<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2002ELB.0600589901.case.xml"><NO.CASE>C-299/01</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62001C0299</NO.CELEX><NO.SEQ>0014.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>5900</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>5908</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>9</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZJARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-299/01</LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámaso Ruiz-Jarabo Colomer</HT></P><P>της <DATE ISO="20020418">18ης Απριλίου 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή άσκησε προσφυγή κατά του Λουξεμβούργου βάσει του άρθρου 226 ΕΚ. Ζητεί από το Δικαστήριο να καταδικάσει αυτό το κράτος μέλος λόγω του ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (EOK) του Συμβουλίου της <DATE ISO="19681015">15ης Οκτωβρίου 1968</DATE> (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001,0.33).</P></NOTE>, και από το άρθρο 43 ΕΚ.</TXT><P>Η προσαπτόμενη στο Λουξεμβούργο παράβαση συνίσταται στη διατήρηση, στην εσωτερική του νομοθεσία, μιας προϋποθέσεως περί προηγουμένης κατοικίας στο έδαφος του επί ορισμένο χρονικό διάστημα για τη χορήγηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.</P></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Τα περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Στις αρχές του 1998, μια ατομική καταγγελία πληροφόρησε την Επιτροπή ότι η λουξεμβουργιανή νομοθεσία εξαρτούσε το δικαίωμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος από την προϋπόθεση υπάρξεως κατοικίας στη χώρα επί τουλάχιστον δέκα έτη κατά τη διάρκεια των είκοσι τελευταίων ετών.</TXT><P>Οι υπηρεσίες της Επιτροπής επικοινώνησαν με τις εθνικές αρχές εφιστώντας τους την προσοχή στο ενδεχομένως ασυμβίβαστο αυτής της προϋποθέσεως προς την κοινοτική νομοθεσία. Οι λουξεμβουργιανές αρχές εξέθεσαν ότι ένα σχέδιο νόμου για την κατάργηση της προϋποθέσεως αυτής ήταν υπό εξέταση.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Πάντως, με έγγραφο της <DATE ISO="19990719">19ης Ιουλίου 1999</DATE>, η Επιτροπή πληροφορήθηκε ότι το Conseil d'État εξέδωσε αρνητική γνώμη και, κατά συνέπεια, το κείμενο που ψηφίστηκε στις <DATE ISO="19990429">29 Απριλίου 1999</DATE><NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Δημοσιεύτηκε στο Mémorial (επίσημη εφημερίδα του Μεγάλου Δουκάτου) την <DATE ISO="19990601">1η Ιουνίου 1999</DATE>. Η τροποποίηση αυτή άρχισε να ισχύει την <DATE ISO="20000301">1 Μαρτίου 2000</DATE>, ήτοι εννέα μήνες μετά τη δημοσίευση του.</P></NOTE> διατήρησε την προϋπόθεση υπάρξεως κατοικίας, η διάρκεια της οποίας πάντως μειώθηκε σε πέντε έτη κατά τη διάρκεια των είκοσι τελευταίων ετών.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-5901"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Οι κοινοτικές διατάξεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 7 του κανονισμού 1612/68:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Ο εργαζόμενος υπήκοος ενός κράτους μέλους δεν δύναται στην επικράτεια των άλλων κρατών μελών, να έχει, λόγω της ιθαγενείας του, διαφορετική μεταχείριση από τους ημεδαπούς εργαζομένους, ως προς τους όρους απασχολήσεως και εργασίας, ιδίως όσον αφορά την αμοιβή, την απόλυση, την επαγγελματική επανένταξη ή την επαναπα-σχόληση αν έχει καταστεί άνεργος.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Απολαύει των ιδίων κοινωνικών και φορολογικών πλεονεκτημάτων με τους ημεδαπούς εργαζομένους.</TXT></NP><P>[...]<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 43 ΕΚ εξάλλου ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>[...]