<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-184/16</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62016CJ0184</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:684">EU:C:2017:684</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>13</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20170914">14.9.2017</DATE> R. – SPRAWA C‑184/16</P><P>PETREA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20170914">14 września 2017 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: grecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/38/WE</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2008/115/WE</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich</KEYWORD><KEYWORD>Pobyt obywatela państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego pomimo zakazu ponownego wjazdu na terytorium tego państwa</KEYWORD><KEYWORD>Zgodność z prawem decyzji o cofnięciu zaświadczenia o rejestracji oraz decyzji o wydaleniu z terytorium</KEYWORD><KEYWORD>Możliwość powołania się na zarzut niezgodności z prawem wcześniejszej decyzji</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązek tłumaczenia</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑184/16</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis (sąd administracyjny pierwszej instancji w Salonikach, Grecja) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20160323">23 marca 2016 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20160401">1 kwietnia 2016 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Ovidiu-Mihăiță Petrea</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ypourgos Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, E. Regan, J.C. Bonichot (sprawozdawca), A. Arabadjiev i C.G. Fernlund, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Szpunar,</P><P>sekretarz: R. Schiano, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20170202">2 lutego 2017 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu Ovidiu-Mihăiță Petrei przez S. Dimę oraz A. Muntean, dikigoroi,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu greckiego przez D. Katopodisa oraz A. Magrippi, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu belgijskiego przez C. Pochet oraz L. Van den Broeck, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu duńskiego przez M.S. Wolff i C. Thorninga, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez S. Brandona oraz C. Brodie, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez M.B. Laska, barrister,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez E. Montagutię oraz M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20170427">27 kwietnia 2017 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 27, 28 oraz 30–32 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="77" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 158, s. 77</REF.DOC.OJ>; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="229" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 229, s. 35</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="197" PAGE.FIRST="34" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 197, s. 34</REF.DOC.OJ>) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="98" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 348, s. 98</REF.DOC.OJ>), jak również zasad skuteczności i ochrony uzasadnionych oczekiwań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między Ovidiu-Mihăiță Petreą a Ypourgos Dimosias Taxis kai Prostasias tou Politi (ministrem porządku publicznego i ochrony obywateli), następnie Ypourgos Esoterikon kai Dioikitikis Anasygkrotisis (ministrem spraw wewnętrznych i reformy administracyjnej), w sprawie zgodności z prawem decyzji administracyjnej, na podstawie której ten ostatni cofnął zaświadczenie o rejestracji wydane zainteresowanemu i zarządził jego powrót do Rumunii.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Prawo Unii</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Dyrektywa 2004/38</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motyw 11 dyrektywy 2004/38 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>Podstawowe i osobiste prawo do pobytu w innym państwie członkowskim zostało przyznane obywatelom Unii bezpośrednio na mocy traktatu i nie jest zależne od spełnienia procedur administracyjnych<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 8 ust. 1 i 2 tej dyrektywy przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 5 w przypadku okresów pobytu przekraczających trzy miesiące przyjmujące państwo członkowskie może wymagać, aby obywatele Unii zarejestrowali się w odpowiednich organach.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Nieprzekraczalny termin dla rejestracji nie może być krótszy niż trzy miesiące od dnia przyjazdu. Zaświadczenie o rejestracji, które poświadcza nazwisko i adres zarejestrowanej osoby oraz datę rejestracji, jest wydawane niezwłocznie. Niedopełnienie wymogu rejestracji przez osobę zainteresowaną może podlegać proporcjonalnym i niedyskryminującym karom<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 15 ust. 1 omawianej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Procedury przewidziane w art. 30 i 31 stosuje się analogicznie do wszystkich decyzji ograniczających swobodne przemieszczanie się obywateli Unii i członków ich rodziny uzasadnionych względami innymi niż [względy] porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 tej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="027.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodę przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodziny, bez względu na przynależność państwową, kierując się względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Na względy te nie można się powoływać do celów gospodarczych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw do podjęcia takich środków.