<TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym</HT></HT></P></TI>53W ramach pierwszej części zarzutu skarżąca podnosi, że dopiero po tym, jak podniosła ona zarzut dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, miała możliwość zapoznania się z pismem audytora z dnia 3 maja 2013 r., a także ze sprawozdaniem OLAF‑u. Skarżąca uważa ponadto, że została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie zawartych w tych dokumentach kwestii mających potencjalnie decydujące znaczenie, ponieważ wiele fragmentów zostało utajnionych w poszczególnych wersjach każdego z dokumentów, które zostały jej przekazane. W drugiej części zarzutu podnosi ona, iż została wysłuchana wyłącznie przez panel i miała dostęp do akt sprawy jedynie za jego pośrednictwem oraz że Komisja już jej nie wysłuchała przed wydaniem zaskarżonej decyzji.54Komisja nie zgadza się z tą argumentacją. Ponadto na podstawie art. 84 regulaminu postępowania przed Sądem Komisja podnosi niedopuszczalność tego argumentu – przedstawionego przez skarżącą po raz pierwszy w replice – zgodnie z którym skarżąca została wysłuchana wyłącznie przez panel i uzyskała dostęp do akt jedynie za jego pośrednictwem oraz zgodnie z którym Komisja już jej nie wysłuchała przed wydaniem zaskarżonej decyzji.55W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu każdy ma prawo do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację.56Prawo do bycia wysłuchanym, które bezpośrednio obowiązuje instytucje, organy, urzędy i jednostki organizacyjne Unii, gwarantuje każdej osobie, której dotyczy bezpośrednio działanie tych organów, możliwość użytecznego i skutecznego przedstawienia swego stanowiska w trakcie postępowania administracyjnego prowadzącego do zastosowania środka indywidualnego, który mógłby negatywnie wpłynąć na jej interesy (zob. wyrok z dnia 19 października 2017 r., Bernaldo de Quirós/Komisja, T‑649/16, niepublikowany, EU:T:2017:736, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo).57Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu czwartego, należy zaznaczyć, że sam fakt, iż niektóre fragmenty udostępnionych skarżącej dokumentów zostały utajnione, nie stanowi – jak słusznie podnosi Komisja – naruszenia prawa skarżącej do bycia wysłuchaną.58Po pierwsze, jeśli chodzi o pismo audytora z dnia 3 maja 2013 r. – opisane tam okoliczności faktyczne, podtrzymane następnie w zaskarżonej decyzji, zostały przytoczone w pkt 7 powyżej. W piśmie tym audytor powiadomił Komisję, że podczas spotkania zażądał on udzielenia dodatkowych informacji w przedmiocie postępowania o udzielenie zamówienia prowadzonego dla celów wyboru dostawcy związanych z projektem usług publikacji. W rzeczonym piśmie wskazał on, że otrzymał on najpierw informację od skarżącej i ISHR‑MS, iż nie przeprowadzono żadnej szczególnej procedury w związku z faktem, że przedmiotowe kwoty wynoszące ogółem 42424,44 EUR zostały wypłacone w ramach różnych linii budżetowych. Wskazał on też, że podczas spotkania, które odbyło się następnego dnia, przedstawiciel skarżącej przedstawił mu trzy oferty złożone przez różne firmy wydawnicze, wyjaśniając, że niewłaściwie zrozumiał przedstawione mu pytanie oraz że rzeczone trzy oferty zostały uwzględnione przed dokonaniem wyboru dostawcy.59Tymczasem należy stwierdzić, że taki opis okoliczności faktycznych został zasadniczo podtrzymany w zaskarżonej decyzji – w szczególności w motywach 19 i 20 – oraz że opis ten nie opiera się na fragmentach pisma audytora z dnia 3 maja 2013 r., które w takiej wersji tego dokumentu, jaka została przesłana skarżącej, zostały utajnione, ani nie zawiera nawet odniesienia do nich.60Po drugie, jeśli chodzi o sprawozdanie OLAF‑u – opisane tam okoliczności faktyczne, powtórzone następnie w zaskarżonej decyzji, zostały przytoczone w pkt 29 powyżej. Ze sprawozdania tego wynika, że dokumenty przekazane audytorowi w ramach audytu były fałszywe i zostały sporządzone na żądanie przedstawiciela ISHR‑MS do celów audytu, aby stworzyć wrażenie, że umowa była przestrzegana. W sprawozdaniu tym OLAF podkreśla, że mógł on potwierdzić stosowanie przez beneficjenta dotacji oszukańczego procederu.61Wydaje się, że opis okoliczności faktycznych podtrzymany w zaskarżonej decyzji, w szczególności w motywach 19 i 20, jest również zgodny z ustaleniami