ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟῦ ΓΕΝΙΚΟΘ ΕΊΣΑΓΓΕΛΈΩΣ GERHARD REISCHL
ΠΟΫ ΆΝΕΠΤΫΧΘΗΣΑΝ ΣΤΊΣ 12 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 1981 ( 1 )
Κύριε πρόεδρε,
κύριοι δικαστές,
Ὁ προσφεύγων στην υπόθεση ἡ ὁποία θά μᾶς ἀπασχολήσει σήμερα, εισήλθε στήν υπηρεσία τῆς Ἐπιτροπῆς Εὐρατόμ, τόν Αύγουστο τοῦ 1960 — ἀφοῦ ἤσκησε τό επάγγελμα τοῦ ἀνεξαρτήτου ἀρχιτέκτονος ἀπό τό 1957 μέχρι τό 1960 — μέ ἀποδοχές πού ἀντιστοιχούν στον βαθμό Α 7/2. Κατ' ἀρχάς ἐτοποθετήθη στό Κέντρο Πυρηνικῶν ερευνών Ispra, ὅπου διηύθυνε μέχρι τοῦ 1970 μία διοικητική μονάδα. Τό 1963 διωρίσθη υπάλληλος στόν βαθμό Α 6/1 καί, ἀπό τῆς 1ης 'Οκτωβρίου 1970, μετετέθη στην γενική διεύθυνση «Ἀνάπτυξη» τῆς ενιαίας Ἐπιτροπῆς τῶν τριῶν Κοινοτήτων, ή ὁποία εἶχε ἐν τῶ μεταξύ ιδρυθεί. 'Εκεῖ υπηρέτησε κατ' ἀρχάς στό τμήμα «Τεχνικά Έργα» τῆς διευθύνσεως «Ευρωπαϊκό Ταμείο 'Αναπτύξεως». 'Από τῆς 9ης Μαρτίου 1971, υπηρέτησε εντός τῆς αυτής διευθύνσεως, στό τμήμα ΙΙΙ («Κατασκευές, βιομηχανία, γεωργία, γενική υποδομή») καί — ἀφοῦ προήχθη στόν βαθμό Α 4/3 τό 1974 — μετετέθη τόν 'Ιούνιο τοῦ 1975 στό τμήμα V («Πολεοδομία καί κοινωνικός εξοπλισμός») τῆς διευθύνσεως C ὅπου διευθύνει τόν τομέα Δυτική Ἀφρική, Κεντρική 'Αφρική, Ειρηνικός καί Maghreb καί ὅπου ἀναπληρώνει τόν προϊστάμενο τοῦ τμήματος κατά τήν ἀπουσία του.
'Ηδη κατά τό 1975, συμμετέσχε στον εσωτερικό διαγωνισμό COM/716/75, ὁ όποιος διενεργεῖτο πρός πλήρωση τῆς θέσεως τοῦ προϊσταμένου, τοῦ τμήματος C 5. Δέν επελέγη γιά τήν ἐν λόγω θέση, άλλα συμπεριελήφθη στον πίνακα ικανότητος.
Τόν Μάιο τοῦ 1979, πρός πλήρωση τῆς ἀνωτέρω θέσεως Α 3 τῆς διευθύνσεως «Σχέδια» προεκηρύχθη νέος διαγωνισμός (COM/161/79). Ὅσον άφορα τήν περιγραφή τῶν ἀπορρεόντων ἐκ τῆς θέσεως καθηκόντων καί τῶν πρός τούτο ἀπαιτουμένων προσόντων, παραπέμπω στό παράρτημα 1 τοῦ υπομνήματος ἀντικρούσεως ἐπί τοῦ θέματος θά πρέπει νά επανέλθω ἀργότερα, μέ άλλη ευκαιρία. Πλην τοῦ προσφεύγοντος, ορισμένοι ἀκόμη υποψήφιοι υπέβαλαν ὑποψηφιότητα γιά τήν προκηρυχθείσα κενή θέση. Σέ υπηρεσιακό σημείωμα τοῦ προϊσταμένου τῆς Γενικής Διευθύνσεως «Ανάπτυξη» τῆς 1ης 'Ιουνίου 1979, ἀνεφέρθη ὅτι μόνον ὁ προσφεύγων καί ὁ υποψήφιος L. συνεκέντρωναν τίς ἀπαιτούμενες προϋποθέσεις, άλλά γιά τόν διορισμό θά έπρεπε νά προτιμηθεί ὁ υποψήφιος L., λόγω τῆς πείρας του.
