<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.21-20110601.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRCJ2011PLA.0400276101.case.xml"><NO.CASE>C-519/09</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62009CO0519</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>I-2763</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>I-2773</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>POSTANOWIENIE Z DNIA <DATE ISO="20110407">7.4.2011 r.</DATE> — SPRAWA C-519/09</LEFT><RIGHT>MAY</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Postanowienie Trybunału</HT> (piąta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20110407">7 kwietnia 2011 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>W sprawie C-519/09</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht Wuppertal (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20091119">19 listopada 2009 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20091214">14 grudnia 2009 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Dieter May</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">AOK Rheinland/Hamburg – Die Gesundheitskasse,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (piąta izba),</P><P>w składzie: J.J. Kasel, prezes izby, E. Levits (sprawozdawca) i M. Safjan, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: V. Trstenjak,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P><?PAGE NO="I-2764"?><P>podjąwszy decyzję o rozstrzygnięciu sprawy postanowieniem z uzasadnieniem, zgodnie z art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania,</P><P>po wysłuchaniu rzecznika generalnego,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujące</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20031104">4 listopada 2003 r.</DATE> dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2003">Dz.U. L 299, s. 9</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy D. Mayem a jego byłym pracodawcą AOK Rheinland/Hamburg – Die Gesundheitskasse (ogólną rejonową kasą chorych Nadrenia/Hamburg, zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>AOK<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) dotyczącego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za określoną liczbę dni corocznego płatnego urlopu, którego nie mógł wykorzystać w latach 2006 i 2007.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2765"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Uregulowania Unii</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2003/88 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Cel i zakres</P><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa ustala minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejszą dyrektywę stosuje się do:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>minimalnych okresów […] corocznego urlopu wypoczynkowego […].</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG [Rady z dnia <DATE ISO="19890612">12 czerwca 1989 r.</DATE> w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="183" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1989">Dz.U. L 183, s. 1</REF.DOC.OJ>)], bez uszczerbku dla przepisów art. 14, 17, 18 oraz 19 niniejszej dyrektywy.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-2766"?><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 7 dyrektywy 2000/31 ma następującą treść:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><STI.ART><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Urlop roczny</STI.ART><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym i/lub w praktyce krajowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Minimalny okres corocznego płatnego urlopu nie może być zastąpiony wypłatą ekwiwalentu pieniężnego, z wyjątkiem przypadku gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 17 dyrektywy 2003/88 stanowi, że państwa członkowskie mogą stosować odstępstwa od niektórych przepisów tej dyrektywy. Nie dopuszcza się żadnego odstępstwa w odniesieniu do art. 7 wspominanej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Zakres zastosowania dyrektywy 89/31 jest określony w jej art. 2, do którego odsyła art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88. Zgodnie z tym art. 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa będzie miała zastosowanie we wszystkich sektorach działalności, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym (przemysłowym, rolniczym, handlowym, administracyjnym, usług, szkolnictwa, oświaty i kultury, działalności rozrywkowej itp.).</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="I-2767"?><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejsza dyrektywa nie będzie miała zastosowania tam, gdzie istniałaby sprzeczność interesów – w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takiej jak siły zbrojne czy policja, lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochroną cywilną.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Uregulowania krajowe</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Verordnung über den Erholungsurlaub der Beamtinnen und Beamten und Richterinnen und Richter im Lande Nordrhein Westfalen – Erholungsurlaubsverordnung (rozporządzenie w sprawie urlopu wypoczynkowego urzędników i sędziów w kraju związkowym Nadrenii Północnej-Westfalii) w brzmieniu z dnia <DATE ISO="19930914">14 września 1993 r.</DATE> (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>EUV<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) stanowi w art. 8:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>W miarę możliwości urlop wypoczynkowy powinien zostać wykorzystany w ciągu roku kalendarzowego. Urlop może zostać przyznany w częściach, zgodnie z życzeniem; jednakże zasadniczo należy unikać podziału na więcej niż dwie części.