128)Jeżeli chodzi o istotną wartości dodaną współpracy ze strony spółki SLM, zwróciła się ona o obniżenie grzywny w dniu 30 października 2002 r., jednocześnie udzielając odpowiedzi na wystosowane przez Komisję pismo zawierające żądania udzielenia informacji. W odpowiedzi tej SLM potwierdza własny udział w spotkaniach czworakiego rodzaju, a mianowicie – w spotkaniach ESIS [Eurostress Information Service, z siedzibą w Düsseldorfie], spotkaniach producentów włoskich na poziomie zarządów od 1999 r. do 2002 r., spotkaniach producentów europejskich na poziomie zarządów/departamentów handlowych w 2001 r. i spotkaniach producentów włoskich na poziomie handlowców w latach 1999–2002. Zgodny ze sporządzonym przez nią opisem przebieg tych spotkań wynika jednak z dowodów, którymi Komisja już wcześniej dysponowała, a złożone przez tę spółkę oświadczenia miały ogólnikowy charakter.(1129)Podobnie, jeśli chodzi o ekspansję klubu Europa, SLM wyjaśnia, że w 2001 r. miały miejsce spotkania producentów europejskich i włoskich mające na celu negocjacje dotyczące status quo włoskiego eksportu na rynek europejski. Oświadcza ona, że wzięła udział w trzech z tych spotkań i przekazuje sprawozdanie z dwóch spotkań, a w szczególności ze spotkania w dniu 4 września 2001 r. (opisującego próbę ustalenia status quo włoskiego eksportu i stabilizacji cen), które zostało wymienione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów kilkakrotnie. Jednak dowód, że doszło do tego spotkania – oraz wielu innych – stanowiło już wiele elementów pochodzących ze źródeł wcześniejszych i dowodzących tej samej tezy. Informacje przekazane przez SLM nie przysparzają zatem istotnej wartości dodanej.