</ALINEA><ALINEA>Indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 28 ust. 1 dyrektywy 2004/38 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Przed podjęciem decyzji o wydaleniu ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego przyjmujące państwo członkowskie uwzględnia informacje dotyczące długości pobytu danej osoby na jego terytorium, […] jej wieku, stanu zdrowia, sytuacji rodzinnej i ekonomicznej, integracji społecznej i kulturalnej w przyjmującym państwie członkowskim oraz stopień jego [jej] więzi z krajem pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 30 owej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="030.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby zainteresowane są powiadamiane na piśmie o każdej decyzji podjętej na mocy art. 27 ust. 1, w taki sposób, aby były w stanie zrozumieć treść powiadomienia i jego skutki.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="030.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby zainteresowane są w pełni i dokładnie informowane o względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, na podstawie których podjęto decyzję w ich przypadku, o ile nie jest to sprzeczne z interesem bezpieczeństwa państwa.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="030.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Powiadomienie określa sąd lub organ administracyjny, do którego zainteresowana osoba może wnieść odwołanie, termin na wniesienie odwołania oraz, w określonym przypadku, czas przyznany danej osobie na opuszczenie terytorium państwa członkowskiego. Z wyjątkiem należycie uzasadnionych pilnych przypadków czas przyznany na opuszczenie terytorium nie może być krótszy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 31 omawianej dyrektywy przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="031.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby zainteresowane posiadają możliwość odwołania się na drodze sądowej i, w określonym przypadku, administracyjnej w przyjmującym państwie członkowskim lub domagać się [domagania się]dokonania rewizji [ponownego rozpatrzenia] każdej decyzji podjętej wobec nich ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Jeżeli wnioskowi o odwołanie lub kontroli sądowej przeciwko decyzji o wydaleniu towarzyszy wniosek o tymczasowe zarządzenie zawieszenia wykonania takiej decyzji, rzeczywiste usunięcie z terytorium nie może nastąpić do momentu, w którym zostanie podjęta decyzja o tymczasowym zarządzeniu, z wyjątkiem sytuacji:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>gdzie decyzja o wydaleniu opiera się na wcześniejszych decyzjach sądu; lub</P></ITEM><ITEM><P>gdzie osoby zainteresowane miały wcześniej możliwość wniesienia wniosku o kontrolę sądową; lub</P></ITEM><ITEM><P>gdzie decyzja o wydaleniu opiera się na istotnych względach bezpieczeństwa publicznego na mocy art. 28 ust. 3.</P></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Procedury odwoławcze umożliwiają zbadanie zgodności z prawem decyzji oraz faktów i okoliczności, na których opierały się proponowane środki. Zapewniają one, że [by] decyzja nie jest [była] nieproporcjonalna, w szczególności w świetle wymagań ustanowionych w art. 28.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą wydalić daną osobę z ich terytorium w czasie trwania procedury odwoławczej, ale nie mogą jej zabronić, aby osobiście przedstawiła swoje środki obrony, z wyjątkiem sytuacji, w której jej obecność może wywołać poważne zakłócenia porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, lub jeżeli odwołanie lub kontrola sądowa dotyczy odmowy wjazdu na to terytorium<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 32 dyrektywy 2004/38 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="032.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby wydalone [wobec których wydano decyzję o zakazie ponownego wjazdu na terytorium] ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego mogą złożyć wniosek o uchylenie zarządzenia o wydaleniu [zakazu ponownego wjazdu na terytorium] po upływie odpowiedniego okresu, w zależności od okoliczności, oraz w każdym przypadku po upływie trzech lat od wykonania ostatecznego zarządzenia o wydaleniu, które zostało prawomocnie podjęte [ostatecznej decyzji o wydaleniu, która została skutecznie wydana] zgodnie z prawem [Unii], powołując się na argumenty pozwalające stwierdzić zasadniczą zmianę okoliczności, które uzasadniały decyzję zarządzającą ich wydalenie [o zakazie ponownego wjazdu na terytorium].</ALINEA><ALINEA>Przedmiotowe państwo członkowskie podejmuje decyzję w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia wniosku.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="032.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby, o których mowa w ust. 1, nie posiadają prawa wjazdu na terytorium przedmiotowego państwa członkowskiego podczas rozpatrywania jego wniosku [ich wniosków]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 37 tej dyrektywy uściśla:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają jakichkolwiek przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych ustanowionych przez jedno z państw członkowskich, które byłyby mniej restrykcyjne wobec osób objętych niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Dyrektywa 2008/115</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2008/115 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Niniejsza dyrektywa określa wspólne normy i procedury, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, zgodnie z prawami podstawowymi jako zasadami ogólnymi prawa [Unii] oraz prawa międzynarodowego, w tym z obowiązkami w zakresie ochrony uchodźców oraz praw człowieka<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 tej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Artykuł 6 ust. 1 omawianej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Bez uszczerbku dla wyjątków, o których mowa w ust. 2–5, państwa członkowskie wydają decyzję nakazującą powrót każdemu obywatelowi państwa trzeciego nielegalnie przebywającemu na ich terytorium<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Artykuł 12 tej dyrektywy przewiduje, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="012.