<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-851/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CJ0851</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:607">EU:C:2021:607</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>12</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">wyrok z dnia <DATE ISO="20210715">15.7.2021 r.</DATE> – sprawa 851/19 P</HT></P><P>DK/ESDZ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20210715">15 lipca 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Służba publiczna</KEYWORD><KEYWORD>Postępowanie dyscyplinarne</KEYWORD><KEYWORD>Kara dyscyplinarna</KEYWORD><KEYWORD>Wyznaczenie tej kary</KEYWORD><KEYWORD>Potrącenie z kwoty emerytury</KEYWORD><KEYWORD>Wyrok skazujący i zasądzający zadośćuczynienie wydany przez sądy krajowe w postępowaniu karnym</KEYWORD><KEYWORD>Naprawienie, w całości lub w części, szkody niematerialnej wyrządzonej Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Brak wpływu takiego naprawienia</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 10 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Zasada równego traktowania</KEYWORD><KEYWORD>Zasada proporcjonalności</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑851/19 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20191119">19 listopada 2019 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">DK</HT>, którego reprezentowali początkowo S. Orlandi i T. Martin, a następnie S. Orlandi, avocats,</P><PARTY.STATUS>wnoszący odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której drugą stroną postępowania była:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)</HT>, którą reprezentowali S. Marquardt i R. Spáč, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (druga izba),</P><P>w składzie: A. Arabadjiev, prezes izby, A. Kumin, T. von Danwitz (sprawozdawca), P.G. Xuereb i I. Ziemele, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: G. Hogan,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20201126">26 listopada 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W odwołaniu DK wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190910">10 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>DK/ESDZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑217/18</NO.CASE>, niepublikowanego, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:571">EU:T:2019:571</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd oddalił jego skargę o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia <DATE ISO="20170523">23 maja 2017 r.</DATE> w sprawie nałożenia na niego kary dyscyplinarnej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), a po drugie, naprawienie szkody poniesionej przez niego w związku z zarzucanym naruszeniem przez ESDZ jego prawa do obrony w postępowaniu karnym wszczętym przeciwko niemu w Belgii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 22 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w wersji mającej zastosowanie do sporu (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), zawarty w tytule II tego regulaminu, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Prawa i obowiązki urzędników<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, stanowi w akapicie pierwszym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Urzędnik może zostać zobowiązany do wyrównania, w całości bądź w części, szkody poniesionej przez Unię [Europejską] w wyniku jego poważnego uchybienia przy wykonywaniu lub w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 86 regulaminu pracowniczego, zawarty w jego tytule VI, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Środki dyscyplinarne<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="086.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniem naruszenia przez urzędnika lub byłego urzędnika obowiązków wynikających z niniejszego regulaminu pracowniczego, może zostać zastosowana wobec niego kara dyscyplinarna.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="086.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli organ powołujący lub OLAF [Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] posiadają dowody na zaniedbanie w rozumieniu ust. 1, mogą rozpocząć postępowanie administracyjne mające na celu zweryfikowanie, czy nastąpiło takie zaniedbanie [Organ powołujący lub OLAF mogą wszcząć postępowanie administracyjne w celu sprawdzenia istnienia naruszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli zostaną im przekazane dowody pozwalające zakładać istnienie takiego naruszenia].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="086.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Reguły, procedury oraz środki dyscyplinarne obejmujące postępowanie administracyjne [oraz reguły i procedury regulujące dochodzenie administracyjne] określono w załączniku IX<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Załącznik IX do regulaminu pracowniczego dotyczy, zgodnie z jego tytułem, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Postępowani[a] dyscyplinarne[go]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>. Artykuł 9 tego załącznika, należący do jego sekcji 3, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Środki dyscyplinarne<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="009.