Ό ἐν λόγω υποψήφιος διετέλεσε ἀπό τοῦ Σεπτεμβρίου 1973 μέχρι τοῦ 1976 στην υπηρεσία τῆς «Association Européenne pour la Coopération» (Ευρωπαϊκή ένωση συνεργασίας) ως ελεγκτής τοῦ Ευρωπαϊκού Ταμείου 'Αναπτύξεως στην Κεντρική 'Αφρική. 'Από τῆς 1ης 'Ιουνίου 1976, προσελήφθη γιά διάρκεια δύο ετών ὡς έκτακτος υπάλληλος στόν βαθμό Α 3/2 ἀπό τήν 'Επιτροπή καί ἐτοποθετήθη στην Γενική Διεύθυνση VΙΙΙ, διεύθυνση Β, ὡς προϊστάμενος τοῦ τμήματος «Δυτική Αφρική». Ἀφού συμμετέσχε σέ εσωτερικό διαγωνισμό, διωρίσθη μέ ἀπόφαση τῆς 23ης 'Ιανουαρίου 1979 ὡς δόκιμος υπάλληλος μέ τόν βαθμό Α 3/3 καί, ἀπό τῆς 1ης 'Ιανουαρίου 1979, παρέμεινε υπηρετών στην ἀνωτέρω θέση.
Καί ὁ υποψήφιος αυτός επελέγη πράγματι ἐν συνεχεία στό πλαίσιο τῆς ἀνακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως COM/161/79. Κατόπιν συσκέψεως τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς13ης Ἰουνίου 1979, διωρίσθη μέ ἀπόφαση τοῦ προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 10ης 'Ιουλίου 1979, προϊστάμενος τοῦ τμήματος C 5 («Πολεοδομία καί κοινωνικός εξοπλισμός») ἀπό τῆς 1ης 'Ιουλίου 1979. Ή μονιμοποίηση του ἀπό 1ης 'Οκτωβρίου 1979 ἐπηκολούθησε μέ ἀπόφαση τῆς 11ης 'Οκτωβρίου 1979.
Ό προσφεύγων ἐπληροφόρηθη την 5η 'Ιουλίου 1979 ὅτι ἡ ὑποψηφιότης του ἀπερρίφθη. Υπέβαλε λοιπόν την 10η Σεπτεμβρίου 1979 πρός τόν πρόεδρο τῆς 'Επιτροπής, διοικητική ένσταση μέ τήν ὀποία ἐζήτει τήν ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως μέ τήν ὁποία ὁ L. είχε διορισθεί προϊστάμενος τοῦ τμήματος C 5. Ή ένσταση αυτή ἀπερρίφθη ρητώς μέ ἀπόφαση τῆς 27ης Μαρτίου 1980.
Κατόπιν τούτων ἠσκήθη προσφυγή ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου μέ τήν ὁποία ζητείται ἡ ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως τῆς 27ης Μαρτίου 1980 περί ἀπορρίψεως τῆς διοικητικής ἐνστάσεως τοῦ προσφεύγοντος..
'Επί τῶν αιτημάτων αυτῶν έχω νά παρατηρήσω τά ἀκόλουθα:
|
1. |
Προς υποστήριξη τῶν αιτημάτων του, ὁ προσφεύγων προβάλλει κατ' ἀρχάς ὅτι πρός πλήρωση τῆς θέσεως γιά τήν ὁποία προεκηρύχθη ὁ διαγωνισμός ἔπρεπε νά ληφθοῦν ὑπ' ὄψη μόνον στοιχεία πού προκύπτουν ἀπό τήν ἀνακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως καί έχουν σχέση μέ τήν πρός πλήρωση θέση. 'Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, ἀποφασιστικός λόγος γιά τόν διορισμό τοῦ L. υπήρξε — κατά τήν άποψη του — ένα στοιχείο «ξένο», ήτοι ἀνάγκες προκύπτουσες ἀπό τήν ἀναδιοργάνωση πολλῶν τμημάτων τῆς Γενικής Διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη». Ό προσφεύγων ἀναφέρεται σχετικώς πρός παντός σέ υπηρεσιακά σημειώματα τῶν μηνών Φεβρουαρίου καί Μαρτίου 1979 (παραρτήματα 6 καί 7 τῆς ἀπαντήσεως), τά όποια καθιστούν σαφές πώς ἐτροποποιήθη τότε τό ὀργανόγραμμα τῆς Γενικής Διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη». Προς υποστήριξη τοῦ βασιμου τοῦ ἰσχυρισμοῦ του, προσκομίζει άλλωστε μία επιστολή πού ένα μέλος τῆς 'Επιτροπής ἀπηύθυνε τόν 'Ιούνιο τοῦ 1979 στόν βέλγο Υπουργό 'Εξωτερικών — κατόπιν τῆς παρεμβάσεως του ὑπέρ τοῦ προσφεύγοντος — καί στην ὁποία ἀναφέρεται ὅτι ἡ μετάθεση τοῦ L. «ἀνταπεκρίνετο σέ ευρύτερες ἀνάγκες ὅσον άφορᾶ τήν ἀναδιοργάνωση πολλών τμημάτων τῆς γενικής αυτής διευθύνσεως». 