Dz.U. 2011, L 77, s. 1.

Działalność ta pozostaje obecnie zasadniczo niezmieniona.

Zobacz również pkt 30 wyroku z dnia 15 września 2016 r., Landkreis Potsdam-Mittelmark (C‑400/15, EU:C:2016:687), w którym Trybunał orzekł, że działalność niegospodarcza nie jest objęta zakresem stosowania szóstej dyrektywy VAT.

Zobacz również wyrok z dnia 22 października 2009 r., Swiss Re Germany Holding (C‑242/08, EU:C:2009:647, pkt 32).

Zobacz motyw 3 dyrektywy 2008/8, który przewiduje, że [m]iejscem opodatkowania każdego świadczenia usług co do zasady powinno być miejsce rzeczywistej konsumpcji. Gdyby ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług miała zostać w ten sposób zmieniona, niektóre wyjątki od niej wciąż byłyby konieczne ze względów zarówno administracyjnych, jak i związanych z polityką.

Należy zauważyć, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie zawiera żadnych informacji wskazujących na to, iż miejscem konsumpcji usług analizowanych w postępowaniu głównym jest jakiekolwiek inne miejsce aniżeli Zjednoczone Królestwo. Choć nie zostało to wskazane we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, to jednak należy przyjąć, że siedziba działalności gospodarczej WTL znajduje się w Zjednoczonym Królestwie.

Irlandia wskazała, że tego rodzaju podejście byłoby w oczywisty sposób sprzeczne z celem pewności prawa, do osiągnięcia którego dąży się poprzez ustanowione w dyrektywie VAT przepisy dotyczące miejsca świadczenia usług, oraz niezgodne z wymogiem, zgodnie z którym świadczenie musi podlegać któremuś z tych przepisów. Rząd Zjednoczonego Królestwa podnosi, że żaden z artykułów dotyczących miejsca świadczenia usług nie pozwala uznać, iż miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika, który nie działa wyłącznie jako osoba prywatna, lecz jako osoba działająca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (tj. osoba taka jak WTL), może być miejsce, w którym usługodawca ma swoją siedzibę. Rząd ten twierdzi, że tego rodzaju stanowiska nie potwierdzają ani art. 43, 44 i 45 dyrektywy VAT, ani art. 19 rozporządzenia wykonawczego. Zauważa on, że również WTL nie przywołuje żadnego przepisu dyrektywy VAT bądź rozporządzenia wykonawczego ani żadnego orzeczenia, które uzasadniałyby przyjęcie takiego wniosku. Stanowisko WTL, zgodnie z którym art. 44 dyrektywy VAT nie stosuje się do otrzymywanych przez tę spółkę usług, oznacza zatem, że gdy WTL otrzymuje usługi z innego państwa członkowskiego, miejscem świadczenia usług nie jest nie tylko Zjednoczone Królestwo, ale też to inne państwo członkowskie. Rząd Zjednoczonego Królestwa uważa, że ten skutek w postaci braku opodatkowania jest sprzeczny z celem, do urzeczywistnienia którego dążą przepisy dotyczące miejsca świadczenia usług.

Zobacz analogicznie wyrok z dnia 31 maja 2016 r., Reha Training (C‑117/15, EU:C:2016:379, pkt 28–34). Zobacz, w kontekście VAT, wyrok z dnia 15 września 2016 r., Landkreis Potsdam-Mittelmark (C‑400/15, EU:C:2016:687, pkt 37). Zobacz także pkt 31 wyroku z dnia 22 października 2009 r., Swiss Re Germany Holding (C‑242/08, EU:C:2009:647), w którym Trybunał stwierdził, że prawidłowe funkcjonowanie i jednolita wykładnia wspólnego systemu VAT wymaga, aby terminy operacja lub transakcja ubezpieczeniowa i operacja lub transakcja reasekuracyjna znajdujące się w art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte i art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy nie były zdefiniowane w odmienny sposób w zależności od tego, w którym z tych dwóch przepisów zostały użyte. Należy jednak podkreślić, że w pkt 32 owego wyroku Trybunał dodał, iż [ś]wiadczenie usług, o którym mowa w art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte szóstej dyrektywy, jest pojęciem wspólnotowym, które powinno być interpretowane w sposób jednolity w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania wynikającego z rozbieżnych wykładni. Podkreślenie moje. Wymóg jednolitej wykładni nie jest moim zdaniem celem samym w sobie, lecz przyświeca mu nadrzędna zasada, zgodnie z którą należy unikać sytuacji podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania.

Zobacz motyw 2 dyrektywy 2008/8.

Ponadto art. 196 dyrektywy VAT potwierdza, że do zapłaty VAT jest zobowiązany każdy podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem zidentyfikowana do celów VAT, na rzecz której świadczone są usługi objęte art. 44 owej dyrektywy, jeżeli usługi te są świadczone przez podatnika niemającego siedziby na terytorium państwa członkowskiego.

W motywie 5 dyrektywy 2008/8 wyjaśniono, jaki jest zakres stosowania art. 45 dyrektywy VAT.