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Organ powołujący może nałożyć jedną z wymienionych kar:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>pisemne upomnienie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>karę nagany;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>odroczenie awansu na wyższy stopień na okres od jednego do 23 miesięcy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>przeniesienie na niższy stopień;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>czasowe przeniesienie na niższy stopień na okres od 15 dni do jednego roku;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>przeniesienie na niższy stopień w ramach tej samej grupy funkcyjnej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>zakwalifikowanie do niższej grupy funkcyjnej bez [przeniesienia] lub z przeniesieniem na niższy stopień;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>usunięcie ze stanowiska oraz, w miarę potrzeb, pro tempore obniżenie [emerytury] lub wstrzymanie na określony czas wypłacania emerytury, [lub potrącenie przez określony czas z kwoty] renty inwalidzkiej; skutki tego środka nie obejmują osób pozostających na utrzymaniu urzędnika. Jednakże w przypadku takiej obniżki dochód byłego urzędnika nie może być niższy niż minimum socjalne ustanowione w art. 6 załącznika VIII, po dodaniu wypłacanych dodatków rodzinnych dowolnego rodzaju.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy urzędnik otrzymuje emeryturę za wysługę lat lub rentę inwalidzką, organ powołujący może podjąć decyzję o wstrzymaniu wypłaty [decyzję o potrąceniu z kwoty] tej emerytury lub renty inwalidzkiej na dany okres; skutki tego środka nie obejmują osób pozostających na utrzymaniu urzędnika. Jednakże dochód urzędnika nie może być niższy niż minimum socjalne ustanowione w art. 6 załącznika VIII, po dodaniu wypłacanych dodatków rodzinnych dowolnego rodzaju.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Pojedyncze przewinienie służbowe nie powoduje zastosowania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 10 tego załącznika:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Surowość nakładanych kar dyscyplinarnych powinna być współmierna do wagi przewinienia służbowego. Aby ustalić wagę przewinienia oraz podjąć decyzję o nałożonej karze dyscyplinarnej, należy uwzględnić:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>charakter przewinienia oraz okoliczności, w jakich nastąpiło;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>stopień, w jakim przewinienie służbowe niekorzystnie wpływa na integralność, reputację lub interesy instytucji;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>stopień, w jakim przewinienie obejmuje działania celowe lub niedbalstwo;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>motywy, jakimi kierował się urzędnik, popełniając przewinienie służbowe;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>staż pracy oraz grupę zaszeregowania urzędnika;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>zakres osobistej odpowiedzialności urzędnika;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>zakres zadań i odpowiedzialności urzędnika;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>czy przewinienie służbowe było wynikiem powtarzających się działań lub zachowań;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>zachowanie urzędnika w toku kariery zawodowej<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 25 omawianego załącznika, należący do jego sekcji 7, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Równoległe postępowanie karne<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Jednakże w przypadku gdy wobec urzędnika toczy się postępowanie karne w związku z tymi samymi czynami, ostateczną decyzję podejmuje się po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu w tej sprawie<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności postania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>DK rozpoczął służbę w Komisji Wspólnot Europejskich jako urzędnik w 1994 r. W 1999 r. powierzono mu zarządzanie nieruchomościami tej instytucji w państwach trzecich. Od dnia <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE> wnoszący odwołanie pracował dla ESDZ. W dniu <DATE ISO="20160101">1 stycznia 2016 r.</DATE> przeszedł na wcześniejszą emeryturę.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Postępowanie karne wszczęte przeciwko DK w Belgii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>W 2004 r. zostało wszczęte przeciwko DK w Belgii postępowanie karne w sprawie czynów polegających na korupcji w zarządzaniu zamówieniami publicznymi, które miały miejsce przez wiele lat, począwszy od 1999 r. Unia, reprezentowana przez Komisję, była powodem cywilnym w tym postępowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20140516">16 maja 2014 r.