<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑342/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0342</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:710">EU:C:2016:710</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA M. SZPUNARA – SPRAWA C‑342/15</P><P>PIRINGER</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20160921">21 września 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑342/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Leopoldine Gertraud Piringer</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Dyrektywa 77/249/EWG</KEYWORD><KEYWORD>Przepisy państwa członkowskiego wymagające, aby autentyczność podpisu na wniosku o wpis do księgi wieczystej była poświadczona przez notariusza</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 56 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Uzasadnienie</KEYWORD><KEYWORD>Prawidłowe funkcjonowanie systemu ksiąg wieczystych</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonym przez Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria) w ramach skargi rewizyjnej wniesionej przez Leopoldine Gertraud Piringer, obywatelkę austriacką, austriacki sąd okręgowy odmówił dokonania wpisu do księgi wieczystej planowanego zbycia nieruchomości na tej podstawie, że autentyczność podpisu na tym wniosku została poświadczona nie przez notariusza, lecz przez czeskiego adwokata.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał stwierdził, że sprawę tę należy rozpatrywać pod kątem swobody świadczenia usług ustanowionej w art. 56 TFUE. W tym kontekście należy udzielić sądowi odsyłającemu użytecznych informacji w celu oceny proporcjonalności w ramach uzasadnienia, jakie można nadać ograniczeniu o charakterze niedyskryminacyjnym.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Na podstawie art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia <DATE ISO="19770322">22 marca 1977 r.</DATE> mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników [adwokatów] ze swobody świadczenia usług<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="078" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="1977">Dz.U. 1977, L 78, s. 17</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Niniejsza dyrektywa stosuje się, w zakresie i na warunkach w niej określonych, do działalności zawodowej wykonywanej przez prawnika [adwokata] w formie świadczenia usług.</P><P>Niezależnie od wszelkich postanowień zawartych w niniejszej dyrektywie państwa członkowskie mogą zastrzec dla określonych grup prawników [adwokatów] przygotowywanie dokumentów urzędowych upoważniających do zarządzania majątkiem osób zmarłych bądź dotyczących ustanawiania lub przekazywania praw do nieruchomości<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 4 owej dyrektywy stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Czynności związane z reprezentowaniem lub obroną klienta w postępowaniu sądowym lub przed organami władzy państwowej będą wykonywane w każdym przyjmującym państwie członkowskim na warunkach określonych dla prawników [adwokatów] prowadzących działalność zawodową w tym państwie, z wykluczeniem wszelkich warunków wymagających pobytu lub zarejestrowania się w organizacji zawodowej w tym państwie.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Prawnik [adwokat] wykonujący czynności odmienne od wymienionych w ust. 1 podlega warunkom i zasadom regulaminu zawodowego obowiązującego w państwie członkowskim pochodzenia, bez naruszenia zasad, bez względu na ich źródło, które obowiązują w tym zawodzie w przyjmującym państwie członkowskim, przede wszystkim zaś zasad, które dotyczą sprzeczności pomiędzy wykonywaniem czynności prawnika [adwokata] i wykonywaniem innych czynności w tym państwie […]. Te zasady obowiązują tylko wtedy, gdy mogą być przestrzegane przez prawnika [adwokata], który nie prowadzi działalności zawodowej w przyjmującym państwie członkowskim i w stopniu, w jakim ich przestrzeganie jest obiektywnie uzasadnione jako mogące zapewnić w tym państwie członkowskim prawidłowe wykonywanie czynności prawnika [adwokata], powagę zawodu i poszanowanie zasad dotyczących sprzeczności w wykonywaniu czynności zawodowych”.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 10 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980216">16 lutego 1998 r.