ALPINE BAU
Verordening van de Raad van
Artikel 91 van verordening 2015/848.
Zie over artikel 4, lid 2, onder h), van verordening nr. 1346/2000, dat voor deze zaak van belang is, de arresten van
De rechtsleer is het erover eens dat artikel 32, lid 2, vanwege de complexiteit ervan de facto niet wordt toegepast, met als gevolg dat het in verordening 2015/848 ongewijzigd is gebleven. Zie Koller, C., en Slonina, M.,
Het recht van de lidstaat waar de procedure wordt geopend, bepaalt onder welke voorwaarden deze procedure wordt geopend, verloopt en wordt beëindigd. Het bepaalt met name: [...]
Insolventiewet.
Wet betreffende de financiële transacties, de insolventieprocedures en de gedwongen liquidatie; hierna:
Deze twee leden hebben betrekking op vorderingen die ontstaan in verband met betwistbare of betwiste rechtshandelingen.
Deze bepaling betreft de voorrechten die verkregen zijn in de executieprocedure, op het verloop waarvan de opening van een faillissementsprocedure geen invloed heeft.
Deze bepaling regelt de voorrechten die op buitengerechtelijke wijze kunnen worden uitgeoefend.
Hierna:
de secundaire procedure tegen dit bijkantoor geopend; de schuldeisers en de curatoren geïnformeerd dat zij op grond van artikel 32 van verordening nr. 1346/2000 het recht hadden hun vorderingen in de hoofdprocedure en in elke secundaire procedure in te dienen. Dit werd diezelfde dag ter kennisgeving gepubliceerd op de website van de Agencija Republike Slovenije za javnopravne evidence in storitve (bureau van de Republiek Slovenië voor openbare juridische documenten en aanverwante diensten).
Punten 68 e.v. van deze conclusie.
De in de verschillende taalversies gebruikte uitdrukkingen bevatten nuances die bijdragen tot een nadere omschrijving van dit begrip. De handeling van de curator bestaat in het volgende:
Ik ga niet in op de insolventieregeling voor verzekeringsmaatschappijen, kredietinstellingen, beleggingsondernemingen die diensten verrichten welke het houden van geld of effecten van derden behelzen, en instellingen voor collectieve belegging, waarop verordening nr. 1346/2000 niet van toepassing is (artikel 1, lid 2, overgenomen in verordening 2015/848).
Document CONV/INSOL/X1 van de Raad.
Het rapport is bekend onder de naam van zijn auteurs, M. Virgós en E. Schmit. Het dateert van
Zie onder meer de verwijzingen naar het rapport in de conclusies van de advocaten-generaal Jacobs in de zaak
Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 1346/2000 betreffende insolventieprocedures, COM/2012/0744 final.
Andere vernieuwingen hebben geen invloed op de onderhavige zaak: zij betreffen de opname van
Dit model ontleent elementen aan het
Zie overweging 11 van verordening nr. 1346/2000. De gronden voor een verzoek om opening van een secundaire procedure verschillen naargelang de verzoeker; in casu gaat het om de curator van de hoofdprocedure (NK).
Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 1346/2000.
Artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1346/2000.
Het is in casu niet van belang of schuldeisers met woonplaats in een derde staat hier ook onder vallen.
Overweging 21, artikel 32, lid 1, en artikel 39.
Overweging 21 en artikel 20, lid 2.
Overweging 20 en artikel 31.
Overweging 20 en de artikelen 31, 33, 34 en 37.
Sommige van deze regels gaan over de indiening van vorderingen door buitenlandse schuldeisers en zijn derhalve relevant voor deze zaak. Geen van deze regels betreft echter de termijnenkwestie.
Artikel 4 voor de hoofdprocedure en artikel 28 voor secundaire procedures. De conflictregels die in de plaats treden van de lex concursus staan in de artikelen 5 tot en met 15, die ondanks hun plaats in de structuur van de verordening ook de lex concursus van de secundaire procedure betreffen.