</P><P>Η ελευθερία εγκαταστάσεως περιλαμβάνει την ανάληψη και την άσκηση μη μισθωτών δραστηριοτήτων, καθώς και τη σύσταση και τη διαχείριση επιχειρήσεοίν και ιδίως εταιριών κατά την έννοια του άρθρου 48, παράγραφος 2, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζονται από τη νομοθεσία της χώρας εγκαταστάσεως για τους δικούς της υπηκόους, με την επιφύλαξη των διατάξεων του κεφαλαίου της παρούσας συνθήκης που αναφέρονται στην κυκλοφορία κεφαλαίων<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Η επίμαχη λουξεμβουργιανή νομοθεσία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ο κανόνας που κρίνεται ασυμβίβαστος προς την κοινοτική τάξη είναι το άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 2, του νόμου της <DATE ISO="19860726">26ης Ιουλίου 1986</DATE> περί θεσπίσεως του δικαιώματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Κατά τις διατάξεις αυτές, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα χορηγείται σε κάθε πρόσωπο το οποίο, κατόπιν προηγούμενης εγκρίσεως, κατοικείκαι διαμένει πράγματι στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει ηλικία τουλάχιστον είκοσι πέντε ετών, διαθέτει πόρους ύψους κατώτερου των καθοριζόμενων ορίων, είναι πρόθυμο να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που παρέχονται από τη λουξεμβουργιανή ή αλλοδαπή νομοθεσία προκειμένου να βελτιώσει την κατάσταση του και έχει διαμείνει στο Λουξεμβούργο επί πέντε τουλάχιστον έτη κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών. Μόνον οι απάτριδες και οι πολιτικοί πρόσφυγες απαλλάσσονται από την τήρηση της προϋποθέσεως κατοικίας.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-5902"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Η διοικητική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Μολονότι η διάρκεια της αναγκαίας περιόδου διαμονής για την χορήγηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος περιορίστηκε, η Επιτροπή έκρινε ότι η νομοθεσία αυτή εξακολουθεί να μη συμβιβάζεται προς τη θεμελιώδη αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, την οποία θέτει το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68, όσον αφορά τους μισθωτούς εργαζομένους, και το άρθρο 43 ΕΚ, όσον αφορά τους μη μισθωτούς εργαζομένους. Επομένως, στις <DATE ISO="19990806">6 Αυγούστου 1999</DATE>, απηύθυνε στις αρχές του Μεγάλου Δουκάτου έγγραφο οχλήσεως καλώντας τες να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους εντός προθεσμίας δύο μηνών.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Ελλείψει απαντήσεως εκ μέρους των λου-ξεμβουργιανών αρχών και θεωρώντας ότι οι διευκρινίσεις που επισυνάφθηκαν στην κοινοποίηση της τροποποιηθείσας νομοθεσίας δεν ήταν ικανοποιητικές, η Επιτροπή απηύθυνε στη Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση, στις <DATE ISO="20000126">26 Ιανουαρίου 2000</DATE>, αιτιολογημένη γνώμη σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ, πρώτο εδάφιο, καλώντας την να τροποποιήσει εκ νέου τον νόμο.</TXT><P>Στις <DATE ISO="20000531">31 Μαΐου 2000</DATE>, η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση την πληροφόρησε για την απόφαση της να τροποποιήσει ακόμα μια φορά τον νόμο προκειμένου να συμμορφωθεί προς την αιτιολογημένη γνώμη και τη διαβεβαίωσε για την πρόθεση της με έγγραφο της <DATE ISO="20000615">15ης Ιουνίου 2000</DATE>.</P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20000724">24 Ιουλίου 2000</DATE>, οι υπηρεσίες της Επιτροπής ζήτησαν από τις λουξεμβουργια-νές αρχές να τους παράσχουν ακριβείς πληροφορίες ως προς το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα και να χορηγήσουν αμέσως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στους πολίτες άλλων κρατών μελών στους οποίους δεν εγκρίθηκε η καταβολή του λόγω του ότι δεν πληρούσαν την προϋπόθεση κατοικίας.</TXT><P>Με έγγραφο της 26ης Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση διατύπωσε ορισμένες διευκρινίσεις ως προς το μελλοντικό κείμενο και εξέθεσε στην Επιτροπή ότι το κείμενο αυτό θα ψηφιζόταν κατά την κοινοβουλευτική σύνοδο 2000-2001. Πρόσθεσε ότι, ελλείψει εφαρμοστέας νομοθεσίας, ήταν αδύνατο να ικανοποιήσει το αίτημα που διατύπωσε η Επιτροπή υπέρ των πολιτών αυτών.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>Η ένδικη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, δεδομένου ότι δεν έλαβε μεταγενεστέρως καμία πληροφορία σχετική με την αναγγελθείσα νομοθετική τροποποίηση, άσκησε προσφυγή στις <DATE ISO="20010726">26 Ιουλίου 2001</DATE>, με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο να καταδικάσει αυτό το κράτος μέλος λόγω παραβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ισχύουσα στο Λουξεμβούργο νομοθεσία<?PAGE NO="I-5903"?