'Επί πλέον, σέ συμπληρωματικό υπόμνημα ἀνέφερε ὅτι ἡ ἀναδιοργάνωση τῆς διευθύνσεως Β τῆς Γενικής Διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη» ἐπερατώθη μέ ἀπόφαση τῆς 2ας 'Ιουλίου 1980 ἀπό τῆς 1ης Αυγούστου 1980 καί ὅτι κατ' αυτήν, τά τμήματα Β 2, καί Β 3 καθώς καί τό τμήμα Β 1, τοῦ ὁποίου προηγουμένως προΐστατο ὁ L., κατηργήθησαν διότι «ουδόλως συνεπάγονται καθήκοντα διαχειρίσεως καί συντονισμοῦ». Όσον άφορὰ τήν ἐπιχειρηματολογία αυτή, ήδη, κατά τήν άποψη μου, χωρεῖ ἀμφιβολία περί τοῦ κατά πόσο ευσταθεί τό βασικό σημείο εκκινήσεως της, κατά τό όποιον γιά τήν πλήρωση κενών θέσεων δέν πρέπει νά λαμβάνονται σέ καμμία περίπτωση ὑπ' ὄψη άλλα στοιχεία πλην τῶν ἀναφερομένων στην ἀνακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως καί εχόντων σχέση μέ τήν πρός πλήρωση θέση. Κατά τήν γνώμη μου, «τό συμφέρον τῆς ὑπηρεσίας» πού επικαλείται ὁ προσφεύγων στην συγκεκριμένη περίπτωση δέν ἀποκλείει νά λαμβάνονται επίσης ὑπ' ὄψη, κατά τήν πλήρωση κενής θέσεως, εκτιμήσεις συνδεόμενες μέ τήν ἀναδιοργάνωση υπηρεσιών. 'Εν πάση περιπτώσει, αυτό δύνανται νά γίνει δεκτό ὅταν, μετά τήν εξέταση τῶν υποψηφιοτήτων, ἀπομένουν μόνο ισάξιοι υποψήφιοι καί ἡ ἁρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή — λαμβανομένων ὑπ' ὄψη ὅλων τῶν κριτηρίων τῆς ἀνακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως — ἀντιμετωπίζει τό ζήτημα ποιόν υποψήφιο τελικώς νά προτιμήσει. Κατά τά φαινόμενα, αυτό συμβαίνει πράγματι στην προκειμένη περίπτωση, καί μάλιστα φαίνεται ὅτι ὁ υποψήφιος πού προετιμήθη έναντι τοῦ προσφεύγοντος διέθετε τά καλύτερα προσόντα, ὅπως δύναται νά συναχθεί ἀπό τό ἀνωτέρω ὑπηρεσιακό σημείωμα τῆς 1ης 'Ιουνίου 1979 τοῦ προϊσταμένου τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη». Ὑπό τίς συνθήκες αυτές, τό γεγονός ὅτι λόγοι συνδεόμενοι μέ την ἀναδιοργάνωση υπηρεσιῶν ἠδυνήθησαν νά διαδραματίσουν επίσης κάποιο ρόλο κατά τόν διορισμό τοῦ L. δέν δύναται νά δικαιολογήσει τόν ισχυρισμό ὅτι ἐξετιμήθη κακῶς τό συμφέρον τῆς υπηρεσίας. Ἐξ άλλου, ἀναφέρω ἀκόμη — ἀκριβώς διότι επίσης τά προσόντα ἄλλου ὑποψηφίου πού διωρίσθη στην κενή θέση τίθενται ὑπό ἀμφισβήτηση — ὅτι δέν φαίνεται πράγματι ὅτι καθοριστικός λόγος γιά τόν διορισμό του ὑπήρξε μία τροποποίηση τῆς ὀργανώσεως τῆς Γενικής Διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη». Ἐπ' αὐτοῦ, δέν ἀρκεῖ πράγματι ὅτι ὁ προσφεύγων επισημαίνει ὅτι μεταξύ τῶν μέτρων ὀργανώσεως πού ἀναφέρει καί τῆς ἀνακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως υφίσταται μία ὁρισμένη σύνδεση, καί θά ήταν ενδιαφέρον νά σημειωθεί ὅτι ὁ L. ήδη την εποχή εκείνη — ἐν πάση δέ περιπτώσει γιά μία ὁρισμένη χρονική περίοδο — εἶχε συγχρόνως επιφορτισθεί μέ τήν διεύθυνση τοῦ τμήματος C 5. Θά ἠδύ-νατο νά γίνει λόγος περί ἀναγκών, ήτοι περί δεσμεύσεων ἐκ τῆς ἀναδιοργανώσεως τῆς υπηρεσίας ὡς πρός τό πρότυπο τοῦ L., μόνον ἐάν ήδη κατ' εκείνη τήν εποχή προ-εβλέπετο ἡ κατάργηση τῆς θέσεως τήν ὁποία αὐτός κατείχε, πρᾶγμα πού θά εἶχε καταστήσει ἀναγκαία τήν τοποθέτηση του σέ άλλη θέση. 