Virgós Soriano, M., en Garcimartín Alférez, F.J.,
uniformiteit van oplossingen (noodzakelijk om collectieve procedures zoals insolventieprocedures tot een goed einde te brengen en de betrokkenen zekerheid te verschaffen omtrent hun verplichtingen en rechten); vergemakkelijking van het beheer van de procedure door forum en ius te laten samenvallen. Zo worden ook de kosten vermeden die verbonden zijn aan het bewijs en de toepassing van buitenlands recht; garantie dat alle schuldeisers van dezelfde schuldenaar, wat hun positie in de insolventieprocedure betreft, in elke procedure onder hetzelfde rechtsstelsel vallen.
Arrest ENEFI, punt 21.
Artikel 32, leden 1 en 2, waarbij rechtstreeks toepasselijke regels inzake de indiening van vorderingen worden vastgesteld, is er een van.
Artikel 4, lid 2, onder h). Artikel 28, dat – zoals ik heb aangegeven – betrekking heeft op het recht dat secundaire insolventieprocedures beheerst, heeft dezelfde werkingssfeer.
De schuldeiser heeft het recht om een vordering in te dienen in elke hoofd- of secundaire (of, in voorkomend geval, territoriale) procedure tegen een en dezelfde schuldenaar in een lidstaat waarvoor verordening nr. 1346/2000 bindend is. De schuldeiser dient dit recht uit te oefenen overeenkomstig het recht dat van toepassing is op de procedure waarin hij de vordering wenst in te dienen. De toelating van een vordering in een procedure betekent niet automatisch dat die vordering ook in andere procedures wordt toegelaten. De verificatie en de toelating van vorderingen zijn afhankelijk van het recht dat op elke procedure van toepassing is. Arrest van
Krachtens artikel 32, lid 2, hoeven schuldeisers niet zelf hun vorderingen in te dienen: een curator kan in hun plaats de vorderingen indienen die reeds zijn ingediend in een procedure waarvoor hij aangewezen is. Rapport-Virgós-Schmit, punt 236. In het rapport wordt ook gewezen op een intentie om de invloed van de curatoren in de overige tegen dezelfde schuldenaar geopende procedures te versterken. Of hiervan inderdaad sprake is, hangt af van de uitlegging van artikel 32, lid 3, waarover twijfel bestaat: zie Maesch, S., en C., Knof, B., op. cit., aangehaald in voetnoot 5, punten 21 en 22. Een van de twistpunten is met name of het recht op deelneming van de curator in de zin van dit artikel gekoppeld is aan de voorwaarde dat hij de vorderingen van de door hem vertegenwoordigde schuldeisers heeft aangemeld: Wessels, B., Krachtens artikel 40 moeten alle bekende schuldeisers die hun gewone verblijfplaats, woonplaats of zetel in een andere lidstaat hebben dan de lidstaat waar de procedure is geopend, in kennis worden gesteld van de opening van de procedure. Deze kennisgeving, die geschiedt door middel van een individueel bericht, bevat in ieder geval een verwijzing naar de termijnen voor indiening van vorderingen en de gevolgen van niet-inachtneming daarvan. Andere bepalingen van dezelfde orde, zoals die over de inhoud van de indiening van de vordering (artikel 41) of de talen van de kennisgeving (artikel 42), zijn voor de onderhavige prejudiciële verwijzing niet relevant.
Dit is een van de aspecten die als problematisch zijn aangemerkt in het eerder genoemde verslag van de Commissie over de toepassing van verordening nr. 1346/2000. Zie thans artikel 55, lid 6, van verordening 2015/848.
Over de toepassing van deze beginselen in het licht van verordening nr. 1346/2000, zie arrest van
Punten 45 e.v. van deze conclusie.
Wat deze regel in verordening 2015/848 betreft, zie Piekenbrok, A.,
Arrest ENEFI, punt 18:
Het spreekt vanzelf dat de indiening van de vordering geen doel op zich is, maar een manier om schuldeisers in staat te stellen hun rechten uit te oefenen (als schuldeisers van de gefailleerde) en deel te nemen aan de uitdeling van de opbrengst.
