<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-568/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0568</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:264">EU:C:2022:264</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20220407">7.4.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑568/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">H Limited</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220407">7 kwietnia 2022 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca sądowa w sprawach cywilnych</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Zakres stosowania</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 2 lit. a)</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Nakaz zapłaty wydany w innym państwie członkowskim po przeprowadzeniu, w ramach postępowania kontradyktoryjnego, uproszczonego badania orzeczenia wydanego w państwie trzecim</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 39</KEYWORD><KEYWORD>Wykonalność orzeczenia w państwach członkowskich</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑568/20</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy, Austria) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20200923">23 września 2020 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20201102">2 listopada 2020 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">J</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">H Limited,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: K. Jürimäe, prezes izby, N. Jääskinen, M. Safjan (sprawozdawca), N. Piçarra i M. Gavalec, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: P. Pikamäe,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu J – C. Straberger, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu H Limited – S. Turic, Rechtsanwalt,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller, M. Hellmann i U. Bartl, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – M. Heller i H. Leupold, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20211216">16 grudnia 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1, art. 2 lit. a), art. 39, art. 42 ust. 1 lit. b) oraz art. 45, 46 i 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy J a H Limited dotyczącego wykonania w Austrii nakazu zapłaty wydanego przez High Court of Justice (England &amp; Wales) [sąd wyższej instancji (Anglia i Walia), Zjednoczone Królestwo, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>High Court<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>] na podstawie dwóch wyroków wydanych w Jordanii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy 4, 6, 26 i 34 rozporządzenia nr 1215/2012 mają następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>(4)</NO.P><TXT>Różnice pomiędzy przepisami poszczególnych państw o jurysdykcji i uznawaniu orzeczeń utrudniają należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Dlatego nieodzowne jest wydanie przepisów celem ujednolicenia przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych, aby zapewnić szybkie i nieskomplikowane uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w jednym z państw członkowskich.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Celem zagwarantowania swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych niezbędnym i stosownym jest, aby przepisy o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń zostały określone w drodze aktu unijnego, który będzie wiążący i bezpośrednio stosowany.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(26)</NO.P><TXT>Wzajemne zaufanie do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w Unii [Europejskiej] usprawiedliwia zasadę, zgodnie z którą orzeczenia wydane w państwie członkowskim powinny być uznawane we wszystkich państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania. Ponadto cel w postaci ograniczenia nakładu czasu pracy oraz kosztów, jakie wiążą się z transgranicznym postępowaniem sądowym, uzasadnia zniesienie wymagania stwierdzenia wykonalności przed wykonaniem orzeczenia w wezwanym państwie członkowskim. W związku z tym orzeczenie wydane przez sądy państwa członkowskiego powinno być traktowane tak, jak gdyby zostało wydane w wezwanym państwie członkowskim.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="3"?><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(34)</NO.P><TXT>W celu zapewnienia ciągłości pomiędzy [Konwencją z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1972">Dz.U. 1972, L 299, s. 32</REF.DOC.OJ>), zmienioną późniejszymi konwencjami o przystąpieniu nowych państw członkowskich do tej konwencji (zwaną dalej <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>konwencją brukselską z 1968 r.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00AB" ID="QE0004"/>)], rozporządzeniem [Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 12, s. 1</REF.DOC.OJ>)] i niniejszym rozporządzeniem powinny być przewidziane przepisy przejściowe. Dotyczy to również wykładni postanowień konwencji brukselskiej z 1968 r. oraz zastępujących ją rozporządzeń dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, niezależnie od rodzaju sądu. Nie obejmuje ono w szczególności spraw podatkowych, celnych, administracyjnych ani spraw dotyczących odpowiedzialności państwa za działania lub zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej (acta iure imperii)<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 2 rzeczonego rozporządzenia przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Do celów niniejszego rozporządzenia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> oznacza każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego – niezależnie od tego, jak zostanie określone – w tym wyrok, postanowienie, nakaz [zapłaty], nakaz egzekucyjny oraz postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania wydane przez urzędnika sądowego.