<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-349/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0349</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:826">EU:C:2021:826</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>21</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia G. Hogana – Sprawa C‑349/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Secretary of State for the Home Department (Przyznanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Gerarda Hogana</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20211006">6 października 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑349/20</HT></P><P>NB,</P><P>AB</P><P>przeciwko</P><P>Secretary of State for the Home Department</P><P>przy udziale:</P><P>Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (Zjednoczone Królestwo)</P><P><HT TYPE="NORMAL">{wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sąd pierwszej instancji (wydział ds. imigracji i azylu)] Zjednoczone Królestwo}</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Minimalne normy dla kwalifikacji obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/83/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze</KEYWORD><KEYWORD>Wyłączenie z możliwości uznania za uchodźcę</KEYWORD><KEYWORD>Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego zarejestrowany przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA)</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83</KEYWORD><KEYWORD>Warunki, aby ipso facto stać się beneficjentem dyrektywy 2004/83</KEYWORD><KEYWORD>Ustanie ochrony lub pomocy UNRWA</KEYWORD><KEYWORD>Indywidualna ocena wszystkich istotnych elementów</KEYWORD><KEYWORD>Ocena obejmująca ocenę ex nunc</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4</KEYWORD><KEYWORD>Brak wymogu celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy przez UNRWA lub państwo, na terytorium którego działa ta agencja</KEYWORD><KEYWORD>Ochrona lub pomoc zapewniane przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego działające pod auspicjami UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa ta agencja</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 i art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 304, s. 12</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 7, s. 96.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu między NB i AB, czyli – odpowiednio – matką i jej małoletnim synem, a Secretary of State for the Home Department (minister spraw wewnętrznych, Zjednoczone Królestwo; zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Secretary of State<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>). NB i AB są bezpaństwowcami pochodzenia palestyńskiego, którzy wcześniej przebywali w Libanie i którzy są zarejestrowani jako uchodźcy przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>UNRWA<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>). Należy zauważyć, że – jak gdyby życie jeszcze nie doświadczyło wystarczająco tej rodziny – AB jest osobą ze znacznym stopniem niepełnosprawności i ma bardzo złożone potrzeby medyczne i socjalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Przedmiotem postępowania jest skarga wniesiona na decyzję Secretary of State, którą oddalono złożone przez NB i AB wnioski o przyznanie statusu uchodźcy lub udzielenie ochrony humanitarnej. Z uwagi na fakt, że NB i AB są bezpaństwowcami pochodzenia palestyńskiego zarejestrowanymi w UNRWA, to kwalifikują się do objęcia ochroną i pomocą przez tę agencję; są oni zatem, co do zasady, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83, wyłączeni z możliwości uzyskania statusu uchodźcy na podstawie przepisów tej dyrektywy, chyba że taka ochrona lub pomoc ustała zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W związku z powyższym sprawa rozpatrywana przez sąd odsyłający dotyczy w szczególności kwestii tego, czy w odniesieniu do AB doszło do ustania ochrony lub pomocy UNRWA w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83. W razie stwierdzenia, że taka ochrona lub pomoc ustała, AB ipso facto stanie się beneficjentem dyrektywy 2004/83 ze względu na swój status uchodźcy palestyńskiego będącego bezpaństwowcem i nie będzie musiał koniecznie wykazać na przykład tego, iż zasadnie obawia się prześladowania w rozumieniu art. 2 lit. c) owej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo. W pkt 81 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy właściwe organy państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków o azyl ustaliły, iż wnioskodawca spełnia wymóg ustania ochrony lub pomocy UNRWA, uprawnienie, aby ipso facto <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>stać się beneficjentami [tej] dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, implikuje konieczność uznania wnioskodawcy przez to państwo członkowskie za uchodźcę w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy i automatycznego przyznania mu statusu uchodźcy, pod warunkiem że do wnioskodawcy tego nie znajdują zastosowania art. 12 ust. 1 lit. b) lub art. 12 ust. 2 i 3 tej dyrektywy. W pkt 101 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Alheto</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑585/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:584">EU:C:2018:584</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał stwierdził, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 jest bezpośrednio skuteczny. Ze względu na szczególną sytuację uchodźców palestyńskich korzystają oni więc ze szczególnego traktowania o charakterze sui generis, które znalazło wyraz w art. 1 D konwencji genewskiej (pełne odesłanie do tej konwencji znajduje się w pkt 6 niniejszej opinii) i w art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Przed przystąpieniem do badania pytań prejudycjalnych należy najpierw przedstawić właściwe ramy prawne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Konwencja dotycząca statusu uchodźców</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Konwencja dotycząca statusu uchodźców, podpisana w Genewie w dniu <DATE ISO="19510728">28 lipca 1951 r.</DATE> [Recueil des traités des Nations unies, t. 189, s. 150, nr 2545 (1954)], weszła w życie w dniu <DATE ISO="19540422">22 kwietnia 1954 r.</DATE> Została ona uzupełniona i zmieniona Protokołem dotyczącym statusu uchodźców, sporządzonym w Nowym Jorku w dniu <DATE ISO="19670131">31 stycznia 1967 r.</DATE>, który wszedł w życie w dniu <DATE ISO="19671004">4 października 1967 r.</DATE> (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>konwencją genewską<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 1 D konwencji genewskiej, ustanawiający odrębny status prawny dla pewnych grup osób, jest sformułowany w następujący sposób:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Niniejsza konwencja nie ma zastosowania do osób, które aktualnie korzystają z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców [UNHCR].</ALINEA><ALINEA>Z chwilą gdy taka ochrona lub pomoc zostanie z jakiejkolwiek przyczyny wstrzymana, osoby te ipso facto będą korzystały z dobrodziejstw niniejszej konwencji, mimo że ich położenie nie zostało ostatecznie uregulowane zgodnie ze stosownymi rezolucjami przyjętymi przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Agencja Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>UNRWA została powołana do życia rezolucją Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 302 (IV) z dnia <DATE ISO="19491208">8 grudnia 1949 r.</DATE> dotyczącą pomocy uchodźcom palestyńskim. Zadaniem UNRWA jest służba na rzecz dobrostanu i rozwoju społecznego uchodźców palestyńskich. Strefa działania UNRWA obejmuje Liban, Syrię, Jordanię, Zachodni Brzeg (w tym Wschodnią Jerozolimę) oraz Strefę Gazy. Rezolucją Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych A/RES/74/83 z dnia <DATE ISO="20191213">13 grudnia 2019 r.</DATE> mandat UNRWA został odnowiony do dnia <DATE ISO="20230630">30 czerwca 2023 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>UNRWA stanowi obecnie jedyny organ lub jedyną agencję Narodów Zjednoczonych (inne niż UNHCR), o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83 i w art. 1 D akapit pierwszy konwencji genewskiej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii – dyrektywa 2004/83</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 3 dyrektywy 2004/83 konwencja genewska zawiera fundamenty międzynarodowego reżimu prawnego dla ochrony uchodźców.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Jak wynika z motywu 10 dyrektywy 2004/83 w związku z art. 6 ust. 1 TUE i w jego świetle, owa dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>). Dyrektywa ta zmierza w szczególności do zapewnienia, na podstawie art. 1 i 18 karty, pełnego poszanowania ludzkiej godności i prawa do azylu osób ubiegających się o azyl.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Motywy 16 i 17 dyrektywy 2004/83 mają następujące brzmienie:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>(16)</NO.P><TXT>Minimalne normy dla definicji i określenia istoty statusu uchodźcy powinny zostać ustanowione jako wytyczne dla właściwych krajowych organów państw członkowskich przy stosowaniu konwencji genewskiej.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(17)</NO.P><TXT>Konieczne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów dla uznawania wnoszących o azyl jako uchodźców w rozumieniu artykułu 1 konwencji genewskiej<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W myśl motywu 38 dyrektywy 2004/83 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>[z]godnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo notyfikowało w piśmie z dnia <DATE ISO="20020128">28 stycznia 2002 r.</DATE>, iż pragnie wziąć udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektyw[y]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 11, który znajduje się w rozdziale III dyrektywy 2004/83 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Kwalifikacje, aby zostać uchodźcą<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>), jest zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Utrata statusu<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> i brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="011.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przestaje być uchodźcą, jeśli:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>będąc bezpaństwowcem bez obywatelstwa, jest w stanie wrócić do państwa poprzedniego miejsca stałego pobytu w związku z ustaniem okoliczności w których został uznany za uchodźcę.