</DATE> tribunal de première instance francophone de Bruxelles (francuskojęzyczny sąd pierwszej instancji w Brukseli, Belgia) nałożył na DK, w związku z popełnieniem przez niego szeregu przestępstw w ramach wykonywania obowiązków służbowych, następujące kary:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres pięciu lat;</P></ITEM><ITEM><P>karę grzywny w kwocie <FT TYPE="NUMBER">27500</FT> EUR;</P></ITEM><ITEM><P>zakaz pełnienia funkcji dyrektorskich, zarządczych lub audytorskich w spółce handlowej przez okres dziesięciu lat;</P></ITEM><ITEM><P>konfiskatę kwoty <FT TYPE="DECIMAL">176367,15</FT> EUR.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Sąd ten zasądził również od DK, w ramach powództwa adhezyjnego, solidarną zapłatę kwoty <FT TYPE="NUMBER">25000</FT> EUR tytułem zadośćuczynienia za szkodę niematerialną wyrządzoną Unii wskutek naruszenia jej wizerunku przez zainteresowanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20150630">30 czerwca 2015 r.</DATE> cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli, Belgia) utrzymał w mocy wyrok wydany w pierwszej instancji, podwyższając jednak karę pozbawienia wolności wymierzoną DK do trzech lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres pięciu lat i ustalając na <FT TYPE="NUMBER">38814</FT> EUR kwotę, na której zapłatę DK został skazany tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną Unii szkodę niematerialną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160210">10 lutego 2016 r.</DATE> Cour de cassation (sąd kasacyjny, Belgia) oddalił kasację wniesioną przez DK od wyroku tego sądu apelacyjnego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Postępowanie dyscyplinarne prowadzone na podstawie regulaminu pracowniczego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20070502">2 maja 2007 r.</DATE> organ powołujący (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>AIPN<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) Komisji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko DK.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone w oczekiwaniu na ostateczne zakończenie krajowego postępowania karnego wszczętego przeciwko zainteresowanemu w związku z tymi samymi czynami. Decyzją z dnia <DATE ISO="20160712">12 lipca 2016 r.</DATE> ESDZ podjęła postępowanie dyscyplinarne wszczęte przeciwko DK.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20161212">12 grudnia 2016 r.</DATE>, po przesłuchaniu DK, komisja dyscyplinarna wydała uzasadnioną opinię, którą doręczono zainteresowanemu. W opinii tej komisja dyscyplinarna wskazała między innymi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>okoliczności faktyczne [zostały] ustalone przez krajowy sąd karny<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>zachowanie urzędnika [stanowiło] naruszenie art. 11, 11a, 12 i 21 regulaminu pracowniczego<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> oraz że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>jedyną możliwą karą [było] potrącenie z kwoty emerytury<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>. Oceniając różne okoliczności obciążające i łagodzące, wspomniana komisja dyscyplinarna uwzględniła w szczególności <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>fakt, że sąd krajowy zasądził już od urzędnika odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną szkodę niematerialną<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>. Na tej podstawie komisja dyscyplinarna wydała AIPN zalecenie, by przyjął środek dyscyplinarny polegający na comiesięcznym potrącaniu kwoty 400 EUR z kwoty emerytury netto wnoszącego odwołanie przez okres trzech lat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W spornej decyzji AIPN nałożył na DK, po wysłuchaniu jego uwag, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>karę w postaci potrącenia 1105 EUR z kwoty otrzymywanej comiesięcznie emerytury do dnia <DATE ISO="20250930">30 września 2025 r.</DATE> na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20171220">20 grudnia 2017 r.</DATE> AIPN oddalił wniesione przez DK zażalenie na sporną decyzję.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20180328">28 marca 2018 r.</DATE> DK wniósł skargę o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności spornej decyzji, a po drugie, naprawienie szkody, jaką miał ponieść z powodu naruszenia jego prawa do obrony, którego dopuściła się ESDZ w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko niemu w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Na poparcie swoich żądań stwierdzenia nieważności DK podniósł dwa zarzuty, dotyczące odpowiednio wyznaczenia podlegającej zastosowaniu kary dyscyplinarnej oraz uwzględnienia w jej ramach okoliczności łagodzących.