> συνιστά πρόδηλη παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως η οποία απαγορεύει, όχι μόνον τις εμφανείς διακρίσεις λόγω ιθαγενείας, αλλά και κάθε μορφή συγκεκαλυμμένης δυσμενούς διακρίσεως η οποία, με την εφαρμογή άλλων κριτηρίων διακρίσεως, καταλήγει στην πράξη στο ίδιο αποτέλεσμα<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19740212">12ης Φεβρουαρίου 1974</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="152/73" YEAR="1974" PAGE.ECR="87">152/73, Sotgiu (Συλλογή τόμος 1974, α 87, σκέψη 11)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19900508">8ης Μαΐου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-175/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-1779">157/88, Biehl (Συλλογή 1990, σ. Ι-1779, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η προϋπόθεση κατοικίας επί ορισμένο χρονικό διάστημα στο έδαφος κράτους μέλους συνιστά κεκρυμμένη δυσμενή διάκριση λόγω της ιθαγενείας, διότι ο πολίτης αυτού του κράτους θα πληροί ευκολότερα την προϋπόθεση αυτή από τον υπήκοο άλλου κράτους μέλους<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19910725">25ης Ιουλίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-221/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-3905">C-221/89, Factortame (Συλλογή 1991, σ. Ι-3905, σκέψη 32)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19921117">17ης Νοεμβρίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-279/89" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-5785">C-279/89, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασίλειου (Συλλογή 1992, σ. Ι-5785, σκέψη 42)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19930310">10ης Μαρτίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-111/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-817">C-111/91, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (Συλλογή 1993, σ. Ι-817, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Το γεγονός ότι η προϋπόθεση αυτή εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους λουξεμβούργιους δεν επηρεάζει αυτό το συμπέρασμα.</TXT><P>Η Επιτροπή εκθέτει ότι δεν υφίσταται καμία αμφιβολία ότι η επίδικη παροχή συνιστά κοινωνικό πλεονέκτημα, διότι έτσι έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση Hoeckx<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19850327">27ης Μαρτίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="249/83" YEAR="1985" PAGE.ECR="973">249/83 (Συλλογή 1985, σ. 973, σκέψη 22)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> και, κατά συνέπεια, πρέπει να χορηγείται υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε όλους τους εργαζομένους υπηκόους των άλλων κρατών μελών.</P><P>Το άρθρο 43 ΕΚ, εξάλλου, εξασφαλίζει το ευεργέτημα της εθνικής μεταχειρίσεως στους πολίτες κράτους μέλους που επιθυμούν να ασκήσουν μη μισθωτή δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος και απαγορεύει κάθε διάκριση λόγω ιθαγενείας που εμποδίζει την πρόσβαση σε τέτοια δραστηριότητα ή την άσκηση της<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19990608">8ης Ιουνίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-337/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-3289">C-337/97, Meeusen (Συλλογή 1999, σ. I-3289, σκέψη 27)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P><P>Η Επιτροπή επικαλείται επίσης προς στήριξη της προσφυγής της την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο στην υπόθεση Επιτροπή κατά Βελγίου<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19921110">10ης Νοεμβρίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-326/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-5517">C-326/90 (Συλλογή 1992, σ. Ι-5517)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, που αφορούσε παρόμοια νομοθεσία και παροχή, με την οποία έκρινε αντίθετη προς την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως τη διατήρηση του όρου περί διάρκειας διαμονής στη βελγική επικράτεια για τη χορήγηση του ελάχιστου εισοδήματος διαβιώσεως (minimex) στους εργαζομένους των άλλων κρατών μελών.