</DATE> mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika [adwokata] w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="077" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 77, s. 36</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>[…] [N]iniejsza dyrektywa w żaden sposób nie wpływa na przepisy, które w każdym państwie członkowskim zastrzegają niektóre rodzaje działalności dla innych zawodów niż zawód prawnika [adwokata] […]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 5 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Obszar działalności<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, przewiduje w ust. 2, co następuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Państwa członkowskie, które dopuszczają na swoim obszarze określoną kategorię prawników [adwokatów] do wystawiania dokumentów zezwalających na zarządzanie majątkami osób zmarłych lub dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw na nieruchomości, których wystawianie w innych państwach członkowskich jest zarezerwowane dla zawodów innych niż zawód prawnika [adwokata], mogą wyłączyć te rodzaje z działalności prawnika [adwokata] wykonującego swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, wydanym w jednym z tych ostatnich państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo austriackie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Paragraf 31 Allgemeines Grundbuchsgesetz (ogólnej ustawy o księgach wieczystych), ostatnio zmienionej (BGBl. 87/2015 I, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>GBG<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="031.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wpisu do księgi wieczystej […] można dokonać tylko na podstawie dokumentów urzędowych lub takich dokumentów prywatnych, na których podpisy stron zostały poświadczone sądowo lub notarialnie, zaś w przypadku osób fizycznych poświadczenie zawiera również datę urodzenia.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="031.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Uwierzytelnianie dokumentów zagranicznych jest uregulowane w umowach międzynarodowych. Dokumenty poświadczone przez austriacki organ przedstawicielski, na którego obszarze zostały one sporządzone lub poświadczone lub przez krajowy organ przedstawicielski państwa, w którym zostały one sporządzone lub poświadczone, nie wymagają dodatkowego poświadczenia.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Paragraf 53 GBG przewiduje, co następuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="053.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Właściciel ma prawo domagać się dokonania w księdze wieczystej wzmianki o planowanym zbyciu lub zastawieniu nieruchomości, aby w ten sposób uzasadnić pierwszeństwo w księdze wieczystej, od momentu złożenia tego wniosku, praw wynikających z tego zbycia lub zastawienia.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="053.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Zgoda na dokonanie wzmianki na podstawie takich wniosków może zostać udzielona tylko wtedy, gdy zgodnie ze stanem księgi wieczystej wpis prawa, które ma zostać wpisane, lub wykreślenie istniejącego prawa byłoby dopuszczalne i jeżeli podpis na wniosku jest poświadczony sądowo lub notarialnie. Przepisy § 31 ust. 3–5 stosuje się odpowiednio.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Leopoldine G. Piringer jest właścicielką połowy udziału w nieruchomości położonej w Austrii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20090225">25 lutego 2009 r.</DATE> podpisała ona w Czeskich Budziejowicach (Republika Czeska) wniosek o wpis do austriackiej księgi wieczystej planowanej sprzedaży jej udziału w tej nieruchomości w celu uzasadnienia pierwszeństwa. Podpis wnioskodawczyni znajdujący się na tym wniosku został poświadczony przez czeskiego adwokata, który zgodnie ze swoim prawem krajowym umieścił adnotację zawierającą między innymi datę urodzenia wnioskodawczyni i okazane dokumenty potwierdzające jej tożsamość. Poświadczający adwokat potwierdził w niej, że L.G. Piringer podpisała przed nim własnoręcznie dokument w jednym egzemplarzu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140715">15 lipca 2014 r.</DATE> L.G. Piringer złożyła wniosek o wpis do Bezirksgericht Freistadt (sądu rejonowego we Freistadt, Austria), sądu prowadzącego księgi wieczyste. Sąd ten oddalił ów wniosek postanowieniem z dnia <DATE ISO="20140718">18 lipca 2014 r.</DATE> na tej podstawie, że podpis wnioskodawczyni nie został poświadczony sądowo lub notarialnie, jak wymaga tego § 53 ust. 3 GBG. Ponadto zdaniem tego sądu poświadczenie podpisu przez czeskiego adwokata nie wchodzi w zakres stosowania umowy zawartej pomiędzy Republiką Austrii i Czechosłowacką Republiką Socjalistyczną o wzajemnych stosunkach w sprawach z zakresu prawa cywilnego, o uznawaniu dokumentów urzędowych i o udzielaniu informacji prawnych, zawartej w dniu <DATE ISO="19611110">10 listopada 1961 r.</DATE> (BGBl. nr 309/1962), która nadal ma zastosowanie w stosunkach dwustronnych z Republiką Czeską [BGBl. nr 123/1997 (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>umową austriacko-czeską<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>)], a w każdym wypadku poświadczenie to nie jest opatrzone urzędową pieczęcią wymaganą zgodnie z art. 21 i 22 tej umowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20151125">25 listopada 2015 r.