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Decyzje nakazujące powrót oraz, w stosownych przypadkach, decyzje o zakazie wjazdu lub o wykonaniu wydalenia wydawane są w formie pisemnej i zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, a także informacje o dostępnych środkach odwoławczych.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="012.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie na żądanie zapewniają pisemne lub ustne tłumaczenie głównych elementów decyzji dotyczących powrotu, o których mowa w ust. 1 – w tym tłumaczenia informacji o dostępnych środkach odwoławczych – na język, który obywatel państwa trzeciego rozumie lub [co do którego] można w uzasadniony sposób przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="012.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą postanowić, że nie będą stosować ust. 2 wobec obywateli państw trzecich, które nielegalnie wjechały [którzy nielegalnie wjechali] na terytorium jednego z państw członkowskich i które następnie nie otrzymały [którzy następnie nie otrzymali] zezwolenia lub prawa do pobytu w tym państwie członkowskim.</ALINEA><ALINEA>W takich przypadkach decyzje dotyczące powrotu, o których mowa w ust. 1, wydawane są na standardowym formularzu, którego wzór określa prawo krajowe.</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie udostępniają ogólne broszury informacyjne wyjaśniające najważniejsze elementy standardowego formularza przynajmniej w pięciu językach, które są najczęściej używane lub rozumiane przez nielegalnych migrantów przybywających do danego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Prawo greckie</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Dekret prezydencki nr 106/2007 w sprawie swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium greckim obywateli Unii i członków ich rodzin (FEK A’ 135/<DATE ISO="20070621">21.6.2007</DATE>) stanowi transpozycję dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Ustawa 3907/2011 w sprawie usług azylu i pierwszego przyjęcia, powrotu osób przebywających nielegalnie, zezwolenia na pobyt itd. (FEK A’ 7/<DATE ISO="20110126">26.1.2011</DATE>) transponowała dyrektywę 2008/115.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Artykuł 40 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="040.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W odniesieniu do wydalenia osób, które korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się zgodnie z art. 2 ust. 5 kodeksu granicznego Schengen oraz przepisami dekretu prezydenckiego nr 106/2007, zastosowanie mają przepisy rozdziału C niniejszej ustawy dotyczące organów, procedur, gwarancji proceduralnych i ochrony sądowej wydalonych cudzoziemców, pod warunkiem że art. 22–24 dekretu prezydenckiego nr 106/2007 nie zawierają korzystniejszych przepisów.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="040.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W odniesieniu do warunków i zasad wydawania decyzji o wydaleniu z terytorium w odniesieniu do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 22–24 dekretu prezydenckiego nr 106/2007<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że O.M. Petrea, obywatel Rumunii, został skazany w 2011 r. przez Monomeles Plimmeleiodikeio Peiraia (sąd karny w Pireusie, Grecja) na osiem miesięcy pozbawienia wolności, z zawieszeniem wykonania na trzy lata, za kradzież w warunkach udziału w grupie przestępczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Na podstawie decyzji z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE> administracja grecka, po pierwsze, zarządziła jego wydalenie do Rumunii, ponieważ skarżący został uznany za stanowiący poważne zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, a po drugie, umieściła go w krajowym wykazie cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany, jak również w Systemie Informacyjnym Schengen do dnia <DATE ISO="20181030">30 października 2018 r.</DATE>, co skutkowało zakazem wjazdu na terytorium do tego dnia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W decyzji tej wskazano, że w dniu <DATE ISO="20111027">27 października 2011 r.</DATE> O.M. Petrea otrzymał broszurę informacyjną skierowaną do cudzoziemców, w stosunku do których wydano nakaz wydalenia, informującą w zrozumiałym dla niego języku o przysługujących mu prawach i środkach odwoławczych, jak również o możliwości zażądania tłumaczenia pisemnego lub ustnego najważniejszych fragmentów decyzji nakazującej powrót.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20111101">1 listopada 2011 r.</DATE> O.M. Petrea złożył pisemne oświadczenie o rezygnacji z wszelkich środków odwoławczych, potwierdzając jednocześnie zamiar powrotu do swojego państwa pochodzenia. W dniu <DATE ISO="20111105">5 listopada 2011 r.</DATE> został wydalony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130901">1 września 2013 r.</DATE> O.M. Petrea wrócił do Grecji, a w dniu <DATE ISO="20130925">25 września 2013 r.</DATE> wystąpił o zaświadczenie o rejestracji jako obywatela Unii, które zostało mu wydane jeszcze tego samego dnia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Jednak po zorientowaniu się, że O.M. Petrea był wciąż objęty zakazem wjazdu na terytorium, organy policji ds. cudzoziemców podjęły w dniu <DATE ISO="20141014">14 października 2014 r.