zawartymi w sprawozdaniu OLAF‑u, o których mowa w pkt 29 i 60 powyżej. Ponadto chociaż w rzeczonym sprawozdaniu OLAF odnosi się wyłącznie do roli ISHR‑MS i nie uwzględnia konkretnych okoliczności faktycznych związanych ze skarżącą, na których oparła się Komisja w celu wydania zaskarżonej decyzji, nie zmienia to faktu, że w decyzji tej Komisja nie opiera się na fragmentach tego sprawozdania, które w takiej wersji tego dokumentu, jaka została przesłana skarżącej, zostały utajnione, ani nawet do nich się nie odnosi.62Podsumowując: jeśli chodzi o przedmiotowe dokumenty, zaskarżona decyzja opiera się wyłącznie na okolicznościach faktycznych dotyczących skarżącej przytoczonych we fragmentach, które nie zostały utajnione i z którymi skarżąca mogła się zapoznać oraz wobec których mogła zająć stanowisko.63Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu czwartego jako bezzasadną.64Co się tyczy drugiej części zarzutu czwartego, należy na wstępie dokonać analizy przepisów Unii mających zastosowanie w niniejszej sprawie.65Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 105a ust. 2 rozporządzenia nr 966/2012, który brzmi następująco:2.Decyzję o wykluczeniu lub o nałożeniu kary finansowej podejmuje instytucja zamawiająca. Podstawą takiej decyzji jest prawomocny wyrok lub ostateczna decyzja administracyjna.Jednakże w sytuacjach, o których mowa w art. 106 ust. 2, instytucja zamawiająca przekazuje sprawę panelowi, o którym mowa w art. 108, w celu zapewnienia scentralizowanej oceny tych sytuacji. W takich przypadkach instytucja zamawiająca podejmuje decyzję w oparciu o wstępną kwalifikację prawną, z uwzględnieniem zalecenia panelu.[…].
66Artykuł 106 rozporządzenia nr 966/2012 stanowi, co następuje:1.Instytucja zamawiająca wyklucza wykonawcę z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówienia regulowanych przepisami niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy:
[…]
- c)stwierdzono – w drodze prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej – że dany wykonawca dopuścił się poważnego wykroczenia zawodowego poprzez naruszenie mających zastosowanie przepisów ustawowych lub wykonawczych lub norm etycznych grupy zawodowej, do której ten wykonawca należy, lub poprzez każde bezprawne zachowanie, które ma wpływ na jego zawodową wiarygodność, gdy tego rodzaju zachowanie wskazuje na bezprawny zamiar lub rażące niedbalstwo, w tym w szczególności poprzez następujące zachowanie:
[…]
2.Jeżeli brak jest prawomocnego wyroku lub, stosownie do sytuacji, ostatecznej decyzji administracyjnej, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. c), d) i f), lub w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. e), instytucja zamawiająca wyklucza wykonawcę na podstawie wstępnej kwalifikacji prawnej zachowania, o którym mowa w tych literach, z uwzględnieniem stwierdzonych faktów lub innych ustaleń zawartych w zaleceniu panelu, o którym mowa w art. 108.[…].
67Zgodnie z brzmieniem art. 108 rozporządzenia nr 966/2012:5.Instytucja zamawiająca może podjąć decyzję o wykluczeniu lub nałożeniu kary finansowej oraz decyzję o opublikowaniu informacji o nich wyłącznie po uzyskaniu zalecenia panelu, gdy decyzja taka jest oparta na wstępnej kwalifikacji, o której mowa w art. 106 ust. 2.[…]
8.Przed panelem stosuje się następującą procedurę:
- a)wnioskująca instytucja zamawiająca kieruje sprawę do panelu wraz z niezbędnymi informacjami, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, faktami i ustaleniami, o których mowa w art. 106 ust. 2, oraz domniemaną sytuacją wykluczenia;
- b)panel niezwłocznie powiadamia wykonawcę o odnośnych faktach i ich wstępnej kwalifikacji prawnej, na podstawie których dany przypadek może kwalifikować się jako jedna z sytuacji wykluczenia, o których mowa w art. 106 ust. 1 lit. c), d), e) i f) lub które mogą prowadzić do nałożenia kary finansowej. Panel powiadamia jednocześnie także pozostałe instytucje zamawiające;
- c)przed przyjęciem jakiegokolwiek zalecenia panel umożliwia wykonawcy i powiadomionym instytucjom zamawiającym przedłożenie uwag […];
9.[…]W przypadku gdy instytucja zamawiająca zamierza podjąć surowszą decyzję niż zalecana przez panel, zapewnia podjęcie takiej decyzji z należytym poszanowaniem prawa do bycia wysłuchanym i przepisów dotyczących ochrony danych osobowych.