</TXT><P>Do celów rozdziału III <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00AB" ID="QE0008"/> obejmuje środki tymczasowe, w tym zabezpieczające, zarządzone przez sąd, który na mocy niniejszego rozporządzenia ma jurysdykcję do orzekania w sprawie głównej. Definicja ta nie obejmuje środków tymczasowych, w tym środków zabezpieczających, zarządzonych przez taki sąd bez wzywania pozwanego do stawiennictwa, chyba że orzeczenie zawierające dany środek zostało doręczone pozwanemu przed wykonaniem;</P></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>państwo członkowskie pochodzenia [orzeczenia]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/> oznacza, w zależności od przypadku, państwo członkowskie, w którym wydano orzeczenie, zatwierdzono lub zawarto ugodę sądową lub formalnie sporządzono lub zarejestrowano dokument urzędowy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>wezwane państwo członkowskie<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00AB" ID="QE0010"/> oznacza państwo członkowskie, w którym orzeczenie podlega uznaniu lub w którym wnosi się o wykonanie orzeczenia, ugody sądowej lub dokumentu urzędowego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>sąd pochodzenia [orzeczenia]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00AB" ID="QE0011"/> oznacza sąd wydający orzeczenie, które podlega uznaniu lub o którego wykonanie się wnosi<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 39 wskazanego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, jest wykonalne w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 42 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Do celów wykonania w państwie członkowskim orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim wnioskodawca przedstawia właściwemu organowi egzekucyjnemu:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności; oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53, potwierdzające wykonalność orzeczenia i zawierające wyciąg z orzeczenia, a w stosownych przypadkach również odpowiednie informacje o podlegających zwrotowi kosztach postępowania i naliczeniu odsetek<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 45 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Na wniosek każdej zainteresowanej strony odmawia się uznania orzeczenia, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>uznanie byłoby oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public) wezwanego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 46 tego rozporządzenia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Na wniosek osoby, przeciwko której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, odmawia się wykonania orzeczenia w przypadku stwierdzenia jednej z podstaw odmowy uznania, o których mowa w art. 45<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 52 tego samego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Orzeczenie wydane w państwie członkowskim nie może być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej w wezwanym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 53 rozporządzenia nr 1215/2012 brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Na wniosek każdej zainteresowanej strony sąd pochodzenia [orzeczenia] wydaje zaświadczenie na formularzu określonym w załączniku I<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190320">20 marca 2019 r.</DATE> High Court nakazał J, osobie fizycznej zamieszkałej w Austrii, zapłatę na rzecz spółki H Limited, instytucji bankowej, kwoty głównej w wysokości <FT TYPE="NUMBER">10392463</FT> USD (dolarów amerykańskich) (około <FT TYPE="NUMBER">9200000</FT> EUR), powiększonej o odsetki i koszty, w wykonaniu dwóch wyroków wydanych przez sądy jordańskie w dniach <DATE ISO="20130503">3</DATE> i <DATE ISO="20130520">20 maja 2013 r.</DATE> (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>wyrokami jordańskimi<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>). High Court wydał ponadto zaświadczenie, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>H Limited wniosła o wykonanie tego nakazu zapłaty w okręgu Bezirksgericht Freistadt (sądu rejonowego w Freistadt, Austria) na podstawie rozporządzenia nr 1215/2012, przedstawiając zaświadczenie, o którym mowa w art. 53 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190412">12 kwietnia 2019 r.</DATE> Bezirksgericht Freistadt (sąd rejonowy w Freistadt, Austria) upoważnił H Limited na podstawie postanowienia High Court z dnia <DATE ISO="20190320">20 marca 2019 r.</DATE> i w zastosowaniu rozporządzenia nr 1215/2012 do przystąpienia do wykonania rzeczonego postanowienia w celu uzyskania zaspokojenia wierzytelności w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">9249915,62</FT> EUR oraz odsetek i kosztów. Sąd ten stwierdził w szczególności, że postępowanie przed High Court zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą kontradyktoryjności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Środek odwoławczy wniesiony przez J od tego postanowienia z dnia <DATE ISO="20190412">12 kwietnia 2019 r.</DATE> został oddalony orzeczeniem Landesgericht Linz (sądu okręgowego w Linzu, Austria) z dnia <DATE ISO="20200622">22 czerwca 2020 r.</DATE> Wskazawszy, że orzeczenie High Court z dnia <DATE ISO="20190320">20 marca 2019 r.