ALPINE BAU
Rozporządzenie Rady z dnia
Artykuł 91 rozporządzenia 2015/848.
W odniesieniu do art. 4 ust. 2 lit. h) rozporządzenia nr 1346/2000, mającego znaczenie dla niniejszej sprawy, zobacz wyroki z dnia
Autorzy zgadzają się, że ze względu na swoją złożoność art. 32 ust. 2 nie ma de facto zastosowania, a z tego względu nie dokonano w nim zmian wydając rozporządzenie 2015/848. Zobacz C. Koller, N. Slonina,
Prawo państwa wszczęcia postępowania określa przesłanki wszczęcia postępowania upadłościowego, sposób jego prowadzenia i ukończenia. W szczególności określa ono: […]
Te dwa ustępy odnoszą się do wierzytelności, które powstają na podstawie podlegających zaskarżeniu lub zaskarżonych aktów prawnych.
Ten ustęp ustawy odnosi się do praw do uprzywilejowanej spłaty wynikających z postępowania egzekucyjnego, na którego przebieg nie ma wpływu wszczęcie postępowania upadłościowego.
W tym ustępie ustawa reguluje prawa do uprzywilejowanej spłaty, których można dochodzić na drodze pozasądowej.
Zwany dalej
wszczął wtórne postępowanie upadłościowe wobec tego oddziału; poinformował wierzycieli i zarządców, że na podstawie art. 32 rozporządzenia nr 1346/2000 mogą zgłaszać swoje wierzytelności w postępowaniu głównym i w każdym postępowaniu wtórnym. Dokonał tego w drodze ogłoszenia opublikowanego tego samego dnia na stronie internetowej Agencija Republike Slovenije za javnopravne evidence in storitve (agencji Republiki Słowenii ds. publicznych rejestrów prawnych i związanych z nimi usług).
Punkt 68 i nast. niniejszej opinii.
Sformułowania zastosowane w różnych wersjach językowych zawierają elementy, które są pomocne w ukształtowaniu tego pojęcia. Działanie zarządcy polega na
Dokument Rady CONV/INSOL/X1.
Raport ten jest znany pod nazwiskami jego autorów, którymi byli M. Virgós i E. Schmit. Datowany jest on na
Zobacz m.in. wzmianki o raporcie w opiniach następujących rzeczników generalnych: Jacobs w sprawie
Wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, COM/2012/0744 final.
Inne zmiany nie mają znaczenia w niniejszej sprawie: dotyczą one włączenia postępowań
Zawiera ono elementy modelu terytorialnego, w którym postępowanie upadłościowe dzieli się na tyle postępowań, ile jest państw, w których dłużnik posiada majątek, rozdzielając również aktywa i pasywa znajdujące się w każdym z nich oraz modelu uniwersalnego, który w najbardziej skrajnej postaci przewiduje jedno postępowanie obejmujące wszystkie składniki majątku, jak również jedno prawo właściwe dla całego majątku upadłego, niezależnie od miejsca ich położenia.
Zobacz motyw 11 rozporządzenia nr 1346/2000. Podstawy wszczęcia postępowania wtórnego różnią się w zależności od tego, kto jest wnioskodawcą; w niniejszej sprawie jest nim zarządca powołany w postępowaniu głównym (NK).
Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000.
Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000.
Dyskusja na temat tego, czy obejmuje on również wierzycieli mających siedzibę w państwach trzecich, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.
Motyw 21 oraz art. 32 ust. 1 i art. 39.
Motyw 21 oraz art. 20 ust. 2.
Motyw 20 oraz art. 31.
Motyw 20 oraz art. 31, 33, 34 i 37.
Niektóre z tych przepisów dotyczą zgłaszania wierzytelności przez zagranicznych wierzycieli i w tym zakresie mają znaczenie w niniejszej sprawie. Żaden z nich nie odnosi się jednak do kwestii terminów.
Artykuł 4 w odniesieniu do postępowania głównego i art. 28 w odniesieniu do postępowań wtórnych. Normy kolizyjne uchylające zastosowanie lex concursus zawarte są w art. 5–15, które dotyczą, pomimo ich systemowego umieszczenia, również lex concursus postępowania wtórnego.