</P><P>Urlop niewykorzystany w terminie dziewięciu miesięcy po upływie roku referencyjnego przepada. [W razie uzyskania lub utraty statusu urzędnika w trakcie roku referencyjnego] […] urlop przepada z końcem roku następnego<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-2768"?><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Dienstordnung für die Angestellten der AOK Rheinland (regulamin służby dla pracowników zatrudnionych na podstawie regulaminu służby w kasie chorych AOK Nadrenia) w wersji z dnia <DATE ISO="19990101">1 stycznia 1999 r.</DATE> w art. 20 § 1 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>O ile nie przewidziano inaczej w przepisach ustawowych lub w niniejszym regulaminie służby, w przypadku pracowników umysłowych i emerytów odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące urzędników kraju związkowego w zakresie:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>urlopu<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Dieter May był zatrudniony przez AOK od dnia <DATE ISO="19660401">1 kwietnia 1966 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20090331">31 marca 2009 r.</DATE> Od dnia <DATE ISO="20060424">24 kwietnia 2006 r.</DATE> do czasu zakończenia służby w znacznej mierze był niezdolny do pracy z powodu choroby.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Dieter May wykorzystał płatny urlop coroczny za lata 2008 i 2009.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2769"?><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>W skardze do Arbeitsgericht Wuppertal (sądu pracy w Wuppertal) D. May żąda ekwiwalentu pieniężnego za 11 dni urlopu corocznego za rok 2006 i za 28 dni urlopu corocznego za rok 2007, których nie mógł wykorzystać.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Pozwana wniosła o oddalenie skargi. Jej zdaniem pracownik umysłowy (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Angestellter<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>) kasy chorych Nadrenia Północna-Westfalia, zatrudniony na podstawie regulaminu służby (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Dienstordnung<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) otrzymuje wynagrodzenia, a co za tym idzie również ekwiwalenty, na tych samych zasadach co urzędnik tego kraju związkowego, a urzędnik taki zgodnie z ustawodawstwem krajowym nie ma prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop coroczny po ustaniu jego stosunku zatrudnienia.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Sąd krajowy uważa, że prawo do takiego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop coroczny wynikałoby z art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/88 – o ile użyte w niej pojęcie pracownika obejmowałoby również pracownika umysłowego podlegającego regulaminowi służby takiemu jak w ten, któremu podlegał skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Arbeitsgericht Wuppertal postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Czy pojęcie pracownika w rozumieniu art. 7 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE […] obejmuje również podlegającego regulaminowi służby pracownika umysłowego podmiotu prawa publicznego, którego autonomiczne przepisy statutowe ustanowione na podstawie upoważnienia ustawy federalnej […] odsyłają, w zakresie prawa tego pracownika umysłowego do corocznego urlopu, do przepisów mających zastosowanie do urzędników […] kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii])?<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2770"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytania prejudycjalnego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania, jeśli odpowiedź na pytanie skierowane w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z istniejącego orzecznictwa, Trybunał może, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, w każdym czasie orzec postanowieniem z uzasadnieniem, zawierającym odesłanie do odpowiedniego orzecznictwa.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Przepis ten należy zastosować w niniejszej sprawie.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy pojęcie pracownika w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2003/88 obejmuje pracownika umysłowego podmiotu prawa publicznego należącego do sektora zabezpieczenia społecznego podlegającego, w szczególności w odniesieniu do jego prawa do corocznego płatnego urlopu, przepisom obowiązującym urzędników.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W tej kwestii należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88 – w związku z art. 2 dyrektywy 89/391, do którego artykuł ten odsyła – omawiane dyrektywy stosują się do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznych, jak i prywatnych, w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz uregulowania niektórych aspektów organizacji ich czasu pracy.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>I tak Trybunał orzekł już, że zakres zastosowania dyrektywy 89/391 należy rozumieć szeroko, a wyjątki od jej zakresu zastosowania przewidziane w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy należy interpretować w sposób zawężający (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia <DATE ISO="20001003">3 października 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-303/98" PAGE.ECR="I-7963" YEAR="2000">C-303/98 Simap, Rec. s. I-7963</REF.DOC.ECR>, pkt 34, 35; z dnia <DATE ISO="20060112">12 stycznia 2006 r.</DATE> w sprawie C-132/04 Komisja przeciwko Hiszpanii,<?PAGE NO="I-2771"?