</DATE> stanowi orzeczenie w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012, sąd apelacyjny podkreślił, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 53 tego rozporządzenia, przedłożone przez spółkę H Limited, nie budzi żadnych wątpliwości, które mogłyby sugerować wystąpienie jednej z podstaw odmowy uznania przewidzianych w art. 45 wspomnianego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>J wniósł skargę rewizyjną do Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria), będącego sądem odsyłającym w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Ten ostatni sąd skłania się ku temu, by uznać, że zasada wykluczenia podwójnej exequatur dotyczy również nakazów zapłaty wydanych przez sąd państwa członkowskiego na podstawie powództwa wytaczanego w celu wykonania wyroku zagranicznego, jeżeli stosunek prawny będący podstawą roszczenia zasądzonego ostatecznym orzeczeniem nie jest badany co do istoty. Zdaniem tego sądu orzeczenie wydane w postępowaniu głównym nie jest w związku z tym objęte zakresem pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W takim przypadku kontrola sądowa ogólnych warunków wykonania na podstawie tego rozporządzenia nie byłaby wykluczona. Sąd odsyłający uważa w związku z tym, że państwo członkowskie wykonania może zweryfikować dane zawarte w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, tak że dłużnik może podnosić, że nie są spełnione przesłanki wykonania, przykładowo z tego względu, że brak jest orzeczenia w rozumieniu art. 2 lit. a) tego rozporządzenia lub że rozporządzenie to nie znajduje zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Sąd ten zauważa jednak, że prawidłowe stosowanie prawa Unii nie jest na tyle oczywiste, by wyeliminować uzasadnione wątpliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>1)</NO.P><TXT>Czy przepisy [rozporządzenia nr 1215/2012], w szczególności art. 2 lit. a) i art. 39, należy interpretować w ten sposób, że z orzeczeniem podlegającym wykonaniu mamy do czynienia również wtedy, gdy dłużnik wskazany w tytule egzekucyjnym zostaje zobowiązany w państwie członkowskim – po uproszczonym badaniu przeprowadzonym w ramach postępowania kontradyktoryjnego, ale tylko w odniesieniu do związania powagą rzeczy osądzonej wyroku wydanego przeciwko niemu w państwie trzecim – do zapłaty na rzecz strony wygrywającej spór w postępowaniu, które toczyło się w państwie trzecim w przedmiocie roszczenia stwierdzonego ostatecznym orzeczeniem państwa trzeciego, przy<?PAGE NO="6"?> czym przedmiot postępowania, które toczyło się w państwie członkowskim, ograniczał się do badania, czy roszczenie stwierdzone ostatecznym orzeczeniem istnieje wobec dłużnika wskazanego w tytule egzekucyjnym?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:</TXT><P>Czy przepisy rozporządzenia [nr 1215/2012], w szczególności art. 1, art. 2 lit. a), art. 39, 45, 46 i 52 należy interpretować w ten sposób, że należy odmówić wykonania niezależnie od istnienia jednej z podstaw odmowy wymienionych w art. 45 [tego rozporządzenia], jeżeli badane orzeczenie nie jest orzeczeniem w rozumieniu art. 2 lit. a) lub art. 39 [tego rozporządzenia] lub żądanie stanowiące podstawę wydania orzeczenia nie jest objęte zakresem zastosowania [tego rozporządzenia] w państwie członkowskim pochodzenia [orzeczenia]?</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:</TXT><P>Czy przepisy rozporządzenia nr 1215/2012, w szczególności art. 1, art. 2 lit. a), art. 39, art. 42 ust. 1 lit. b), art. 46 i 53 należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu w sprawie wniosku o odmowę wykonania sąd wezwanego państwa członkowskiego musi koniecznie przyjąć – już na podstawie samych informacji zawartych przez sąd pochodzenia [orzeczenia] w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 – że ma do czynienia z orzeczeniem objętym zakresem zastosowania tego rozporządzenia i podlegającym wykonaniu?<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 2 lit. a) i art. 39 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim stanowi orzeczenie i jest wykonalny w innych państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że w zakresie, w jakim zgodnie z motywem 34 rozporządzenia nr 1215/2012 rozporządzenie to uchyla i zastępuje rozporządzenie nr 44/2001, które z kolei zastąpiło konwencję brukselską z 1968 r., wykładnia dokonana przez Trybunał w odniesieniu do przepisów tych ostatnich aktów prawnych ma zastosowanie również do rozporządzenia nr 1215/2012, jeżeli przepisy te można uznać za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>równoważne<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220310">10 marca 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>BMA Nederland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑498/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:173">EU:C:2022:173</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Jest tak w przypadku art. 25 i art. 27 pkt 1 tej konwencji oraz art. 32 i art. 