</P></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το Λουξεμβούργο εκθέτει στο υπόμνημά του απαντήσεως, που κατέθεσε στις <DATE ISO="20011010">10 Οκτωβρίου 2001</DATE>, ότι το σχέδιο νόμου για την τροποποίηση της επίδικης εθνικής νομοθεσίας ψηφίστηκε στις <DATE ISO="20000322">22 Μαρτίου 2000</DATE>. Ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή ή να αναστείλει τη διαδικασία εν αναμονή της παραιτήσεως της Επιτροπής από την προσφυγή.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή παραιτήθηκε από το δικαίωμα υποβολής υπομνήματος απαντήσεως<?PAGE NO="I-5904"?> και εξέθεσε ότι δεν δικαιολογούνταν η αναστολή της διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι κανείς από τους διαδίκους δεν υπέβαλε αίτημα εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους επιθυμούσε να ακουστεί, το Δικαστήριο αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 44 του Κανονισμού Διαδικασίας, να εκδώσει απόφαση χωρίς να καλέσει τους διαδίκους να παραστούν.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Εξέταση της προσφυγής</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α.</NO.P><TXT>Επί του αιτήματος αναγνωρίσεως της παραβάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Από τη νομολογία του Δικαστηρίου που παραθέτει η προσφεύγουσα προκύπτει ότι η προϋπόθεση κατοικίας εντός κράτους μέλους συνιστά έμμεση δυσμενή διάκριση λόγω της ιθαγενείας, η οποία βλάπτει τους πολίτες των άλλων κρατών μελών και ότι μια παροχή όπως η υπό κρίση πρέπει να θεωρηθεί ως κοινωνικό πλεονέκτημα του οποίου πρέπει να τυγχάνουν οι πολίτες των άλλων κρατών μελών υπό τις ίδιες προϋποθέσεις όπως οι ημεδαποί.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στο υπόμνημά του απαντήσεως, το Λουξεμβούργο εκθέτει ότι δεν αναφέρεται στο ζήτημα αν η προϋπόθεση κατοικίας διάρκειας πέντε ετών συνιστά δυσμενή διάκριση, χωρίς να προβάλλει συναφώς επιχειρήματα, και επισημαίνει ότι είναι διατεθειμένο να τροποποιήσει τη νομοθεσία που περιέχει αυτήν την προϋπόθεση. Ακόμη και αν το καθού κράτος ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή για το λόγο ότι του ανακοίνωσε το σχέδιο νόμου, του οποίου ούτε η δημοσίευση έχει εν προκειμένω, θεωρώ ότι η στάση του ισοδυναμεί με ομολογία.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Επιπλέον, είναι γνωστό ότι το αντικείμενο προσφυγής που ασκείται βάσει του άρθρου 226 ΕΚ καθορίζεται από την αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής και ότι, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η παράβαση έπαυσε, μετά την πάροδο της προθεσμίας που τάσσεται δυνάμει της δεύτερης παραγράφου του ίδιου άρθρου, εξακολουθεί να υφίσταται συμφέρον προς συνέχιση της δίκης, ήτοι τη θεμελίωση της ευθύνης που μπορεί ενδεχομένως να υπέχει το κράτος μέλος έναντι των προσώπων που αντλούν δικαιώματα από τη συγκεκριμένη παράβαση του<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19730207">7ης Φεβρουαρίου 1973</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="39/72" YEAR="1973" PAGE.ECR="375">39/72, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 375, σκέψη 11)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19870617">17ης Ιουνίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="154/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="2717">154/85, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1987, σ. 2717, σκέψη 6)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Ούτε το αίτημα αναστολής της διαδικασίας είναι λυσιτελές διότι οι περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως δεν δικαιολογούν την εφαρμογή του άρθρου 82 Α, παράγραφος 1, στοιχείο β', του Κανονισμού Διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει, μέχρι τον Απρίλιο του 2002, η Επιτροπή ουδέποτε εκδήλωσε την<?PAGE NO="I-5905"?> πρόθεση της να παραιτηθεί από την προσφυγή.