<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2005PLA.0800768501.case.xml"><NO.CASE>C-512/03</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62003C0512</NO.CELEX><NO.SEQ>0004.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>7687</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>7704</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA C. STIX-HACKL — SPRAWA C-512/03</LEFT><RIGHT>BLANCKAERT</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Christine Stix-Hackl</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20050512">12 maja 2005 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Uwagi wstępne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa dołącza do szeregu, w części toczących się jeszcze, spraw dotyczących ograniczeń władztwa podatkowego państw członkowskich przez prawo wspólnotowe<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w szczególności opinię rzecznika generalnego Ruiza-Jaraba Colomera z dnia <DATE ISO="20041026">26 października 2004 r.</DATE> w zawisłej sprawie C-376/03 D.; zobacz następnie zawisie sprawy C-152/03 Ritter-Coulais (z opinią rzecznika generalnego Logera z dnia <DATE ISO="20050301">1 marca 2005 r.</DATE>), C-403/03 Schempp (z opinią rzecznika generalnego L. Geelhoeda dnia <DATE ISO="20050127">27 stycznia 2005 r.</DATE>), C-446/03 Marks &amp; Spencer (z opinią rzecznika generalnego Poiaresa Madura z dnia <DATE ISO="20050407">7 kwietnia 2005 r.</DATE>), C-513/03 van Hilten — van der Heijden i C-8/04 Bujura. Przedmiotem sprawy C-8/04 Jest również opodatkowanie dochodów z oszczędności i inwestycji osób niezamieszkujących na terenie Niderlandów, przy czym — odmiennie aniżeli w niniejszej sprawie — przede wszystkim sporne jest, czy istnieje zobowiązanie dla państwa członkowskiego wynikające z prawa wspólnotowego, aby nie różnicować na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy osobami niezamieszknjącymi w Niderlandach znajdującymi się w porównywalnej sytuacji. Zobacz także opinię rzecznika generalnego P. Légera z dnia <DATE ISO="20050414">14 kwietnia 2005 r.</DATE> w sprawie C-253/03 CLT-UFA (wyrok nie został jeszcze wydany), jak i toczące się — w całości dotyczące swobody przepływu kapitału — sprawy C-265/04 Bouanich, C-292/04 Meilicke oraz C-346/04 Conijn. Zobacz wreszcie toczącą się sprawę C-290/04 FKP Scorpio Konzertproduktionen dotyczącą swobody świadczenia usług.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Sąd krajowy w niniejszej sprawie zasadniczo zmierza do ustalenia, czy swoboda przepływu kapitału sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym obniżki podatku z tytułu zabezpieczeń społecznych nie przysługują osobom niebędącym rezydentami w Niderlandach, jeżeli nie uzyskują one dochodów w tym państwie członkowskim, z których finansowane są składki na ubezpieczenia społeczne.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Ramy prawne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Uregulowania wspólnotowe</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 56 WE (wcześniej art. 73b traktatu WE) ograniczenia przepływu kapitału i płatności pomiędzy państwami członkowskimi, jak i pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi są zabronione. Nie dotyczy to jednak odpowiednich przepisów prawa podatkowego państw członkowskich, które odmiennie traktują podatników ze względu na różne miejsce zamieszkania lub inwestowania kapitału (art. 58 ust. 1 lit. a) WE [wcześniej art. 73d traktatu WE]). Zastrzeżenie to nie pozwala<?PAGE NO="I-7688"?> jednak na przyjmowanie przepisów, które stanowią arbitralną dyskryminację lub ukryte ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału i płatności (art. 58 ust. 3 WE).</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ponadto art. 293 tiret drugie WE (wcześniej art. 220 traktatu WE) upoważnia państwa członkowskie do podjęcia rokowań w celu zapewnienia swoim obywatelom zniesienia podwójnego opodatkowania wewnątrz Wspólnoty.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Uregulowania krajowe</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2.1 akapit pierwszy Wet op de inkomstenbelasting 2001 (ustawy o podatku dochodowym z 2001 r., zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>WET IB 2001<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>) podatnikami są osoby fizyczne, które zamieszkują w Niderlandach (podatnicy będący rezydentami) oraz osoby fizyczne, które nie zamieszkują w tym państwie członkowskim, ale które osiągają w Niderlandach dochody (podatnicy niebędący rezydentami).</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 2.3 WET IB 2001 przewiduje, iż podatek dochodowy jest pobierany od następujących dochodów osiągniętych przez podatnika w trakcie roku kalendarzowego:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>podlegających opodatkowaniu dochodów z pracy i nieruchomości;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>podlegających opodatkowaniu dochodów ze znaczących udziałów w spółce mającej siedzibę w Niderlandach;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>podlegających opodatkowaniu dochodów z oszczędności i inwestycji.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 5.2 WET IB 2001 dochody z oszczędności i inwestycji wynoszą ustawowo 4% średniej wartości kapitału pomniejszonej o wartość zobowiązań na początku i na końcu roku kalendarzowego, w zakresie, w jakim ta średnia wartość jest wyższa od kwoty zwolnionej od podatku. Kwota ta, która (w czasie, kiedy miały miejsce okoliczności faktyczne niniejszej sprawy) zgodnie z art. 5.5 WET IB 2001 wynosiła <FT TYPE="NUMBER">17600</FT> EUR, miała na celu zwolnienie drobnych posiadaczy wkładów oszczędnościowych z podatku dochodowego od oszczędności i inwestycji.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Podatnik będący rezydentem jest traktowany zasadniczo jako ubezpieczony i podlegający obowiązkowi zapłaty składek z tytułu niderlandzkich ubezpieczeń społecznych. To samo dotyczy osób niebędących rezydentami, które z tytułu najemnej pracy zarobkowej w Niderlandach są obciążone<?PAGE NO="I-7689"?> w tym państwie członkowskim podatkiem dochodowym. Zgodnie z art. 6 Wet financiering volksverzekeringen (ustawy o finansowaniu zabezpieczenia społecznego, zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>WFV<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>), ubezpieczony zasadniczo winien wpłacać składki na zabezpieczenie społeczne. Składki z tytułu zabezpieczenia społecznego są obliczane odpowiednio od dochodów z pracy i nieruchomości ubezpieczonego. Składki, które należy uiścić, są pomniejszone o obniżki z tytułu składek na zabezpieczenie społeczne.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Podatnicy będący rezydentami mają prawo do kwoty zwolnionej od podatku, jak i do różnych obniżek dotyczących podatku dochodowego. O ile są oni zobowiązani do płacenia składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, mają oni następnie prawo do obniżek podatkowych z tytułu zabezpieczeń społecznych (z tytułu powszechnego ubezpieczenia emerytalnego, ubezpieczenia osób pozostałych przy życiu po śmierci ubezpieczonego oraz powszechnego ubezpieczenia dotyczącego specjalnych kosztów leczenia), które należy odliczyć w pierwszym rzędzie od składki z tytułu zabezpieczeń społecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Podatki i składki są pobierane łącznie. Dochody podlegające podatkowi klasy III są poddawane łącznemu opodatkowaniu dochodów. Stosuje się do nich jednolitą stawkę podatkową i jednolitą obniżkę podatku (art. 8.1 WET IB 2001). Jednolita obniżka podatku jest zgodnie z art. 8.1 lit. d) WET IB 2001 łączną kwotą obniżki podatku z tytułu podatku dochodowego i z tytułu zabezpieczeń społecznych. Obniżka podatku z tytułu podatku dochodowego jest zgodnie z art. 8.3 WET IB 2001 częścią standardowej obniżki podatku, która pozostaje w odniesieniu do standardowej obniżki podatku w tym samym stosunku jak stawka podatkowa pierwszego progu progresywnej skali podatkowej w odniesieniu do jednolitej stawki podatkowej. Obniżki z tytułu zabezpieczeń społecznych są tą częścią standardowej obniżki podatku, która pozostaje w odniesieniu do standardowej obniżki podatku w tym samym stosunku jak stawki procentowe składek z tytułu zabezpieczeń społecznych, ustalone zgodnie z WFV w odniesieniu do jednolitej stawki podatkowej (art. 8.4, 8.5 i 8.6 WET IB 2001 w związku z art. 10 ust. 2 i art. 11 WFV).