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 z jednej strony oraz art. 2 lit. a) oraz art. 45 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 z drugiej strony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Jak zauważył Trybunał w odniesieniu do art. 32 rozporządzenia nr 44/2001, który jest przepisem równoważnym do art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012, zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> obejmuje każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego, niezależnie od treści danego orzeczenia (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gothaer Allgemeine Versicherung i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑456/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:719">EU:C:2012:719</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Oznacza to zasadniczo, że pojęcie to obejmuje również nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem z orzecznictwem Trybunału, aby takie orzeczenia były objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 1215/2012, wystarczy, by były one orzeczeniami sądowymi, które – zanim zażąda się ich uznania czy wykonania w państwie innym niż państwo pochodzenia orzeczenia – stanowiły lub mogły stanowić w tym państwie pochodzenia przedmiot postępowania spornego pod różnymi postaciami (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090402">2 kwietnia 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gambazzi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑394/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:219">EU:C:2009:219</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Ta szeroka i autonomiczna wykładnia znajduje oparcie w systemie ustanowionym przez rozporządzenie nr 1215/2012, a także w celach realizowanych przez to rozporządzenie (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gothaer Allgemeine Versicherung i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑456/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:719">EU:C:2012:719</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Po pierwsze, jeśli chodzi o cele realizowane przez rozporządzenie nr 1215/2012, jego motyw 6 identyfikuje cel swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Ponadto z motywów 4 i 26 owego rozporządzenia wynika, że celem tego rozporządzenia jest uproszczenie formalności w celu umożliwienia szybkiego i nieskomplikowanego uznawania i wykonywania orzeczeń z państw członkowskich związanych niniejszym rozporządzeniem. Tymczasem, jak podniosła Komisja Europejska, odmienna wykładnia art. 2 lit. a) tego rozporządzenia wymagałaby powiązania pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> z jego treścią, co stałoby w sprzeczności z tym celem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Po drugie, co się tyczy systemu ustanowionego przez rozporządzenie nr 1215/2012, jego motyw 26 podkreśla znaczenie zasady wzajemnego zaufania sądów państw członkowskich w zakresie uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, co również przemawia za tym, aby wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> nie dokonywać w sposób zawężający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>To wzajemne zaufanie zostałoby jednak naruszone, gdyby sąd państwa członkowskiego miał możliwość zanegowania posiadania charakteru <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> przez nakaz zapłaty wydany przez sąd innego państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Ostatecznie konsekwencją zawężającej wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 byłoby stworzenie kategorii aktów wydawanych przez sądy, których – jako że nie występują pośród enumeratywnie wymienionych wyjątków wskazanych w art. 45 tego rozporządzenia – nie można by objąć zakresem owego pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> i których sądy innych państw członkowskich nie musiałyby w związku z tym wykonywać. Istnienie takiej kategorii aktów byłoby nie do pogodzenia z systemem ustanowionym w art. 39, 45 i 46 rzeczonego rozporządzenia, który przewiduje automatyczne wykonywanie orzeczeń i wyklucza badanie jurysdykcji sądów państwa członkowskiego wydania przez sądy wezwanego państwa członkowskiego (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gothaer Allgemeine Versicherung i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑456/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:719">EU:C:2012:719</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że postanowienie High Court rozpatrywane w postępowaniu głównym było co najmniej przedmiotem uproszczonego postępowania kontradyktoryjnego w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia, w związku z czym stanowi orzeczenie w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012. W konsekwencji, ponieważ stwierdzono jego wykonalność w tym państwie członkowskim, jest ono na podstawie art. 39 tego rozporządzenia wykonalne w innych państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Wniosku tego nie podważa okoliczność, że co do istoty wspomniane postanowienie zostało wydane w celu wykonania wyroków wydanych w państwie trzecim, które jako takie nie są wykonalne w państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W istocie ze względu na ograniczenie zakresu stosowania rozporządzenia nr 1215/2012 do kwestii jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych przez sądy państw członkowskich oraz wobec braku innych przepisów prawa Unii regulujących te kwestie w odniesieniu do orzeczeń wydanych przez sądy państw trzecich, te same państwa członkowskie mają co do zasady swobodę w określaniu warunków i procedur umożliwiających sądom krajowym rozpoznanie zawisłych przed nimi sporów. Wynika z tego, że niektóre rodzaje postępowań i orzeczeń sądowych istniejące w jednym państwie członkowskim niekoniecznie mają odpowiednik w innych państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Co się tyczy w szczególności kwestii, jakie skutki mogą mieć w państwach członkowskich wyroki wydane przez sądy państw trzecich, brak harmonizacji na poziomie Unii skutkuje tym, że sądy państwa członkowskiego mogą zgodnie z prawem wydać, zgodnie z właściwymi przepisami prawa krajowego, wykonalne orzeczenia na podstawie tych wyroków, nawet jeśli uwzględnienie tych samych wyroków w innych państwach członkowskich jest uzależnione od wymogu uzyskania stwierdzenia wykonalności (exequatur).