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 12 dyrektywy 2004/83, który również znajduje się w jej rozdziale III, jest zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Wyłączenie<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> i stanowi – w ust. 1 lit. a) złożonej z dwóch zdań odzwierciedlających dwa akapity art. 1 D konwencji genewskiej – co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="012.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, jeśli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>podlega pod zakres Artykułu 1 D konwencji genewskiej odnoszącego się do ochrony lub pomocy od organów lub agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, innych niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Jeśli taka ochrona lub pomoc ustała z jakichkolwiek powodów, bez ustalenia stanowiska takich osób zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, takie osoby tym samym stają się upoważnione, aby stać się beneficjentami niniejszej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Artykuł 13 dyrektywy 2004/83, który znajduje się w jej rozdziale IV (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Status uchodźcy<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>), jest zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Przyznawanie statusu uchodźcy<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> i ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Państwa członkowskie przyznają status uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się jako uchodźca, zgodnie z rozdziałami II i III<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2004/83 została uchylona ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20131221">21 grudnia 2013 r.</DATE> dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia <DATE ISO="20111213">13 grudnia 2011 r.</DATE> w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów<?PAGE NO="5"?> ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 337, s. 9</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Zgodnie jednak z motywem 50 tej drugiej dyrektywy Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie uczestniczyło w jej przyjęciu oraz nie jest nią związane ani jej nie stosuje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2004/83 nadal miała tymczasem zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, mimo że została uchylona i zastąpiona dyrektywą 2011/95.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Najważniejsze przepisy prawa Zjednoczonego Królestwa transponujące dyrektywę 2004/83 znajdują się w Refugee or Person in Need of International Protection (Qualification) Regulations 2006 (rozporządzeniu z 2006 r. w sprawie uchodźców lub osób potrzebujących ochrony międzynarodowej) (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>rozporządzeniem z 2006 r.<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>UK Statutory Instrument 2006/2525.</P></NOTE> i w Immigration Rules (przepisach imigracyjnych Zjednoczonego Królestwa)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>HC 395 (z późniejszymi zmianami).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 rozporządzenia z 2006 r. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>uchodźca<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> oznacza osobę objętą zakresem stosowania art. 1 A konwencji genewskiej, jeżeli do tej osoby nie ma zastosowania art. 7. Artykuł 7 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>[o]soba nie jest uchodźcą, jeśli jest objęta zakresem stosowania art. 1 D, 1 E lub 1 F konwencji genewskiej<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Artykuł 339AA Immigration Rules (przepisów imigracyjnych Zjednoczonego Królestwa) jest zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Wyłączenie z zakresu stosowania konwencji dotyczącej uchodźców<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>. Ma on następujące brzmienie:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Niniejszy artykuł stosuje się wówczas, gdy Secretary of State uzna, że dana osoba powinna być lub jest wyłączona z możliwości uznania za uchodźcę zgodnie z art. 7 Refugee or Person in Need of International Protection (Qualification) Regulations 2006 [rozporządzenia z 2006 r. w sprawie uchodźców lub osób potrzebujących ochrony międzynarodowej].</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>NB, jej mąż i czworo jej dzieci (w tym jej syn – AB) przybyli do Zjednoczonego Królestwa w dniu <DATE ISO="20151011">11 października 2015 r.</DATE> Ich piąte dziecko, H, urodziło się następnie w Zjednoczonym Królestwie. Wszyscy członkowie rodziny, z wyjątkiem H, są uchodźcami palestyńskimi zarejestrowanymi przez UNRWA. Przebywali oni w obozie dla uchodźców w Al-Bass znajdującym się w położonym w południowym Libanie mieście Tyr, po czym – w 2015 r. – opuścili Liban.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Jak już wskazałem, AB jest niepełnosprawnym dzieckiem, które ma bardzo rozległe i złożone potrzeby. AB ma wodogłowie; jest dotknięty mózgowym porażeniem dziecięcym obejmującym jego tułów, kończyny dolne i lewą rękę, co oznacza, że nie może chodzić; cierpi na skoliozę; doświadcza poważnych trudności w uczeniu się; ma neuropatię nerwu wzrokowego i oczopląs<?PAGE NO="6"?> obuoczny (jest zarejestrowany jako osoba z dysfunkcją wzroku); cierpi na nawracające napady padaczkowe (w przypadku których stosowane jest leczenie doraźne), a ponadto boryka się z nietrzymaniem moczu i stolca.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W 2019 r. NB i AB złożyli wnioski o udzielenie azylu w Zjednoczonym Królestwie. Decyzją z dnia <DATE ISO="20190903">3 września 2019 r.</DATE> Secretary of State oddaliła te wnioski. NB i AB zakarżyli tę decyzję do sądu odsyłającego. Zdaniem sądu odsyłającego bezsporne jest, że rozstrzygnięcie w przedmiocie ich skargi zależy przede wszystkim od sytuacji AB oraz od tego, czy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>można wykazać, że ustanie ochrony lub pomocy UNRWA nastąpiło z przyczyn niezależnych od jego woli<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>. Jeżeli tak, to NB i AB staną się (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>ipso facto<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>) upoważnieni do skorzystania z klauzuli włączającej z art. 1 D akapit drugi konwencji genewskiej i art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że w ramach procedury odesłania prejudycjalnego zadanie ustalenia stanu faktycznego spoczywa na sądzie krajowym. Sąd odsyłający wskazał jednak, że nie poczynił ostatecznych ustaleń w odniesieniu do wielu kluczowych okoliczności faktycznych dotyczących traktowania NB i AB w Libanie. Za bardziej odpowiednie uznał on natomiast zawieszenie postępowania w celu skierowania do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zdaje się wynikać, że NB i AB utrzymują, iż są objęci zakresem stosowania owej klauzuli włączającej z art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 z tej przyczyny, że opuszczenie przez nich obozu Al-Bass w Libanie było uzasadnione obiektywnymi przyczynami pozostającymi poza ich kontrolą i niezależnymi od ich woli, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>UNRWA nie jest w stanie wypełniać swoich zadań w odniesieniu do dzieci ze znacznym stopniem niepełnosprawności<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> oraz ponieważ AB spotykał się (i nadal się spotyka) z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>dotkliwą dyskryminacją<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> ze względu na swoją niepełnosprawność<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>W postępowaniu przed sądem odsyłającym NB i AB podnoszą w szczególności, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>w Libanie AB był przez większość czasu unieruchomiony i zmuszony do przebywania w domu. Na przejawy znęcania się ze strony otoczenia reagował głośnym krzykiem. Nie był w stanie ani chodzić, ani się czołgać, zaś ustawiony w pozycji siedzącej, osuwał się bezwładnie. Przez całe życie odczuwałby konsekwencje wynikające z niemożności zapewnienia mu w Libanie specjalistycznego wsparcia. Tymczasem odkąd zaczął uczęszczać do szkoły w Zjednoczonym Królestwie (szkoły średniej w Bolton dla uczniów w wieku od 11 do 19 lat, dotkniętych poważną i głęboką niepełnosprawnością intelektualną), jego stan znacznie się poprawił. AB nie tylko pobiera naukę w szkole, lecz jest także objęty siatką wsparcia zapewnianego przez szereg różnych podmiotów, w tym między innymi przez specjalistę ortopedę, specjalistę chirurgii kręgosłupa, specjalistę neurologii dziecięcej, neurochirurga, psychoterapeutę dzieci i młodzieży, specjalistę pediatrę i logopedę. W dalszym ciągu boryka się on z nietrzymaniem moczu i stolca. Zarządzenie powrotu spowodowałoby pogorszenie się stanu zdrowia AB. Prawdopodobnie znów pojawiłyby się też u niego napady padaczkowe. Trudności rozwojowe AB były w Libanie źródłem cierpienia dla całej rodziny – jego rodzeństwo było narażone na znęcanie się, dyskryminację i kpiny ze strony znajomych i sąsiadów. W rodzinie panowała atmosfera smutku i przygnębienia. Zarządzenie powrotu odbiłoby się negatywnie na zdrowiu psychicznym wszystkich jej członków. […] [NB] cierpiała w Libanie na depresję, co z kolei wpływało na jej męża oraz dzieci. Obecnie jej stan znacznie się poprawił. Jest dużo weselsza, choć nadal zażywa leki przeciwdepresyjne. Dzięki temu poprawa zdrowia psychicznego nastąpiła także u jej męża. Pozostałe dzieci nadal przeżywają duże trudności emocjonalne ze względu na historię rodzinną związaną ze stanem zdrowia AB, ale w swoim nowym środowisku przestały się już go wstydzić. Obecnie żywią one wobec AB pozytywne uczucia<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</P></NOTE>. Secretary of State wskazuje, że NB i AB nie mogą uzyskać ochrony na tej podstawie, ponieważ AB otrzymał wystarczającą pomoc w związku ze swoją niepełnosprawnością w czasie, gdy zamieszkiwał w Libanie, i otrzymałby taką wystarczającą pomoc również w razie zarządzenia jego powrotu do tego państwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>W postępowaniu przed sądem odsyłającym Secretary of State podnosi, że NB i jej mąż wiedzieli o tym, iż w obozie Al-Bass działa placówka organizacji pozarządowej o nazwie Early Intervention Centre [centrum wczesnej interwencji], która zapewnia pomoc dla niepełnosprawnych dzieci, oraz że nie przedstawili oni żadnych dowodów świadczących o tym, iż owa placówka odmówiła im pomocy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ponadto NB i AB twierdzą, że w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał pozostawił otwartą kwestię tego, czy dotkliwa dyskryminacja może stanowić powód zmuszający do opuszczenia strefy działania UNRWA.