</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 2.7 ust. 2 WET IB 2001 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Jeżeli podatnik jest zobowiązany do opłacania składki z tytułu zabezpieczeń społecznych i jeżeli nie może dokonać całkowitego odliczenia z tytułu tych składek zgodnie z art. 10 ust. 4 WFV od należnych składek określonych zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 WFV, to kwota podatku dochodowego ulega obniżeniu zgodnie z przepisami o unikaniu podwójnego opodatkowania o kwotę, która nie została odliczona<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że podatnik będący rezydentem, który nie opłaca składek z tytułu zabezpieczenia społecznego, na przykład, gdy nie osiąga dochodów z pracy<?PAGE NO="I-7690"?> i nieruchomości, lecz jedynie dochody z oszczędności i inwestycji, nie tylko uzyskuje obniżkę z tytułu podatku dochodowego, lecz także obniżki z tytułu zabezpieczeń społecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Podatnicy niebędący rezydentami, w przeciwieństwie do podatników będących rezydentami, nie mają prawa przy obliczaniu podlegających podatkowi dochodów z oszczędności i inwestycji zgodnie z przepisami rozdziału 7 WET IB 2001 do kwoty zwolnionej od podatku w rozumieniu art. 5.5 WET IB 2001. Zgodnie z przepisami rozdziału 7 WET IB 2001 podatnicy niebędący rezydentami nie mają także prawa do standardowej obniżki w rozumieniu art. 8.2 WET IB 2001.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Podatnicy niebędący rezydentami mają tylko wówczas prawo do obniżek z tytułu zabezpieczeń społecznych, gdy są ubezpieczeni w ramach niderlandzkiego systemu zabezpieczeń społecznych, co z kolei zakłada, że uzyskują dochody z pracy w Niderlandach i dlatego opłacają tam składki z tytułu zabezpieczenia społecznego.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2.5 WET IB 2001 podatnicy, niebędący rezydentami mogą jednak pod pewnymi warunkami wybrać stosowanie do nich przepisów WET IB 2001 dotyczących podatników będących rezydentami. Jeżeli podatnik niebędący rezydentem skorzysta z tego <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>systemu opcji<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>, ma on zasadniczo prawo do kwoty zwolnionej z podatku i wszelkich obniżek podatku, o ile spełnia ku temu pozostałe warunki.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>W przedmiocie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Niderlandy z Belgią</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zgodnie z powyższą umową dwustronną z dnia <DATE ISO="19701019">19 października 1970 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Overeenkomst tussen de regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de regering van het Koninkrijk België tot het vermijden van dubbele belasting op het gebied van belastingen naar het inkomen en naar het vermogen en tot het vaststellen van enige andere regelen verband houdende met de belastingheffing, Trb. 1970, str. 192 (umowa pomiędzy rządem Królestwa Belgii i rządem Królestwa Niderlandów o unikaniu podwójnego opodatkowania w sferze podatku dochodowego i podatku od majątku oraz w sprawie ustalenia innych zasad w związku z pobieraniem podatków) (zwana dalej <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>umową<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>).</P></NOTE> nieruchomości podlegają opodatkowaniu w państwie, w którym są położone (art. 23 ust. 1 umowy).</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 25 ust. 3 umowy <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>[o] soby fizyczne mające miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie korzystają w drugim Umawiającym się Państwie z osobistych zwolnień, kwot wolnych od podatku i ulg, których udziela z uwagi na stan cywilny i rodzinny to drugie Umawiające się Państwo osobom mającym miejsce zamieszkania na jego terytorium<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-7691"?><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Podatnicy zamieszkali w Belgii niebędący rezydentami i niekorzystający z <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>systemu opcji<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/> zgodnie z postanowieniem odsyłającym korzystają z ulg wynikających z umowy. W zarządzeniu Staatssecretaris van Financiën (ministra finansów) z dnia <DATE ISO="20020221">21 lutego 2002 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Numer CPP 2001/2745, BNB 2002/164.</P></NOTE> wyjaśnione zostały poszczególne zagadnienia wynikające z art. 25 ust. 3 umowy.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Stan faktyczny i postępowanie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert jest obywatelem Belgii zamieszkującym w Belgii. Jest on wraz ze swoją małżonką właścicielem domu letniskowego w Retranchement w Niderlandach. Nie uzyskuje on dochodów ani z pracy, ani z nieruchomości w Niderlandach, ani ze znaczących udziałów w spółce mającej siedzibę w Niderlandach. Osiąga jednak w związku z domem letniskowym dochody z oszczędności i inwestycji w Niderlandach.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert nie należy do niderlandzkiego systemu zabezpieczenia społecznego i w konsekwencji nie podlega w Niderlandach składkom z tytułu zabezpieczeń społecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert osiąga mniej niż 90% swoich dochodów w Niderlandach. Nie skorzystał on z <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>systemu opcji<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, o którym mowa w art. 2.5 WET IB 2001.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Za rok 2001 J.E.J. Blanckaert został obciążony przez niderlandzkie władze podatkowe podatkiem dochodowym z tytułu osiągniętych przez niego dochodów z oszczędności i inwestycji podlegających opodatkowaniu w wysokości 1610 EUR. Należny podatek wyniósł 339 EUR. Zgodnie z postanowieniami umowy belgijsko-niderlandzkiej przy obliczaniu dochodów J.E.J. Blanckaerta, z oszczędności i inwestycji uwzględniono kwotę zwolnioną od podatku. Przyznano mu także ogólną obniżkę w podatku dochodowym w wysokości 144 EUR. Natomiast nie przyznano mu żadnej obniżki z tytułu zabezpieczeń społecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert złożył jednak wniosek o pełną ogólną obniżkę podatku w wysokości 1576 EUR, a więc włącznie z obniżką z tytułu powszechnego ubezpieczenia emerytalnego, ubezpieczenia osób pozostałych przy życiu po śmierci ubezpieczonego oraz powszechnego ubezpieczenia dotyczącego specjalnych kosztów leczenia.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert wniósł odwołanie od tej decyzji podatkowej, którą jednak właściwy organ podatkowy utrzymał w mocy. J.E.J. Blanckaert wniósł skargę na to rozstrzygnięcie do Gerechtshof te's-Hertogenbosch.</TXT></NP><?PAGE NO="I-7692"?><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20031204">4 grudnia 2003 r.</DATE> Gerechtshof te's-Hertogenbosch postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Czy niebędący rezydentem podatnik, mający stałe miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, który nie osiąga dochodów z pracy w Niderlandach, lecz jedynie dochody z oszczędności i inwestycji i który w konsekwencji nie podlega niderlandzkiemu systemowi ubezpieczeń społecznych i nie opłaca składek z tego tytułu, posiada na podstawie prawa wspólnotowego prawo do tego, aby przy obliczaniu jego podlegających opodatkowaniu dochodów z oszczędności i inwestycji przyznano mu w Niderlandach obniżki podatku z tytułu ubezpieczeń społecznych (obniżki podatku z tytułu powszechnego ubezpieczenia emerytalnego, ubezpieczenia osób pozostałych przy życiu po śmierci ubezpieczonego oraz powszechnego ubezpieczenia dotyczącego specjalnych kosztów leczenia), jeśli dla celów obliczania jego podlegających opodatkowaniu dochodów z oszczędności i inwestycji podatnik będący rezydentem posiada prawo do tychże obniżek podatku, na takiej podstawie, iż należy on do niderlandzkiego systemu zabezpieczenia społecznego i z tego tytułu podlega składkom z ubezpieczenia społecznego, nawet gdy nie osiąga on dochodów z pracy w Niderlandach, lecz jedynie dochody z oszczędności i inwestycji, i z tej przyczyny nie opłaca składek na niderlandzki system ubezpieczeń społecznych?