'Αλλά αυτό ουδόλως συνέβαινε κατά τήν άνοιξη τοῦ 1979. Τότε ἐπραγματοποιήθη ἁπλώς — ὅπως προκύπτει ἀπό τά προαναφερθέντα υπηρεσιακά σημειώματα — μία ἀναδιάταξη διαφόρων θέσεων A 3, καί μάλιστα μεταξύ άλλων ἡ μεταφορά μιᾶς κενής θέσεως Α 3 ἀπό τό τμήμα Β 2 στό τμήμα C 5, ἡ ὁποία κατέστησε δυνατή τήν δημοσίευση τῆς ἀνακοινώσεως περί ὑπάρξεως κενής θέσεως πού μᾶς ἀπασχολεί ἐν προκειμένω. 'Απεναντίας, ουδόλως είχε ἀντιμετωπισθεί ή κατάργηση τῆς θέσεως πού κατείχε ὁ L., μάλιστα δε — ὅπως προκύπτει ἀπό τό υπηρεσιακό σημείωμα τῆς 1ης 'Ιουνίου 1979 — εἶχε προταθεί σχετικώς ἡ δημοσίευση ἀνακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως. Αυτό θά ἔπρεπε νά εἶναι καθοριστικό. 'Απεναντίας, ὁ προσφεύγων, δέν δύναται, κατά τήν γνώμη μου, σέ καμμία περίπτωση νά επικαλεσθεί, πρός υποστήριξη τοῦ πρώτου ισχυρισμού του, μέτρα τά όποια, δέν ελήφθησαν παρά μόνον περίπου ένα έτος ἀργότερα, ήτοι τόν Ἰούλιο τοῦ 1980. Πράγματι, δέν δύναται νά ευρεθεί καμμία σχέση μεταξύ τῶν μέτρων αυτών, καί τοῦ ὑπό κρίση διορισμοῦ ἀντιθέτως δέν κατέστη δυνατό νά ἀποδειχθεί σαφώς ὅτι γιά τόν διορισμό ελήφθησαν ὑπ' ὄψη σκέψεις οἱ όποιες ἀπέρρεαν ἀπό τήν κατάργηση τῆς κατεχομένης ἀπό τόν L. θέσεως. Ὑπό τίς περιστάσις αυτές, οὔτε ἡ μνημονευθείσα επιστολή ἑνός μέλους τῆς 'Επιτροπής τῆς 25ης 'Ιουνίου 1979 δύναται κατά τήν γνώμη μου νά θεωρηθεί ὡς ἀπόδειξη στηρίζουσα τόν ισχυρισμό τοῦ προσφεύγοντος. Σχετικώς υποθέτω, ὅπως καί ὁ εκπρόσωπος τῆς 'Επιτροπής, ὅτι πρόκειται μόνον γιά τήν μέ διπλωματικό τρόπο διατυπωμένη ἀπόρριψη μιᾶς παρεμβάσεως ἀνεπιθύμητης καθ' εαυτής, καί ὄχι γιά τήν ἀποκάλυψη τοῦ ἀποφασιστικοῦ λόγου ὅσον ἀφορᾶ τόν διορισμό στην πρός πλήρωση θέση. Κατά συνέπεια, δέν υφίσταται λόγος ἀκυρώσεως τῆς προσβληθείσης ἀποφάσεως μέ τό αιτιολογικό ὅτι σκέψεις ξένες πρός τήν υπόθεση υπήρξαν ἀποφασιστικής σημασίας κατά τόν διορισμό στην πρός πλήρωση θέση. |
|
2. |
Όσον άφορα τόν δεύτερο λόγο ἀκυρώσεως, στοῦ ὁποίου τήν εξέταση έρχομαι τώρα, ὁ προσφεύγων προβάλλει ὅτι, βάσει τῆς ἀνακοινώσεως περί υπάρξεως κενῆς θέσεως, ετίθετο ὡς ὅρος γιά τόν διορισμό στην κενή θέση μία «εμπεριστατωμένη γνώση καί πείρα τῶν οικονομικῶν καί τεχνικών προβλημάτων στόν τομέα τοῦ κοινωνικοῦ ἐξοπλισμοῦ καί τῆς πολεοδομίας στίς ἀναπτυσσόμενες χώρες» («connaissance ... développement»). "Ετσι, γιά τό παραδεκτό τῶν υποψηφιοτήτων ετίθετο ἕνας πολύ αυστηρός ὅρος. Αυτό συνάγεται ἀπό τό ότι σέ προγενέστερη ἀνακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως ἀναφερομένη στην αυτή θέση (COM/716/75) τό επίθετο «εμπεριστατωμένη» («approfondie») έλειπε, προφανώς διότι ἡ έκταση καί ἡ σπουδαι-ότης τῶν πρός τήν θέση συνδεομένων καθηκόντων ήσαν τότε πλέον περιορισμένες. Θά έπρεπε λοιπόν νά προσαφθεί στην 'Επιτροπή ότι έκρινε εσφαλμένως, βάσει τοῦ προσωπικοί) φακέλλου τοῦ L. καί τῆς προγενέστερης επαγγελματικής του δραστηριότητος, ὅτι ὁ υποψήφιος αυτός συ-νεκέντρωνε τίς προϋποθέσεις τῆς ἀνακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως. Ἐν πάση περιπτώσει, θά έπρεπε νά τῆς καταλογισθεί ὅτι δέν διευκρίνισε κατά ποιό μέτρο ὁ L. συνεκέντρωνε τήν ἐν λόγω προϋπόθεση.