<?PAGE NO="7"?> W tym zakresie utrzymują oni, że w południowym Libanie władze libańskie dyskryminują palestyńskich bezpaństwowców w różnych dziedzinach życia, w tym w sferze edukacji, zatrudnienia, usług socjalnych i traktowania osób niepełnosprawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Secretary of State zajmuje zasadniczo podobne stanowisko, choć nie zgadza się z tym, że ma miejsce dotkliwa dyskryminacja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający nie przystąpił wprawdzie do sformułowania wniosków ani w przedmiocie ogólnego położenia zarejestrowanych przez UNRWA palestyńskich bezpaństwowców w południowym Libanie, ani też w przedmiocie szczególnej sytuacji NB i AB, jednak odnotował, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>w następstwie rezygnacji premiera Haririego w październiku 2019 r. w Tyrze, Sydonie i Bejrucie nadal dochodzi do masowych protestów, a sytuacja pozostaje niestabilna. W 2019 r. rząd libański dokonał w budżecie poważnych cięć wydatków socjalnych, co negatywnie odbiło się na usługach świadczonych na rzecz osób niepełnosprawnych. Wprowadzone w lipcu 2019 r. przez rząd libański ograniczenia w dziedzinie zatrudnienia wywarły niekorzystny wpływ na sytuację wszystkich osób niebędących obywatelami Libanu, w tym na zarejestrowanych przez UNRWA uchodźców palestyńskich<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>. Sąd odsyłający uznał ponadto, że na chwilę obecną NB i AB nie wykazali, iż ich rodzina nie miała z uzasadnionych powodów dostępu do wystarczającej edukacji i pomocy ze strony organizacji pozarządowych (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>NGO<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>), takich jak Early Intervention Centre [centrum wczesnej interwencji].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Zdaniem sądu odsyłającego nie jest jasne, czy weryfikacja, jaką należy przeprowadzić na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, ma mieć charakter czysto historyczny (ex tunc) i polegać na ocenie okoliczności, które zmusiły daną osobę do opuszczenia strefy działania UNRWA w chwili, w której ta osoba to uczyniła, czy też ma ona mieć – uzupełniająco lub alternatywnie – charakter ex nunc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający wskazuje, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 i art. 1 D akapit drugi konwencji genewskiej sformułowano [w wersji angielskiej] w czasie przeszłym, co sugeruje, iż ta weryfikacja ma mieć charakter czysto historyczny. Co więcej, w wielu fragmentach wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), jest mowa o ocenie retrospektywnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Zobacz pkt 61, 63, 64; zob. w szczególności pkt 65.</P></NOTE>. Niemniej jednak sąd odsyłający uważa również, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 można interpretować – zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) – w ten sposób, iż weryfikacja ma mieć charakter ex nunc. Ponadto <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>na płaszczyźnie przedmiotu i celu można argumentować, że niedokonanie weryfikacji o charakterze ex nunc stworzyłoby lukę ochronną, gdyż osoby, które opuściły strefę działania dobrowolnie, lecz obecnie spotykają się z odmową udzielenia ochrony lub pomocy, zostałyby wyłączone<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa też, że należy zwrócić się do Trybunału o wskazówki dotyczące znaczenia państwowych ram terytorialnych, w jakie wpisują się działania UNRWA. Według tego sądu, jeżeli jakość ochrony lub pomocy UNRWA wzbudza wątpliwości, może zajść konieczność nie tylko przeanalizowania działań UNRWA traktowanych oddzielnie, lecz także ustalenia, w jaki sposób UNRWA jest w stanie działać w szerszym kontekście danego państwa (którym w rozpatrywanym przypadku jest Liban).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Dodatkowo sąd odsyłający zastanawia się, czy przy dokonywaniu oceny, czy ochrona i pomoc UNRWA ustały – a zatem czy ochrona i pomoc mają charakter rzeczywisty, czy też nie – można brać pod uwagę funkcje ochronne pełnione przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego. Jeżeli bowiem funkcje ochronne pełnione przez takie podmioty społeczeństwa obywatelskiego mają znaczenie dla oceny skuteczności działań UNRWA jako podmiotu zapewniającego ochronę, to sąd odsyłający może dojść do wniosku, że NB i AB nie są w stanie wykazać, iż do ustania ochrony i pomocy doszło albo dojdzie z przyczyn obiektywnych. Jeżeli natomiast rola odgrywana przez takie podmioty jest nieistotna z punktu widzenia rzeczywistego charakteru ochrony i pomocy UNRWA, to sąd odsyłający może dojść do wniosku, że taka ochrona i pomoc nie są – w przypadku NB i AB – rzeczywiste (zwłaszcza w świetle faktu, iż w swoich uwagach Secretary of State skupiła się na kwestii istnienia NGO zapewniających pomoc w obozie Al Bass).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sąd pierwszej instancji (wydział ds. imigracji i azylu), Zjednoczone Królestwo] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Przy dokonywaniu oceny, czy doszło do ustania ochrony lub pomocy ze strony UNRWA w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy kwalifikacyjnej względem zarejestrowanego przez UNRWA Palestyńczyka o statusie bezpaństwowca w zakresie wsparcia udzielanego osobom niepełnosprawnym:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Czy ocena ta ma charakter weryfikacji czysto historycznej, polegającej na zbadaniu okoliczności, które miały zmusić osobę występującą z wnioskiem do opuszczenia terenu, na którym działa UNRWA w momencie, w którym to uczyniła, czy też jest to również wybiegająca w przyszłość ocena ex nunc, dotycząca tego, czy osoba występująca [z] wnioskiem może obecnie skorzystać z tego rodzaju ochrony lub pomocy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że ocena ta obejmuje wybiegającą w przyszłość ocenę, czy uzasadnione jest, by przez analogię opierać się na brzmieniu art. 11 dotyczącego ustania statusu, tak, aby w przypadku, gdy wnioskodawca może w odniesieniu do przeszłości wykazać uzasadniony powód, dla którego opuścił on teren działania UNRWA, ciężar dowodu w zakresie wykazania, że powód ten nie jest już aktualny, spoczywał na państwie członkowskim?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy aby zaistniały możliwe do uzasadnienia obiektywne względy przemawiające za wyjazdem takiej osoby, związane z zapewnieniem przez UNRWA ochrony i pomocy, konieczne jest wykazanie celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy (przez działanie lub zaniechanie) po stronie UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Czy istotne jest uwzględnienie pomocy świadczonej takim osobom przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego, takie jak organizacje pozarządowe (NGO)?<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Zjednoczone Królestwo opuściło Unię Europejską w dniu <DATE ISO="20200131">31 stycznia 2020 r.</DATE> o północy czasu środkowoeuropejskiego. Zgodnie z art. 86 ust. 2 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>umową o wystąpieniu<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>) Trybunał pozostaje właściwy do orzekania<?PAGE NO="9"?> w przedmiocie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez sądy Zjednoczonego Królestwa przed zakończeniem okresu przejściowego, o którym mowa w art. 126 owej umowy i który zakończył się w dniu <DATE ISO="20201231">31 grudnia 2020 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z art. 89 umowy o wystąpieniu wyrok Trybunału wydany przed zakończeniem okresu przejściowego i po jego zakończeniu ma w całości moc wiążącą w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony w sekretariacie Trybunału w dniu <DATE ISO="20200729">29 lipca 2020 r.</DATE> Trybunał pozostaje zatem właściwy do orzekania w przedmiocie rozpatrywanego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, a First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sąd pierwszej instancji (wydział ds. imigracji i azylu)] jest związany wyrokiem, który zostanie wydany przez Trybunał w niniejszym postępowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie dotyczące pytań zadanych Trybunałowi w trybie prejudycjalnym przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) [sąd pierwszej instancji (wydział ds. imigracji i azylu)] zostały złożone przez NB i AB, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (Zjednoczone Królestwo), który był interwenientem w postępowaniu przed sądem odsyłającym, rząd niemiecki i przez Komisję Europejską.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20210525">25 maja 2021 r.</DATE> Trybunał skierował do stron i innych podmiotów określonych w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie, w którym zostały one poproszone o przedstawienie swoich stanowisk w przedmiocie tego, czy – a jeżeli tak, to w jaki sposób – wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), wpływa na odpowiedź, jakiej należy udzielić w szczególności na pierwsze pytanie prejudycjalne. Odpowiedzi na to pytanie zostały przekazane przez NB i AB, Secretary of State, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (Zjednoczone Królestwo) i przez Komisję. W dniu <DATE ISO="20210525">25 maja 2021 r.</DATE> Trybunał skierował również do Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (Zjednoczone Królestwo) pytanie dotyczące obowiązków prawnych UNRWA w odniesieniu do zapewniania pomocy niepełnosprawnym dzieciom, a także środków, jakie rzeczywiście wprowadzono w życie (w szczególności w Libanie)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Strony i inne podmioty określone w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej również miały możliwość udzielenia odpowiedzi na to pytanie, jeżeli chciały się do niego ustosunkować.</P></NOTE>. Odpowiedzi na to pytanie zostały udzielone przez Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (Zjednoczone Królestwo) oraz przez NB i AB.