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy, w ramach odpowiedzi na pytanie pierwsze, posiada znaczenie fakt, iż podatnik niebędący rezydentem osiąga więcej lub mniej niż 90% dochodów gospodarstwa domowego w Niderlandach, a w szczególności:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>czy zastosowany w sprawie Schumacker test (wyrok z dnia <DATE ISO="19950214">14 lutego 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-279/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-225">C-279/93 Schumacker, Rec. str. I-225</REF.DOC.ECR>) dla osób będących i niebędących rezydentami ma zastosowanie jedynie do subiektywnych lub osobistych kwestii podatkowych, takich jak prawo do odliczenia kosztów związanych z rodziną czy z daną osobą, czy też ma on również zastosowanie do obiektywnych lub niezwiązanych z daną osobą kwestii podatkowych, takich jak stawka podatkowa?</P></ITEM><ITEM><P>czy decydując o tym, że osoby niebędące rezydentami będą traktowane jak osoby będące rezydentami, państwa członkowskie mogą zastosować regułę ilościową (taką jak reguła 90%), mimo iż reguła ta nie pozwala na zagwarantowanie wyeliminowania wszelkich form dyskryminacji?</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy system opcji, taki jak ten przewidziany w art. 2.5 ustawy IB stanowi skuteczny środek proceduralny pozwalający na zapewnienie, iż zainteresowany będzie mógł skorzystać z praw, które są zagwarantowane w traktacie WE i który wyklucza wszelką formę dyskryminacji?</TXT><?PAGE NO="I-7693"?><P>W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie — czy system ten stanowi również skuteczny środek w sytuacji, kiedy zainteresowany osiąga jedynie dochody z oszczędności i inwestycji, a [...] nie może skorzystać z systemu opcji?<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>.</P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>W przedmiocie pytań prejudycjal-nych</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Gerechtshof te's-Hertogenbosch zwrócił się z trzema pytaniami prejudycjalnymi. Zadając pytanie pierwsze, Gerechtshof zmierza zasadniczo do ustalenia, w jakim stopniu jest dopuszczalne, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy przed sądem krajowym, w świetle prawa wspólnotowego, aby różnicować przy opodatkowaniu dochodów z oszczędności i inwestycji w zakresie udzielania obniżek podatku z tytułu zabezpieczeń społecznych osoby należące do systemu zabezpieczenia społecznego i inne. Podłożem tego pytania jest fakt, że osoby należące do systemu zabezpieczenia społecznego — ze znaczącym wyjątkiem pracowników przygranicznych — są z reguły rezydentami, natomiast osoby niebędące rezydentami rzadko podlegają systemowi zabezpieczenia społecznego danego państwa.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>W drugim pytaniu prejudycjalnym sąd krajowy stawia pytania dotyczące tak zwanego testu Schumacker<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19950214">14 lutego 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-279/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-225">C-279/93 Scnumackcr, Reo str. I-225</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, aby dowiedzieć się, w jakim stopniu podatnik niebędący rezydentem i podatnik będący rezydentem znajdują się w porównywalnej sytuacji. Trzecie pytanie prejudycjalne dotyczy opcji przewidzianej w prawie krajowym dla podatników niebędących rezydentami, zgodnie z którą mogą oni wybrać ich zrównanie w zakresie traktowania na gruncie podatkowym z osobami będącymi rezydentami.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Istotne argumenty stron postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>W zakresie pierwszego pytania prejudycjalnego wszyscy uczestnicy postępowania poza J.E.J. Blanckaertem podnoszą, że prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się będącemu przedmiotem postępowania uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym podatnik mieszkający w Belgii i uzyskujący w Niderlandach jedynie dochody z oszczędności i inwestycji, a tym samym niezobowiązany do płacenia składki z tytułu zabezpieczeń w ramach niderlandzkiego systemu zabezpieczeń społecznych, nie ma prawa do obniżek podatku z tytułu zabezpieczeń społecznych, natomiast podatnik będący rezydentem uzyskującym w Niderlandach tylko dochody z oszczędności i inwestycji ma prawo do odpowiednich obniżek.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Rządy niderlandzki i niemiecki, jak również Komisja zasadniczo wskazują, że odpowiednie obniżki wchodzą w zakres prawa zabezpieczeń społecznych. Oceniają one, iż istnieje obiektywna różnica między, z jednej strony, sytuacją podatnika niebędącego rezydentem, którego dochody pochodzą wyłącznie z oszczędności i inwestycji, takiego jak J.E.J. Blanckaert, który nie należy do niderlandzkiego systemu zabezpieczenia<?PAGE NO="I-7694"?> społecznego i nie podlega zatem składkom należnym z tego tytułu, a z drugiej strony sytuacją podatnika będącego rezydentem, osiągającego dochody wyłącznie z oszczędności i inwestycji, który należy do niderlandzkiego systemu zabezpieczenia społecznego i w związku z tym podlega takim składkom. Różnica taka uzasadnia odmienne traktowanie tych dwóch kategorii podatników.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Rząd niderlandzki dodaje, że prawo do obniżki dotyczącej składek z tytułu zabezpieczenia społecznego lub do obniżki podatku z tytułu zabezpieczeń społecznych nie jest uzależnione od miejsca zamieszkania danej osoby. To prawo zależy w dużo większej mierze od tego, czy dana osoba — będąca rezydentem lub niebędąca rezydentem — jest ubezpieczonym członkiem krajowego systemu zabezpieczeń społecznych. W ten sposób osoba, która nie jest rezydentem, może dokonać w danym przypadku odliczenia niewykorzystanej części obniżki podatku z tytułu zabezpieczenia społecznego od kwoty należnego podatku dochodowego, o ile — na przykład na podstawie stosunku pracy w Niderlandach — jest ubezpieczonym członkiem niderlandzkiego systemu zabezpieczeń społecznych, a tym samym jest zobowiązana do zapłaty składek. Natomiast osoba, która jest rezydentem, nie może skorzystać z prawa do odliczenia, jeżeli nie należy do krajowego systemu zabezpieczeń społecznych, w szczególności na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Rozporządzenie z dnia <DATE ISO="19710614">14 czerwca 1971 r.</DATE> w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienione i uaktualnione rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia <DATE ISO="19961202">2 grudnia 1996 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="028" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="1">Dz.U. 1997, L 28, str. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert podkreślił natomiast na rozprawie, że uregulowanie krajowe, będące przedmiotem postępowania, prowadzi do nieusprawiedliwionego nierównego traktowania osób będących rezydentami i osób niebędących rezydentami, ponieważ, jeżeli osiągają one w Niderlandach wyłącznie dochody z oszczędności i inwestycji, to tylko osoby będące rezydentami — jako należące do systemu zabezpieczeń społecznych — mają prawo do obniżek podatku z tytułu zabezpieczeń społecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>W zakresie drugiego pytania prejudycjalnego rządy niderlandzki i niemiecki podnoszą dodatkowo, że uregulowanie krajowe będące przedmiotem postępowania w tej sprawie stanowi o subiektywnej lub związanej z daną osobą uldze podatkowej. W rozpatrywanym przypadku nie można przyznać takiej ulgi podatkowej ze względu na to, że J.E.J. Blanckaert nie osiągał dochodów wyłącznie lub prawie wyłącznie w Niderlandach. Trybunał zezwolił państwom członkowskim na stosowanie reguły ilościowej (tak jak próg 90%), by dokonać rozróżnienia sytuacji osób będących rezydentami oraz osób niebędących rezydentami.