M. Virgós Soriano i F.J. Garcimartín Alférez,
jednolitość rozwiązań, niezbędna dla skutecznego przeprowadzenia postępowania zbiorowego, jakim jest postępowanie upadłościowe, oraz zapewnienia uczestnikom postępowania pewności co do ich praw i obowiązków; ułatwienie prowadzenia postępowania poprzez poddanie go sądowi i prawu tego samego państwa. Pozwala to również na uniknięcie kosztów postępowania dowodowego i stosowania prawa obcego; zapewnienie, aby wszyscy wierzyciele tego samego dłużnika, w ramach każdego postępowania, podlegali w zakresie ich sytuacji procesowej temu samemu porządkowi prawnemu.
Wyrok ENEFI, pkt 21.
Artykuł 32 ust. 1 i 2, który ustanawia mające bezpośrednie zastosowane zasady dotyczące zgłaszania wierzytelności, jest jednym z nich.
Artykuł 4 ust. 2 lit. h). Taki sam zakres zastosowania ma art. 28, dotyczący, jak już wskazałem, prawa właściwego dla wtórnego postępowania upadłościowego.
ich uprawnienie do zgłoszenia wierzytelności w każdym postępowaniu, głównym lub wtórnym (bądź ubocznym, w zależności od przypadku), które zostało wszczęte wobec tego samego dłużnika w państwie członkowskim, w którym ma zastosowanie rozporządzenie nr 1346/2000; wierzyciel musi wykonać to uprawnienie zgodnie z prawem właściwym dla postępowania, w którym zdecydował się zgłosić wierzytelność; ustalenie wierzytelności w ramach jednego postępowania nie oznacza automatycznie, że zostanie ona ustalona w ramach innego postępowania. Sprawdzenie i ustalenie wierzytelności podlega prawu mającemu zastosowanie w danym postępowaniu Wyrok z dnia
zgodnie z art. 32 ust. 2 nie jest konieczne, aby wierzyciele sami zgłaszali wierzytelności: zamiast nich może to zrobić, w odniesieniu do wierzytelności już zgłoszonych w danym postępowaniu, zarządca powołany w tym postępowaniu Raport Virgós-Schmit, pkt 236. W raporcie nawiązano również do celu, jakim jest wzmocnienie roli zarządów w innych postępowaniach wszczętych wobec tego samego dłużnika. Prawdziwość tego twierdzenia uzależniona jest od wykładni art. 32 ust. 3, co do której istnieją wątpliwości: zobacz S.C. Maesch, B. Knof, loc. cit., marg. 21 i 22. W szczególności jedną ze spornych kwestii jest to, czy prawo zarządcy do wzięcia udziału w postępowaniu na podstawie tego przepisu jest uzależnione od tego, czy zarządca zgłosił wierzytelności wierzycieli, których reprezentuje: B. Wessels, zgodnie z art. 40 o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkich znanych wierzycieli, których miejsce zamieszkania, zwykłego pobytu lub siedziba znajduje się w innym państwie niż państwo wszczęcia postępowania. Powiadomienie, w formie indywidualnego zawiadomienia, musi zawierać określoną treść, w tym informacje o terminach zgłaszania wierzytelności i skutkach ich niedochowania Inne, podobne przepisy, takie jak dotyczące treści zgłoszenia wierzytelności (art. 41) lub języków zawiadomienia (art. 42), nie mają znaczenia dla niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
Był to jeden z aspektów, które w sprawozdaniu Komisji w sprawie wykonania rozporządzenia nr 1346/2000, o którym wspomniałem wcześniej, zostały uznane za problematyczne. Zobacz, obecny art. 55 ust. 6 rozporządzenia 2015/848.
W przedmiocie zastosowania tych zasad w odniesieniu do rozporządzenia nr 1346/2000, zobacz wyrok z dnia
Punkt 45 i nast. niniejszej opinii.
W odniesieniu do uregulowania tej kwestii w rozporządzeniu 2015/848 zob. A. Piekenbrok,
Wyrok ENEFI, pkt 18:
Nie ulega wątpliwości, że zgłoszenie wierzytelności nie jest celem samym w sobie, lecz krokiem w kierunku umożliwienia wierzycielom wykonywania ich praw (jako wierzycieli upadłego) i uczestniczenia w podziale masy upadłości.