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Należy zauważyć, że choć we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest mowa również o wnioskach złożonych przez NB i AB na podstawie art. 1 A ust. 2 konwencji genewskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zgodnie z art. 1 A ust. 2 akapit pierwszy konwencji genewskiej termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>uchodźca<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> stosuje się do osoby, która <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem, i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa, albo która nie ma żadnego obywatelstwa i znajdując się […] poza państwem swojego dawnego stałego zamieszkania nie może lub nie chce z powodu tych obaw powrócić do tego państwa<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</P></NOTE> oraz art. 3 i 8 europejskiej konwencji praw człowieka (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>EKPCz<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Te postanowienia dotyczą zakazu tortur oraz prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.</P></NOTE>, to sąd odsyłający wyraźnie zaznacza, iż wnosi jedynie o wykładnię art. 11 i art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83. W tym względzie, jak słusznie wskazuje Komisja, sąd odsyłający nie podniósł żadnej kwestii dotyczącej wykładni art. 4 i 7 karty lub też zasady non-refoulement. Komisja odnotowuje również, że sąd odsyłający nie zwrócił się do Trybunału o udzielenie wskazówek w przedmiocie dotkliwości problemów, z jakimi boryka się niepełnosprawne dziecko takie jak AB, które umożliwiłyby sądowi odsyłającemu ustalenie, iż takie dziecko jest ipso facto uprawnione do uzyskania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 ze względu na ustanie ochrony lub pomocy UNRWA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Do odpowiedzi na skierowane przez Trybunał pytanie dotyczące obowiązków prawnych UNRWA w odniesieniu do zapewniania pomocy niepełnosprawnym dzieciom, Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (Zjednoczone Królestwo) załączył pismo UNRWA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>To pismo zostało przekazane przez UNRWA na wniosek Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (Zjednoczone Królestwo) w szczególnym kontekście niniejszego postępowania prejudycjalnego. Weryfikacja i ocena owego pisma należy do sądu odsyłającego.</P></NOTE>, w którym ta agencja wskazała w szczególności, jakie są jej obowiązki prawne w zakresie zapewniania pomocy niepełnosprawnym dzieciom będącym uchodźcami palestyńskimi, a także opisała środki, jakie rzeczywiście wprowadzono w życie w Libanie z myślą o niepełnosprawnych dzieciach. W piśmie tym UNRWA oświadczyła, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>ma obowiązek działania w dobrej wierze i rozważenia, w ramach procesu planowania, w jaki sposób można poczynić postępy w zakresie zaspokajania potrzeb osób niepełnosprawnych, w tym dzieci, gwarantowania przestrzegania ich praw oraz zapewniania im ochrony. <HT TYPE="ITALIC">Nie jest jednak zobowiązana do wypełniania określonych w jej mandacie zadań na jakimkolwiek konkretnym poziomie lub zgodnie z jakimkolwiek konkretnym standardem</HT>. Jak wskazano powyżej, zakres, w jakim UNRWA jest w stanie wykonywać swoje zadania, w dużej mierze zależy od wysokości otrzymywanego finansowania<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający nie zwrócił się wprawdzie do Trybunału z pytaniem dotyczącym konkretnego standardu opieki zapewnianej niepełnosprawnym dzieciom, a także nie poruszył wyraźnie żadnych kwestii odnoszących się do art. 4 i 7 karty, co jednak nie oznacza, że art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 nie należy interpretować w świetle tych postanowień oraz, co istotniejsze, art. 1 karty, zgodnie z którym godność człowieka jest nienaruszalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Z motywów 16 i 17 dyrektywy 2004/83 wynika, że konwencja genewska zawiera fundamenty międzynarodowego reżimu prawnego ochrony uchodźców oraz że przepisy tej dyrektywy odnoszące się do warunków nadania statusu uchodźcy oraz zawartości przyznawanej ochrony zostały ustanowione jako wytyczne dla właściwych organów państw członkowskich przy<?PAGE NO="11"?> stosowaniu tej konwencji w oparciu o wspólne pojęcia i kryteria. Właśnie dlatego przepisy dyrektywy 2004/83 należy interpretować w świetle jej ogólnej systematyki i celu, z poszanowaniem konwencji genewskiej i innych odpowiednich traktatów, o których mowa w art. 78 ust. 1 TFUE, nawet jeżeli ta konwencja jako taka nie jest częścią prawa Unii. Interpretacja dyrektywy 2004/83 powinna również, jak to wynika z jej motywu 10, uwzględniać prawa podstawowe oraz zasady uznane w szczególności w karcie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Dyrektywa 2004/83 zmierza w szczególności do zapewnienia, na podstawie art. 1 i 18 karty, pełnego poszanowania ludzkiej godności i prawa do azylu osób ubiegających się o azyl. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0012">12</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Ponadto art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 odpowiada w istocie art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/95, wobec czego orzecznictwo dotyczące tego drugiego przepisu ma znaczenie dla wykładni pierwszego z nich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza do ustalenia, jaki moment ma (albo jakie momenty mają) znaczenie dla celów oceny, czy wnioskodawcy tacy jak NB i AB są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>ipso facto<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> uprawnieni do uzyskania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 z powodu ustania ochrony lub pomocy UNRWA. Zastanawia się on więc, czy pod uwagę mogą być brane jedynie okoliczności przeszłe lub historyczne, mianowicie okoliczności istniejące w chwili, w której wnioskodawcy tacy jak NB i AB faktycznie opuścili strefę działania UNRWA w 2015 r., czy też uzupełniająco lub alternatywnie należy uwzględnić również okoliczności istniejące obecnie w Libanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>W opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bolbol</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑31/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:119">EU:C:2010:119</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) rzecznik generalna E. Sharpston uznała, że sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>osoby, które aktualnie korzystają z ochrony lub pomocy<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> jest niejednoznaczne zarówno w sensie geograficznym, jak i czasowym.</P></NOTE>. W tym względzie sąd odsyłający rozważa, czy należy dokonać (także) oceny ex nunc<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika jasno, że sąd odsyłający pragnie ustalić, czy ocena ex nunc powinna zostać dokonana w uzupełnieniu oceny ex tunc lub zamiast niej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający nie wskazał, czy jego pytanie dotyczy standardu oceny mającego zastosowanie w postępowaniu przed właściwymi organami krajowymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>W rozpatrywanej sprawie – przed Secretary of State.</P></NOTE>, czy też standardu kontroli stosowanego w postępowaniu przed sądem takim jak sąd odsyłający. Moim zdaniem ani art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83, ani zresztą art. 1 D konwencji genewskiej nie wprowadzają w tym względzie żadnego rozróżnienia, zaś standard, który wskażę w dalszej części niniejszej opinii, znajduje zastosowanie w obu tych przypadkach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Należy również zauważyć, że wydaje się, iż pytanie pierwsze zostało zadane w kontekście coraz gorszych warunków, w jakich w południowym Libanie znajdują się – w ujęciu ogólnym – zarejestrowani przez UNRWA palestyńscy bezpaństwowcy oraz w jakich znajdują się tam – w ujęciu szczególnym – niepełnosprawni wnioskodawcy. W tym względzie z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie wynika w żaden sposób, że tego rodzaju warunki mogły ulec poprawie od chwili, w której NB i AB opuścili Liban. Ponadto gdyby warunki w Libanie uległy<?PAGE NO="12"?> tymczasem pogorszeniu, to taką okoliczność należałoby uznać za pozostającą poza kontrolą NB i AB oraz niezależną od ich woli<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Ostatecznie kwestię tę rozstrzygnąć powinien sąd odsyłający. Zobacz natomiast wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), w którym Trybunał uznał, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, iż nie można uznać, że ochrona lub pomoc UNRWA ustała, gdy bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego rezygnuje z pomocy UNRWA i dobrowolnie naraża się na poważne ryzyko. Co więcej, w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że samo nieprzebywanie na obszarze objętym ochroną UNRWA lub dobrowolne jego opuszczenie nie oznacza jeszcze, iż pomoc ustała.</P></NOTE>. Dlatego też proponuję, aby przy formułowaniu odpowiedzi na pytanie pierwsze mieć na uwadze ten kontekst.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83 stanowi, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, jeśli <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>podlega pod zakres Artykułu 1 D konwencji genewskiej odnoszącego się do ochrony lub pomocy od organów lub agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, innych niż [UNHCR]<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Artykuł 1 D konwencji genewskiej, do którego odsyła art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83, wyłącza z zakresu stosowania owej konwencji te osoby, które <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>aktualnie korzystają<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż UNHCR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz art. 1 D akapit pierwszy konwencji genewskiej. Trybunał stwierdził, że ta podstawa wyłączenia z zakresu stosowania konwencji genewskiej, a tym bardziej z zakresu dyrektywy 2004/83, musi podlegać wykładni ścisłej. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100617">17 czerwca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bolbol</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑31/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:351">EU:C:2010:351</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także opinia rzecznik generalnej E. Sharpston w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bolbol</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑31/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:119">EU:C:2010:119</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W tej sprawie uznano, że N. Bolbol nie otrzymywała pomocy UNRWA przed opuszczeniem strefy działania tej agencji w celu złożenia wniosku o azyl na Węgrzech. W związku z tym Trybunał stwierdził, że nie ma potrzeby analizowania ani okoliczności, w jakich można uznać, iż taka pomoc <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>ustała z jakichkolwiek powodów<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, ani też charakteru świadczeń, do jakich N. Bolbol może zostać ipso facto upoważniona na podstawie dyrektywy 2004/83 w związku z ustaniem tej pomocy.