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>J.E.J. Blanckaert uważa, że taka reguła ilościowa nie może znaleźć zastosowania, jeżeli jej zastosowanie potwierdzi istniejącą jego zdaniem dyskryminację.</TXT></NP><?PAGE NO="I-7695"?><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>W zakresie trzeciego pytania prejudycjalnego rządy niderlandzki i niemiecki poddają pod rozwagę, że J.E.J. Blanckaert nie wybrał traktowania go jak osoby będącej rezydentem, tak więc pytanie to ma charakter hipotetyczny.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Ocena prawna</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Przede wszystkim należy zbadać, czy sąd krajowy w wystarczający sposób wskazał przepisy prawa wspólnotowego, o których wykładnię się zwraca. Następnie należy poddać analizie główne zagadnienie niniejszego postępowania, tzn. w jakim stopniu zagwarantowana przez prawo wspólnotowe swoboda przepływu kapitału stoi w sprzeczności ze zróżnicowanym traktowaniem osób należących do systemu zabezpieczenia społecznego i osób nienależących do systemu zabezpieczenia społecznego w zakresie przyznawania obniżek podatku.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i znajdującego zastosowanie prawa wspólnotowego</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Sąd krajowy nie odnosi się w swoich pytaniach prejudycjalnych do żadnego konkretnego przepisu prawa wspólnotowego. W związku z tym wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym prawie zupełnie nie odpowiada wymogom orzecznictwa, według którego sąd krajowy powinien wymienić<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <DATE ISO="20010712">12 lipca 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-399/98" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-5409">C-399/98 Ordine degli Architetti i in., Rec. str. I-5409, pkt 105</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> przepisy prawa wspólnotowego, których wykładnia jest wymagana.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Nie należy jednak tych wymogów uznawać za absolutne; dużo bardziej istotne jest, czy sąd krajowy dostarczy Trybunałowi wystarczających informacji, aby mógł on udzielić użytecznej odpowiedzi na przedstawione pytanie<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz postanowienie z dnia <DATE ISO="20030225">25 lutego 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-445/01" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-1807">C-445/01 Simoncello i Boerio, Rec. str. I-1807, pkt 22,23 i 30</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>w ramach ustanowionej na podstawie art. 234 WE współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się postępowanie, w którym ma on orzec [...], należy ocena zarówno, czy w odniesieniu do konkretnego przypadku wystąpienie do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym jest konieczne do wydania wyroku, jak i, czy pytanie, które zostanie przedłożone Trybunałowi, jest istotne. Jeżeli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, wówczas Trybunał jest zasadniczo zobowiązany do wydania orzeczenia w tym przedmiocie<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <DATE ISO="19951215">15 grudnia 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-415/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4921">C-415/93 Bosman, Rec. str. I-4921, pkt 59</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20010313">13 marca 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-379/98" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-2099">C-379/98 PreussenElektra, Rec. str. I-2099, pkt 38</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20020122">22 stycznia 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-390/99" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-607">C-390/99 Canal Satélite Digital, Rec. str. I-607, pkt 18</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20021210">10 grudnia 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-153/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-11319">C-153/00 der Weduwe, Rec. sir. I-11319, pkt 31</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Poza tym Trybunał może uznać za niezbędne <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>uwzględnienie przepisów prawa wspólnotowego, których sąd krajowy nie przytoczył w swoim pytaniu, [...] aby [...]<?PAGE NO="I-7696"?> sądowi, który zwrócił się do niego z pytaniem prejudycjalnym udzielić użytecznej odpowiedzi na przedstawione pytanie<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <DATE ISO="19860320">20 marca 1986 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="35/85" YEAR="1986" PAGE.ECR="1207">35/85 Tissier, Rec. str. 1207, pkt 9</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19900327">27 marca 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-315/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-1323">C-315/88 Bagli Pennacchiotti, Rec. str. I-1323, pkt 10</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19991118">18 listopada 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-107/98" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-8121">C-107/98 Teckal, Rec. str. I-8121, pkt 39</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20021107">7 listopada 2002 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-228/01+C-289/01" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-10213">C-228/01 i C-289/01 Bourrasse i Perchicot, Rec. str. I-10213, pkt 33</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia odsyłającego cytowane są przepisy traktatu dotyczące swobody przepływu kapitału (art. 56 WE i nast.). Sąd krajowy wywodzi następnie, w jakim stopniu te postanowienia mogłyby stać w sprzeczności z przepisami prawa krajowego, będącymi przedmiotem postępowania. Tym samym sąd krajowy przytoczył powody wyboru określonych przepisów wspólnotowych, o których wykładnię wnosi, oraz przedstawił związek pomiędzy tymi postanowieniami i przepisami prawa krajowego, które należy zastosować w odniesieniu do zawisłego przed nim sporu. Dlatego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Swoboda przepływu kapitału, na którą powołał się sąd krajowy, wydaje się także właściwa. W tej kwestii wystarczy stwierdzić, że inwestycja w nieruchomości przez osobę niebędącą rezydentem jest wymieniona w rozdziale II lit. a) załącznika I do dyrektywy 88/361/EWG<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19880624">24 czerwca 1988 r.</DATE> w sprawie wykonania art. 67 traktatu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="178" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="5">Dz.U. L 178, str. 5</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Wprawdzie nie można dyrektywy tej ratione temporis zastosować w niniejszej sprawie, jednak jej załącznik przytaczany jest regularnie w orzecznictwie Trybunału w celu rozgraniczenia zakresu zastosowania swobody przepływu kapitału — także zgodnie z art. 56 WE i nast. w nowym brzmieniu<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz wyrok z dnia <DATE ISO="19990316">16 marca 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-222/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-1661">C-222/97 Trümmer i Mayer, Rec. str. I-1661, pkt 21</REF.DOC.ECR>: <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>Ponieważ [...] art. 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) przejął zasadniczo treść art. 1 dyrektywy 88/361 i chociaż dyrektywa ta oparta jest na art. 69 i 70 ust 1 traktatu EWG, które zostały w międzyczasie zastąpione art. 73b i nast. traktatu WE, nomenklatura dotycząca przepływu kapitału zawarta w załączniku do tej dyrektywy zachowuje charakter wskazówki dla definicji pojęcia przepływu kapitału, który miała przed wejściem w życie ostatnich z wymienionych artykułów, przy czym zawarte w niej wyliczenie zgodnie z wprowadzeniem nie jest wyczerpujące<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach dokonanie analizy postanowień traktatu dotyczących swobody przedsiębiorczości (art. 43 WE i nast.) — jak proponowała to Komisja — wydaje się zbyteczne.