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę wniesioną przez DK jako bezzasadną w zakresie, w jakim dotyczyła ona stwierdzenia nieważności spornej decyzji, oraz jako niedopuszczalną, a w każdym razie bezzasadną w zakresie, w jakim dotyczyła ona uzyskania naprawienia podnoszonej szkody. Sąd obciążył również DK kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W szczególności w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji Sąd w pkt 28–53 zaskarżonego wyroku oddalił część pierwszą podniesionego przez DK zarzutu pierwszego, opartą na oczywistym błędzie w ocenie przy uwzględnieniu szkody, która już została naprawiona. Sąd uznał zasadniczo, że AIPN nie był zobowiązany, w ramach stosowania art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, do uwzględnienia naprawienia wyrządzonej Unii szkody, które nastąpiło już na poziomie krajowym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>DK wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności spornej decyzji; oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>ESDZ wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie odwołania jako bezzasadnego; oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie DK kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania DK podnosi jeden zarzut. W ramach tego zarzutu twierdzi on, że Sąd w pkt 52 zaskarżonego wyroku naruszył prawo, dokonując wykładni art. 10 zdanie drugie lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w ten sposób, że pozwala on AIPN oprzeć się na szkodzie niematerialnej wyrządzonej Unii w celu uzasadnienia zastosowania kary dyscyplinarnej surowszej niż zalecana przez komisję dyscyplinarną, podczas gdy ta szkoda niematerialna została już naprawiona na poziomie krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Zarzut dzieli się na trzy części.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Po pierwsze, DK utrzymuje co do istoty, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 52 zaskarżonego wyroku, iż AIPN nie popełnił oczywistego błędu w ocenie, uznając, że nie był on zobowiązany, na podstawie art. 10 zdanie drugie lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego, do uwzględnienia zadośćuczynienia za szkodę niematerialną wyrządzoną Unii, które miało już miejsce za poziomie krajowym. DK uważa, że zgodnie z art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego AIPN był związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi na poziomie krajowym, a także zasadą, zgodnie z którą szkoda w pełni naprawiona jest uznawana za nieistniejącą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Po drugie, DK podnosi co do istoty, że uznając w pkt 52 zaskarżonego wyroku, iż AIPN nie był zobowiązany do uwzględnienia zadośćuczynienia za szkodę niematerialną wyrządzoną Unii, które miało już miejsce za poziomie krajowym, Sąd naruszył również wymóg proporcjonalności kary dyscyplinarnej i zasadę, zgodnie z którą szkoda w pełni naprawiona jest uznawana za nieistniejącą. Powołując się na orzecznictwo wywodzące się z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990909">9 września 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lucaccioni/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑257/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:402">EU:C:1999:402</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), DK utrzymuje, że wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 34 zaskarżonego wyroku, ta ostatnia zasada jest nie tylko ustanowiona w prawie belgijskim, lecz stanowi ogólną zasadę prawa wspólną systemom prawnym państw członkowskich, zakazującą podwójnego odszkodowania za tę samą szkodę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Po trzecie, DK zauważa, że w pkt 38 zaskarżonego wyroku Sąd jego zdaniem słusznie orzekł, iż art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego odzwierciedla troskę prawodawcy Unii o to, by nie naruszać ogólnej zasady równego traktowania poprzez odmienne traktowanie urzędników, którzy dopuścili się uchybienia, w zależności od rozmiarów szkody wyrządzonej instytucji Unii, do której należą. Niemniej podnosi on, że w pkt 39–41 tego wyroku Sąd naruszył ową zasadę, orzekając, iż okoliczność, że wyrządzona Unii szkoda została już, w całości lub w części, naprawiona, pozostaje bez wpływu na wyznaczenie kary dyscyplinarnej na podstawie wspomnianego art. 10. Zdaniem DK urzędnik, który naprawił wyrządzoną Unii szkodę, nie znajduje się bowiem w takiej samej sytuacji co urzędnik, który jej nie naprawił.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>ESDZ wskazuje na wstępie, że argumentacja DK, zgodnie z którą AIPN zaostrzył nałożoną na niego karę poprzez uwzględnienie szkody, która miała już zostać naprawiona, jest niedopuszczalna na etapie odwołania, ponieważ argumentacja ta nie ma na celu wykazania ewentualnego naruszenia prawa przez Sąd, lecz podważa ocenę dokonaną przez AIPN i stanowi przeformułowanie zarzutu podniesionego w pierwszej instancji. Ponadto zdaniem ESDZ, chociaż DK powoływał się na naruszenie zasady równego traktowania, argumentacja ta podważa również ocenę dokonaną przez AIPN, a nie zaskarżony wyrok. Ponadto w opinii ESDZ DK przytoczył tę argumentację po raz pierwszy na etapie odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Co do istoty sprawy ESDZ utrzymuje, że jedyny zarzut odwołania należy oddalić. Jej zdaniem Sąd nie naruszył prawa, uznając, że zadośćuczynienie za szkodę niematerialną wyrządzoną Unii, która została stwierdzona na poziomie krajowym, nie ma wpływu na ocenę, na podstawie art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, wagi popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez ESDZ</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez ESDZ jest w pierwszej kolejności oparty na tym, że argumentacja