</P></NOTE>. W art. 1 D uściślono ponadto, że z chwilą gdy taka ochrona lub pomoc <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>zostanie z jakiejkolwiek przyczyny wstrzymana<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Mimo że ich położenie nie zostało ostatecznie uregulowane zgodnie ze stosownymi rezolucjami przyjętymi przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych.</P></NOTE>, osoby te ipso facto będą korzystały z dobrodziejstw owej konwencji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz art. 1 D akapit drugi konwencji genewskiej.</P></NOTE>. Ta regulacja odpowiada zasadniczo brzmieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>at present receiving<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> [<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>aktualnie korzystają<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>] stanowi przykład zastosowania czasu Present Continuous [czasu teraźniejszego ciągłego], którego w języku angielskim używa się zwykle do opisywania czynności, które albo mają miejsce w chwili mówienia (np. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>obecnie on przyjmuje gościa z zagranicy<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>), albo też odbywają się w bieżącym okresie czasu, a więc w przeszłości, w teraźniejszości i w najbliższej przyszłości (np. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>obecnie ona odbiera wiele listów gratulacyjnych<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>). Nie ulega zatem wątpliwości, że konstrukcji z czasem Present Continuous [czasem teraźniejszym ciągłym] używa się zarówno do opisywania wydarzeń z niedawnej przeszłości, jak i z teraźniejszości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Niezależnie jednak od jakichkolwiek drobiazgowych analiz językowych lub gramatycznych w tym szczególnym kontekście jest również oczywiste, że czasem Present Continuous [czasem teraźniejszym ciągłym] posłużono się w celu uchwycenia zdarzeń mających miejsce zarówno w niedawnej przeszłości, jak i w teraźniejszości, co oznacza, iż tak samo zasadne jest przyjęcie podejścia ex tunc, jak i ex nunc<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Tak samo jest zresztą w przypadku francuskiej wersji językowej konwencji genewskiej, w której posłużono się czasem teraźniejszym, przyszłym oraz, co najważniejsze, czasem zaprzyszłym (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>futur antérieur<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>). Artykuł 1 D akapit pierwszy stanowi więc, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>[c]ette Convention ne sera pas applicable aux personnes qui bénéficient actuellement d’une protection ou d’une assistance […]<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, zaś akapit drugi – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>[l]orsque cette protection ou cette assistance aura cessé pour une raison quelconque […]<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>. Użycie konstrukcji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>aura cessé<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w czasie zaprzyszłym oznacza, że ochrona lub pomoc nie są już dłużej zapewniane.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Decydujące znaczenie ma w każdym razie to, czy odnośna ochrona lub pomoc rzeczywiście ustała z jakichkolwiek powodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że właściwe organy administracyjne lub sądowe są w szczególności zobowiązane do sprawdzenia, czy zainteresowana osoba jest konkretnie w stanie korzystać z tej ochrony lub pomocy.</P></NOTE>. O ile art. 1 D konwencji genewskiej – a także w istocie art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 – nie określa precyzyjnie, jaki moment jest istotny z punktu widzenia oceny ustania ochrony lub pomocy udzielanej przez właściwe organy lub sądy krajowe, o tyle użycie sformułowania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>aktualnie korzystają<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Które nie precyzuje, o jaki dokładnie moment chodzi.</P></NOTE> w pierwszym akapicie tego postanowienia oraz sformułowania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>zostanie […] wstrzymana<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> w jego akapicie drugim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Uważam, że sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>aktualnie korzystają<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, które znajduje się w art. 1 D akapit pierwszy konwencji genewskiej, oraz znajdujące się w akapicie drugim tego artykułu sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>zostanie […] wstrzymana<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> pozostają w ścisłym związku, ponieważ w rzeczywistości są one swoim przeciwieństwem.</P></NOTE> przemawia za oceną o charakterze dynamicznym, w ramach której analizuje się sytuację panującą w strefie działania UNRWA w chwili opuszczenia jej przez wnioskodawcę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE> <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, iż ustanowiona w tym przepisie podstawa wyłączenia możliwości uzyskania statusu uchodźcy odnosi się nie tylko do osób, które aktualnie korzystają z pomocy UNRWA, <HT TYPE="ITALIC">lecz również do tych osób, które rzeczywiście korzystały z tej pomocy krótko przed złożeniem wniosku o udzielenie azylu w państwie członkowskim</HT>, pod warunkiem jednak, że pomoc ta nie ustała w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie tej dyrektywy.</P></NOTE> i która wymaga dodatkowo dokonania oceny ex nunc. To podejście znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W tym względzie z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), jasno wynika, że Trybunał uznał, iż aby ustalić, czy pomoc lub ochrona rzeczywiście ustała w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83, właściwe organy i sądy krajowe muszą zbadać, czy opuszczenie przez zainteresowaną osobę strefy działania UNRWA było uzasadnione przyczynami pozostającymi poza jej kontrolą i niezależnymi od jej woli, wskutek czego osoba ta nie mogła dłużej korzystać z ochrony lub pomocy UNRWA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>W pkt 65 owego wyroku Trybunał stwierdził, że to właściwe organy krajowe winne są zatem ustalić, na podstawie indywidualnej oceny każdego wniosku, czy taka osoba została zmuszona do opuszczenia obszaru działania tego organu lub tej agencji, co ma miejsce w przypadku, gdy bezpieczeństwo osobiste tej osoby było poważnie zagrożone, zaś ten organ lub ta agencja nie miały możliwości zapewnienia jej na tym obszarze warunków do życia zgodnych z zadaniami, których wykonanie zostało im powierzone.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Trybunał uznał zatem, że istotna jest sytuacja panująca na danym obszarze w chwili opuszczenia go przez zainteresowaną osobę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Alheto</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑585/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:584">EU:C:2018:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Pozostaje jednak rozważyć, czy wszystkie fakty niezbędne do dokonania aktualnej oceny analizowanego przypadku – w szczególności wszelkie nowe okoliczności lub elementy, które mogły się ujawnić od chwili opuszczenia przez wnioskodawców takich jak NB i AB strefy działania UNRWA – również mogą/muszą być brane pod uwagę przez właściwe organy krajowe lub, ostatecznie, przez sąd rozpoznający skargę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Z niedawnego wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), wynika jasno, że kwestia ustania ochrony lub pomocy UNRWA na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 musi zostać rozstrzygnięta w oparciu o indywidualną ocenę wszystkich istotnych okoliczności lub elementów danej sytuacji w chwili opuszczenia przez wnioskodawców strefy działania UNRWA oraz w chwili, gdy sąd orzeka w przedmiocie skargi wniesionej na decyzję odmawiającą przyznania statusu uchodźcy. A zatem w pkt 59 tego wyroku Trybunał wspomniał konkretnie o chwili wyjazdu ze strefy działania UNRWA, natomiast<?PAGE NO="14"?> w pkt 56 tego wyroku Trybunał uściślił, że właściwe organy administracyjne lub sądowe są zobowiązane do sprawdzenia, czy bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego <HT TYPE="ITALIC">jest w stanie korzystać</HT> z ochrony lub pomocy UNRWA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz także pkt 57 tego wyroku.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Choć sprawa zakończona wydaniem wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), nie dotyczyła momentu istotnego dla oceny ustania ochrony lub pomocy UNRWA, lecz zakresu geograficznego strefy działania UNRWA, nie dostrzegam żadnego uzasadnionego powodu przemawiającego za odstąpieniem w niniejszej sprawie od podejścia zastosowanego w tym wyroku. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby w istocie skutkować wydawaniem decyzji i orzeczeń nieodpowiadających rzeczywistości, z jaką borykają się wnioskodawcy. Jak zauważył Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (Zjednoczone Królestwo), takie podejście byłoby sztuczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W związku z tym do właściwych organów i sądów krajowych należy dokonanie indywidualnej oceny <HT TYPE="ITALIC">wszystkich</HT> istotnych elementów w celu ustalenia nie tylko tego, czy opuszczenie przez wnioskodawców ubiegających się o przyznanie statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 strefy działania UNRWA było uzasadnione przyczynami pozostającymi poza ich kontrolą i niezależnymi od ich woli (wskutek czego nie mogli oni dłużej korzystać z ochrony lub pomocy UNRWA), lecz także tego, czy obecnie nie mogą oni korzystać z takiej ochrony lub pomocy, ze względu na podnoszoną coraz gorszą sytuację w przedmiotowej strefie działania, z przyczyn pozostających poza ich kontrolą i niezależnych od ich woli.