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przedmiocie swobody przepływu kapitału</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>W przedmiocie relacji między swobodą przepływu kapitału i innymi podstawowymi swobodami</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Swobodny przepływ kapitału (art. 56 WE i nast.) różni się w każdym razie w swoim sformułowaniu od innych podstawowych swobód, bowiem zawiera zgodnie z brzmieniem art. 56 WE ogólny zakaz ograniczenia. Zakaz ten jest traktowany jako niemający charakteru bezwzględnego,<?PAGE NO="I-7697"?> w szczególności przez art. 58 ust. 1 lit. a) WE, w którym zasadniczo wskazano, że zakaz określony w art. 56 WE nie narusza prawa państw członkowskich do stosowania przepisów ich prawa podatkowego traktujących odmiennie podatników ze względu na różne miejsce zamieszkania lub inwestowania kapitału<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 58 ust. 1 lit. b) WE zawiera porównywalne zastrzeżenie dla uprawnień do ukarania, w szczególności naruszeń w sferze podatkowej, w celu ochrony porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz w celu gromadzenia informacji na temat przepływu kapitalu.</P></NOTE>. Artykuł 58 ust. 3 WE wyjaśnia następnie, że odmienne traktowanie podatników ze względu na różne miejsce zamieszkania lub inwestowania kapitału nie może stanowić arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Trybunał przypomina o tym — jednakże w kontekście poprzednio obowiązującego przepisu art. 73d ust. 3 traktatu WE — w wyroku z dnia <DATE ISO="20000606">6 czerwca 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-35/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-4071">C-35/98 Verkooijen, Rec. str. I-4071, pkt 44</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Trybunał miał jednak okazję dopiero w wyroku w sprawie Manninen z dnia <DATE ISO="20040907">7 września 2004 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-319/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-7477">C-319/02, Zb.Orz. str. I-7477</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> zbadania zasadniczej kompetencji prawodawczej państw członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich w świetle art. 56 WE i 58 WE. Istotą tego wyroku jest stwierdzenie, że art. 58 WE tylko wówczas dopuszcza regulację podatkową wprowadzającą rozróżnienie między podatnikami w zależności od miejsca, w którym inwestują swój kapitał, jeżeli w ten sposób przyjęte zróżnicowanie odpowiada faktycznie istniejącej różnicy lub jeżeli zróżnicowanie porównywalnych sytuacji wydaje się być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem, pkt 28 i nast.</P></NOTE>. Odpowiednie uzasadnienie zakłada, że wspomniane odmienne traktowanie nie wykracza ponad to, co jest wymagane do osiągnięcia celu, któremu służy sporne uregulowanie<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Manninen, pkt 29.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że ograniczenia swobodnego przepływu kapitału nie są zasadniczo zabronione przez art. 56 WE, lecz raczej należy je rozważyć na gruncie zakazu dyskryminacji, wywodzonego z art. 58 WE, przy czym potencjalną dyskryminację można uzasadnić nadrzędnymi względami interesu ogólnego — przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Z dogmatycznego punktu widzenia swoboda przepływu kapitału różni się tylko pozornie od innych podstawowych swobód, dlatego możliwość odniesienia do niej orzecznictwa dotyczącego innych swobód wydaje się być zupełnie zrozumiała w zakresie bezpośredniego opodatkowania<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Do takiego wniosku doszedł również rzecznik generalny Ruiz-Jarabo Colomer w ww. w przypisie 2 opinii, pkt 53 i nast.</P></NOTE>. Należy zatem szczegółowo omówić to orzecznictwo.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-7698"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Orzecznictwo Trybunału w sprawie zawartych w prawie wspólnotowym ograniczeń dotyczących kompetencji prawodawczej państw członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Orzecznictwo Trybunału w sprawie zawartych w prawie wspólnotowym ograniczeń dotyczących kompetencji prawodawczej państw członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich rozwinęło się zwłaszcza na podstawie uregulowań krajowych, które albo odmiennie traktują podatników będących rezydentami i podatników niebędącymi rezydentami<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="19900508">8 maja 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-175/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-1779">C-175/88 Biehl, Rec. str. I-1779</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19950811">11 sierpnia 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-80/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-2493">C-80/94 Wielockx, Rec. str. I-2493</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19951026">26 października 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-151/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-3685">C-151/94 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Rec, str. I-3685</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19960627">27 czerwca 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-107/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-3089">C-107/94 Asscher, Rec. str. I-3089</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19990914">14 września 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-391/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-5451">C-391/97 Gschwind, Rec. str. I-5451</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20000516">16 maja 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-87/99" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-3337">C-87/99 Zurstrassen, Rec. str. I-3337</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20030612">12 czerwca 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-234/01" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-5933">C-234/01 Gerritse, Rec. str. I-5933</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20031113">13 listopada 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/01" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-13389">C-209/01 Schilling i Fleck-Schilling, Rec. str. I-13389</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20040701">1 lipca 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-169/03" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-6443">C-169/03 Wallentin, Zb.Orz. str. I-6443</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, albo też odmiennie traktują podlegające opodatkowaniu dochody<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 14 wyrok w sprawie Verkooijen i wyroki: z dnia <DATE ISO="20030626">26 czerwca 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-422/01" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-6817">C-422/01 Skandia i Ramstedt, Rec. str. I-6817</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20031113">13 listopada 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-42/02" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-13519">C-42/02 Lindman, Rec. str. I-13519</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20040304">4 marca 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-334/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-2229">C-334/02 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-2229</REF.DOC.ECR>; wyroki z dnia <DATE ISO="20040715">15 lipca 2004 r.</DATE>: w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-315/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-7063">C-315/02 Lenz, Zb.Orz. str. I-7063</REF.DOC.ECR> i w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-242/03" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-7379">C-242/03 Weidert und Paulus, Zb.Orz. str. I-7379</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> ze względu na ich pochodzenie.