przedstawiona przez DK nie ma na celu wykazania ewentualnego naruszenia prawa przez Sąd, lecz zakwestionowanie oceny dokonanej przez AIPN, a ponadto stanowi przeformułowanie zarzutu podniesionego w pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W tym względzie z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz z art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, o których uchylenie się wnosi, oraz zawierać argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału wymogu tego nie spełnia odwołanie, które nie zawierając nawet żadnej argumentacji mającej na celu konkretne wskazanie naruszenia prawa, jakim miałby być obarczony zaskarżony wyrok, ogranicza się do powtórzenia zarzutów i argumentów przedstawionych już przed Sądem. Takie odwołanie stanowi bowiem w rzeczywistości żądanie mające na celu zwykłe rozpoznanie skargi na nowo, co nie należy do właściwości Trybunału (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201216">16 grudnia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada i in./K. Chrysostomides &amp; Co. i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑597/18 P, C‑598/18 P, C‑603/18 P i C‑604/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1028">EU:C:2020:1028</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0127">127</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Niemniej jednak gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa Unii, kwestie prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na<?PAGE NO="8"?> zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze byłoby częściowo pozbawione sensu (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200709">9 lipca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Haswani/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:545">EU:C:2020:545</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201209">9 grudnia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Groupe Canal +/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑132/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1007">EU:C:2020:1007</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w odwołaniu DK krytykuje wniosek Sądu zawarty w pkt 52 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym AIPN nie popełnił oczywistego błędu w ocenie, przyjmując, że w ramach stosowania art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie należało uwzględnić naprawienia już na poziomie krajowym szkody wyrządzonej Unii, jak również analizę prawną, która doprowadziła Sąd do oddalenia pierwszej części podniesionego przed nim zarzutu pierwszego. Ponadto, o ile odwołanie odnosi się do oceny dokonanej przez AIPN, o tyle czyni to jedynie w zakresie, w jakim została ona potwierdzona przez Sąd i w celu podważenia podnoszonych przez niego naruszeń prawa popełnionych przez Sąd, nie ograniczając się do powtórzenia zarzutów i argumentów, które zostały już przedstawione przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Co się tyczy, w drugiej kolejności, argumentacji ESDZ, zgodnie z którą DK podniósł naruszenie zasady równego traktowania po raz pierwszy na etapie odwołania, należy przypomnieć, że w postępowaniu odwoławczym właściwość Trybunału jest ograniczona do oceny rozstrzygnięcia prawnego w przedmiocie zarzutów i argumentów, które były roztrząsane przed Sądem. Jednakże w ramach zarzutu, który jest dopuszczalny, to do wnoszącego odwołanie należy decyzja, czy przedstawiając argumenty na jego poparcie, będzie opierał się na argumentach już wykorzystanych przed Sądem, czy przedstawi argumenty nowe, w szczególności odnoszące się do stanowiska, jakie zajął Sąd. Gdyby było inaczej, postępowanie odwoławcze pozbawione byłoby częściowo sensu (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070118">18 stycznia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>PKK i KNK/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑229/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:32">EU:C:2007:32</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191219">19 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>HK/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑460/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1119">EU:C:2019:1119</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy zauważyć, że wykładnia art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i jego zastosowanie w kontekście wyrządzonej Unii szkody, która została już naprawiona, były przedmiotem dyskusji przed Sądem w ramach postępowania w pierwszej instancji. Argumentacja przedstawiona przez DK, oparta na naruszeniu zasady równego traktowania, ma natomiast na celu podważenie dokonanej przez Sąd analizy części pierwszej zarzutu pierwszego podniesionego w ramach rozpoznawanej przez niego skargi. W ramach tej analizy Sąd w pkt 38–41 zaskarżonego wyroku położył nacisk na fakt, że uchybienia popełnione przez urzędników Unii powinny być traktowane odmiennie w zależności od rozmiarów wyrządzonej szkody, uznając przy tym, że okoliczność, iż szkoda została już naprawiona w całości lub w części, nie ma wpływu na określenie wagi popełnionego uchybienia dla celów tego przepisu. Argumentacja ta zatem w sposób