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Mając na uwadze powyższe, sądzę, że w celu ustalenia, czy doszło do ustania ochrony lub pomocy UNRWA w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 należy dokonać indywidualnej oceny wszystkich istotnych elementów danej sytuacji. Wymaga to dokonania oceny okoliczności, które miały zmusić wnioskodawcę do opuszczenia strefy działania UNRWA w momencie, w którym to uczynił, jak również wybiegającej w przyszłość oceny ex nunc, dotyczącej tego czy wnioskodawca może obecnie skorzystać z tego rodzaju ochrony lub pomocy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie – na które należy udzielić odpowiedzi wyłącznie wówczas, gdy Trybunał uzna, że rozstrzygnięcie kwestii ustania ochrony lub pomocy UNRWA w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 wymaga dokonania oceny okoliczności, które miały zmusić wnioskodawcę do opuszczenia strefy działania UNRWA w momencie, w którym to uczynił, a także wybiegającej w przyszłość oceny ex nunc, dotyczącej tego, czy wnioskodawca może obecnie skorzystać z tego rodzaju ochrony lub pomocy – sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż powód, dla którego wnioskodawca opuścił strefę działania UNRWA, nie jest już aktualny, spoczywa na państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający zastanawia się, czy uzasadnione jest, aby przez analogię opierać się na klauzuli utraty statusu z art. 11 dyrektywy 2004/83, tak że w razie gdy wnioskodawca jest w stanie dowieść istnienia w wymiarze historycznym uzasadnionego powodu, dla którego opuścił strefę działania UNRWA, ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż taki powód już nie istnieje, spoczywa na państwie członkowskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Klauzula utraty statusu znajduje się wprawdzie w art. 11 dyrektywy 2004/83, jednak to art. 14 ust. 2 owej dyrektywy stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>[n]ie naruszając obowiązku uchodźcy ujawnienia wszystkich faktów mających znaczenie i dostarczenia całej odpowiedniej dokumentacji będącej w jego posiadaniu, zgodnie z art. 4 ust. 1, państwo członkowskie, które przyznało status uchodźcy, wykaże na podstawie danego przypadku, iż dana osoba przestała być lub nigdy nie była uchodźcą […]<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że osoba, która jest uprawniona do tego, by ipso facto stać się beneficjentem dyrektywy 2004/83, musi złożyć wniosek o nadanie statusu uchodźcy, który musi być rozpatrzony przez właściwe organy państwa członkowskiego odpowiedzialnego za jego rozpatrzenie. W ramach oceny owego wniosku organy te muszą zbadać nie tylko to, czy wnioskodawca rzeczywiście korzystał z pomocy UNRWA i czy pomoc ta ustała, lecz również to, czy w przypadku owego wnioskodawcy nie znajduje zastosowania którakolwiek z podstaw wyłączenia określonych w art. 12 ust. 1 lit. b) lub w art. 12 ust. 2 i 3 tej dyrektywy. Dodatkowo Trybunał stwierdził, że art. 11 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2004/83 w związku z jej art. 14 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, iż dana osoba traci status uchodźcy, jeżeli w związku z ustaniem okoliczności, w których została uznana za uchodźcę, jest w stanie powrócić do strefy działania UNRWA, w której wcześniej stale zamieszkiwała.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W każdym razie z pkt 71 owego wyroku wynika, że Trybunał uznał, iż dobrowolna rezygnacja z pomocy UNRWA nie może doprowadzić do zastosowania art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 (i, co za tym idzie, art. 1 D akapit pierwszy konwencji genewskiej) w sposób, który ipso facto upoważniałby taką osobę do ubiegania się o przyznanie statusu uchodźcy. Jest tak dlatego, że art. 1 D konwencji genewskiej ma na celu wyłączenie możliwości korzystania z systemu tej konwencji przez osoby, które mogą korzystać z pomocy UNRWA. Postulat odwrotny, który co najmniej w sposób dorozumiany sformułowano w owym wyroku, jest taki, że osoby, które nie mogą już z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>jakichkolwiek powodów<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> korzystać z pomocy UNRWA (a więc osoby znajdujące się w sytuacji <HT TYPE="ITALIC">innej</HT> niż sytuacja dobrowolnej rezygnacji z pomocy) są uprawnione do tego, aby traktowano je ipso facto jak uchodźców na potrzeby stosowania tych przepisów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), wynika, że art. 14 dyrektywy 2004/83 (a zatem również jej art. 11) dotyczący ustania statusu uchodźcy <HT TYPE="ITALIC">zakłada właśnie</HT>, iż status ten został już przyznany. Ponieważ NB i AB nie przyznano jeszcze statusu uchodźcy na podstawie regulacji krajowych transponujących dyrektywę 2004/83, zaś możliwość przyznania tego statusu jest obecnie analizowana, pozbawione znaczenia są zarówno art. 11, jak i art. 14 dyrektywy 2004/83.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o charakter oceny złożonych przez NB i AB wniosków o przyznanie statusu uchodźcy, art. 13 dyrektywy 2004/83 (zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>Przyznawanie statusu uchodźcy<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>) stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>[p]aństwa członkowskie przyznają status uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się jako uchodźca, zgodnie z rozdziałami II i III<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>. W związku z tym w celu ustalenia, czy istnieje uprawnienie do korzystania ze statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, który to przepis znajduje się w jej rozdziale III, należy dokonać oceny faktów i okoliczności zgodnie z art. 4 owej dyrektywy (który to przepis znajduje się w jej rozdziale II).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83 stanowi, że państwa członkowskie <HT TYPE="ITALIC">mogą</HT> uznać za obowiązek wnioskodawcy, aby ten wskazał, tak szybko, jak jest to możliwe, wszystkie elementy potrzebne do uzasadnienia wniosku o udzielenie międzynarodowej ochrony. Obowiązkiem państwa członkowskiego jest dokonanie oceny odpowiednich elementów wniosku przy współudziale wnioskodawcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Właściwe organy muszą dostosować szczegółowe zasady oceny oświadczeń i dowodów z dokumentów lub innych stosownie do cech właściwych każdej kategorii wniosków o udzielenie azylu, z poszanowaniem praw gwarantowanych w karcie. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2004/83, ocena ta powinna być przeprowadzana w sposób indywidualny i z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji i uwarunkowań osobistych wnioskodawcy, obejmujących takie czynniki, jak pochodzenie, płeć i wiek. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141202">2 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>A i in.</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑148/13 do C‑150/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2406">EU:C:2014:2406</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180424">24 kwietnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>MP (ochrona uzupełniająca osoby, która była ofiarą tortur)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:276">EU:C:2018:276</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał wyjaśnił, że na podstawie art. 4 ust. 4 dyrektywy 2004/83 istnienie wcześniejszej poważnej krzywdy jest istotnym wskazaniem na istnienie rzeczywistego ryzyka, iż wnioskodawca ponownie dozna poważnej krzywdy. W przepisie tym uściślono jednak, że nie ma to miejsca w sytuacji, gdy istnieją wystarczające powody, aby uznać, iż doznana w przeszłości poważna krzywda nie powtórzy się lub nie będzie trwać nadal. Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy 2004/83, który moim zdaniem może mieć szczególne znaczenie w kontekście postępowania głównego, określa warunki, w przypadku spełnienia których państwo członkowskie stosujące zasadę, zgodnie z którą obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnienie jego wniosku, musi uznać, iż niektóre formy stwierdzeń wnioskodawcy nie potrzebują potwierdzenia. Wśród tych warunków można wymienić w szczególności uznanie stwierdzeń wnioskodawcy za spójne i wiarygodne oraz za niesprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy, jak również ustalenie ogólnej wiarygodności wnioskodawcy. Zobacz analogicznie, w odniesieniu do art. 4 dyrektywy 2011/95, który jest sformułowany w podobny sposób co art. 4 dyrektywy 2004/83, wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180125">25 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>F</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑473/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:36">EU:C:2018:36</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201119">19 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesamt für Migration und Flüchtlinge (służba wojskowa i azyl)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑238/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:945">EU:C:2020:945</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210610">10 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (nowe elementy lub ustalenia)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑921/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:478">EU:C:2021:478</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83 choć zasadniczo do wnioskodawcy należy przedstawienie wszystkich elementów niezbędnych do uzasadnienia wniosku, to jednak obowiązkiem państwa członkowskiego jest współpraca z wnioskodawcą na etapie określania odpowiednich elementów tego wniosku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Oświadczenia wnioskującego o udzielenie ochrony międzynarodowej stanowią jedynie punkt wyjścia w procesie badania przez właściwe organy faktów i okoliczności. Zobacz analogicznie, w odniesieniu do art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011/95, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180125">25 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>F</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑473/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:36">EU:C:2018:36</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Taki wymóg współpracy ciążący na państwie członkowskim oznacza w związku z tym konkretnie, że jeżeli z jakiegokolwiek powodu dowody dostarczone przez wnioskującego o udzielenie ochrony międzynarodowej nie są kompletne, <HT TYPE="ITALIC">aktualne</HT> lub nie mają znaczenia, konieczne jest, aby dane państwo członkowskie współpracowało czynnie w tym stadium postępowania z wnioskodawcą, aby umożliwić zebranie wszystkich dowodów, które mogłyby uzasadnić wniosek. Ponadto państwo członkowskie może znajdować się w lepszej sytuacji niż wnioskodawca, jeżeli chodzi o dostęp do określonego rodzaju dokumentów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121122">22 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑277/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:744">EU:C:2012:744</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141202">2 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>A i in.