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Εφόσον είναι σαφώς αποδεδειγμένο ότι το Λουξεμβούργο δεν τήρησε την υποχρέωση προσαρμογής του εσωτερικού δικαίου προς τις διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68 και του άρθρου 43 ΕΚ εντός της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα της Επιτροπής και να καταδικαστεί το κράτος μέλος λόγω παραβάσεως, καθώς και στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β.</NO.P><TXT>Επί του αιτήματος διευκρινίσεων όσον αφορά τις συνέπειες της αναγνωρίσεως της παραβάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Στο σημείο 20 του δικογράφου προσφυγής, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο, πλην της αναγνωρίσεως της παραβάσεως του λουξεμβουργιανού κράτους, να διευκρινίσει τις συνέπειές της προκειμένου το κοινοτικό δίκαιο να μπορέσει να παραγάγει πλήρως τα αποτελέσματά του υπέρ των πολιτών άλλων κρατών μελών οι οποίοι εθίγησαν από την απαγορευόμενη νομοθεσία.</TXT><P>Η Επιτροπή ζήτησε από τις λουξεμβουργια-νές αρχές, με έγγραφο που απέστειλε στις <DATE ISO="20000724">24 Ιουλίου 2000</DATE> ο γενικός διευθυντής απασχολήσεως και κοινωνικών υποθέσεων, πληροφορίες για τα μέτρα που ελήφθησαν για την αμελλητί τακτοποίηση της καταστάσεως των κοινοτικών πολιτών που έχουν ενδεχομένως υποβάλει αίτηση χορηγήσεως της επίδικης παροχής. Προς στήριξη του αιτήματος της, επικαλέστηκε την άμεση εφαρμογή σε όλο το έδαφος της Ενώσεως της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω της ιθαγένειας και την υπεροχή του κοινοτικού δικαίου. Η μόνιμη αντιπροσωπεία του Λουξεμβούργου εξέθεσε στην Επιτροπή, με έγγραφο της 26ης Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ότι ήταν αδύνατο στο Λουξεμβούργο να λάβει τέτοια μέτρα ελλείψει νομοθετικής διατάξεως προβλέπουσας τη χορήγηση της παροχής στους κοινοτικούς πολίτες άνευ προϋποθέσεως προηγούμενης κατοικίας στο Μεγάλο Δουκάτο.</P></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Παρά την ευνοϊκή μου στάση για την άποψη της Επιτροπής, οφείλω να αναγνωρίσω ότι το αίτημα της πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που θα εκθέσω.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Πρώτον, κατά πάγια νομολογία, το έγγραφο οχλήσεως που απευθύνει η Επιτροπή στο κράτος μέλος και, στη συνέχεια, η αιτιολογημένη γνώμη οριοθετούν το αντικείμενο της διαφοράς το οποίο, επομένως, δεν μπορεί πλέον να διευρυνθεί. Η δυνατότητα του συγκεκριμένου κράτους να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του αποτελεί, ακόμη και αν αποφασίσει να μην κάνει χρήση, ουσιαστική εγγύηση, ηθελημένη από τη Συνθήκη, η δε τήρηση της συνιστά ουσιώδη τύπο για τη νομιμότητα της διαδικασίας με την οποία αναγνωρίζεται παράβαση κράτους μέλους. Κατά συνέπεια, η αιτιολογημένη γνώμη και η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να στηρίζονται<?PAGE NO="I-5906"?> στις ίδιες αιτιάσεις με εκείνες του εγγράφου οχλήσεως, με το οποίο κινείται η πριν από την άσκηση της προσφυγής διαδικασία<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19980929">29ης Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-191/95" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-5449">C-191/95, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1998, σ. Ι-5449, σκέψη 55)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19991028">28ης Οκτωβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-328/96" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-7479">C-328/96, Επιτροπή κατά Αυστρίας (Συλλογή 1999, σ. Ι-7479, σκέψη 34)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19991109">9ης Νοεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-365/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-7773">C-365/97, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1999, σ. Ι-7773, σκέψη 23)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT><P>Καίτοι η Επιτροπή δεν έχει την υποχρέωση να υποδείξει, με την αιτιολογημένη γνώμη, τα μέτρα με τα οποία θα μπορούσε να παύσει η καταλογιζόμενη παράβαση, οφείλει τουλάχιστον να εκθέσει τις αιτιάσεις οι οποίες θα αποτελέσουν το αντικείμενο της προσφυγής της. Η Επιτροπή πρέπει να υποδείξει ειδικά στο οικείο κράτος μέλος ότι πρέπει να προβεί στη θέσπιση συγκεκριμένου μέτρου, εφόσον προτίθεται να ασκήσει προσφυγή λόγω παραβάσεως με αντικείμενο την παράλειψη της θεσπίσεως του μέτρου αυτού<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Επιτροπή κατά Αυστρίας, παρατεθείσα σκέψη 39.