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Trybunał zbadał w tym przypadku krajowe uregulowania w świetle swobodnego przepływu osób<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz na przykład ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Schumacker i ww. w przypisie 19 wyroki w sprawach: Wielockx, Asscher, Gschwind, Zurstrassen, Schilling i Fleck-Schilling oraz Wallentin.</P></NOTE>, swobody przedsiębiorczości<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <DATE ISO="20000413">13 kwietnia 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-251/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-2787">C-251/98 Baars, Rec. str. I-2787</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> oraz swobody świadczenia usług<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz na przykład ww. w przypisie 19 wyrok w sprawie Gerritse i ww. w przypisie 20 wyroki w sprawach: Skandia i Ramstedt oraz Lindman.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dziedzina podatków bezpośrednich nie należy jako taka do kompetencji Wspólnoty, jednak państwa członkowskie powinny realizować uprawnienia przysługujące im w tym zakresie z poszanowaniem prawa wspólnotowego<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz między innymi wyrok z dnia <DATE ISO="19911004">4 października 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-246/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-4585">C-246/89 Komisja przeciwko Zjednoczemu Królestwu, Rec, str. I-4585, pkt 12</REF.DOC.ECR> i ww. w przypisie 19 wyrok w sprawie Schilling i Fleck-Schilling, pkt 22.</P></NOTE>. Podstawowe swobody zakazują nie tylko jawnej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, lecz także wszelkich ukrytych form dyskryminacji prowadzących przez zastosowanie innych elementów rozróżniających do tego samego rezultatu<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <DATE ISO="19740212">12 lutego 1974 r.</DATE>w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="152/73" YEAR="1974" PAGE.ECR="153">152/73 Sotgiu, Rec. str. 153, pkt 11</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="19911121">21 listopada 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-27/91" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-5531">C-27/91 Le Manoir, Rec. str. I-5531, pkt 10</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Podstawowe swobody zawierają tym samym zakaz dyskryminacji, zgodnie z którym niedopuszczalne jest, by bez uzasadnionej przyczyny stosowane były do porównywalnych stanów faktycznych odmienne zasady lub do odmiennych stanów faktycznych takie same zasady<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz między innymi ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Schumacker, pkt 30.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>W odniesieniu do wszelkiego różnicowania pomiędzy osobami będącymi rezydentami i osobami niebędącymi rezydentami w krajowym prawie podatkowym Trybunał podkreślił, że istnieje niebezpieczeństwo, że przepisy państwa członkowskiego, które przewidują ulgi podatkowe dla osób będących rezydentami, oddziałują głównie na<?PAGE NO="I-7699"?> niekorzyść obywateli innych państw członkowskich, gdyż osoby niebędące rezydentami są najczęściej cudzoziemcami, toteż tego rodzaju przepisy mogą stanowić pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz między innymi ww. w przypisie 5 wyrok w sprawie Schumacker, pkt 28, ww. w przypisie 19 wyroki: w sprawie Asscher, pkt 38 i w sprawie Zurstrasscn, pkt 19 i 20.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>W zakresie podatków bezpośrednich nie można jednak ogólnie porównać sytuacji osób będących rezydentami określonego państwa z sytuacją osób niebędących rezydentami, ponieważ sytuacja ta wykazuje obiektywne różnice pod względem pochodzenia dochodów, zdolności podatkowej, jak i pod względem sytuacji osobistej i rodzinnej<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 5 wyrok w sprawie Schumacker, pkt 31 i nast.; zobacz także wyrok z dnia <DATE ISO="20021212">12 grudnia 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-385/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-11819">C-385/00 de Groot, Rec. str. I-11819, pkt 90</REF.DOC.ECR> i nast.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>W tym kontekście istotne jest pytanie, czy subiektywne cechy opodatkowania, jak na przykład sytuacja osobista i stan cywilny podatnika w państwie miejsca zamieszkania lub w państwie miejsca zatrudnienia, o ile nie jest to to samo miejsce, mogą zostać uwzględnione w szczególności przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym w państwie miejsca zatrudnienia.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>W wyroku w sprawie Schumacker Trybunał orzekł, że osoba niebędąca rezydentem oraz osoba będąca rezydentem nie znajdują się w obiektywnie odmiennej sytuacji, jeżeli osoba niebędąca rezydentem nie osiąga w państwie miejsca zamieszkania żadnych znaczących dochodów, a osiąga dochód podlegający opodatkowaniu zasadniczo w państwie miejsca zatrudnienia. W takim przypadku państwo miejsca zamieszkania nie jest w stanie przyznać tej osobie ulg wynikających z uwzględnienia jego sytuacji osobistej i rodzinnej. Odmienne traktowanie ma wówczas charakter dyskryminacji wobec osób niebędących rezydentami, gdyż ich sytuacja osobista i rodzinna nie jest uwzględniana ani w państwie miejsca zamieszkania, ani w państwie miejsca zatrudnienia.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Inaczej sytuacja wygląda w tych przypadkach, gdy dochody do opodatkowania w znacznej części nie pochodzą z państwa miejsca zatrudnienia. W tym kontekście Trybunał wskazał niedawno na to, że <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>w zakresie podatków bezpośrednich sytuacja osób będących rezydentami i osób niebędących rezydentami nie jest co do zasady porównywalna, gdyż najczęściej dochód uzyskiwany na terytorium państwa przez osobę niebędąca rezydentem stanowi jedynie niewielką część jej dochodu, którego większość uzyskuje ona w miejscu jej zamieszkania, oraz ponieważ indywidualną zdolność podatkową osoby niebędącej rezydentem w danym państwie, przy uwzględnieniu całości jej dochodów i jej sytuacji osobistej i rodzinnej, najłatwiej można ocenić w miejscu, w którym znajduje się ośrodek jej interesów osobistych i majątkowych. Miejscem tym jest zazwyczaj jej stałe miejsce zamieszkania<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz między innymi ww. w przypisie 19 wyrok w sprawie Wallcntin, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Zatem okoliczność, że <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>państwo członkowskie [nie przyznaje] osobom niebędącym rezydentami niektórych<?PAGE NO="I-7700"?> korzyści podatkowych, które przyznaje osobom będącym rezydentami, [...] co do zasady nie stanowi dyskryminacji, biorąc pod uwagę obiektywne różnice pomiędzy ich sytuacją, zarówno z punktu widzenia źródła ich dochodów, jak i ich indywidualnej zdolności podatkowej oraz sytuacji osobistej i rodzinnej<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Nie można jednak w konkretnym przypadku wykluczyć dyskryminacji z powodu szczególnych okoliczności.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>O ile więc sytuacja osób będących rezydentami i osób niebędących rezydentami jest porównywalna, powstaje pytanie, w jakim stopniu można merytorycznie uzasadnić odmienne traktowanie osób będących rezydentami i osób niebędących rezydentami, ponieważ takie odmienne traktowanie może stanowić pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową — przy założeniu, że obywatele danego państwa członkowskiego są z reguły podatnikami będącymi rezydentami.