Raport Virgós-Schmit, pkt 235. W art. 39 konwencji (przejętym przez rozporządzenie nr 1346/2000) ponownie wskazano to prawo w odniesieniu do wierzycieli, których miejsce zamieszkania, zwykłego pobytu lub siedziba znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wszczęto postępowanie.
W szczególności w przypadku
Określenie
Raport Virgós-Schmit, pkt 236.
Raport Virgós-Schmit, pkt 238. W idealnym przypadku
Artykuł 32 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 1346/200. Raport Virgós-Schmit, pkt 237. Punktem wyjścia art. 32 ust. 1 jest niezależność prawa wierzyciela i jego decyzji o wykonaniu tego prawa.
Raport Virgós-Schmit, pkt 238.
Artykuł 4 ust. 2 lit. h) konwencji oraz raport Virgós-Schmit, pkt 238 i 267.
Specyfika podrzędnej pozycji zarządcy jest bezpośrednio związana z ponadnarodowym charakterem upadłości. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem nr 1346/2000, zarządca nie reprezentuje jedynie interesów dłużnika lub wierzycieli; jego zadaniem jest znalezienie, pod nadzorem organu (którym może być sąd), rozwiązania najlepszego dla obu stron.
lex concursus mające zastosowanie w odniesieniu do zgłaszania wierzytelności na podstawie art. 4 i 28 rozporządzenia nr 1346/2000, dotyczy w równym stopniu wierzycieli i zarządców; zwolnienie zarządcy powołanego w postępowaniu upadłościowym z obowiązku dochowania terminów zgłoszenia wierzytelności przewidzianych przez lex concursus mające zastosowanie w innych postępowaniach byłoby możliwe, gdyby ze zwolnienia tego korzystali również wierzyciele. Rozdział IV rozporządzenia nr 1346/2000, wprowadzający przepisy materialne stanowiące odstępstwo od lex concursus na korzyść wierzycieli, których miejsce zwykłego pobytu, zamieszkania lub siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim, niż państwo wszczęcia postępowania, nie przewiduje jednak takiej możliwości Zobacz dla porównania art. 55 rozporządzenia 2015/848.
W doktrynie powszechne jest odwoływanie się do uprawnienia lub możliwości przyznanej zarządcy: zobacz np. A. Geroldinger,
Ze wspomnianego obligatoryjnego charakteru część autorów wywodzi odpowiedzialność zarządcy za niewykonanie jego obowiązku: M. Raimon,
W raporcie Virgós-Schmit, pkt 239, przytoczono jako użyteczny przykład sytuację, gdy zarządca stwierdza, że składniki majątku upadłego podlegające podziałowi w innych postępowaniach są na tyle istotne, że nawet zwykli wierzyciele w postępowaniu, w którym został on powołany, mogą otrzymać
Zgłoszenie musi być dokonane w taki sposób, aby zarządca powołany w postępowaniu, w którym dokonano zgłoszenia, mógł zidentyfikować każdą wierzytelność i jej posiadacza.
Może tu chodzić o wszystkie wierzytelności lub o wierzytelności określonej grupy wierzycieli: raport Virgós-Schmit, pkt 239.
Raport Virgós-Schmit, pkt 239. W przedmiocie prawa właściwego dla ustalenia kategorii poszczególnych wierzytelności zobacz art. 4 ust. 2 lit. i) rozporządzenia nr 1346/2000.
A także przeciwnie, jeżeli zarządca nie zgłosi wierzytelności, wierzyciel w dalszym ciągu może dokonać zgłoszenia.
Cel analizy dokonywanej przez każdy z tych podmiotów jest ten sam, zmienia się jej zakres.
Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy wniosek składany jest w postępowaniu wszczętym w państwie, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, gdzie znajduje się również całość majątku dłużnika. Późniejsze wszczęcie postępowania w innym państwie (to jest postępowania wtórnego) pociąga za sobą usunięcie z masy upadłościowej składników majątku dłużnika znajdujących się na tym terytorium. Należy zatem przyjąć, że każdy wierzyciel, który zgłosił swoją wierzytelność w postępowaniu głównym, ma co do zasady (o ile, bowiem, nie stwierdzi inaczej), interes w tym, aby wierzytelność ta została uwzględniona również w postępowaniu (postępowaniach) wtórnym (wtórnych).