</P></NOTE>.</P><P>Πάντως, στην παρούσα περίπτωση, η Επιτροπή δεν κάλεσε τη Λουξεμβουργιανή Κυβέρνηση να τακτοποιήσει αμέσως την κατάσταση των πολιτών άλλων κρατών μελών στους οποίους αντιτάχθηκε άρνηση χορηγήσεως του ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος για τον λόγο ότι δεν πληρούσαν την προϋπόθεση κατοικίας ούτε με το έγγραφο οχλήσεως ούτε με την αιτιολογημένη γνώμη που απηύθυνε τον Ιανουάριο του 2000. Σύμφωνα με τα έγγραφα της δικογραφίας, το αίτημα αυτό διατυπώθηκε μόλις τον Ιούλιο του ίδιου έτους, με έγγραφο του γενικού διευθυντή απασχολήσεως και κοινωνικών υποθέσεων, ενώ οι λουξεμβουργιχχ-νές αρχές είχαν ήδη απαντήσει στην αιτιολογημένη γνώμη και το αντικείμενο της μελλοντικής διαφοράς είχε καθορισθεί.</P></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Δεύτερον, οι συνέπειες αναγνωρίσεως παραβάσεως κράτους μέλους εκτίθενται στο άρθρο 228 ΕΚ: το κράτος μέλος οφείλει να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου.</TXT><P>Όμως, τα μέτρα αυτά δεν συνίστανται απλώς στην άρση των αποτελεσμάτων της εθνικής νομοθεσίας για το μέλλον, αλλά, δεδομένου ότι η απόφαση παράγει αποτελέσματα <HT TYPE="ITALIC">ex tunc,</HT> στην εξάλειψη ομοίως των βλαπτικών συνεπειών αυτής της νομοθεσίας από την ημερομηνία κατά την οποία κατέστη ασυμβίβαστη προς την κοινοτική νομοθεσία<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου I960,<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="6/60" YEAR="1960" PAGE.ECR="543">6/60, Humbiet κατά βελγικού δημοσίου (Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 543</REF.DOC.ECR> — συνοπτική μετάφραση στα ελληνικά), όσον αφορά τη συνθήκη CECA, και της <DATE ISO="19911119">19ης Νοεμβρίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-6/90+C-9/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-5357">C-6/90, C-9/90, Francovich κ.λπ. (Συλλογή 1991, σ. Ι-5357, σκέψη 36)</REF.DOC.ECR>, όσον αφορά τη Συνθήκη ΕΚ.</P></NOTE>. Όπως είναι γνωστό, τα κράτη μέλη οφείλουν να επανορθώνουν τις ζημίες που προκαλούνται στους ιδιώτες από παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου. Η υποχρέωση αυτή στηρίζεται ιδίως στο άρθρο 10 ΕΚ, δυνάμει του οποίου τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που υπέχουν, μεταξύ των οποίων περιλαμτ βάνεται η υποχρέωση εξαλείψεως των αθέμιτων συνεπειών μιας παραβάσεως του κοινοτικού δικαίου.</P><P>Κατά πάγια νομολογία, η ερμηνεία μιας διατάξεως του κοινοτικού δικαίου, στην<?PAGE NO="I-5907"?> οποία προβαίνει το Δικαστήριο, περιορίζεται στο να διαφωτίζει και αποσαφηνίζει το περιεχόμενο της διατάξεως αυτής, όπως πρέπει ή θα έπρεπε να είχε νοηθεί και εφαρμοστεί από τον χρόνο θέσεως της σε ισχύ<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19950811">11ης Αυγούστου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-367/93+C-377/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-2229">C-367/93 έως C-377/93, Roders κ.λπ. (Συλλογή 1995, σ. Ι-2229, σκέψη 42)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19980924">24ης Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-35/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-5325">C-35/97, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1998, σ. Ι-5325, σκέψη 46)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P><P>Προσθέτω ότι το κράτος μέλος δεν ζήτησε από το Δικαστήριο, όπως θα μπορούσε, να περιορίσει τα διαχρονικά αποτελέσματα της αποφάσεως.