|
|
3. |
Μέ ένα τρίτο λόγο τέλος, ὁ προσφεύγων προβάλλει ὅτι ὁ διορισμός στην κενή θέση, ὡς πρός τόν όποιο — κατά τά ἀπό τήν 'Επιτροπή προσκομισθέντα έγγραφα — επρόκειτο μόνον περί τοῦ ζητήματος, ἄν θά ἔπρεπε νά διορισθεί ὁ προσφεύγων ἡ ὁ L., συνετελέσθη ἐν πάση περιπτώσει ἐλαττωματικῶς, διότι ἡ σύγκριση τῶν υποψηφίων ἐπραγματοποιήθη χωρίς νά εξετασθεί ἡ κατά τό ἄρθρο 43 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως έκθεση βαθμολογήσεως τοῦ προσφεύγοντος, γιά τήν περίοδο 1975 έως 1977, ήτοι ή τελευταία έκθεση βαθμολογήσεως τοῦ προσφεύγοντος πού υπήρχε κατ' ἐκεῖνο τό χρονικό σημείο. Σχετικώς, θά έπρεπε προπάντων νά ὑπομνησθεῖ ὅτι τέτοιες εκθέσεις βαθμολογήσεως — κατά τήν νομολογία — συνιστούν ουσιαστικά στοιχεία γιά ὅλες τίς ἀποφάσεις πού ἀφορούν τήν σταδιοδρομία. Δέν δύναται επίσης νά ἀμφισβητηθεί ὅτι ἡ λήψη ὑπ' οψη τῆς ἐν λόγω εκθέσεως βαθμολογήσεως θά ἠδύνατο ευκόλως νά ὁδηγήσει σέ διαφορετικό ἀποτέλεσμα. Πράγματι ἡ έκθεση περιελάμβανε ἀφ' ενός, ὄχι μόνον μία πολύ ευνοϊκή βαθμολόγηση ἡ ὁποία — λόγω μεταβολής των κριτηρίων πού ἐπεσυνέβη ἐν τω μεταξύ — συνιστούσε βελτίωση ἐν συγκρίσει πρός προγενέστερες εκθέσεις βαθμολογήσεωςάλλα, ἀφ' ἑτερου, ἀνεφέρετο επίσης ιδιαιτέρως σέ μία χρονική περίοδο κατά τήν ὁποία τά καθήκοντα τοῦ προσφεύγοντος εἶχαν επεκταθεί καί κατά τήν ὁποία οι ευθύνες του είχαν αυξηθεί δεδομένου ὅτι εἶχε ἐπιφορτισθεί μέ τήν ἀναπλήρωση τοῦ προϊσταμένου τοῦ τμήματος κατά τήν ἀπουσία του. Εἶναι ὀρθό σχετικώς ὅτι, πράγματι, κατά τήν λήψη τῆς προσβληθείσης ἀποφάσεως, ή αρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή δέν είχε στην διάθεση τῆς τήν έκθεση βαθμολογήσεως τοῦ προσφεύγοντος πού είχε συνταχθεί γιά τήν περίοδο ἀπό 1975 έως 1977. Ή εξήγηση δίδεται μέ ένα υπηρεσιακό σημείωμα τῆς 15ης Σεπτεμβρίου 1980 τοῦ προϊσταμένου τῆς γενικής διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη». Κατ' αυτό, ἡ έκθεση συνετάγη τήν 5η Δεκεμβρίου 1977 καί εδόθη στόν προσφεύγοντα. Αυτός ὅμως δέν τήν ἀπεδέχθη, καί μέ επιστολή τῆς 15ης Δεκεμβρίου 1977 ἐζήτησε μία συνάντηση μέ τόν συντάξαντα τήν έκθεση βαθμολογήσεως προϊστάμενο. Μετά τήν πραγματοποίηση τῆς συναντήσεως, ἡ έκθεση βαθμολογήσεως ἐτροποποι̣ήθη καί διεβιβάσθη ἐκ νέου στον προσφεύγοντα. Ό προσφεύγων ἐν τούτοις ἐξηκολούθει νά μή εἶναι σύμφωνος μέ τήν έκθεση, καί μάλιστα λόγω μιᾶς φράσεως στην ὅλη εκτίμηση τήν ὁποία αυτός ἐθεώρει ικανή νά δημιουργήσει παρανοήσεις, άλλά ἡ ὁποία, κατά τήν άποψη τοῦ προϊσταμένου του, δέν περιείχε τίποτε ἀρνητικό. Γιά τόν λόγο