</DATE> Landesgericht Linz (sąd krajowy w Linz, Austria) utrzymał w mocy to postanowienie, stwierdzając między innymi, że nawet jeśliby uznać, iż oświadczenie o autentyczności podpisu stanowi dokument urzędowy w rozumieniu prawa czeskiego, to jego uznanie w Austrii wchodzi w zakres art. 21 ust. 2 umowy austriacko-czeskiej. Ponieważ przepis<?PAGE NO="4"?> ten ogranicza wzajemne uznawanie do dokumentów prywatnych sporządzonych przez <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>sąd, organ administracji lub austriackiego notariusza<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, rozszerzenie zakresu jego stosowania na dokumenty sporządzone przez czeskich adwokatów byłoby nie tylko sprzeczne z brzmieniem tego artykułu, ale także z wolą umawiających się stron.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) rozpatrujący skargę rewizyjną wniesioną przez L.G. Piringer zasadniczo uważa, że umowa austriacko-czeska nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i wyraża wątpliwości co do zgodności z prawem Unii wymogu poświadczenia notarialnego ustanowionego w § 53 ust. 3 GBG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 1 ust. 1 [akapit drugi] dyrektywy 77/249 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może wyłączyć poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, ze swobody świadczenia usług przez adwokatów i radców prawnych, oraz zastrzec wykonywanie tych czynności dla notariuszy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa rejestru (Austria), zgodnie z którym poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, jest zastrzeżone dla notariuszy, co powoduje, że oświadczenie o autentyczności podpisu dokonane przez adwokata prowadzącego działalność w Republice Czeskiej w jego państwie siedziby nie jest uznawane w państwie rejestru, mimo że zgodnie z prawem czeskim takie oświadczenie ma skutek prawny urzędowego poświadczenia, zwłaszcza dlatego, że</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>kwestia uznania w państwie rejestru oświadczenia w sprawie autentyczności podpisu na wniosku o wpis do księgi wieczystej dokonanego w Republice Czeskiej przez adwokata mającego tam siedzibę dotyczy merytorycznego świadczenia usługi przez adwokata, której nie mogą świadczyć adwokaci w państwie rejestru, a zatem odmowa uznania takiego oświadczenia nie podlega zakazowi ograniczeń,</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>lub</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>takie zastrzeżenie jest uzasadnione w celu zagwarantowania zgodności z prawem i pewności prawnej aktów (dokumentów dotyczących czynności prawnych) i dlatego służy nadrzędnym względom interesu ogólnego, a ponadto jest konieczne, aby osiągnąć ten cel w państwie rejestru?<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Leopoldine G. Piringer, rządy austriacki, czeski, niemiecki, hiszpański, francuski, łotewski, luksemburski, polski i słoweński, a także Komisja Europejska, przedstawiły uwagi. Leopoldine G. Piringer, rządy austriacki, czeski, niemiecki, hiszpański, francuski, łotewski, luksemburski, polski i słoweński, a także Komisja, przedstawiły swoje stanowiska na rozprawie w dniu <DATE ISO="20160606">6 czerwca 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zasadniczo dąży do ustalenia, czy przepisy dyrektywy 77/249 sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie zastrzegło dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów złożonych na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 77/249</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Na podstawie jej art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywa 77/249 stosuje się, w zakresie i na warunkach w niej określonych, do <HT TYPE="ITALIC">działalności zawodowej wykonywanej przez adwokata</HT> w formie świadczenia usług.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Brak przemieszczenia się usługodawcy</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Większość rządów, które przedstawiły uwagi jest zdania, że dyrektywa 77/249 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie miało miejsca fizyczne przemieszczenie adwokata mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim do innego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Nie podzielam takiej interpretacji przepisów dyrektywy 77/249.