Rapport-Virgós-Schmit, punt 235. In artikel 39 van het Verdrag (overgenomen in verordening nr. 1346/2000) wordt dit recht nogmaals genoemd ten aanzien van schuldeisers die hun gewone verblijfplaats, woonplaats of zetel in een andere lidstaat hebben dan de lidstaat waar de procedure is geopend.
Met name voor
Het begrip
Rapport-Virgós-Schmit, punt 236.
Rapport-Virgós-Schmit, punt 238. Idealiter dient
Artikel 32, lid 2, in fine, van verordening nr. 1346/2000. Rapport-Virgós-Schmit, punt 237. Uitgangspunt van artikel 32, lid 1, is de autonomie van het recht van de schuldeiser en van zijn beslissing om het uit te oefenen.
Rapport-Virgós-Schmit, punt 238.
Artikel 4, lid 2, onder h), van het Verdrag en de punten 238 en 267 van het rapport-Virgós-Schmit.
Deze ondergeschikte positie van de curator is specifiek; zij houdt rechtstreeks verband met de grensoverschrijdende aard van de insolventie. Voorts behartigt de curator volgens verordening nr. 1346/2000 niet alleen de belangen van de schuldenaar of de schuldeisers, maar heeft hij de taak om, onder toezicht van een (al dan niet rechterlijke) autoriteit, de beste oplossing voor beide partijen te vinden.
De lex concursus, die krachtens de artikelen 4 en 28 van verordening nr. 1346/2000 van toepassing is op de indiening van vorderingen, geldt gelijkelijk voor zowel schuldeisers als curatoren. De curator van een procedure kan worden vrijgesteld van de indieningstermijnen waarin de lex concursus van andere procedures voorziet, mits de schuldeisers ook voor die vrijstelling in aanmerking komen. Deze mogelijkheid wordt echter niet genoemd in hoofdstuk IV van verordening nr. 1346/2000, dat materiële regels invoert die – ten voordele van schuldeisers die hun gewone verblijfplaats, woonplaats of zetel in een andere lidstaat hebben dan die waar de procedure is geopend – in de plaats treden van de lex concursus. Zie daarentegen artikel 55 van verordening 2015/848.
In de doctrine is het gebruikelijk om te spreken van een aan de curator toegekende
Uit het verplichte karakter maken enkele auteurs op dat de curator aansprakelijk is in geval van niet-nakoming: Raimon, M.,
Het rapport-Virgós-Schmit, punt 239, geeft als voorbeeld de situatie waarin de curator constateert dat de in andere procedures te verdelen activa van zodanige omvang zijn dat niet alleen de gewone schuldeisers die hun vorderingen in die andere procedures hebben ingediend een
De aanmelding moet op zodanige wijze geschieden dat de curator van de procedure waarin de vordering wordt ingediend elke vordering en de houder ervan kan identificeren.
Dit kunnen alle vorderingen zijn of de vorderingen die betrekking hebben op een bepaalde categorie schuldeisers: rapport-Virgós-Schmit, punt 239.
Rapport-Virgós-Schmit, punt 239. Over het recht dat van toepassing is op de rangindeling van vorderingen, zie artikel 4, lid 2, onder i), van verordening nr. 1346/2000.
Omgekeerd behoudt de schuldeiser de mogelijkheid om een vordering alsnog aan te melden indien de curator dat niet heeft gedaan.
Het doel van de beoordeling is bij elk van beiden hetzelfde; alleen de grondigheid varieert.
Dit is met name het geval wanneer de vordering wordt ingediend in de procedure die is geopend in de staat waar het centrum van de belangen van de schuldenaar is gelegen, waar het actief van de boedel universeel is. Als er vervolgens een procedure in een andere staat wordt geopend (oftewel een secundaire procedure), worden de goederen van de schuldenaar op het grondgebied onttrokken aan die boedel. Redelijkerwijs mag worden aangenomen dat elke schuldeiser die zijn vordering in de hoofdprocedure heeft ingediend, er in beginsel (dus tenzij hij anders verklaart) belang bij heeft dat die vordering ook in aanmerking wordt genomen in de secundaire procedure(s).