Rząd hiszpański podnosi, że art. 43 pkt 1 dyrektywy VAT stanowi przepis wyjaśniający, który ma na celu niedopuszczenie do powstania niepewności co do definicji podatnika. Na mocy art. 43 pkt 2 dyrektywy VAT status podatnika rozciąga się jednak na osoby prawne niebędące podatnikami, lecz mające numer identyfikacyjny VAT i mogące zostać zobowiązane do samodzielnego naliczenia VAT w razie dokonania inwestycji. Zdaniem rządu hiszpańskiego w art. 44 dyrektywy VAT posłużono się wyrażeniem działającego w takim charakterze, aby wyłączyć z zakresu tego przepisu osoby działające jako osoby fizyczne. Zgodnie z tym tokiem rozumowania w art. 19 rozporządzenia wykonawczego wskazano, że podatnik, który otrzymuje usługi przeznaczone wyłącznie do użytku prywatnego, nie ma statusu podatnika. W sposób oczywisty wynika z tego, że pozostali podatnicy (tacy jak WTL) muszą nadal być za takowych uznawani. Irlandia uważa, że zgodnie z jasnym brzmieniem art. 43 dyrektywy VAT i zatem jego właściwą wykładnią w przypadku gdy usługi są świadczone – niezależnie od ich przeznaczenia – na rzecz podatników, to przepisy dotyczące miejsca świadczenia usług zawarte w art. 44 owej dyrektywy mają zastosowanie do całości świadczonych usług.

Nie można pominąć faktu, że w analizowanym tam przepisie [art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy VAT] nie posłużono się pojęciem podatnika działającego w takim charakterze. W istocie w pkt 29 wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., Kollektivavtalsstiftelsen TRR Trygghetsrådet (C‑291/07, EU:C:2008:609), Trybunał zwrócił uwagę właśnie na tę okoliczność, co znacząco uprościło zadanie, przed jakim stanął w tej sprawie. Ostatecznie Trybunał stwierdził jednak, że odbiorca usług doradztwa świadczonych przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, który to odbiorca wykonuje jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność nienależącą do zakresu zastosowania tych dyrektyw, powinien być uznawany za posiadającego status podatnika, nawet wówczas gdy rzeczona usługa jest wykorzystywana na potrzeby ostatniej z wymienionych działalności. Nie widzę powodu, dla którego w niniejszej sprawie należałoby odejść od tego wniosku, i to niezależnie od nieco niefortunnej techniki legislacyjnej, jaką posłużył się prawodawca Unii zarówno w art. 43, jak i w art. 44 dyrektywy VAT.

Chyba, że ma on odmienne informacje.

Ten sam tok rozumowania należy zastosować w odniesieniu do twierdzenia WTL, jakoby spółka ta nie przekazała numeru identyfikacyjnego VAT zgodnie z art. 55 rozporządzenia wykonawczego, ponieważ nie jest podatnikiem działającym w takim charakterze. Artykuł 55 rozporządzenia wykonawczego również należy interpretować w świetle art. 44 dyrektywy VAT.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 43 dyrektywy VAT.

W tym względzie rząd Zjednoczonego Królestwa wskazał w odpowiedzi na pytanie zadane przez Trybunał, że zagrożenie podwójnym opodatkowaniem wynika ze stosowania rozbieżnych interpretacji przepisów, zaś jednym sposobem przezwyciężenia tej trudności jest ich jednolita wykładnia. W odpowiedzi na pytanie Trybunału rząd hiszpański podniósł, że łączna (i systemowa) wykładnia art. 43 i 44 dyrektywy VAT, motywu 4 dyrektywy 2008/8 i art. 19 rozporządzenia wykonawczego pozwala zagwarantować, iż nie występuje możliwość podwójnego opodatkowania. Irlandia wskazała w odpowiedzi na pytanie zadane przez Trybunał, że w sytuacji, gdy usługobiorca prawidłowo ustali we własnym zakresie, czy otrzymane usługi zostały nabyte na potrzeby prowadzonej przez niego działalności podlegającej opodatkowaniu, w tym również wówczas, gdy jest on uznawany za podatnika w rozumieniu art. 43 dyrektywy VAT, podwójne opodatkowanie nie powinno mieć miejsca.

W odpowiedzi na pytanie Trybunału Komisja stwierdziła, że WTL nie jest osobą fizyczną, lecz podmiotem, który zdecydował się na dokonanie rejestracji do celów VAT. Spółka ta jest traktowana w taki sam sposób jak każdy inny podatnik (lub też jak każda osoba prawna niebędąca podatnikiem, która jest zidentyfikowana do celów VAT). Oznacza to, że podlega ona przepisom dotyczącym miejsca świadczenia usług mającym zastosowanie do transakcji między przedsiębiorcami. Przepisy mające zastosowanie do transakcji między przedsiębiorcami a konsumentami stosuje się jedynie w odniesieniu do usług, które są otrzymywane przez podatnika, lecz przeznaczone do prywatnej konsumpcji przez jego personel (lub przez podatnika będącego osobą fizyczną). Przedmiotowe usługi otrzymywane przez [WTL] nie są przeznaczone do prywatnej konsumpcji przez osobę fizyczną. W pełni zgodne z zasadą równego traktowania jest objęcie tym drugim zbiorem przepisów jedynie prywatnej konsumpcji przez osoby fizyczne.

Zobacz wyrok z dnia 13 marca 2008 r., Securenta (C‑437/06, EU:C:2008:166, pkt 30, 31). Zobacz również wyroki: z dnia 12 lutego 2009 r., Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie (C‑515/07, EU:C:2009:88, pkt 36, 37); z dnia 15 września 2016 r., Landkreis Potsdam-Mittelmark (C‑400/15, EU:C:2016:687).