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Drugi motyw dyrektywy 77/249 wskazuje, że owa dyrektywa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>odnosi się tylko do działań mających na celu ułatwienie skutecznego wykonywania działalności zawodowej adwokata świadczącego usługi<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>. Artykuł 4 tej dyrektywy reguluje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>czynności związane z reprezentowaniem lub obroną klienta w postępowaniu sądowym lub przed organami władzy państwowej<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> i ustanawia wyraźne rozróżnienie pomiędzy państwem członkowskim pochodzenia adwokata i przyjmującym państwem członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Z przepisu tego wnioskuję zatem, że poprzez dyrektywę 77/249 prawodawca Unii miał na celu uregulowanie przemieszczania się adwokata do innego państwa członkowskiego, a w szczególności zamierzał ułatwić reprezentowanie klienta przed organami władzy państwowej lub w postępowaniu sądowym, które wymaga fizycznej obecności adwokata, z poszanowaniem wymogów ustanowionych w dyrektywie 77/249.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Jak stwierdza Komisja w uwagach, nie wyklucza to włączenia innych form transgranicznych usług świadczonych przez adwokatów do dyrektywy 77/249. Nawet jeśli – siłą rzeczy – dyrektywa 77/249, przyjęta w 1977 r., nie mogła dotyczyć stosunków, jakie obecnie utrzymują adwokaci, klienci, organy administracji i sądy dzięki łączności elektronicznej, żaden wzgląd nie uzasadnia pozostawienia tego sposobu świadczenia usług poza zakresem stosowania dyrektywy 77/249, pod warunkiem że cel ochrony, jakim służą jej przepisy, pozostanie niezagrożony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Zatem usługa może być świadczona, nawet jeśli to nie adwokat się przemieszcza, lecz usługobiorca. Ponadto można również wyobrazić sobie sytuację, w której to usługa podlega przemieszczeniu, na przykład w wypadku porady prawnej udzielonej telefonicznie lub wysłanej pocztą zwykłą bądź elektroniczną.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>działalności zawodowej wykonywanej przez adwokata<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Sama dyrektywa 77/249 nie zawiera definicji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>działalności zawodowej wykonywanej przez adwokata<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Ponadto owa dyrektywa nie wyjaśnia, czy działalność powinna stanowić działalność zawodową wykonywaną przez adwokata w państwie pochodzenia, czyli Republice Czeskiej, w państwie przyjmującym, czyli w Austrii, czy też chodzi o autonomiczne pojęcie niezależne od działalności wykonywanej w każdym z tych dwóch państw członkowskich.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Natomiast w art. 1 ust. 2 dyrektywa ta szczegółowo definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>adwokata<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> w odpowiednich państwach członkowskich Unii. Mogłoby to potwierdzać tezę, zgodnie z którą każda działalność powierzona adwokatowi, zgodnie z jego prawem krajowym, stanowi działalność zawodową wykonywaną przez adwokata, oraz że, innymi słowy, chodziłoby o pojęcie nieautonomiczne na poziomie Unii i zdecentralizowane. Skutkowałoby to tym, że działalność taka jak <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>poświadczanie autentyczności podpisu<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> na podstawie art. 25a czeskiej ustawy o zawodzie adwokata stanowiłaby działalność zawodową wykonywaną przez adwokata.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Ponadto dyrektywa 77/249 wpisuje się w logikę wzajemnego uznawania, jak to jasno wynika z jej art. 2, na podstawie którego każde państwo członkowskie uznaje za adwokata, do celów wykonywania działalności, o której mowa w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy, każdą osobę wskazaną w ust. 2 tego artykułu. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Wzajemne uznawanie<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> oznacza co do zasady, że standardy, normy lub definicje wynikają z prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisowi prawa Unii, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia swego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadawać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abcur</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑544/13 i C‑545/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:481">EU:C:2015:481</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Nie uważam, by orzecznictwo to znajdowało zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>adwokata<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> jest zdefiniowane poprzez odesłanie do prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Jestem raczej zdania, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>działalności