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>W przedmiocie pośredniej dyskryminacji skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>W postępowaniu przed sądem krajowym pośrednia dyskryminacja skarżącego mogłaby polegać na tym, że skarżący jako osoba niebędąca rezydentem nie korzysta ze spornej obniżki podatku z tytułu wydatków związanych z zabezpieczeniem społecznym, ponieważ jako osoba niebędąca rezydentem i nieosiągająca dochodów z pracy w Niderlandach nie podlega tam ubezpieczeniu z tytułu zabezpieczenia społecznego<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Osobą ubezpieczoną z tytułu zabezpieczenia społecznego jest ten, kto ma w Niderlandach miejsce zamieszkania lub uzyskuje w Niderlandach dochody z pracy (zobacz art. 6 Algemene Ouderdomswet [ustawy o ubezpieczeniu emerytalnym], art. 3 Algemene Nabestaandenwet [ustawy o powszechnym ubezpieczeniu osób pozostałych przy życiu po śmierci ubezpieczonego] oraz art. 5 Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten [ustawy w sprawie powszechnego ubezpieczenia specjalnych kosztów leczenia]).</P></NOTE>, podczas gdy osoba będąca rezydentem — bez względu na rodzaj jej dochodów<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na podstawie regulacji ww. w przypisie 31 osoba będąca rezydentem podlega ubezpieczeniu z tytułu zabezpieczenia społecznego, bez względu na osiągane dochody z pracy. Zgodnie z art. 6 Wet financiering volksverzekeringen (ustawy o finansowaniu zabezpieczenia społecznego) ubezpieczony winien opłacać składki na zabezpieczenie społeczne — przy czym zgodnie z art. 8 tej ustawy składki te są ustalane tylko według dochodów z pracy oraz z nieruchomości ubezpieczonego. Podatnik będący rezydentem należy tym samym zasadniczo do systemu zabezpieczenia społecznego. Jeżeli nie osiąga dochodów z pracy, nie podlega jednak obowiązkowi opłacania składek.</P></NOTE> — co do zasady podlega ubezpieczeniu z tytułu zabezpieczenia społecznego i w związku z tym korzysta ze spornych obniżek podatku. To odmienne traktowanie nie ma jednak — inaczej aniżeli w sprawie Schumacker — żadnego bezpośredniego związku z miejscem zamieszkania podatnika.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Będące przedmiotem postępowania uregulowanie krajowe nie nawiązuje w każdym razie bezpośrednio do miejsca zamieszkania podatnika. Możliwość uzyskania obniżki w podatku dochodowym zgodnie z warunkami określonymi w art. 2.7 ust. 2 WET IB 2001 — a więc w tych przypadkach, gdy nie można dokonać całkowitego odliczenia obniżek dotyczących składek z tytułu zabezpieczeń społecznych od składek na zabezpieczenia społeczne — zależy mianowicie zgodnie z brzmieniem tego postanowienia od tego, czy podatnik jest też ubezpieczony z tytułu zabezpieczenia<?PAGE NO="I-7701"?> społecznego. To z kolei zależy od tego, czy ma on miejsce zamieszkania w Niderlandach albo czy uzyskuje dochody z pracy na terytorium Niderlandów. Z powyższego wynika jednak, że także osoba niebędąca rezydentem może skorzystać ze spornych obniżek podatku — zgodnie z warunkami określonymi w art, 2.7 ust. 2 WET IB 2001, który nie przewiduje bezpośredniego różnicowania ze względu na miejsce zamieszkania, a mianowicie wtedy, gdy osoba niebędąca rezydentem uzyskuje dochody z pracy na terytorium Niderlandów. Rząd niderlandzki potwierdził to powtórnie na rozprawie.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Wspomnianych obniżek podatku odmówiono J.E.J. Blanckaertowi nie dlatego, że był osobą niebędąca rezydentem, lecz dlatego, że — ze względu na brak dochodów z pracy w Niderlandach — jako osoba niebędąca rezydentem nie był tam również ubezpieczony z tytułu zabezpieczenia społecznego.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Wprawdzie można by podnieść zarzut, że uregulowanie będące przedmiotem postępowania nawiązuje pośrednio do miejsca zamieszkania, bowiem osoby niebędące rezydentami osiągające dochody jedynie z oszczędności i inwestycji nie są ubezpieczone z tytułu zabezpieczenia społecznego, podczas gdy osoby będące rezydentami w takiej sytuacji są objęte niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego, jednak na zarzut taki należy odpowiedzieć, że niemniej nie wprowadza się tutaj rozróżnienia ze względu na miejsce zamieszkania, o ile osiąganie dochodów z pracy powoduje powstanie obowiązku podlegania zabezpieczeniu społecznemu — zwłaszcza dla osób niebędących rezydentami.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Należy zauważyć, że J.E.J. Blanckaert w okolicznościach omawianego przypadku — tzn. jako osoba niebędąca rezydentem i nieosiągająca dochodów z pracy — nie znajduje się w sytuacji, która byłaby porównywalna z sytuacją osoby będącej rezydentem i nieosiągającej dochodów z pracy, ponieważ w takich okolicznościach tylko osoby będące rezydentami podlegają zabezpieczeniu społecznemu według prawa krajowego — w tym przypadku tak zwanego Volksverzekeringwet.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>W tym kontekście szczególne znaczenie ma fakt, że także osoby będące rezydentami nie zawsze korzystają ze spornych obniżek podatku. Rząd niderlandzki oświadczył w tym względzie, że nawet osoba będąca rezydentem, jeżeli nie posiada statusu ubezpieczonego w ramach określonego typu zabezpieczenia, nie może również skorzystać z odpowiedniej obniżki podatku. Według informacji przedstawionych przez rząd niderlandzki na przykład osoba, która osiągnęła 65. rok życia, nie jest już osobą ubezpieczoną z tytułu zabezpieczenia emerytalnego i w związku z tym nie może korzystać z obniżki podatku z tytułu tego zabezpieczenia. Mając na uwadze cel uregulowania będącego przedmiotem postępowania, a mianowicie zabezpieczenie minimum egzystencji<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z wypowiedzlaml petnomocników rządu niderlandzkiego na rozprawie.</P></NOTE>, wydaje się ono spójne.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>W zakresie spójności uregulowania krajowego należy ponadto zauważyć, że możliwość skorzystania z obniżki z tytułu zabezpieczeń<?PAGE NO="I-7702"?> społecznych, której domaga się J.E.J. Blanckaert, stawiałaby osobę niebędącą rezydentem i nieosiągającą dochodów z pracy — bez merytorycznego powodu — w lepszej sytuacji aniżeli osobę będącą rezydentem i nieosiągającą dochodów z pracy, ponieważ przewidziane w art. 2.7 ust. 2 WET IB 2001 odliczenie tych obniżek od podatku dochodowego dotyczy tylko takiego przypadku, gdy nie było możliwe odliczenie od składek na zabezpieczenie społeczne — tak iż ma ono charakter subsydiarny. Ponieważ osoba niebędącą rezydentem i nieosiągającą dochodów z pracy nie podlega składkom z tytułu zabezpieczeń społecznych, odliczenie obniżek z tytułu zabezpieczenia społecznego od kwoty podatku dochodowego nie miałoby charakteru subsydiarnego. Byłoby to ponadto niezgodne z systemem, ponieważ taka osoba nie należy do systemu zabezpieczeń społecznych w Niderlandach, skutkiem czego w rezultacie osoby niebędące rezydentami korzystałyby z nieuzasadnionych przywilejów w porównaniu do osób będących rezydentami, które nie należą do systemu zabezpieczenia społecznego<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz przykład powyżej, pkt 61,</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Niezależnie od kwestii porównywalnego charakteru sporne może być jednak to, czy jest merytorycznie uzasadnione, aby różnicować osoby niebędące rezydentami i osoby będące rezydentami, gdy tylko te ostatnie mogą wykazać przynależność do systemu zabezpieczeń społecznych, w sytuacji gdy nie osiągają żadnych dochodów z pracy (a tym samym gdy nie dochodzi do obowiązku podlegania składkom).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>Obiektywne uzasadnienie odmiennego traktowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Wreszcie J.E.J. Blanckaert czuje się dyskryminowany, ponieważ według prawa niderlandzkiego osoba nieosiągającą dochodów z pracy — zależnie od tego, czy jest rezydentem, czy też nie jest rezydentem — odpowiednio posiada status ubezpieczonego w ramach systemu zabezpieczeń społecznych albo nie posiada takiego statusu. Jeżeli jednak dana osoba nie jest ubezpieczona, nie ma ona możliwości skorzystania z obniżki w podatku dochodowym poprzez przeniesienie kwot obniżki podatku z tytułu zabezpieczeń społecznych nieodliczonych od składek na zabezpieczenie społeczne.