</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑148/13 do C‑150/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2406">EU:C:2014:2406</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>W rezultacie od wnioskodawców takich jak NB i AB można, na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83, wymagać jedynie przedstawienia takich dowodów, które są dla nich rozsądnie dostępne. Mogą więc istnieć informacje, dane, dokumenty itp. odnoszące się w szczególności do okoliczności zaistniałych po opuszczeniu przez nich strefy objętej ochroną UNRWA, których nie mogą oni rozsądnie uzyskać ani przedstawić. W takich przypadkach obowiązkiem danego państwa członkowskiego jest czynna współpraca z wnioskodawcami przy uzyskiwaniu i ocenianiu takich aktualnych informacji, danych, dokumentów itp. dotyczących sytuacji panującej w tej strefie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam, że ocena, czy wnioskodawca jest uprawniony do uzyskania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, musi zostać dokonana zgodnie z art. 4 owej dyrektywy i w myśl orzecznictwa dotyczącego tego przepisu. O ile zasadniczo do wnioskodawcy należy przedstawienie wszystkich elementów niezbędnych do uzasadnienia wniosku, o tyle obowiązkiem państwa członkowskiego jest współpraca<?PAGE NO="17"?> z wnioskodawcą na etapie określania odpowiednich elementów tego wniosku. Jeżeli z jakiegokolwiek powodu dowody dostarczone przez wnioskodawcę ubiegającego się o udzielenie ochrony międzynarodowej nie są kompletne, aktualne lub nie mają znaczenia, dane państwo członkowskie musi współpracować czynnie w tym stadium postępowania z wnioskodawcą, aby umożliwić zebranie wszystkich dowodów, które mogłyby uzasadnić wniosek.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy na potrzeby ustalenia, czy wnioskodawcy ubiegający się o przyznanie statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 zostali zmuszeni do opuszczenia strefy objętej ochroną UNRWA, konieczne jest wykazanie celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy (przez działanie lub zaniechanie) po stronie UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa ta agencja i którym w rozpatrywanym przypadku jest Liban.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający powołuje się na wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>M’Bodj</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑542/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2452">EU:C:2014:2452</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), i z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180424">24 kwietnia 2018 r.</DATE> <NAME.CASE>MP (Ochrona uzupełniająca osoby, która była ofiarą tortur)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑353/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:276">EU:C:2018:276</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); oba te orzeczenia dotyczą przesłanek kwalifikujących do uzyskania ochrony uzupełniającej oraz pojęcia poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 lit. b) dyrektywy 2004/83 w odniesieniu do ciężko chorych osób. W tych sprawach Trybunał orzekł faktycznie, że zgodnie z art. 15 lit. b) dyrektywy 2004/83 dana osoba może się powoływać na brak odpowiedniego leczenia lub odpowiedniej infrastruktury zdrowotnej w państwie pochodzenia w celu wykazania istnienia poważnej krzywdy wyłącznie wówczas, gdy taka osoba zostaje celowo pozbawiona opieki zdrowotnej. Ogólne niedociągnięcia lub niedostatki nie są wystarczające.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Tytułem wstępu pragnę wskazać, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 – który to przepis dotyczy bardzo szczególnych okoliczności, w jakich osobom objętym zakresem stosowania art. 1 D konwencji genewskiej można przyznać na podstawie tej dyrektywy status uchodźcy – nie odnosi się do okoliczności, w których można przyznać status ochrony uzupełniającej w oparciu o art. 15 lit. b) owej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Ponadto moim zdaniem na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, ponieważ taka wykładnia art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, która wymagałaby, aby doszło do celowego spowodowania szkody lub pozbawienia pomocy przez UNRWA lub państwo, na terytorium którego działa ta agencja, byłaby wykładnią contra legem ze względu na sprzeczność z jasnym i wyrażającym wiążący charakter sformułowaniem użytym tak w tym przepisie, jak i w art. 1 D konwencji genewskiej. Brzmienie obu tych norm jest jednoznaczne: w razie ustania <HT TYPE="ITALIC">z</HT> <HT TYPE="ITALIC">jakichkolwiek powodów</HT> ochrony lub pomocy UNRWA osoby takie <HT TYPE="ITALIC">ipso facto</HT> stają się upoważnione do korzystania z systemu tej dyrektywy i tej konwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Co więcej, w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał potwierdził, że art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, iż ustanie ochrony lub pomocy UNRWA <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>z jakichkolwiek powodów<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> odnosi się też do sytuacji, w której osoba, która rzeczywiście korzystała z tej ochrony lub pomocy, przestaje z niej korzystać z przyczyn pozostających poza jej kontrolą i niezależnych od jej woli. Jak słusznie podnosi Komisja, nie jest konieczne, aby UNRWA<?PAGE NO="18"?> lub państwo, na terytorium którego działa ta agencja<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz także moja odpowiedź na pytanie czwarte sądu odsyłającego w odniesieniu do roli tego państwa jako podmiotu zapewniającego ochronę lub pomoc.</P></NOTE>, działały celowo lub w sposób dyskryminujący. Wystarczy, że osoby przestały korzystać z pomocy lub ochrony UNRWA z przyczyn pozostających poza ich kontrolą i niezależnych od ich woli<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Ponadto Trybunał wyraźnie wskazał, że taka pomoc lub ochrona muszą być <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>rzeczywiste<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>. Niewystarczające jest samo istnienie organu lub agencji, które zapewniają tę pomoc lub ochronę. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Gdyby ustalono, że UNRWA lub państwo, na terytorium którego działa ta agencja, celowo spowodowały szkodę lub pozbawiły osoby pomocy lub ochrony (przez działanie lub zaniechanie), to taki element miałby oczywiście bardzo duże znaczenie. Na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 nie jest jednak konieczne wykazanie tego rodzaju zamiaru. Jak orzekł Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (Nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), pod uwagę należy wziąć wszystkie istotne okoliczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam, że na potrzeby ustalenia, czy wnioskodawcy ubiegający się o przyznanie statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 zostali zmuszeni do opuszczenia strefy objętej ochroną UNRWA, nie jest konieczne wykazanie celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy (przez działanie lub zaniechanie) po stronie UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa ta agencja. Należy natomiast ustalić, jak wskazał to Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121219">19 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abed El Karem El Kott i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑364/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:826">EU:C:2012:826</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), czy tacy wnioskodawcy przestali korzystać z pomocy lub ochrony UNRWA z przyczyn pozostających poza ich kontrolą i niezależnych od ich woli. Ponadto taka pomoc lub ochrona muszą być rzeczywiste.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">E.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania czwartego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie czwarte sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy pomoc zapewniana osobom takim jak wnioskodawcy przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego takie jak NGO ma znaczenie na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83. W tym kontekście należy również przeanalizować rolę odgrywaną przez państwo, na terenie którego działa UNRWA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Z brzmienia zarówno art. 1 D konwencji genewskiej, jak i art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 wynika jednoznacznie, że obecnie istnieje tylko jeden podmiot zapewniający ochronę lub pomoc, mianowicie UNRWA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Mimo że UNRWA nie została w nich wymieniona z nazwy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/95 znajduje zastosowanie, jeżeli okaże się, na podstawie indywidualnej oceny <HT TYPE="ITALIC">wszystkich istotnych czynników</HT>, że bezpieczeństwo osobiste danego bezpaństwowca pochodzenia palestyńskiego jest poważnie zagrożone oraz że UNRWA, pomimo wystąpienia o pomoc przez tę osobę, nie jest w stanie zapewnić mu warunków życia zgodnych z powierzonymi jej zadaniami, w związku z czym ten bezpaństwowiec, w wyniku okoliczności niezależnych od jego woli, zostaje zmuszony do<?PAGE NO="19"?