szczegółowy podważa wykładnię i zastosowanie tego przepisu dokonane przez Sąd i nie stanowi nowego zarzutu, którego podniesienie na etapie postępowania odwoławczego nie jest możliwe (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070118">18 stycznia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>PKK i KNK/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑229/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:32">EU:C:2007:32</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191219">19 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>HK/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑460/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1119">EU:C:2019:1119</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Co za tym idzie, należy oddalić podniesiony przez ESDZ zarzut niedopuszczalności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W ramach części pierwszej jedynego zarzutu odwołania, dotyczącej naruszenia art. 10 zdanie drugie lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w związku z art. 25 tego załącznika, DK twierdzi co do istoty, że szkody, która została w pełni naprawiona, nie można brać pod uwagę przy ocenie wagi popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, z tego powodu, iż zgodnie z tym przepisem AIPN jest związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez krajowe sądy karne, a także zasadą, zgodnie z którą szkoda w pełni naprawiona jest uznawana za nieistniejącą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 10 zdanie pierwsze załącznika IX do regulaminu pracowniczego nałożona kara dyscyplinarna powinna być proporcjonalna do wagi przewinienia służbowego. Artykuł 10 zdanie drugie tego załącznika wymienia w sposób niewyczerpujący w lit. a)–i) szereg elementów, które są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>[w szczególności]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> brane pod uwagę przy ustalaniu wagi popełnionego przewinienia i przy podejmowaniu decyzji o nałożeniu kary dyscyplinarnej. Wśród tych elementów, zgodnie z art. 10 zdanie drugie lit. b) wspomnianego załącznika, znajduje się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>stopień, w jakim przewinienie służbowe niekorzystnie wpływa na integralność, reputację lub interesy instytucji<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy wobec danego urzędnika toczy się postępowanie karne w związku z tymi samymi czynami, w odniesieniu do których toczy się postępowanie dyscyplinarne, jego sytuacja zostaje ostatecznie rozstrzygnięta dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego przez krajowy sąd karny. Przepis ten odpowiada, po pierwsze, trosce o to, by nie wpływać na pozycję danego urzędnika w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko niemu ze względu na czyny, które są ponadto przedmiotem postępowania dyscyplinarnego w jego instytucji, a po drugie, pozwala na uwzględnienie w ramach tego postępowania dyscyplinarnego ustaleń faktycznych dokonanych przez krajowy sąd karny, gdy wydane przez niego orzeczenie stało się ostateczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Wspomniany przepis nie precyzuje, czy ustalenia faktyczne dokonane przez krajowy sąd karny mogą wiązać AIPN w ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W każdym razie kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych w świetle właściwych przepisów prawa Unii, takich jak art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, należy wyłącznie do właściwych organów Unii. Organy te nie mogą być związane ewentualną kwalifikacją tych okoliczności dokonaną w ramach krajowego postępowania karnego (zob. analogicznie, w odniesieniu do postępowania dyscyplinarnego dotyczącego członka Komisji, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060711">11 lipca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Cresson</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑432/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:455">EU:C:2006:455</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0121">121</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zważywszy bowiem, że ów art. 10 nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu ustalenia jego znaczenia i zakresu, powinien otrzymać w porządku prawnym Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię pozwalającą zapewnić, w ramach stosowania regulaminu pracowniczego, równe traktowanie urzędników (zob. analogicznie, w odniesieniu do art. 85a regulaminu pracowniczego, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Axa Belgium</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑494/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:692">EU:C:2015:692</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie z pkt 8, 10 i 11 niniejszego wyroku wynika, że tribunal de première instance francophone de Bruxelles (francuskojęzyczny sąd pierwszej instancji w Brukseli) oraz w apelacji cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) zasądziły od DK zadośćuczynienie w wysokości <FT TYPE="NUMBER">38814</FT> EUR za szkodę niematerialną wyrządzoną Unii, zgodnie z ustaleniami tych sądów karnych, przez popełnione w latach 1999–2005 akty korupcji w zakresie zarządzania zamówieniami publicznymi.