zawodowej wykonywanej przez adwokata<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> jest pojęciem hybrydowym, bowiem zawiera elementy autonomiczne i elementy podlegające określeniu przez każde państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o elementy autonomiczne, w art. 4 ust. 1 dyrektywy 77/249 znajduje się odwołanie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>czynności związan[ych] z reprezentowaniem lub obroną klienta w postępowaniu sądowym lub przed organami władzy państwowej<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Artykuł 5 ust. 1 tej dyrektywy odwołuje się również do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>wykonywania czynności dotyczących reprezentowania oraz obrony klienta w postępowaniu sądowym<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Ponadto można przypuszczać, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>działalności zawodowej wykonywanej przez adwokata<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> obejmuje również udzielanie porad prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Poświadczenie podpisu jako takie nie wydaje mi się spełniać takiego wymogu, ponieważ nie jest do tego wymagana żadna znajomość prawa. W konsekwencji mam poważne wątpliwości, przynajmniej w kontekście przepisów krajowych będących przedmiotem postępowania głównego, co do zakwalifikowania zwykłego poświadczenia podpisu jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>działalności zawodowej wykonywanej przez adwokata<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, bowiem pojęcie to zawiera elementy autonomiczne tego rodzaju, że dotyczy działalności związanej z posiadaniem wiedzy prawniczej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 77/249</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Na podstawie art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 77/249 państwa członkowskie mogą zastrzec dla określonych grup adwokatów przygotowywanie dokumentów urzędowych upoważniających do zarządzania majątkiem osób zmarłych bądź dotyczących ustanawiania lub przekazywania praw do nieruchomości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Jak podnoszą rząd niemiecki i Komisja, przepis ten został ustanowiony na rzecz Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, aby uwzględnić szczególną sytuację prawną tych dwóch państw członkowskich, w których niektóre kategorie adwokatów prowadzą swoją działalność w dziedzinie prawa nieruchomości. Przepis ten ma więc na celu uniknięcie tego, by adwokaci z innych państw członkowskich mogli wykonywać tę działalność w Zjednoczonym Królestwie lub w Irlandii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W 1977 r. państwa członkowskie inne niż Zjednoczone Królestwo lub Irlandia nie potrzebowały takiego stanowiącego odstępstwo uregulowania, ponieważ zastrzegły już ten rodzaj działalności na rzecz notariuszy i było bezsporne, że taka działalność nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 77/249.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W tym samym duchu art. 5 ust. 2 dyrektywy 98/5 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>[p]aństwa członkowskie, które dopuszczają na swoim obszarze określoną kategorię adwokatów do wystawiania dokumentów zezwalających na zarządzanie majątkami osób zmarłych lub dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw na nieruchomości, których wystawianie w innych państwach członkowskich jest zarezerwowane <HT TYPE="ITALIC">dla zawodów innych niż zawód adwokata</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>, mogą wyłączyć te rodzaje działalności adwokata wykonującego swoją działalność posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, wydanym w jednym z tych ostatnich państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Co więcej, motyw 10 dyrektywy 98/5, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>należałoby przewidzieć, tak jak w dyrektywie [77/249], prawo wyłączania sporządzania niektórych aktów dotyczących nieruchomości i spadków z zakresu działalności zawodowej adwokatów wykonujących zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym pierwotnie w Wielkiej Brytanii i Irlandii<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, także potwierdza tę interpretację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że na ile systematyka i brzmienie przepisów dyrektywy 77/249 na to pozwalają, dyrektywę tę należy interpretować zgodnie z przepisami dyrektywy 98/5. Dyrektywy 77/249 i 98/5 służą bowiem temu samemu celowi i wpisują się w tę samą logikę, czyli liberalizację transgranicznej działalności zawodowej adwokatów, czy to czasowo, jak w wypadku dyrektywy 77/249, czy na stałe, jak w wypadku dyrektywy 