> opuszczenia strefy działania UNRWA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (Nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Trybunał zaznaczył też, że rzeczywista ochrona lub pomoc UNRWA na obszarze objętym mandatem tej agencji musi pozwalać zainteresowanej osobie na bezpieczny w niej pobyt <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>w godnych warunkach życia<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bundesrepublik Deutschland (Nadanie statusu uchodźcy bezpaństwowcowi pochodzenia palestyńskiego)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑507/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:3">EU:C:2021:3</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>O ile w art. 1 D konwencji genewskiej, art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 i w orzecznictwie Trybunału jest w istocie mowa jedynie o ochronie lub pomocy UNRWA, o tyle uważam, że w tym kontekście nie można pominąć roli państwa, na terytorium którego działa ta agencja. Jest oczywiste, że UNRWA nie działa w próżni i że odnośne państwo odgrywa decydującą rolę, jeśli chodzi o umożliwienie UNRWA skutecznego wykonywania powierzonego jej mandatu i zapewniania zainteresowanym osobom życia w godnych warunkach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Do odpowiedzi na pytanie skierowane przez Trybunał Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (Zjednoczone Królestwo) załączył pismo UNRWA, w którym ta agencja wskazała, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>nie zarządza obozami uchodźców i nie jest odpowiedzialna za ochronę integralności fizycznej lub bezpieczeństwa uchodźców palestyńskich ani za utrzymywanie porządku publicznego w obrębie pięciu sektorów działania UNRWA. Odpowiedzialność za ochronę integralności fizycznej uchodźców palestyńskich przebywających w każdym z pięciu sektorów działania UNRWA wchodzi w zakres suwerennej odpowiedzialności właściwego rządu przyjmującego<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>.</P></NOTE>. Oznacza to, że w ramach każdej całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, która jest dokonywana na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, należy wziąć pod uwagę zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ działań podejmowanych przez to państwo, a także ogólne warunki dotyczące bezpieczeństwa i życia uchodźców palestyńskich (takich jak wnioskodawcy) przebywających w Libanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>W związku z tym na przykład jeżeli uchodźcom palestyńskim rzeczywiście przysługuje prawo stałego dostępu do edukacji i opieki zdrowotnej zapewnianej przez odnośne państwo, to moim zdaniem taka okoliczność powinna zostać uwzględniona w ramach całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83. Oczywiście sztucznym byłoby skupianie uwagi wyłącznie na ochronie lub pomocy UNRWA, gdyż wystarczający charakter zapewnianej w praktyce ochrony lub pomocy zależy od warunków, w jakich działa ta agencja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W tym względzie z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika jednak (z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający), że uchodźcy palestyńscy napotykają w Libanie na prawne lub faktyczne ograniczenia w dostępie do usług publicznych, takich jak leczenie i edukacja. Jeżeli sąd odsyłający uzna, że tak jest w istocie, to w takich okolicznościach nierealistyczne byłoby przyjęcie założenia, iż wszelkie podnoszone niedociągnięcia dotyczące zakresu takiej ochrony lub pomocy nie będą wpływały na uchodźców palestyńskich w stopniu większym niż na pozostałą część ludności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Ponadto uważam, że – jak już wspomniałem – jeżeli wykonywanie zadań przez UNRWA jest zakłócone lub utrudnione ze względu na coraz gorszą sytuację polityczną i gospodarczą w odnośnym państwie, a nie ze względu na działania podejmowane bezpośrednio przez państwo, to taki element również ma istotne znaczenie dla każdej oceny kwestii tego, czy zastosowanie powinien znaleźć art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Co więcej, nie można pominąć istotnej roli odgrywanej w tym kontekście przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego, takie jak NGO<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Dla oszczędności miejsca określam je mianem NGO.</P></NOTE>. I tak na przykład jeżeli NGO działają pod auspicjami UNRWA lub jeżeli UNRWA zawarła z nimi umowy, na podstawie których zleciła im<?PAGE NO="20"?> zadanie zapewniania w jej imieniu ochrony lub pomocy, to takie działania należy wziąć pod uwagę w celu dokonania oceny skuteczności ochrony lub pomocy UNRWA. W takich okolicznościach NGO działają na dobrą sprawę jako przedstawiciele UNRWA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Ponadto uważam, że pomoc zapewniana przez NGO działające pod auspicjami państwa, na terytorium którego działa UNRWA, kiedy pomoc ta została zlecona NGO przez to państwo na podstawie zawartych z nimi umów, również musi być brana pod uwagę, o ile – i to jest bardzo istotne zastrzeżenie – uchodźcom palestyńskim przysługuje prawo do korzystania z ochrony lub pomocy takich NGO, zaś taka ochrona lub pomoc są rzeczywiste i stałe. Sama ochrona lub pomoc o charakterze doraźnym lub tymczasowym nie są wystarczające.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Każda inna pomoc zapewniana osobom takim jak wnioskodawcy przez NGO, które nie działają pod auspicjami UNRWA/państwa, na terytorium którego działa UNRWA, lub z którymi UNRWA/państwo, na terytorium którego działa UNRWA nie zawarły umów, na podstawie których zlecono im zadanie zapewniania ochrony lub pomocy w imieniu UNRWA/państwa, na terytorium którego działa UNRWA, nie ma znaczenia na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, ponieważ dostępności oraz rzeczywistego i stałego charakteru takiej pomocy nie można zagwarantować ani też należycie ocenić. Taka pomoc, choć niewątpliwie cenna, jest z samej swej natury niestabilna i niepewna. W związku z tym nie może ona określać uprawnień przysługujących osobie na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Uważam zatem, że ochrona lub pomoc zapewniane uchodźcom palestyńskim przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego takie jak NGO ma znaczenie na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, jeżeli takie podmioty działają pod auspicjami UNRWA lub jeżeli UNRWA zawarła z nimi umowy, na podstawie których zleciła im zadanie zapewniania w jej imieniu ochrony lub pomocy. Ochrona lub pomoc zapewniana uchodźcom palestyńskim przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego, które działają pod auspicjami państwa, na terytorium którego działa UNRWA, lub z którymi to państwo zawarło umowy zlecające im zapewnienie ochrony lub pomocy w jego imieniu, również mają znaczenie na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, o ile zainteresowanym uchodźcom przysługuje prawo do korzystania z ochrony lub pomocy takich podmiotów, a taka ochrona lub pomoc jest rzeczywista i trwała. Z kolei sama ochrona o charakterze doraźnym lub tymczasowym oraz pomoc charytatywna nie jest wystarczająca. Każda inna pomoc zapewniana przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego nie ma znaczenia na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, ponieważ dostępności oraz rzeczywistego i stałego charakteru takiej pomocy nie można zagwarantować ani też należycie ocenić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Proponuję zatem Trybunałowi, by na pytania skierowane w trybie prejudycjalnym przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) (sąd pierwszej instancji (wydział ds. imigracji i azylu), Zjednoczone Królestwo) odpowiedział następująco:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>W celu ustalenia, czy doszło do ustania ochrony lub pomocy Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej<?PAGE NO="21"?> ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony należy dokonać indywidualnej oceny wszystkich istotnych elementów danej sytuacji. Wymaga to dokonania oceny okoliczności, które miały zmusić wnioskodawcę do opuszczenia strefy działania UNRWA w momencie, w którym to uczynił, jak również wybiegającej w przyszłość oceny ex nunc, dotyczącej tego czy wnioskodawca może obecnie skorzystać z tego rodzaju ochrony lub pomocy.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Ocena, czy wnioskodawca jest uprawniony do uzyskania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, musi zostać dokonana zgodnie z art. 4 owej dyrektywy i w myśl orzecznictwa dotyczącego tego przepisu. O ile zasadniczo do wnioskodawcy należy przedstawienie wszystkich elementów niezbędnych do uzasadnienia wniosku, o tyle obowiązkiem państwa członkowskiego jest współpraca z wnioskodawcą na etapie określania odpowiednich elementów tego wniosku. Jeżeli z jakiegokolwiek powodu dowody dostarczone przez wnioskodawcę ubiegającego się o udzielenie ochrony międzynarodowej nie są kompletne, aktualne lub nie mają znaczenia, dane państwo członkowskie musi współpracować czynnie w tym stadium postępowania z wnioskodawcą, aby umożliwić zebranie wszystkich dowodów, które mogłyby uzasadnić wniosek.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Na potrzeby ustalenia, czy wnioskodawcy ubiegający się o przyznanie statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 zostali zmuszeni do opuszczenia strefy objętej ochroną UNRWA, nie jest konieczne wykazanie celowego spowodowania krzywdy lub pozbawienia pomocy (przez działanie lub zaniechanie) po stronie UNRWA lub państwa, na terytorium którego działa ta agencja. Należy natomiast ustalić, czy tacy wnioskodawcy przestali korzystać z pomocy lub ochrony UNRWA z przyczyn pozostających poza ich kontrolą i niezależnych od ich woli. Ponadto taka pomoc lub ochrona muszą być rzeczywiste.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Ochrona lub pomoc zapewniana uchodźcom palestyńskim przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego takie jak organizacje pozarządowe (NGO) ma znaczenie na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, jeżeli takie podmioty działają pod auspicjami UNRWA lub jeżeli UNRWA zawarła z nimi umowy, na podstawie których zleciła im zadanie zapewniania w jej imieniu ochrony lub pomocy. Ochrona lub pomoc zapewniana uchodźcom palestyńskim przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego, które działają pod auspicjami państwa, na terytorium którego działa UNRWA, lub z którymi to państwo zawarło umowy zlecające im zapewnienie ochrony lub pomocy w jego imieniu, również mają znaczenie na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, o ile zainteresowanym uchodźcom przysługuje prawo do korzystania z ochrony lub pomocy takich podmiotów, a taka ochrona lub pomoc jest rzeczywista i trwała. Z kolei sama ochrona o charakterze doraźnym lub tymczasowym oraz pomoc charytatywna nie jest wystarczająca. Każda inna pomoc zapewniana przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego nie ma znaczenia na potrzeby stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83, ponieważ dostępności oraz rzeczywistego i stałego charakteru takiej pomocy nie można zagwarantować ani też należycie ocenić.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>