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Jednakże określenie przez wspomniane sądy karne, w ramach prawa krajowego, zakresu szkody niematerialnej doznanej przez Unię i wynikającego z niej zadośćuczynienia w żaden sposób nie przesądza o uwzględnieniu tej szkody niematerialnej i jej ewentualnego naprawienia do celów określenia wagi przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez zainteresowanego, ponieważ takie ustalenie nie dotyczy kwestii faktycznych, lecz wchodzi w zakres kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie w świetle przepisów art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego jest zadaniem AIPN, przy czym AIPN nie jest w tym względzie związany ewentualną kwalifikacją dokonaną w ramach postępowania karnego na poziomie krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Tymczasem nic w treści art. 10 zdanie drugie lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie uzależnia ustalenia wagi przewinienia, którego dopuścił się dany urzędnik, ani kary dyscyplinarnej, jaką należy nałożyć na niego w świetle stopnia, w jakim przewinienie służbowe niekorzystnie wpłynęło na integralność, reputację lub interesy instytucji Unii, od warunku, że szkoda ta nie została jeszcze naprawiona. Jak bowiem słusznie zauważył Sąd w pkt 39 zaskarżonego wyroku, w ramach postępowań dyscyplinarnych prowadzonych na podstawie art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie ma znaczenia, czy szkoda została, częściowo lub całkowicie, naprawiona, a taka okoliczność jest bez znaczenia w świetle celu tego przepisu, jakim nie jest wyliczenie odszkodowania, lecz nałożenie kary. W każdym razie, biorąc pod uwagę rozważania zawarte w pkt 40 i 41 niniejszego wyroku, z art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie można wywieść, że zasada prawa cywilnego państwa członkowskiego, zgodnie z którą szkoda, która została w całości naprawiona, jest uznawana za nigdy nieistniejącą, może być stosowana mutatis mutandis w postępowaniu dyscyplinarnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Wynika z tego, że część pierwszą jedynego zarzutu odwołania należy oddalić jako bezzasadną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W części trzeciej jedynego zarzutu odwołania, którą należy zbadać w drugiej kolejności, DK podnosi co do istoty, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania, orzekając w pkt 39–41 zaskarżonego wyroku, że przy określaniu wagi popełnionego przewinienia dyscyplinarnego nie ma znaczenia, czy szkoda wyrządzona Unii została już w całości lub w części naprawiona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zasada równego traktowania wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170307">7 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>RPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑390/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:174">EU:C:2017:174</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200625">25 czerwca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Satcen/KF</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑14/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:492">EU:C:2020:492</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału elementy charakteryzujące różne sytuacje, jak również ich ewentualnie podobny charakter, winny być określone i ocenione w świetle przedmiotu i celu danych przepisów, przy czym należy uwzględnić w tym celu zasady i cele danej dziedziny (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170307">7 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>RPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑390/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:174">EU:C:2017:174</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Piessevaux/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑454/17 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:680">EU:C:2018:680</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie DK twierdzi, że urzędnik, który naprawił szkodę wyrządzoną Unii, nie znajduje się w takiej samej sytuacji co urzędnik, który jej nie naprawił, wobec czego jego zdaniem szkody wyrządzonej przez pierwszego z tych urzędników nie należy brać pod uwagę w ramach stosowania art. 10 zdanie drugie lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W pkt 39 niniejszego wyroku zostało przypomniane, że ów art. 10 reguluje wyznaczenie podlegającej zastosowaniu kary dyscyplinarnej i stanowi, że kara ta powinna być proporcjonalna do wagi popełnionego przewinienia, z uwzględnieniem w szczególności skali szkody wyrządzonej Unii. Jak Sąd wskazał co do istoty w pkt 37 zaskarżonego wyroku, z samego brzmienia wspomnianego art. 10 wynika, że przewidziany w nim środek dyscyplinarny ma na celu ukaranie popełnionego przewinienia. Zgodnie z art. 86 ust. 1 regulaminu pracowniczego takie przewinienie wynika z jakiegokolwiek uchybienia przez danego urzędnika obowiązkom ciążącym na nim na mocy regulaminu pracowniczego. Tym samym, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 58 opinii, regulamin pracowniczy ma na