αυτό, ἐκράτησε τήν — πάντοτε μή ὁριστική — έκθεση βαθμολογήσεως, ούτως ώστε κατά τήν λήψη τής προσβληθείσης ἀποφάσεως, αυτή δέν περιελαμβάνετο πράγματι στόν προσωπικό του φάκελλο, προσεκομίσθη δέ μόνον μέ τήν απάντηση κατά τήν παρούσα διαδικασία. Ή 'Επιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ἐκ τοῦ ἀνωτέρω γεγονότος δέν συνάγεται ἐν τούτοις λόγος ἀκυρώσεως. Σχετικῶς, προβάλλει ἀφ' ενός ὅτι δυνάμει τῶν γενικών διατάξεων εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 43 τίς όποιες εξέδωσε, ὁ προσφεύγων ὑπεχρεοῦτο νά επιστρέψει εντός ὀκτώ ήμερων τρία ἀντίτυπα τῆς εκθέσεως βαθμολογήσεως πού είχε συνταχθεί γι' αυτόν. 'Αν δέν συνεμορφώθη πρός τόν ἀνωτέρω κανόνα, πρέπει νά ἀποδώσει στην ιδική του ἀντικανονική συμπεριφορά τό γεγονός ὅτι δέν κατέστη δυνατό νά ληφθεῖ ὑπ' ὄψη ή έκθεση βαθμολογήσεως κατά τήν ἐν προκειμένω διαδικασία πληρώσεως τῆς θέσεως. 'Αφ' έτερου, ἡ 'Επιτροπή θεωρεί ὅτι ἡ μή λήψη ὑπ' ὄψη τῆς εκθέσεως βαθμολογήσεως δέν ήδύνατο νά παραβλάψει τά συμφέροντα τοῦ προσφεύγοντος. Πράγματι, ὅχι μόνον ἡ έκθεση ἦταν προφανώς ὀλιγότερον ευνοϊκή ἀπό προηγούμενες εκθέσεις πού περιλαμβάνονται στόν προσωπικό φάκελλο τοῦ προσφεύγοντος, άλλά εἶναι επίσης σαφές ὅτι κατά τήν επιλογή στην οποία προέβη ἡ 'Επιτροπή — ὅπως προκύπτει ἀπό τό ήδη μνημονευθέν υπηρεσιακό σημείωμα τοῦ γενικοῦ διευθυντού τῆς 1ης 'Ιουνίου 1979 καί ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπής ἐπί τῆς ενστάσεως — υπήρξε καθοριστικό τό γεγονός ὅτι ὁ L. διέθετε μεγαλύτερη πείρα ἐπί αφρικανικῶν προβλημάτων, καί ἰδίως μάλιστα ἀπό πολιτικής ἀπόψεως. Κατά τήν άποψη τοῦ προσφεύγοντος, ἡ μή επιστροφή τῆς εκθέσεως βαθμολογήσεως δέν συνιστᾶ παράβαση υποχρεώσεως, διότι — έκτός τοῦ ὅτι ἡ έκθεση δέν τοῦ ἐκοινο-ποιήθη επισήμως — πρέπει νά θεωρηθεῖ ὅτι κατ' εκείνη τήν χρονική περίοδο — ὅπως προκύπτει ἀπό μία σύγκριση τῶν νέων διατάξεων εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 43 πρός τίς προηγούμενες ἰσχύουσες — δέν 'ίσχυε καμμία υποχρεωτική προθεσμία γιά τήν ἐπιστροφή, άλλά 'ίσχυαν μόνον «προθεσμίες τάξεως» («délais d'ordre»). 'Εν πάση περιπτώσει, συμφώνως πρός τους κανόνες τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, σχετικώς προέχει ἡ υποχρέωση τῆς ἁρμοδίας γιά τους διορισμούς ἀρχής νά συντάσσει εκθέσεις βαθμολογήσεως καί νά τίς λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη στό πλαίσιο ἀποφάσεων πού ἀφορούν τήν σταδιοδρομία. Ἡ ἐν λόγω υποχρέωση θά ἠδύ-νατο νά έχει ἐκπληρωθεί, διότι κατά τόν «ὁδηγό βαθμολογήσεως» («guide de notation») μία έκθεση καθίσταται ὁριστική ἐάν δέν προβληθεί κατ' αυτής ένσταση εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας. Ό συντάξας τήν έκθεση βαθμολογήσεως προϊστάμενος ἠδύ-νατο ἁπλώς νά διαπιστώσει τήν εκπνοή τῆς ἀνωτέρω προθεσμίας καί ἐν συνεχεία, μέ επικύρωση, νά δώσει στην έκθεση ὁριστικό χαρακτήρα. 