</DATE> decyzję o uchyleniu tego zaświadczenia oraz o nakazaniu powrotu O.M. Petrei do Rumunii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Ovidiu-Mihaita Petrea wniósł odwołanie od tej decyzji, podnosząc nie tylko brak notyfikowania mu w zrozumiałym dla niego języku decyzji nakazującej powrót z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE>, wbrew wymogom ustanowionym w art. 30 dyrektywy 2004/38, ale również okoliczność, że w żadnym wypadku nie stanowi już zagrożenia dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Odwołanie to zostało oddalone decyzją z dnia <DATE ISO="20141110">10 listopada 2014 r.</DATE>, uzasadnioną tym, że O.M. Petrea nadal podlegał zakazowi wjazdu. Został on również poinformowany o tym, że nie może powoływać się na zarzut niezgodności z prawem decyzji o wydaleniu z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Ovidiu-Mihaita Petrea wniósł do Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis (sądu administracyjnego pierwszej instancji w Salonikach, Grecja) skargę o uchylenie tej ostatniej decyzji oraz decyzji z dnia <DATE ISO="20141014">14 października 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis (sąd administracyjny pierwszej instancji w Salonikach) postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 27 i 32 dyrektywy 2004/38 w związku z art. 45 TFUE i 49 TFUE oraz w świetle autonomii proceduralnej państw członkowskich, a także zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji, powinny być interpretowane w ten sposób, że nakazują – lub że dopuszczają – uchylenie zaświadczenia o rejestracji jako obywatela Unii Europejskiej już wydanego zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu prezydenckiego nr 106/2007 obywatelowi innego państwa członkowskiego i zastosowanie wobec niego środka nakazującego powrót z terytorium państwa przyjmującego, jeżeli ów obywatel Unii, pomimo że został już umieszczony na krajowej liście cudzoziemców niepożądanych objętych zakazem [ponownego] wjazdu ze względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, ponownie przybył do danego państwa członkowskiego i rozpoczął tam działalność gospodarczą bez wystąpienia o uchylenie zakazu [ponownego] wjazdu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 dyrektywy 2004/38, ze względu na uznanie tego ostatniego (zakazu ponownego wjazdu) za samodzielny wzgląd porządku publicznego uzasadniający uchylenie zaświadczenia o rejestracji obywatela państwa członkowskiego?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej – czy wspomniany stan faktyczny można porównać do nielegalnego pobytu obywatela Unii Europejskiej na terytorium państwa przyjmującego, tak iż ów stan faktyczny umożliwia wydanie, zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115, decyzji nakazującej powrót przez właściwy organ i uchylenie zaświadczenia o rejestracji jako obywatela Unii, chociaż, po pierwsze, zaświadczenie o rejestracji nie stanowi, jak powszechnie przyjęto, podstawy legalnego pobytu, a po drugie, dyrektywa 2008/115 ma zastosowanie ratione personae wyłącznie do obywateli państw trzecich?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej – czy uchylenie ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego zaświadczenia o rejestracji obywatela innego państwa członkowskiego, które to zaświadczenie nie stanowi podstawy legalnego pobytu w danym państwie, i zastosowanie wobec takiego obywatela środka nakazującego powrót – dokonane jednocześnie przez właściwe organy krajowe w ramach wykonywania autonomii proceduralnej przyjmującego państwa członkowskiego – mogą być uznane, zgodnie z prawidłową wykładnią prawa, za jeden akt administracyjny wydalenia administracyjnego w rozumieniu art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38, podlegający kontroli sądowej zgodnie z warunkami określonymi we wspomnianych przepisach, które ustanawiają jedyny sposób, w razie potrzeby, wydalenia administracyjnego obywateli Unii z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Zarówno w razie udzielenia na pytanie pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzącej, jak i odpowiedzi przeczącej – czy z zasadą skuteczności sprzeczna jest krajowa praktyka sądowa polegająca na zakazywaniu organom administracyjnym i w konsekwencji zainteresowanym właściwym sądom dokonywania kontroli – w kontekście uchylenia zaświadczenia o rejestracji jako obywatela Unii Europejskiej lub zastosowania środka polegającego na wydaleniu z terytorium państwa przyjmującego ze względu na obowiązywanie wobec obywatela innego państwa członkowskiego środka polegającego na zakazie wjazdu do wspomnianego (pierwszego) państwa członkowskiego – czy w ramach wydania wspomnianej decyzji o zakazie wjazdu były respektowane zabezpieczenia proceduralne przewidziane w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej – czy z art. 32 dyrektywy 2004/38 wynika obowiązek notyfikowania przez właściwe organy administracyjne państwa członkowskiego zainteresowanemu obywatelowi innego państwa członkowskiego decyzji o wydaleniu w zrozumiałym dla niego języku, tak aby mógł on skutecznie skorzystać z uprawnień proceduralnych przysługujących mu na podstawie wyżej wspomnianych przepisów dyrektywy, również jeżeli obywatel ów nie wystąpił z takim żądaniem?<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań prejudycjalnych</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania pierwszego</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis (sąd administracyjny pierwszej instancji w Salonikach) twierdzi, że decyzja o wydaleniu z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE> miała na celu, po pierwsze, nakazanie O.M. Petrei opuszczenia terytorium Grecji, a po drugie, zakazanie mu ponownego wjazdu do dnia <DATE ISO="20181030">30 października 2018 r.