W praktyce najbardziej prawdopodobna jest sytuacja, gdy zarządca powołany w postępowaniu głównym zgłasza wierzytelności w postępowaniu wtórnym: M. Virgós Soriano, F.J. Garcimartín Alférez, loc. cit., marg. 425.
Punkt 42 niniejszej opinii.
Punkt 61 niniejszej opinii.
Zobacz, dla porównania, art. 55 ust. 6 rozporządzenia 2015/848. Inna sytuacja ma miejsce, gdy samo lex concursus ustanawia szczególne zasady dla zarządcy powołanego w postępowaniu toczącym się za granicą lub dla wierzycieli pochodzących z innych państw, właśnie ze względu na ich szczególny charakter. Uważam, że rozporządzenie nr 1346/2000 nie stoi na przeszkodzie odmiennemu traktowaniu, które w rzeczywistości ma na celu przywrócenie rzeczywistej równości wszystkich wierzycieli.
Dodatkowym problemem jest to, że rozwiązanie musiałoby mieć charakter jednolity.
Indywidualne zgłoszenie wierzytelności przez każdego z wierzycieli również podlegałoby lex concursus państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie, w którym dokonano zgłoszenia.
Biorąc pod uwagę, że zgłoszenie wierzytelności związane jest z udziałem w podziale likwidowanej masy upadłościowej, naruszona zostaje zasada pari passu.
z treści przepisu, w żadnej z jego wersji językowych, nie wynika, aby wierzytelności, oprócz ich ani konwencja, ani towarzyszący jej raport nie ograniczają możliwości zgłoszenia wierzytelności przez zarządcę do wierzytelności sprawdzonych i ustalonych w postępowaniu, w którym został on powołany; ograniczenie to nie jest zgodne z celem art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000: generuje ono koszty i opóźnia zgłaszanie wierzytelności, nie przynosząc żadnych korzyści. Z uwagi na to, że sprawdzenie i ustalenie wierzytelności uzależnione jest w każdym postępowaniu od lex concursus, przejście tego etapu w jednym z postępowań nie gwarantuje, że tak samo będzie w pozostałych postępowaniach Punkt 49 in fine niniejszej opinii. nie jest możliwe takie rozumienie zawartego w art. 32 ust. 2 pojęcia Zobacz art. 4 ust. 2 lit. h) lub art. 31. zgodny z tym stanowiskiem jest systemowy stosunek pomiędzy art. 32 a rozdziałem IV rozporządzenia nr 1346/2000, który dotyczy wyłącznie formalności związanych ze zgłoszeniem takich wierzytelności. Dla zachowania spójności znaczenie pojęcia prawo każdego wierzyciela do zgłoszenia wierzytelności w kilku postępowaniach nie jest uzależnione od jej sprawdzenia i uprzedniego ustalenia w którymkolwiek z nich. Ponieważ zarządca działa w imieniu i na rzecz wierzyciela, należy w rezultacie przyjąć, że jego obowiązek również nie podlega takim ograniczeniom.
Punkt 19 jego uwag na piśmie.
Większość państw ustaliła je w sposób
Ibidem.
S. Reinhart, „Artykuł 32 „, w: R. Stürner, H. Eidenmüller, H. Schoppmeyer,
Artykuł 55 ust. 6. Rozporządzenie 2015/848 wzmacnia również mechanizmy pozwalające zagranicznemu wierzycielowi dowiedzieć się o wszczęciu postępowania w innym państwie, wprowadzając w tym celu przepisy dotyczące ogłaszania o postępowaniach w rejestrze, połączenia rejestrów oraz dostępu do rejestrów. Wprowadza również poprawki do rozdziału dotyczącego zgłaszania wierzytelności.
Zamiast terminu czterdziestu pięciu dni proponowanego przez Komisję w jej wniosku (supra, przypis 18 niniejszej opinii) i przyjętego przez Parlament Europejski [stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu
B. Wessels, loc. cit., pkt 10867. Artykuł 41 rozporządzenia 2015/848 w bardziej jednoznaczny sposób, niż rozporządzenie nr 1346/2000 określa obowiązek współpracy zarządców w dowolny sposób, w tym poprzez sporządzanie protokołów.