'Αλλά βεβαίως, δέν είναι δυνατό νά εκκινήσουμε ἀπό τήν ἰδέα ὅτι ή παράλειψη νά ληφθεί ὑπ᾽ ὄψη ἡ έκθεση βαθμολογήσεως δέν έβλαψε ἀτομικά συμφέροντα, λόγω τοῦ ὅτι ἡ έκθεση γιά τά έτη ἀπό 1975 έως 1977 ήταν ὀλιγότερον ευνοϊκή ἐν συγκρίσει πρός προηγούμενες πού ευρίσκονται στόν προσωπικό φάκελλο τοῦ προσφεύγοντος, δεδομένου ὅτι ἀπό μία σχετική σύγκριση προκύπτει σαφώς τό ἀντίθετο, τουλάχιστον όσον ἀφορᾶ τό κύριο περιεχόμενο τῆς ἐκθέσεως. Καί κατά τήν εκτίμηση τοῦ επιμάχου αυτού σημείου, πρέπει νά συμμερισθώ επίσης τήν άποψη τῆς 'Επιτροπής. Ἐπ᾽ αὐτοῦ, δέν εἶναι ἀναγκαίο νά εἰσέλθω στίς λεπτομέρειες τοῦ ζητήματος πώς πρέπει νά εκτιμηθοῦν οἱ καθοριστικές προθεσμίες γιά τήν ἐπιστροφή τῶν εκθέσεων βαθμολογήσεως, συμφώνως πρός τήν σχετική μέ τό άρθρο 43 προηγουμένη κανονιστική ρύθμιση, καί ἄν πράγματι επρόκειτο γιά «προθεσμίες τάξεως» («délais d'ordre»), τῶν ὁποίων ἡ μή τήρηση δέν θά έπρεπε νά θεωρηθεί ὡς παράβαση υποχρεώσεως τοῦ υπαλλήλου, πράγμα τό όποιο ἐν τούτοις φαίνεται να προσκρούει σέ ὁρισμένες διατάξεις τοῦ τότε ισχύοντος «ὁδηγοῦ βαθμολογήσεως» («guide de notation»). Ἀντιθέτως, σημαντική γιά τήν επίλυση τῆς παρούσης υποθέσεως εἶναι ἡ ἀπόφαση τῆς 13ης 'Ιουλίου 1972 ἐπί τῆς υποθέσεως 90/81 — Giorgio Bernardi κατά Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου — (Sig. 1972, σ. 603), τῆς ὁποίας τά πραγματικά περιστατικά ήταν παρόμοια καί πού ἀνεφέρετο σέ έννομη κατάσταση ἀντίστοιχη πρός τήν ἐν προκειμένω. Μέ τήν ἀπόφαση αύτη τό Δικαστήριο, ἀκολουθώντας τίς προτάσεις τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, ὁ όποιος ἀνεφέρθη στίς υποχρεώσεις νομιμοφροσύνης καί συνεργασίας τοῦ ενδιαφερομένου υπαλλήλου, έκρινε ὅτι ή μή λήψη ὑπ᾽ ὄψη μιας εκθέσεως βαθμολογήσεως σέ μία συγκριτική ἀξιολόγηση προσόντων περισσοτέρων υποψηφίων γιά προαγωγή εἶναι άνευ σημασίας, ἄν ὀφείλεται στην συμπεριφορά τοῦ ἐν λόγω υπαλλήλου' κατά συνέπεια, ἄν ὁ υπάλληλος παρακρατεί μία έκθεση βαθμολογήσεως — πράγμα τό ὁποῖο τότε συνέβη ἐπί τέσσερις μήνες — δέν δύναται νά ισχυρισθεῖ ὅτι ἡ διαδικασία προαγωγής ἐξει-λίχθη κατά τρόπο ἀντικανονικό. Κατά τήν γνώμη μου, δέν πρέπει νά ἀποκλίνουμε ἀπό τήν ἀρχή αυτή. Στον προσφεύγοντα