98/5<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz podobnie C. Barnard, <HT TYPE="ITALIC">The substantive law of the EU. The four freedoms</HT>, Oxford University Press, 4<HT TYPE="SUP">th</HT> Ed., 2013, s. 320, według której te dwie dyrektywy stanowią element tej samej układanki (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>jigsaw<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W konsekwencji proponuję, aby na pierwsze pytanie prejudycjalne odpowiedzieć, iż przepisy dyrektywy 77/249 nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie zastrzegło dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów złożonych na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający zasadniczo dąży do ustalenia, czy art. 56 TFUE sprzeciwia się temu, aby to państwo członkowskie zastrzegło dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Należy najpierw zasygnalizować, że przesłanki formalne wymagane do wpisu do księgi wieczystej wchodzą w zakres prawa krajowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Poza tym, bez uszczerbku dla zakresu stosowania art. 81 TFUE, nie istnieje żaden instrument prawny Unii, który dotyczyłby tej problematyki.</P></NOTE>. Wynika z tego, że prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego, które prowadzi rejestr. W sprawie w postępowaniu głównym to zatem prawo austriackie określa przesłanki formalne wymagane do wpisu do księgi wieczystej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Nawet jeżeli przesłanki formalne wymagane do wpisu do księgi wieczystej wchodzą w zakres prawa krajowego, to i tak powinny być zgodne z prawem Unii, a w niniejszym wypadku z podstawową swobodą świadczenia usług ustanowioną w art. 56 TFUE.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie ograniczenia swobody świadczenia usług</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Na mocy art. 56 TFUE ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług są zakazane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że swobodny przepływ usług przewidziany w art. 56 TFUE wymaga nie tylko wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim ze względu na jego przynależność państwową, lecz także zniesienia wszelkich ograniczeń – nawet jeżeli ograniczenia te są stosowane bez różnicy w stosunku do krajowych usługodawców, jak i usługodawców z innych państw członkowskich – w przypadku gdy mogą one uniemożliwić, utrudnić lub uczynić mniej atrakcyjną działalność usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym świadczy on zgodnie z prawem analogiczne usługi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Citroën Belux</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑265/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:498">EU:C:2013:498</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Ponadto, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, art. 56 TFUE wymaga zniesienia wszelkich ograniczeń tej fundamentalnej swobody opartych na okoliczności, że usługodawca zamieszkuje lub ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym świadczy usługi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140619">19 czerwca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Strojírny Prostějov i ACO Industries Tábor</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑53/13 i C‑80/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2011">EU:C:2014:2011</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Jak słusznie zauważa Komisja w swoich uwagach, sporne uregulowanie wyklucza, aby ktokolwiek niebędący austriackim notariuszem ważnie poświadczył podpis na wniosku o wpis do księgi wieczystej. Taki środek nie tworzy dyskryminacji między adwokatami austriackimi i czeskimi w odniesieniu do pochodzenia usługi. Ogranicza on jednak swobodne świadczenie usług przez czeskich adwokatów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jesteśmy zatem świadkami ograniczenia swobody świadczenia usług, jakie wynika z faktu, że rezultat usługi świadczonej w jednym państwie członkowskim w niektórych sytuacjach nie jest uznawany w innym państwie członkowskim. Poświadczenie podpisu dokonane w Republice Czeskiej w Austrii nie ma mocy do celów wpisu do księgi wieczystej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Argument rządu niemieckiego, zgodnie z którym formalny charakter przepisów austriackich nie wywołuje skutku ograniczającego działalność zawodową wykonywaną przez adwokata, nie może więc zostać przyjęty.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wreszcie należy podkreślić, że Trybunał w wyroku z dnia <DATE ISO="20110524">24 maja 2011 r.