> pkt 22). Wyjątki te zostały bowiem ustanowione wyłącznie w celu zagwarantowania właściwego funkcjonowania służb niezbędnych do ochrony bezpieczeństwa, zdrowia, jak również porządku publicznego w wypadkach o wyjątkowej sile i skali (wyrok z dnia <DATE ISO="20041005">5 października 2004 r.</DATE> w sprawach połączonych od <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-397/01+C-398/01+C-399/01+C-400/01+C-401/01+C-402/01+C-403/01" PAGE.ECR="I-8835" YEAR="2004">C-397/01 do C-403/01 Pfeiffer i in., Zb.Orz. s. I-8835</REF.DOC.ECR>, pkt 55).</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Z uwagi na to, że żadna z tych okoliczności nie zachodzi w wypadku pracownika umysłowego znajdującego się w sytuacji takiej jak skarżący w sprawie przed sądem krajowym, działalność takiego pracownika mieści się w zakresie zastosowania dyrektywy 2003/88.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Następnie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pojęcie pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE ma wymiar autonomiczny i nie powinno być interpretowane zawężająco. Za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>pracownika<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> należy uważać każdą osobę, która wykonuje czynności rzeczywiste i efektywne, przy czym bez znaczenia są czynności wykonywane na tak niewielką skalę, że można je jedynie uznać za marginalne i pomocnicze. Cechą charakteryzującą stosunek pracy jest zgodnie z tym orzecznictwem fakt, że dana osoba wykonuje przez pewien okres na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem świadczenia, za które w zamian otrzymuje wynagrodzenie (zob. w szczególności wyroki: z dnia <DATE ISO="19860703">3 lipca 1986 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="66/85" PAGE.ECR="2121" YEAR="1986">66/85 Lawrie-Blum, Rec. s. 2121</REF.DOC.ECR>, pkt 16, 17; z dnia <DATE ISO="20040323">23 marca 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-138/02" PAGE.ECR="I-2703" YEAR="2004">C-138/02 Collins, Rec. s. I-2703</REF.DOC.ECR>, pkt 26; z dnia <DATE ISO="20040907">7 września 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-456/02" PAGE.ECR="I-7573" YEAR="2004">C-456/02 Trojani, Zb.Orz. s. I-7573</REF.DOC.ECR>, pkt 15).</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Powyższe dokonane przez Trybunał sprecyzowanie pojęcia pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE pozostaje aktualne wobec tego samego pojęcia użytego w aktach prawodawczych wskazanych w art. 288 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="20080717">17 lipca 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-94/07" PAGE.ECR="I-5939" YEAR="2008">C-94/07, Raccanelli, Zb.Orz. s. I-5939</REF.DOC.ECR>, pkt 27).</TXT></NP><?PAGE NO="I-2772"?><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>W tej kwestii należy zauważyć, że postanowienie odsyłające nie zawiera żadnej informacji mogącej wywołać wątpliwości co do tego, czy stosunek pracy między D. Mayem a jego pracodawcą – AOK miał cechy stosunku pracy wymienione w pkt 21 niniejszego postanowienia.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Wreszcie o ile z powyższych rozważań wynika już teraz, że na pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć twierdząco, konieczne jest jeszcze uściślenie, że wobec braku jakiegokolwiek rozróżnienia w ustanawiającym wyjątek postanowieniu art. 45 ust. 4 TFUE w odniesieniu do zatrudnienia w administracji publicznej bez znaczenia jest, czy pracownik zatrudniony jest w charakterze robotnika, pracownika umysłowego czy urzędnika lub czy jego stosunek zatrudnienia wypływa z prawa publicznego czy z prawa prywatnego. Te kwalifikacje prawne różnią się w zależności od woli ustawodawców krajowych, nie mogą więc dostarczyć kryterium wykładni odpowiadającego wymogom prawa Unii (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="19740212">12 lutego 1974 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="152/73" PAGE.ECR="153" YEAR="1974">152/73 Sotgiu, Rec. s. 153</REF.DOC.ECR>, pkt 5).</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>I tak – również w trosce o wyczerpującą odpowiedź – należy zauważyć, że Trybunał wyraźnie stwierdził, że niemiecki profesor uniwersytetu jest – niezależnie od przysługującego mu na mocy prawa krajowego statusu urzędnika – pracownikiem w rozumieniu art. 45 TFUE (zob. podobnie postanowienie z dnia <DATE ISO="20050310">10 marca 2005 r.</DATE> w sprawie C-178/04 Marhold, pkt 19).</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W świetle ogółu powyższych rozważań należy stwierdzić, że z orzecznictwa Trybunału wyraźnie wynika, że pracownik umysłowy podmiotu prawa publicznego, taki jak skarżący w sprawie przed sądem krajowym, jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>pracownikiem<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2003/88.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>W konsekwencji na pytanie prejudycjalne należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/88 należy rozumieć w ten sposób, że pojęcie pracownika obejmuje pracownika umysłowego podmiotu prawa publicznego należącego do<?PAGE NO="I-2773"?> sektora zabezpieczenia społecznego, podlegającego, w szczególności w zakresie prawa do corocznego urlopu, przepisom mającym zastosowanie do urzędników.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Wykładni art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20031104">4 listopada 2003 r.</DATE> dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie pracownika obejmuje pracownika umysłowego podmiotu prawa publicznego należącego do sektora zabezpieczenia społecznego, podlegającego, w szczególności w zakresie prawa do corocznego urlopu, przepisom mającym zastosowanie do urzędników.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></ORDER>