</DATE> W kontekście pytań postawionych Trybunałowi decyzja ta powinna być uznawana za decyzję o zakazie ponownego wjazdu na terytorium.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy rozumieć to pytanie pierwsze jako zmierzające w istocie do ustalenia, czy dyrektywa 2004/38, w szczególności jej art. 27 i 32, jak również zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie uchyliło zaświadczenie o rejestracji wydane w sposób błędny obywatelowi Unii, który ciągle podlegał zakazowi ponownego wjazdu na terytorium i wydało w stosunku do niego decyzję o wydaleniu z terytorium na podstawie tego jedynie ustalenia, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium ciągle obowiązuje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zastanawia się w szczególności, czy art. 27 dyrektywy 2004/38 nakazuje właściwym władzom zbadanie przy tej sposobności, czy zainteresowany w dalszym ciągu stanowi rzeczywiste zagrożenie dla porządku publicznego lub czy też powinny one opierać się na ocenie dokonanej w dniu decyzji pierwotnej, w tym przypadku decyzji z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, jeżeli chodzi o uchylenie zaświadczenia o rejestracji, Trybunał orzekł już, że prawo obywateli jednego państwa członkowskiego do wjazdu na terytorium innego państwa członkowskiego i przebywania tam w celach określonych przez traktat WE stanowi prawo nadane bezpośrednio przez ten traktat lub też, w zależności od danego przypadku, przez przepisy wydane w celu jego wykonania. Zatem wydanie obywatelowi państwa członkowskiego dokumentu pobytowego powinno zostać uznane nie za czynność o charakterze konstytutywnym, lecz za czynność mającą na celu jedynie potwierdzenie przez państwo członkowskie indywidualnej sytuacji obywatela innego państwa członkowskiego w świetle przepisów prawa Unii (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 lipca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dias</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑325/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:498">EU:C:2011:498</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W rezultacie ten deklaratoryjny charakter, który uniemożliwia zakwalifikowanie jako nielegalnego w rozumieniu prawa Unii pobytu obywatela wyłącznie w świetle okoliczności, że nie posiada on karty pobytu, stoi też na przeszkodzie temu, by uznać za legalny w rozumieniu prawa Unii pobyt jej obywatela wyłącznie ze względu na okoliczność, że taka karta została mu ważnie wydana (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110721">21 lipca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dias</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑325/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:498">EU:C:2011:498</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 42 swojej opinii, takie rozwiązanie stosuje się a fortiori w ramach traktatu FUE, co zostało również wskazane w motywie 11 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Taki charakter deklaratoryjny wiąże się również z zaświadczeniem o rejestracji przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2008/38, a zatem wydanie tego dokumentu nie może samo w sobie stanowić podstaw dla uzasadnionych oczekiwań osoby zainteresowanej prawem pobytu na terytorium przedmiotowego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Ponadto w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym żadna z okoliczności opisanych w postanowieniu odsyłającym nie pozwala na stwierdzenie, że właściwe władze wzbudziły oczekiwania co do prawa pobytu zainteresowanego na podstawie udzielonych mu przez te władze konkretnych zapewnień.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Z akt sprawy przekazanych Trybunałowi wynika ponadto, że administracja grecka uzasadniła uchylenie zaświadczenia o zarejestrowaniu uzasadnionymi przyczynami, w szczególności okolicznością, że zaświadczenie to zostało wydane w wyniku błędu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym ani dyrektywa 2004/38, ani zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwiają się uchyleniu zaświadczenia o zarejestrowaniu przewidzianego w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o tryb podejmowania decyzji nakazującej powrót w warunkach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, należy przypomnieć, że art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38 – z zastrzeżeniem rozdziału VI – przewiduje możliwość ograniczenia przez państwa członkowskie ograniczenia swobody przemieszczania się i pobytu obywatela Unii lub członka jego rodziny, bez względu na jego przynależność państwową, ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Artykuł 27 ust. 2 omawianej dyrektywy stanowi, że indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o art. 28 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, to nakazuje on właściwym władzom, przed podjęciem decyzji o wydaleniu ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, uwzględnienie w szczególności długości pobytu zainteresowanego na jego terytorium, jego wieku, stanu zdrowia, sytuacji rodzinnej i ekonomicznej, integracji społecznej i kulturalnej w przyjmującym państwie członkowskim oraz stopnia jego więzi z krajem pochodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Przepisy te, które obowiązują dla wszystkich decyzji o wydaleniu, stosuje się zatem w szczególności do decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium, co wyraźnie określono w art. 32 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Dyrektywa 2004/38 nie zawiera przepisów szczególnych dla wypadku, gdy osoba objęta takim zakazem powraca do przedmiotowego państwa członkowskiego, z naruszeniem tego zakazu, jednak z całości przepisów tej dyrektywy, a w