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Zarówno Komisja, jak i rządy niderlandzki i niemiecki podkreśliły, że uregulowanie będące przedmiotem postępowania należy przyporządkować do prawa zabezpieczeń społecznych, a nie do prawa podatkowego, co oznaczałoby wyłączną kompetencję prawodawczą państw członkowskich. Przyporządkowanie uregulowania będącego przedmiotem tego postępowania do jednej lub drugiej gałęzi prawa wydaje się tu bez znaczenia, gdyż państwa członkowskie winny wykonywać swoje kompetencje prawodawcze także w zakresie prawa zabezpieczeń społecznych z poszanowaniem prawa wspólnotowego<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="19980428">28 kwietnia 1998 r.</DATE> w sprawę <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-158/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-1931">C-158/96 Kohll, Rec. str. I-1931, pkt 19</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20010712">12 lipca 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-157/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-5473">C-157/99 Smits i Peerbooms, Rec. str. I-5473, pkt 46</REF.DOC.ECR>. Zobacz także V. Maydell, <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Der Einfluss des europäischen und internationalen Rechts auf das deutsche Sozialrecht<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> (Wpływ prawa europejskiego i międzynarodowego na niemieckie prawo socjalne), http://www.soc.nii.ac.jp/jassl/profmaydell1.pdf.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-7703"?><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Dużo większe znaczenie ma fakt, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>prawo wspólnotowe nie wkracza w kompetencję państw członkowskich do uregulowania ich systemów zabezpieczenia społecznego<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="19840207">7 lutego 1984 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="238/82" YEAR="1984" PAGE.ECR="523">238/82 Duphar i in., Rec. str. 523. pkt 16</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19970617">17 czerwca 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-70/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-3395">C-70/95 Sodemare i in., Rec. str. I-3395, pkt 27</REF.DOC.ECR>; zobacz także ww. w przypisie 35 wyroki: w sprawie Kohll, pkt 17, oraz w sprawie Smits i Peerbooms, pkt 44.</P></NOTE>. Trybunał wnioskuje z tego, że <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>z powodu braku harmonizacji na poziomie Wspólnoty [...] prawo każdego państwa członkowskiego stanowi, pod jakimi warunkami z jednej strony istnieje prawo do przynależności do systemu zabezpieczeń społecznych lub zobowiązanie ku temu<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="19800424">24 kwietnia 1980 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="110/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="1445">110/79 Coonan, Rec. str. 1445, pkt 12</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19911004">4 października 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-349/87" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-4501">C-349/87 Paraschi, Rec. str. I-4501, pkt 15</REF.DOC.ECR>, ww. w przypisie 35 wyroki: w sprawie Kohll, pkt 18, oraz w sprawie Smits i Peerbooms, pKt 45.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>a z drugiej strony, pod jakimi warunkami istnieje prawo do uzyskania świadczenia<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="19970130">30 stycznia 1997 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-4/95+C-5/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-511">C-4/95 i C-5/95 Stöber i Piosa Pereira, Rec. str. I-511, pkt 36</REF.DOC.ECR>, jak i ww. w przypisie 35 wyroki: w sprawie Kohll, pkt 18, oraz w sprawie Smits i Peerbooms, pkt 45.</P></NOTE>. Ustalenie zakresu i skutków odpowiedniego obowiązku ubezpieczenia należy tym samym wyłącznie do państw członkowskich.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>W odniesieniu do finansowania zabezpieczenia społecznego kompetencja prawodawcza państw członkowskich podlega dodatkowo ograniczeniu przez zasady koordynacji określone w rozporządzeniu nr 1408/71. Do tych zasad koordynacji należą w szczególności zakaz podwójnego uiszczania składek określony w art. 13<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W wyroku z dnia <DATE ISO="20000215">15 lutego 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-169/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-1049">C-169/98 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-1049</REF.DOC.ECR> Trybunał uznał krajowe uregulowanie, które dane państwo członkowskie traktowało jako uregulowanie podatkowe, za niezgodne z zakazem podwójnego uiszczania składek, określonym w art. 13 rozporządzenia nr 1408/71.</P></NOTE> i odpowiednie zasady podziału kompetencji<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71: <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>pracownik zatrudniony na terytorium państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet leżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia ma swoja zarejestrowana siedzibę, miejsce prowadzenia działalności lub znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Nawet przyjmując — tak jak J.E.J. Blanckaert — że uregulowanie będące przedmiotem postępowania wprowadza rozróżnienie pomiędzy osobami będącymi rezydentami i osobami niebędącymi rezydentami, jeśli traktuje obydwie grupy w sposób odmienny, gdy podatnik uzyskuje jedynie dochody z oszczędności i inwestycji — a mianowicie, gdy zastrzega na rzecz osób będących rezydentami, w tym wypadku jako ubezpieczonych niepodlegających składkom na zabezpieczenie społeczne, odliczenie obniżek z tytułu zabezpieczeń społecznych od podatku dochodowego, wtedy to odmienne traktowanie wydaje się być merytorycznie uzasadnione.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Moim zdaniem Niderlandy nie były zobowiązane przestrzegać przy ustalaniu finansowania systemu zabezpieczeń społecznych żadnych wymogów wykraczających poza zasady wynikające z rozporządzenia nr 1408/71. W szczególności z prawa wspólnotowego nie wynika żadne zobowiązanie do uwzględniania dochodów z oszczędności i inwestycji w celu finansowania zabezpieczeń społecznych<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Jeżeli państwo członkowskie jednak się na to zdecyduje, musi ono przestrzegać zakazu podwójnego uiszczania składek określonego w art. 13 rozporządzenia nr 1408/71, zob. ww. w przypisie 39 wyrok w sprawie Komisja przeciwko Francji.</P></NOTE>. Również nie można<?PAGE NO="I-7704"?> wnosić o istnieniu wynikającego z prawa wspólnotowego zobowiązania wykluczenia osób ubezpieczonych, niepodlegających opłacaniu składek, z systemu zabezpieczeń społecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Odmienne traktowanie podatników nieosiągających dochodów z pracy w celu zastosowania obniżek podatku z tytułu zabezpieczenia społecznego w zależności od przynależności do systemu zabezpieczeń społecznych, tak jak w niniejszym przypadku, jest obiektywnie uzasadnione, a mianowicie na podstawie uregulowania krajowego systemu zabezpieczeń społecznych, którego zgodność z wymogami prawa wspólnotowego, w szczególności z wymogami wynikającymi z rozporządzenia nr 1408/71, jest bezsporna.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Omówienie drugiego i trzeciego pytania prejudycjalnego jest zatem zbyteczne.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Mając na uwadze powyższe, proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie prejudycjalne w następujący sposób:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Artykuły 56 WE i 58 WE o swobodnym przepływie kapitału we Wspólnocie nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które przyznaje podatnikom będącymi rezydentami obniżkę w podatku dochodowym z tytułu wydatków związanych z zabezpieczeniami społecznymi, natomiast nie przyznaje takiej obniżki podatku podatnikom niebędącym rezydentami, o ile to zróżnicowanie nie łączy się z miejscem zamieszkania podatników, lecz z ich przynależnością do krajowego systemu zabezpieczeń społecznych, bez względu na obowiązek opłacania przez nich składek<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>