</DATE>, Komisja/Austria<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑53/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:338">EU:C:2011:338</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0091">91</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> dobitnie wykazał, iż powierzona austriackim notariuszom działalność w zakresie poświadczania nie wiąże się jako taka z bezpośrednim i szczególnym udziałem w wykonywaniu władzy publicznej w rozumieniu art. 51 akapit pierwszy TFUE. W konsekwencji nie można się powoływać na wyjątek wykonywania władzy publicznej wynikający z art. 62 i art. 51 akapit pierwszy TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie uzasadnienia</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Moim zdaniem prawna istota niniejszej sprawy znajduje się na poziomie ewentualnego uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Nawet jeśli niektóre ich argumenty się różnią, wszystkie państwa członkowskie, które przedstawiły uwagi, czyli rządy austriacki, czeski, niemiecki, hiszpański, francuski, łotewski, luksemburski, polski i słoweński uważają, że sporne przepisy są uzasadnione, podczas gdy Komisja jest przeciwnego zdania.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego: dobre funkcjonowanie systemu ksiąg wieczystych</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W wyroku z dnia <DATE ISO="20110524">24 maja 2011 r.</DATE>, Komisja/Austria<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑53/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:338">EU:C:2011:338</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Trybunał stwierdził, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>okoliczność, że czynności notarialne służą celom leżącym w interesie ogólnym – które w szczególności mają zagwarantować zgodność z prawem i pewność prawną czynności dokonywanych między jednostkami – stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który pozwala uzasadnić wynikające ze szczególnych cech działalności notarialnej ewentualne ograniczenia w odniesieniu do art. [49 TFUE], takie jak ramy, którym podlegają notariusze w toku stosowanych do nich procedur naboru, ograniczenie ich liczby oraz kompetencji terytorialnych lub także ich reżim wynagradzania, niezawisłości, zakazu łączenia stanowisk i nieusuwalności, o ile ograniczenia te pozwalają osiągnąć wspomniane cele i są ku temu niezbędne<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W tym kontekście, podobnie jak rządy niemiecki i polski uważam, że dobre funkcjonowanie systemu ksiąg wieczystych wiąże się z gwarancją zgodności z prawem i pewności prawnej czynności prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Jak słusznie podkreśla rząd niemiecki, księgi wieczyste w pewnych państwach członkowskich, jak w Austrii i w Niemczech, ogólnie i w szczególności w transakcjach dotyczących nieruchomości, mają decydujące znaczenie. Wpis do księgi wieczystej ma bowiem skutek konstytutywny w tym znaczeniu, że prawo własności powstaje dopiero poprzez wpis do księgi. Ochrona ksiąg wieczystych i prawdziwość umieszczanych w nich wpisów przyczynia się do zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Które na mocy orzecznictwa Trybunału stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego. Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19961212">12 grudnia 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>Reisebüro Broede</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑3/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:487">EU:C:1996:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Należy teraz zbadać kwestię, czy fakt zastrzeżenia dla notariuszy poświadczania podpisu do celów wpisu do księgi wieczystej w okolicznościach postępowania głównego spełnia wymóg proporcjonalności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Proporcjonalność przepisów austriackich</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Aby spełniał wymóg proporcjonalności, środek powinien, po pierwsze, być odpowiedni (lub zdolny lub mieć charakter) dla zapewnienia osiągnięcia wyznaczonego celu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Zdolność do zapewnienia przez dany środek osiągnięcia wyznaczonego celu jest uznawana wyłącznie wówczas, gdy środek ten rzeczywiście odzwierciedla troskę o osiągnięcie tego celu w sposób spójny i systematyczny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Josemans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑137/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:774">EU:C:2010:774</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Deutsche Parkinson Vereinigung</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑148/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:394">EU:C:2016:394</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Jak słusznie podkreśla rząd polski, zdolność przepisów austriackich nie wydaje się budzić w tym wypadku wątpliwości. Fakt zastrzeżenia dla notariuszy kompetencji do poświadczania podpisów jest właściwy dla zapewnienia dobrego funkcjonowania ksiąg wieczystych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Po drugie, środek nie może wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu. Jeżeli więcej środków umożliwia osiągnięcie tego samego celu, należy wybrać ten, który w najmniejszym stopniu ogranicza swobodne świadczenie usług.