szczególności z przepisów poświęconych ewentualnemu uchyleniu zakazu tego typu, wynika, że właściwe władze dysponują uprawnieniami właściwymi dla zapewnienia jego przestrzegania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>W tym kontekście należy zauważyć, że dyrektywa 2004/38 przewiduje warunki, w których właściwe władze mogą uchylić ten zakaz z powodu zmiany okoliczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Artykuł 32 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/38 precyzuje, że osoby, wobec których wydano decyzję o zakazie ponownego wjazdu ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, mogą złożyć wniosek o jego uchylenie po upływie odpowiedniego okresu, w zależności od okoliczności, oraz w każdym przypadku po upływie trzech lat od jej wykonania, powołując się na argumenty pozwalające stwierdzić zasadniczą zmianę okoliczności, które uzasadniały jej przyjęcie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Artykuł 32 ust. 2 omawianej dyrektywy wskazuje jednak, że te osoby nie posiadają <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>prawa wjazdu na terytorium<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> przedmiotowego państwa członkowskiego podczas rozpatrywania ich wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W konsekwencji z brzmienia tych przepisów wyraźnie wynika, że dyrektywa 2004/38 w żadnym wypadku nie uniemożliwia państwom członkowskim przyjęcia decyzji nakazującej powrót w stosunku do osoby, która wniosła o uchylenie obejmującego ją zakazu ponownego wjazdu na terytorium, zgodnie z art. 32 ust. 1 tej dyrektywy, do czasu przychylnego zbadania tego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>To samo odnosi się siłą rzeczy do sytuacji, gdy – jak w sprawie w postępowaniu głównym – zainteresowany powrócił na terytorium przedmiotowego państwa członkowskiego bez wystąpienia o uchylenie obowiązującego go zakazu ponownego wjazdu na terytorium.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o kwestię, czy właściwe władze powinny ponownie zbadać, czy warunki przewidziane w art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38 zostały spełnione, z samego charakteru zakazu ponownego wjazdu na terytorium wynika, że obowiązuje on do czasu jego uchylenia, a samo ustalenie naruszenia tego zakazu pozwala jego władzom na wydanie nowej decyzji o wydaleniu przeciwko zainteresowanemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy zatem udzielić następującej odpowiedzi: dyrektywa 2004/38 ani zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie stoją na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, po pierwsze, uchyliło zaświadczenie błędnie wydane obywatelowi Unii, który nadal podlegał zakazowi ponownego wjazdu na terytorium, a po drugie, wydało w stosunku do niego decyzję o wydaleniu uzasadnioną samym tylko ustaleniem, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium w dalszym ciągu obowiązuje.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Poprzez pytania drugie i trzecie, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza do ustalenia w istocie, czy prawo Unii sprzeciwia się temu, aby decyzja nakazująca powrót obywatela Unii – taka jak ta w sprawie w postępowaniu głównym – została wydana przez te same władze i zgodnie z tą samą procedurą co decyzja nakazująca powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, która przewidziana jest w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uzasadnia te pytania faktem, że ustawodawca krajowy spowodował, że do obywateli państw członkowskich stosują się pewne przepisy proceduralne przewidziane w dyrektywie 2008/115 dla obywateli państw trzecich, z zastrzeżeniem korzystniejszych przepisów krajowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że państwa członkowskie mogą wzorować się na przepisach dyrektywy 2008/115 w celu wyznaczenia właściwych władz i określenia procedury mającej zastosowanie do wydania decyzji nakazującej powrót obywatela Unii – takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym – jeśli nie sprzeciwia się temu żaden z przepisów prawa Unii (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040210">10 lutego 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mavrona</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑85/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:83">EU:C:2004:83</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Wyznaczenie władz właściwych do wydania różnych środków przewidzianych przez dyrektywę 2004/38 objęte jest w istocie autonomią proceduralną państw członkowskich, jako że dyrektywa ta nie zawiera żadnych przepisów w tym względzie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W odniesieniu do stosowanej procedury z postanowienia odsyłającego wynika, że nie tylko dyrektywa 2008/115 – do której odsyła prawo krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym – przewiduje w swoim rozdziale III stosowanie gwarancji proceduralnych, ale również i przede wszystkim, że prawo to zastrzega w każdym przypadku zastosowanie środków transpozycji dyrektywy 2004/38, które byłyby bardziej korzystne dla obywatela Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W konsekwencji żadna z przekazanych Trybunałowi w aktach sprawy informacji nie pozwala na stwierdzenie, że dyrektywa 2004/38 stoi na przeszkodzie temu, aby decyzja nakazująca powrót – taka jak ta w sprawie w postępowaniu głównym – została wydana przez te same władze i zgodnie z tą samą procedurą co decyzja nakazująca powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, która przewidziana jest w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na pytania drugie i trzecie należy udzielić następującej odpowiedzi: dyrektywy 2004/38 i 2008/115 nie stoją na przeszkodzie temu, aby decyzja