Overwegende dat de Firma Karl Könek-ke zich bij verschillende overeenkomsten, gesloten tussen 30 december 1974 en 6 maart 1975, heeft verbonden vóór 7 maart 1975 partijen gekookt of gekruid vlees, bestemd voor verwerking in haar bedrijf, uit Brazilië te importeren via Rotterdam, waar het vlees thans is opgeslagen in koelhuizen;

dat de Bondsminister van Volksgezondheid op 3 maart 1975 een invoervergunning heeft afgegeven onder het beding dat de verwerking plaatsvindt binnen drie maanden na de vervaardiging van het geïmporteerde halffabrikaat;

dat in verband met de datum van vervaardiging de partijen vlees zouden moeten worden verwerkt vóór 1 of 10 juni 1975;

dat echter het geïmporteerde vlees niet was verpakt overeenkomstig de eisen, gesteld in de verordeningen nrs. 610/75, 888/75 en 1090/75 van de Commissie, en derhalve te Rotterdam in entrepot is gebleven;

dat verzoekster bij een op 6 mei 1975 ingesteld beroep ten principale opkomt tegen de wettigheid dier verordeningen, voor zover daarbij het in het vrij verkeer brengen van produkten als door haar ingevoerd, wordt opgeschort of afhankelijk gesteld van de overlegging van invoercertificaten, wanneer — zoals in casu — deze produkten bij een vóór 7 maart 1975 gesloten overeenkomst zijn gekocht en vóór 30 maart 1975 naar de Gemeenschap zijn verscheept;

dat verzoekster, bij op 20 mei 1975 ingediende afzonderlijke akte, overeenkomstig de artikelen 185 en 186 EEG-Verdrag en de artikelen 83 en volgende van 's Hofs Reglement voor de procesvoering, in kort geding heeft verzocht:

dat verzoekster met name betoogt dat de beginselen van de rechtszekerheid en van het gerechtvaardigd vertrouwen zijn geschonden, daar de op 8 maart 1975 verschenen litigieuze regeling reeds op 15 maart 1975 in werking trad, terwijl vóór de vaststelling dier regeling de betrokken produkten zonder enige beperking konden worden ingevoerd;

dat de zaak spoedeisend zou zijn, aangezien een beslissing in de hoofdzaak niet anders dan te laat kan komen met als onvermijdelijk gevolg een zeer omvangrijke schade welke eventueel aanleiding zou kunnen zijn voor een beroep ex artikel 215, tweede alinea, EEG-Verdrag;

dat, met betrekking tot het gekruide vlees, uit de genoemde data zou blijken van het spoedeisende karakter;

dat, met betrekking tot het gekookte vlees door de autoriteiten weliswaar geen termijn voor de verwerking was gesteld, maar de situatie in feite gelijk zou zijn;

dat overigens een wederexport van het vlees zou zijn uitgesloten, daar de halffabrikaten waren afgestemd op de specifieke behoeften van verzoeksters bedrijf;

dat bijgevolg verzoekster in verband met de vereiste spoed heeft verzocht de gevraagde voorziening in kort geding te verlenen zonder te wachten op de opmerkingen van verweerster;

Overwegende dat echter de Commissie desgevraagd op korte termijn heeft geantwoord bij op 26 mei 1975 ter grime 'ingediende memorie;

dat zij in kort geding heeft geconcludeerd tot:

dat zij ervan heeft afgezien bezwaar te maken tegen de ontvankelijkheid van het verzoek in kort geding en tegen de door verzoekster gegeven voorstelling van zaken;

dat zij verklaart dat de verordeningen geboden waren vanwege de situatie op de vleesmarkt alsook het feit dat de importeurs de invoerverboden omzeilden door halffabrikaten in te voeren, welke niet waren begrepen in een eerste reeks verordeningen;

dat zij opgemerkt dat een termijn van een week was gegeven voor invoertrans-acties welke vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 610/75 gaande waren;

dat, naar zij betoogt, verzoekster zich bij verkrijging van de verlangde definitieve invoermachtiging onherroepelijk het in haar beroep tot nietigverklaring beoogde juridische voordeel zou zien toegekend;

dat de voorlopige maatregel zou prejudiciëren op de beslissing in de hoofdzaak en aan verzoekster een voordeel zou verschaffen, dat haar niet kan toekomen, daar het beroep ten principale dat op verordeningen van algemene strekking ziet, welke verzoekster noch rechtstreeks noch individueel raken, niet-ontvankelijk is;

dat met het verzoek in kort geding geen eigenlijke voorlopige of conservatoire maatregelen zouden worden gevraagd maar het in het vrij verkeer brengen, dat wil zeggen de definitieve en onherroepelijke invoer — in weerwil van de vrijwaringsmaatregelen — van een voor dadelijke verwerking bestemd produkt;

dat verzoekster, evenals sommigen van haar overigens meer beraden concurrenten, zou hebben behoren te weten dat maatregelen ter beperking van de invoer in voorbereiding waren, hetgeen haar beroep op het beginsel van bescherming van het gerechtvaardigd vertrouwen verzwakt;

dat de Commissie in de tweede plaats betoogt dat spoedeisende maatregelen niet onontbeerlijk zijn om verzoekster voorlopig te behoeden voor een onherstelbare schade;

dat de mogelijkheid bestaat tot opslag van het gekookte en bevroren vlees;

dat verordening nr. 1090/75 de invoer hiervan op bepaalde nadere voorwaarden toelaat;

dat verwerking hiervan in het kader van de actieve veredeling mogelijk is;

dat het gekruide vlees in het buitenland of in een vrijhaven had kunnen worden verwerkt en vervolgens ingevoerd in de vorm van vleeswaren;

dat het onder de regeling inzake de actieve veredeling had kunnen worden verwerkt in het bedrijf van verzoekster;

dat volgens de Commissie ten slotte niets erop wijst dat de gevraagde definitieve import van de betrokken produkten ook maar enig spoedeisend karakter heeft;

dat, gelet op de opslagmogelijkheden, de invoermogelijkheden volgens verordening nr. 1090/75 en de reeds genoemde mogelijkheden van verwerking, een spoedeisende voorziening niet zou zijn geboden;

dat het gekruide vlees — hoe spoedeisend de verwerking hiervan ook moge zijn — in actieve veredeling zou kunnen worden gebracht, wat het voordeel biedt dat het niet behoeft te worden geïmporteerd en dat daarmee de kwestie van de geldigheid van verordening nr. 1090/75 niet a priori behoeft te worden uitgemaakt;

dat verzoekster reeds begin maart niet meer redelijkerwijs zou hebben mogen rekenen op een afwijking of afschaffing van de vrijwaringsmaatregel en zich zou hebben kunnen beraden op de reeds genoemde uitwijkmogelijkheden om haar moeilijkheden op te lossen;

Overwegende dat de naar behoren opgeroepen partijen op 28 mei 1975 ter terechtzitting in kort geding zijn verschenen en op de aldaar gestelde vragen hebben geantwoord;