68W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje, że została wysłuchana przez panel. W pismach z dnia 30 stycznia, 15 lutego i 8 marca 2017 r. zajęła ona zresztą trzykrotnie stanowisko w odniesieniu do pism panelu z dnia 16 stycznia, 9 lutego i 6 marca 2017 r. Podnosi ona, że nie została wysłuchana przez Komisję przed przyjęciem zaskarżonej decyzji, pomimo iż, jej zdaniem, powinno to było mieć miejsce.69W tym względzie Komisja przede wszystkim niesłusznie podnosi – tak jak opisano w pkt 54 powyżej – niedopuszczalność argumentu skarżącej, zgodnie z którym Komisja nie wysłuchała jej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, twierdząc, że chodzi o nowy zarzut, podniesiony przez skarżącą dopiero na etapie repliki.70Na mocy art. 84 § 1 regulaminu postępowania w toku postępowania nie można podnosić nowych zarzutów, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Z kolei zarzut stanowiący rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej w skardze, bezpośrednio lub w sposób dorozumiany, który pozostaje z nim w ścisłym związku, należy uznać za dopuszczalny. Ponadto argumenty, których istota pozostaje w ścisłym związku z zarzutem podniesionym w skardze, nie mogą być uważane za nowe zarzuty i dopuszcza się ich przedstawienie na etapie repliki lub rozprawy (zob. wyrok z dnia 12 września 2012 r., Włochy/Komisja, T‑394/06, niepublikowany, EU:T:2012:417, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).71W niniejszym przypadku, po pierwsze, w pkt 32 skargi skarżąca utrzymuje, że [d]opiero po tym jak podniosła ona zarzut w tym względzie, uzyskała możliwość zapoznania się z [pismem audytora] z dnia 3 maja 2013 r. […] i sprawozdaniem OLAF‑u […] oraz zajęcia wobec nich stanowiska, a po drugie, w pkt 27 i 28 repliki skarżąca twierdzi, że [Komisja] myli procedurę określoną w art. 108 rozporządzenia 966/2012, stosowaną przez panel, z procedurą przewidzianą w art. 106 ust. 2 [tego rozporządzenia], stosowaną przez [Komisję] w celu wydania swojej decyzji; że „[została ona wysłuchana przez panel i uzyskała dostęp do akt tylko za jego pośrednictwem], a [Komisja już jej nie wysłuchała] przed wydaniem decyzji oraz że [s]tanowi to również naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.72Chociaż w skardze skarżąca przedstawia ten zarzut w bardzo zwięzły sposób, to jednak podnosi ona, iż jej prawo do bycia wysłuchaną zostało naruszone, ponieważ miała ona możliwość zapoznania się z przedmiotowymi dokumentami oraz ustosunkowania się do nich dopiero po tym, jak podniosła zarzut w tym względzie. Tymczasem w pkt 43 i 44 odpowiedzi na skargę Komisja podniosła, że wspomniane dokumenty zostały udostępnione na etapie postępowania przed panelem, w następstwie czego skarżąca uściśliła w replice, iż naruszenie jej prawa do bycia wysłuchaną wynikało z faktu, że nie została wysłuchana przez Komisję przed wydaniem zaskarżonej decyzji.73W konsekwencji, wbrew temu, co twierdzi Komisja, skarżąca nie podniosła w tym względzie w replice nowego zarzutu, lecz uzupełniła zarzut czwarty, który przedstawiła w skardze, udzielając odpowiedzi na argumenty zaprezentowane przez Komisję w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do tego ostatniego zarzutu.74W związku z tym argument skarżącej, zgodnie z którym Komisja nie wysłuchała jej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, przedstawiony w pkt 27 i 28 repliki, który pozostaje w ścisłym związku z zarzutem podniesionym w skardze, jest dopuszczalny.75Argument ten należy jednak oddalić jako bezzasadny.76Jak wskazano bowiem w pkt 14 powyżej, panel wydał zalecenie proponujące Komisji wykluczenie skarżącej – z powodu poważnego wykroczenia zawodowego – z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówień i o przyznanie dotacji na okres sześciu miesięcy. Komisja zastosowała się do tego zalecenia w zaskarżonej decyzji.77W związku z tym, ponieważ Komisja nie uznała za konieczne podjęcia surowszej decyzji niż zalecana przez panel i ponieważ w zaskarżonej decyzji Komisja faktycznie zastosowała się do tego zalecenia, ponowne przesłuchanie skarżącej nie było wymagane.78W tym względzie – jak słusznie podnosi Komisja – ponowne wysłuchanie skarżącej po tym, jak została ona wysłuchana przez panel w ramach procedury określonej w art. 108 ust. 8 i 9 rozporządzenia 966/2012, jest wymagane zgodnie z art. 108 ust. 9 tego rozporządzenia tylko wówczas, gdy Komisja zamierza podjąć surowszą decyzję niż zalecana przez panel, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku.79Należy zatem oddalić część drugą zarzutu czwartego jako bezzasadną i w konsekwencji oddalić ten zarzut w całości.