λοιπόν πρέπει νά ἀντιπαρατηρηθεῖ — καί ἐν προκειμένω δέν ενδιαφέρει προφανώς ἄν ἡ ἐν λόγω έκθεση βαθμολογήσεως τοῦ ἐκοινο-ποιήθη ἐπισήμως ἤ ὄχι — ὅτι ἐφ᾽ ὅσον ἐγνώ-ριζε ὅτι ἡ τελευταία έκθεση βαθμολογήσεως του, ἠδύνατο νά εἶναι καθοριστική γιά τήν υποψηφιότητά του, ὤφειλε νά μεριμνήσει νά τήν επισυνάψει εγκαίρως στόν προσωπικό του φάκελλο, καί ὅτι ἐφ᾽ ὅσον παρέλειψε νά τό πράξει, δέν δύναται σέ καμμία περίπτωση ἐκ τῶν υστέρων νά επιτύχει ἀκύρωση τῆς διαδικασίας διορισμού στην ὁποία συμμετέσχε, προβάλλοντας ἀντικανονικότητες, καταλογιστέες στην ιδία του συμπεριφορά. Κατόπιν τούτων, δέν εἶναι πράγματι ἀναγκαίο νά εξετάσω περαιτέρω άλλα επιχειρήματα, καί ιδίως τό λεπτό ζήτημα ἄν ἡ μή ληφθείσα ὑπ' ὄψη έκθεση βαθμολογήσεως είναι πράγματι ὁλιγότερο ευνοϊκή ἀπό προηγούμενες εκθέσεις περί τοῦ προσφεύγοντος. Περατώνοντας, θά ήθελα μόνον νά προσθέσω — καί αυτό ἐπίσης συνηγορεί κατά τοῦ βασιμου τοῦ τρίτου ισχυρισμού — ὅτι πράγματι επιτρέπεται νά υποτεθεί ὅτι, έστω καί ἄν ἡ ἐν λόγω έκθεση βαθμολογήσεως εἶχε ληφθεί ὑπ' ὄψη, αυτό πιθανότατα δέν θά εἶχε ὁδηγήσει σέ διαφορετικό αποτέλεσμα, άρα ἡ επικαλούμενη ἀπό τόν προσφεύγοντα ἀντικανονικότης εἶναι άνευ σημασίας γιά τήν διαδικασία. Σχετικώς, δύναται ἀφ' ενός — πράγμα πού δέν ἀποτελεί ἀπαράδεκτη ἀνάμιξη στην επιφυλασσομένη στην διοίκηση εξουσία εκτιμήσεως — νά γίνει παραπομπή στό υπηρεσιακό σημείωμα τοῦ προϊσταμένου τῆς Γενικής Διευθύνσεως «Ἀνάπτυξη» τῆς 1ης 'Ιουνίου 1979, τό όποιο προωρίζετο νά προετοιμάσει τήν προσβληθείσα απόφαση καί κατά τό όποιο έπρεπε νά προτιμηθεί ὁ υποψήφιος L. λόγω τῆς ἀναγκαίας γιά τήν διεύθυνση τοῦ τμήματος C 5 πολιτικής του διαισθήσεως («feeling politique»). Ἀφ' ἑτερου, πρέπει νά προβληθεί τό ενδιαφέρον πού παρουσιάζει ἐν προκειμένω ἡ ἀπόφαση περί ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεως τοῦ προσφεύγοντος, στην ὁποία τονίζεται ὅτι υπήρξε ἀποφασιστικό γιά τήν 'Επιτροπή τό γεγονός ὅτι ὁ L., λόγω τῆς πείρας πού ἀπέκτησε ὡς ἐντεταλμένος τῆς Ἐπιτροπῆς στην Κεντρική 'Αφρική καί ὡς προϊστάμενος τοῦ τμήματος Β 1, ἐφάνη πλέον κατάλληλος γιά τήν διεύθυνση μιᾶς διοικητικής μονάδος, ἡ ὁποία καλείται νά διατηρεί κανονικές επαφές μέ υπεύθυνες προσωπικότητες τῶν χωρῶν τῆς 'Αφρικῆς, τῆς Καραϊβικής καί τοῦ Εἰρηνικοῦ. |
|
4. |
Κατόπιν τούτων, δύναμαι μόνον νά προτείνω νά ἀπορρίψετε την προσφυγή ὡς ἀβάσιμη καί νά ἀποφανθείτε ἐπί τῶν δικαστικῶν εξόδων κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 70 τοῦ κανονισμο ί)διαδικασίας. |
( 1 ) Μετάφραση ἀπό τά γερμανικά.