</P></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Τέλος, αν το κράτος μέλος καταδικαστεί, όπως προτείνω, στην παρούσα διαδικασία για παράβαση εμμένει στην έμμονη άρνηση του να τακτοποιήσει την κατάσταση των προσώπων που έχουν θιγεί πριν από την έναρξη ισχύος της τροποποιηθείσας νομοθεσίας, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να ασκήσει νέα προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου. Αρκετά χρόνια έχουν παρέλθει από την υποβολή της ατομικής καταγγελίας στις αρχές του 1998 και της ενάρξεως ισχύος του νέου νόμου<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπενθυμίζεται ότι η αναμόρφωση του 1999, η οποία μείωσε σε πέντε έτη τη διάρκεια κατοικίας των δέκα ετών που απαιτούνταν για τη χορήγηση της παροχής, άρχισε να ισχύει μόλις <HT TYPE="ITALIC">εννέα</HT> μήνες μετά τη δημοσίευση της.</P></NOTE>, κατά τη διάρκεια των οποίων το Λουξεμβούργο εξακολούθησε, όπως φαίνεται, να παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο.</TXT><P>Προνοώ ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό, κατ' αυτό το στάδιο, κράτος μέλος να οχυρώνεται πίσω από την έλλειψη εθνικής νομοθεσίας για να αρνείται την ίση μεταχείριση των πολιτών άλλων κρατών μελών που κατοικούν στο έδαφος του, αυτό δε πολλώ μάλλον καθ' όσον η νομολογία του Δικαστηρίου θεωρεί ότι συνιστούν κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68, παροχές με πολύ παρόμοια χαρακτηριστικά<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19850606">6ης Ιουνίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="157/84" YEAR="1985" PAGE.ECR="1739">157/84, Frascogna (Συλλογή 1985, σ. 1739)</REF.DOC.ECR>· της <DATE ISO="19850327">27ης Μαρτίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="122/84" YEAR="1985" PAGE.ECR="1027">122/84, Scrivner (Συλλογή 1985, ο. 1027)</REF.DOC.ECR> και προπαρατεθείσα Hoeckx· της <DATE ISO="19870709">9ης Ιουλίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="256/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="3431">256/86, Frascogna (Συλλογή 1987, σ. 3431)</REF.DOC.ECR>· και της <DATE ISO="19930527">27ης Μαΐου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-310/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3011">C-310/91, Schmid (Συλλογή 1993, σ. Ι-3011)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> και καταδίκασε διάφορα κράτη μέλη διότι εξαρτούσαν τη χορήγηση τους από προηγούμενη προϋπόθεση κατοικίας στο έδαφός τους<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19921110">10ης. Νοεμβρίου 1992</DATE>, Επιτροπή κατά Βελγίου, πραταρατεθείσα· τικ <DATE ISO="19930310">10ης Μαρτίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-111/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-817">C-111/91, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (Συλλογή 1993, ο. Ι-817)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19960912">12ης Σεπτεμβρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-278/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-4307">C-278/94, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1996, ο. Ι-4307)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Διαφορετικά, θα τους ήταν εύκολο να αποφύγουν τις υποχρεώσεις που υπέχουν από το κοινοτικό δίκαιο, αφι-στάμενα του νομοθετικού έργου ή καθυστερώντας όσο το δυνατόν την προσαρμογή των εθνικών κανόνων.</P></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Για τους προεκτεθέντες λόγους, θεωρώ ότι πρέπει να απορριφθεί το αίτημα της Επιτροπής με το οποίο ζητείται από το Δικαστήριο να διευκρινίσει τις συνέπειες της αναγνωρίσεως της παραβάσεως.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-5908"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VΙ —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Ενόψει των ανωτέρω σκέψεων προτείνω στο Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>να αναγνωρίσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, διατηρώντας στην εσωτερική του νομοθεσία μια προϋπόθεση προηγούμενης κατοικίας στο έδαφος του διάρκειας πέντε ετών για τη χορήγηση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19681015">15ης Οκτωβρίου 1968</DATE> περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητος, και από το άρθρο 43 ΕΚ·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>να καταδικάσει αυτό το κράτος μέλος στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>