In de praktijk is het meest waarschijnlijke scenario dat de curator van de hoofdprocedure ze indient in de secundaire procedures: Virgós Soriano, M., en Garcimartín Alférez, F.J., op. cit., aangehaald in voetnoot 31, punt 425.
Punt 42 van deze conclusie.
Punt 61 van deze conclusie.
Zie daarentegen artikel 55, lid 6, van verordening 2015/848. Een andere situatie betreft die waarin de lex concursus zelf een bijzondere regel invoert voor curatoren van buitenlandse procedures of voor buitenlandse schuldeisers, juist vanwege die aard. Mijns inziens verzet verordening nr. 1346/2000 zich niet tegen een dergelijke verschillende behandeling, die er in feite toe strekt de materiële gelijkheid tussen alle schuldeisers te herstellen.
Met als bijkomend probleem dat die oplossing uniform moet zijn.
De afzonderlijke indiening door elke schuldeiser zou ook onderworpen blijven aan de lex concursus van de lidstaat van de procedure waarin de vorderingen zijn ingediend.
Aangezien de indiening van vorderingen gekoppeld is aan de deelname in de verdeling van de opbrengst, is het uiteindelijk de pari-passu-regel die in het geding is.
Uit geen van de taalversies van de tekst blijkt dat vorderingen niet alleen Noch het Verdrag, noch het begeleidende rapport beperkt de indiening van vorderingen door de curator tot de vorderingen die zijn geverifieerd en toegelaten in de procedure waarvoor hij aangewezen is. Een dergelijke beperking is niet in overeenstemming met het doel van artikel 32, lid 2, van verordening nr. 1346/2000: deze brengt kosten met zich mee en vertraagt de aanmelding van vorderingen, zonder dat er enig voordeel tegenover staat. Aangezien de verificatie en de toelating van vorderingen in elke procedure afhankelijk zijn van de lex concursus, is het feit dat deze fasen in een van de procedures zijn doorlopen geen garantie voor de overige procedures. Punt 49 van deze conclusie, in fine. De bepaling Zie artikel 4, lid 2, onder h), of artikel 31. Dit vindt steun in het systematische verband tussen artikel 32 en hoofdstuk IV van verordening nr. 1346/2000, dat enkel betrekking heeft op de formaliteiten voor de indiening van dergelijke vorderingen. Met het oog op de samenhang moet de term Het recht van elke schuldeiser om een vordering aan te melden in verschillende procedures is niet afhankelijk van de voorafgaande verificatie en toelating van de vordering in een van die procedures. Aangezien de curator namens en voor rekening van de schuldeiser handelt, is het logisch dat ook hij deze stappen niet hoeft te doorlopen.
Punt 19 van zijn schriftelijke opmerkingen.
De meeste staten hebben de termijnen
Ibidem.
Reinhart, S.,
Artikel 55, lid 6. Verordening 2015/848 versterkt tevens de mechanismen om de buitenlandse schuldeiser in kennis te stellen van de opening van de procedure in een ander land, met regels inzake de openbaarmaking van registerinschrijvingen van procedures, de onderlinge koppeling van registers en de toegang tot registers. Ook brengt de verordening verbeteringen aan in het hoofdstuk inzake de indiening van vorderingen.
In tegenstelling tot de vijfenveertig dagen die de Commissie in haar voorstel heeft bepleit (zie hierboven in voetnoot 18 van deze conclusie) en welke door het Europees Parlement zijn aanvaard [standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op
Wessels, B., op. cit., aangehaald in voetnoot 36, nr. 10867. Artikel 41 van verordening 2015/848 voorziet uitdrukkelijker dan verordening nr. 1346/2000 in de verplichting van curatoren om in om het even welke vorm samen te werken, inclusief door het sluiten van protocollen.