nakazująca powrót obywatela Unii – taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym – została wydana przez te same władze i zgodnie z tą samą procedurą co decyzja nakazująca powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, która przewidziana jest w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115, jeżeli stosowane są środki transpozycji dyrektywy 2004/38, które byłyby bardziej korzystne dla rzeczonego obywatela Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania czwartego</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Poprzez pytanie czwarte sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy zasada skuteczności stoi na przeszkodzie praktyce sądowej, zgodnie z którą obywatel państwa członkowskiego, którego dotyczy decyzja nakazująca powrót w takich warunkach jak te w postępowaniu głównym, nie może na poparcie skargi skierowanej przeciwko tej decyzji powoływać się na zarzut niezgodności z prawem decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium, która została wcześniej wydana względem tego obywatela.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W tym kontekście z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w przypadku braku uregulowań prawa Unii państwa członkowskie mają za zadanie wyznaczenie właściwych sądów i określenie reguł proceduralnych dotyczących środków prawnych służących zapewnieniu ochrony uprawnień, które jednostki wywodzą z prawa Unii. Jednakże reguły te nie mogą czynić wykonywania uprawnień gwarantowanych w porządku prawnym Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Orfanopoulos i Oliveri</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑482/01 i C‑493/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:262">EU:C:2004:262</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Global Trans Lodzhistik</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑29/13 i C‑30/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:140">EU:C:2014:140</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Prawo Unii w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie temu, aby prawo krajowe nie pozwalało przy wnoszeniu skargi na akt indywidualny, taki jak decyzja nakazująca powrót powoływać się na niezgodność z prawem decyzji o zakazie wjazdu na terytorium, która stała się ostateczna, czy to z powodu upływu terminu do wniesienia skargi na tę ostatnią, czy to z powodu oddalenia skargi na taką decyzję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Jak bowiem Trybunał wielokrotnie już stwierdził, wyznaczenie rozsądnych terminów zaskarżenia leży w interesie pewności prawa, która równocześnie chroni zainteresowaną jednostkę oraz organ, i jest zgodne z prawem Unii (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161117">17 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Stadt Wiener Neustad</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑348/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:882">EU:C:2016:882</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Jednakże zainteresowany musi mieć rzeczywiście możliwość zakwestionowania w odpowiednim czasie pierwotnej decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium i powołania się na przepisy dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym O.M. Petrea podnosi, że nie został powiadomiony o decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE>, na podstawie której została wydana decyzja o wydaleniu z dnia <DATE ISO="20141014">14 października 2014 r.</DATE>, w sposób wymagany przez art. 30 dyrektywy 2004/38, tj. w taki sposób <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>aby [był] w stanie zrozumieć treść powiadomienia i jego skutki<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>. W takim przypadku zasada skuteczności sprzeciwiałaby się temu, aby termin do wniesienia skargi na pierwszą decyzję był uznany za wygasły, a zarzut niezgodności z prawem tej decyzji mógłby być podniesiony na poparcie skargi na drugą decyzję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W rozpatrywanym przypadku wydaje się wynikać z postanowienia odsyłającego, że O.M. Petra został powiadomiony o decyzji z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE>, do której się zastosował, oraz że przed jej wydaniem otrzymał on również broszurę informacyjną skierowaną do cudzoziemców, w stosunku do których wydano nakaz wydalenia, informującą w zrozumiałym dla niego języku o przysługujących mu prawach i środkach odwoławczych, jak również o możliwości zażądania tłumaczenia pisemnego lub ustnego najważniejszych fragmentów decyzji nakazującej powrót. Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika, że zainteresowany złożył pisemne oświadczenie o rezygnacji ze wszelkich środków odwoławczych od decyzji z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>W takich okolicznościach należałoby przyjąć, że zainteresowany dysponował wystarczającymi informacjami, aby powoływać się przed sądem na ewentualne naruszenie wymogów dotyczących powiadomień określonych w art. 30 dyrektywy 2004/38, co powinien jednak zbadać sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W związku z tym na pytanie czwarte należy udzielić następującej odpowiedzi: zasada skuteczności nie stoi na przeszkodzie praktyce sądowej, zgodnie z którą obywatel państwa członkowskiego, którego dotyczy decyzja nakazująca powrót w takich okolicznościach jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie może na poparcie skargi skierowanej przeciwko tej decyzji powoływać się na zarzut niezgodności z prawem decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium, która została wcześniej wydana względem tego obywatela, jeżeli zainteresowany dysponował rzeczywistą możliwością zakwestionowania w odpowiednim czasie tej wcześniejszej decyzji w