celu, poprzez nałożenie kar dyscyplinarnych, zapewnienie przestrzegania zasad i obowiązków, które powinny gwarantować prawidłowe funkcjonowanie instytucji Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Natomiast wnosząc powództwo adhezyjne w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko DK w Belgii, Unia dążyła do uzyskania zadośćuczynienia za szkodę niematerialną wyrządzoną jej reputacji. Niemniej, jak zauważył co do istoty rzecznik generalny w pkt 57 opinii, przyznanie takiego zadośćuczynienia nie ma na celu ukarania przewinienia popełnionego przez danego urzędnika, lecz uzyskanie, w ramach odpowiedzialności cywilnej, rekompensaty mogącej przywrócić sytuację sprzed tego przewinienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że przedmiot i cel, z jednej strony, kary dyscyplinarnej nałożonej na DK, a z drugiej strony, odszkodowania za szkodę wyrządzoną Unii, na które się on powołuje, są odmienne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Jest tak tym bardziej, że o ile art. 86 ust. 1 regulaminu pracowniczego ustanawia zasadę, zgodnie z którą każde uchybienie przez urzędnika ciążącym na nim obowiązkom wynikającym z regulaminu pracowniczego może prowadzić do zastosowania wobec zainteresowanego kary dyscyplinarnej, o tyle art. 22 akapit pierwszy tego regulaminu przewiduje, że urzędnik ten może być zobowiązany do naprawienia, w całości lub w części, szkody poniesionej przez Unię w wyniku jego poważnego uchybienia przy wykonywaniu lub w związku z wykonywaniem jego obowiązków służbowych, w związku z czym zastosowanie kary dyscyplinarnej i naprawienie szkody wyrządzonej Unii są od siebie niezależne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Tym samym okoliczność, że urzędnik naprawił szkodę niematerialną, którą wyrządził Unii, nie może – do celów ustalenia wagi popełnionego przez niego uchybienia i wyznaczenia na podstawie art. 10 zdanie drugie lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego mającej zastosowanie kary dyscyplinarnej w szczególności w świetle skali szkody wyrządzonej Unii – postawić go w sytuacji odmiennej od sytuacji urzędnika, który nie zadośćuczynił takiej szkodzie niematerialnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W związku z tym Sąd nie naruszył zasady równego traktowania, orzekając w pkt 39–41 zaskarżonego wyroku, że w ramach określenia wagi przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez urzędnika i kary dyscyplinarnej, jaka ma zostać na niego nałożona na podstawie tego przepisu, nie ma znaczenia, czy szkoda wyrządzona Unii została już w całości lub w części naprawiona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W konsekwencji część trzecią jedynego zarzutu odwołania należy oddalić jako bezzasadną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Co się tyczy wreszcie części drugiej jedynego zarzutu odwołania, opartej na naruszeniu zasady proporcjonalności, należy zauważyć, że choć AIPN nałożył na DK karę pieniężną, to w świetle rozważań zawartych w pkt 50 niniejszego wyroku jej przedmiotem ani celem nie jest rekompensata za szkodę wyrządzoną Unii, lecz ukaranie DK za przewinienie dyscyplinarne, którego dopuścił się on, naruszając ciążące na nim obowiązki wynikające z regulaminu<?PAGE NO="12"?> pracowniczego. Tym samym, wbrew temu, co twierdzi ten ostatni, nie można uznać, że zastosowanie takiej sankcji oznacza dwukrotne wypłacenie odszkodowania za tą szkodę z naruszeniem zasady proporcjonalności. Wynika z tego, że kwestia tego, czy zasada, o której mowa w pkt 26 niniejszego wyroku, nie jest tylko zasadą belgijskiego prawa cywilnego, lecz stanowi, jak podnosi wnoszący odwołanie, ogólną zasadę prawa wspólną systemom prawnym państw członkowskich, zakazującą podwójnego odszkodowania za tę samą szkodę, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Wniosku tego nie może podważyć orzecznictwo wywodzące się z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990909">9 września 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lucaccioni/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑257/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:402">EU:C:1999:402</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), przywołane przez DK na poparcie trzeciej części jedynego zarzutu odwołania, ponieważ wyrok ten nie dotyczył, jak to miejsce w niniejszym przypadku, kumulacji odszkodowania i kary dyscyplinarnej, lecz zbiegu różnych form odszkodowania za szkodę wyrządzoną urzędnikowi w następstwie wypadku lub choroby.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>W konsekwencji część trzecią jedynego zarzutu odwołania należy również oddalić jako bezzasadną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań odwołanie należy oddalić w całości jako bezzasadne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Ponieważ ESDZ wniosła o obciążenie DK kosztami postępowania, a jedyny zarzut podniesiony przez niego nie został uwzględniony, należy obciążyć go kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Odwołanie zostaje oddalone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">DK zostaje obciążony kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>