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Stwierdzam przede wszystkim, że ani sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ani rząd austriacki w swoich uwagach nie odniosły się do tego pytania, które według mnie stanowi jednak sedno problemu. W szczególności ani sąd odsyłający, ani rząd austriacki nie stwierdziły, że wymogi, jakie powinni spełniać austriaccy notariusze i czescy adwokaci, są po stronie czeskiej tego rodzaju, że zagrażają dobremu funkcjonowaniu systemu ksiąg wieczystych w Austrii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Poświadczenie takie jak będące przedmiotem postępowania głównego nie wymaga znajomości prawa austriackiego, co więcej, nie wymaga znajomości prawa w ogóle. Jak słusznie podkreśla Komisja, poświadczenie nie wymaga redagowania dokumentów ani udzielania porad prawnych w złożonych kwestiach, lecz po prostu polega na stwierdzeniu tożsamości stawającej osoby i potwierdzeniu, że to ona podpisała dokument.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Systematyczne zastrzeżenie takiej usługi dla notariusza austriackiego na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać oczywiście nadmierne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Na podstawie informacji, jakimi dysponuje Trybunał, twierdzę jednak, że sporne przepisy, które przewidują zastrzeżenie dla notariuszy w odniesieniu do poświadczenia podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, są proporcjonalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Republika Austrii zastrzega tę kompetencję dla notariuszy, ponieważ pokłada wysokie zaufanie w sądach i notariuszach w kwestiach prowadzenia ksiąg wieczystych. W tym kontekście, zwłaszcza jeśli chodzi o notariuszy, nie zamierzam podważać wyboru ustawodawcy austriackiego polegającego na zastrzeżeniu dokonywania poświadczenia dla prawnika, który podlega rygorystycznej kontroli państwowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ponadto wydaje mi się, że trudno byłoby Republice Austrii kontrolować w sposób wystarczający działalność zagranicznych adwokatów przy sporządzaniu oświadczeń do celów ksiąg wieczystych i sankcjonować ewentualne uchybienia środkami dyscyplinarnymi. Państwo członkowskie takie jak Republika Austrii, które ustanawia prewencyjny system administrowania wymiarem sprawiedliwości, z ustanowieniem ksiąg wieczystych i gwarancjami, jakie zawiera w celu ochrony własności nieruchomości, z trudnością może odstąpić od funkcji kontroli państwowej i skutecznej gwarancji kontroli wpisów do ksiąg wieczystych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W każdym wypadku w postępowaniu głównym system kontroli adwokatów czeskich, taki jak przedstawiony przez rząd czeski, nie dostarcza wystarczających gwarancji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Na rozprawie rząd czeski wyjaśnił, że do celów poświadczania podpisów w Republice Czeskiej rejestry prowadzone przez notariuszy i adwokatów są regularnie kontrolowane. Rejestry notariuszy są kontrolowane na dwóch poziomach, w tym na poziomie ministerstwa sprawiedliwości, podczas gdy rejestry adwokatów są kontrolowane wyłącznie przez izbę.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Według informacji, jakimi dysponuje Trybunał, system taki nie może moim zdaniem zapewnić rzeczywistej kontroli, sprawnej i skutecznej, jaka byłaby porównywalna z kontrolą notariuszy w krajach notariatu łacińskiego i jaka zapewniłaby wysoki stopień zaufania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby Trybunał odpowiedział na drugie pytanie, iż art. 56 TFUE nie sprzeciwia się przepisom krajowym takim jak § 31 GBG, który zastrzega dla sądów i notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów złożonych na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne zadane przez Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria) w następujący sposób:</TXT><P>Ani przepisy dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia <DATE ISO="19770322">22 marca 1977 r.</DATE> mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników [adwokatów] ze swobody świadczenia usług, ani art. 56 TFUE nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie zastrzegło dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów złożonych na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>