świetle przepisów dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie piątego pytania prejudycjalnego</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Na wstępie należy zaznaczyć, że w ramach pytania piątego sąd odsyłający odnosi się do art. 32 dyrektywy 2004/38, dotyczącego skutków czasowych zarządzeń o wydaleniu, podczas gdy z treści tego pytania wyraźnie wynika, że dotyczy ono art. 30 tej dyrektywy, dotyczącego notyfikacji decyzji podjętej na mocy art. 27 ust. 1 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika, że zainteresowany nie zażądał tłumaczenia decyzji z dnia <DATE ISO="20111030">30 października 2011 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>W rezultacie należy przyjąć, że poprzez pytanie piąte sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 30 dyrektywy 2004/38 wymaga, aby decyzja wydana na mocy art. 27 ust. 1 tej dyrektywy była notyfikowana zainteresowanemu w zrozumiałym dla niego języku, nawet jeśli nie złożył on wniosku o jej tłumaczenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że taki wymóg nie wynika z brzmienia art. 30 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, który w sposób bardziej ogólny przewiduje, że osoby zainteresowane są powiadamiane na piśmie o każdej decyzji podjętej na mocy art. 27 ust. 1 tej samej dyrektywy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>w taki sposób, aby były w stanie zrozumieć treść powiadomienia i jego skutki<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Następnie z prac przygotowawczych prowadzących do przyjęcia dyrektywy 2004/38, w szczególności z wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich [COM(2001)257 wersja ostateczna] wynika, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/38 nie nakazuje, aby decyzja o wydaleniu została przetłumaczona na język zrozumiały dla zainteresowanego, ale zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do tego, aby treść i skutki tej decyzji były dla niego zrozumiałe, zgodnie z rozstrzygnięciem przyjętym przez Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19820518">18 maja 1982 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adoui i Cornuaille</NAME.CASE> (<NO.CASE>115/81 i 116/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:183">EU:C:1982:183</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Wreszcie należy stwierdzić, że w przedmiocie decyzji nakazujących powrót wydanych w stosunku do obywateli państw trzecich art. 12 ust. 2 dyrektywy 2008/115 przewiduje, iż państwa członkowskie na żądanie winny zapewnić pisemne lub ustne tłumaczenie głównych elementów decyzji dotyczących powrotu – w tym tłumaczenia informacji o dostępnych środkach odwoławczych – na język, który obywatel państwa trzeciego rozumie lub co do którego można w uzasadniony sposób przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>W świetle powyższego na pytanie piąte należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 30 dyrektywy 2004/38 zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do tego, aby zainteresowany zrozumiał treść i skutki decyzji wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 tej dyrektywy, ale nie wymaga on, aby zainteresowany był powiadamiany o tej decyzji w języku, który rozumie lub co do którego można w uzasadniony sposób przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały, w sytuacji gdy nie złożył on stosownego wniosku.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, ani zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie stoją na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, po pierwsze, uchyliło zaświadczenie błędnie wydane obywatelowi Unii, który nadal podlegał zakazowi ponownego wjazdu na terytorium, a po drugie, wydało w stosunku do niego decyzję o wydaleniu uzasadnioną samym tylko ustaleniem, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium w dalszym ciągu obowiązuje.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Dyrektywa 2004/38 oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, nie stoją na przeszkodzie temu, aby decyzja nakazująca powrót obywatela Unii Europejskiej – taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym – została wydana przez te same władze i zgodnie z tą samą procedurą co decyzja nakazująca powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, która przewidziana jest w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115, jeżeli stosowane są środki transpozycji dyrektywy 2004/38, które byłyby bardziej korzystne dla rzeczonego obywatela Unii.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Zasada skuteczności nie stoi na przeszkodzie praktyce sądowej, zgodnie z którą obywatel państwa członkowskiego, którego dotyczy decyzja nakazująca powrót w takich okolicznościach jak te w postępowaniu głównym, nie może na poparcie skargi skierowanej przeciwko tej decyzji powoływać się na zarzut niezgodności z prawem decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium, która została wcześniej wydana względem tego obywatela, jeżeli zainteresowany dysponował rzeczywistą możliwością zakwestionowania w odpowiednim czasie tej wcześniejszej decyzji w świetle przepisów dyrektywy 2004/38.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">4)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 30 dyrektywy 2004/38 zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do tego, aby zainteresowany zrozumiał treść i skutki tej decyzji wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 tej dyrektywy, ale nie wymaga on, aby zainteresowany był powiadamiany o tej decyzji w języku, który rozumie lub co do którego można w uzasadniony sposób przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały, w sytuacji gdy nie złożył on stosownego wniosku.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>