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Ponadto, wbrew temu, co zdaje się sądzić sąd odsyłający, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940120">20 stycznia 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Owens Bank</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑129/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:13">EU:C:1994:13</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), z którego można w drodze analogii wywnioskować, że art. 29–31 rozporządzenia nr 1215/2012 nie mają zastosowania do postępowań mających na celu stwierdzenie wykonalności wyroków wydanych w sprawach cywilnych i handlowych w państwie trzecim, nie oznacza, że orzeczenie wydane na podstawie wyroku wydanego przez państwo trzecie, zgodnie z przepisami jurysdykcyjnymi i proceduralnymi państwa członkowskiego, nie może być objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Z jednej strony bowiem, podobnie jak w przypadku każdego innego krajowego orzeczenia sądowego, kwalifikacja aktu takiego jak postanowienie rozpatrywane w postępowaniu głównym jako orzeczenie w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 nie zależy w żaden sposób od tego, czy postępowanie, w wyniku którego zostało ono wydane, wchodzi w zakres stosowania tego rozporządzenia, ponieważ rozporządzenie to nie ma na celu ujednolicenia przepisów proceduralnych państw członkowskich (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210909">9 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Toplofikatsia Sofia i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑208/20 i C‑256/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:719">EU:C:2021:719</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Z drugiej strony i w każdym razie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940120">20 stycznia 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Owens Bank</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑129/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:13">EU:C:1994:13</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), dokonał wyraźnego rozróżnienia pomiędzy brakiem zastosowania konwencji brukselskiej z 1968 r. do postępowań mających na celu uznanie lub wykonanie orzeczeń wydanych w sprawach cywilnych i handlowych w państwie trzecim od stosowania tej konwencji do każdego orzeczenia wydanego przez sąd umawiającego się państwa, niezależnie od nazwy nadanej orzeczeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Należy zatem stwierdzić, że żaden przepis rozporządzenia nr 1215/2012 ani żaden z celów realizowanych przez to rozporządzenie nie stoją na przeszkodzie temu, by nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim należał do zakresu stosowania tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Z systemu ustanowionego w art. 39, 45 i 46 rozporządzenia nr 1215/2012 wynika niemniej jednak, że uznanie, iż takie postanowienie ma charakter orzeczenia w rozumieniu art. 2 lit. a) tego rozporządzenia, nie pozbawia osoby, przeciwko której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, prawa do sprzeciwienia się wykonaniu tego orzeczenia poprzez podniesienie podstaw odmowy zgodnie ze wspomnianym art. 45.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W szczególności zgodnie z art. 45 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z art. 46 tego rozporządzenia na wniosek każdej zainteresowanej strony odmawia się uznania orzeczenia, jeżeli uznanie to jest oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Należy jednak podkreślić, iż o ile państwa członkowskie mają, co do zasady, swobodę określania wymogów porządku publicznego zgodnie z własnymi koncepcjami krajowymi, o tyle wyznaczenie granic tego pojęcia następuje w drodze wykładni tego rozporządzenia. W związku z tym, chociaż do Trybunału nie należy ustalanie, jakie elementy obejmuje porządek publiczny państwa członkowskiego, należy do niego jednak kontrolowanie, w jakich granicach sąd państwa członkowskiego może powoływać się na to pojęcie, gdy odmawia uznania orzeczenia wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego (zob. w drodze analogii wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krombach</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑7/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:164">EU:C:2000:164</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Ponadto, ustanawiając zakaz kontroli merytorycznej orzeczenia zagranicznego, art. 52 rozporządzenia nr 1215/2012 stoi na przeszkodzie temu, by sąd wezwanego państwa odmówił uznania tego orzeczenia jedynie z powodu istnienia różnicy między normą prawną zastosowaną przez sąd państwa pochodzenia orzeczenia a normą, jaką zastosowałby sąd wezwanego państwa, gdyby to on orzekał w sprawie. Sądowi państwa wezwanego nie wolno także badać prawidłowości oceny prawnej ani oceny stanu faktycznego dokonanej przez sąd państwa pochodzenia orzeczenia (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krombach</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑7/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:164">EU:C:2000:164</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>I tak, aby uczynić zadość zakazowi kontroli merytorycznej orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim, odwołanie się do klauzuli porządku publicznego, zawartej w art. 45 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 jest możliwe tylko w przypadku, gdy uznanie orzeczenia wydanego w tym państwie członkowskim miałoby stanowić oczywiste naruszenie normy prawnej uważanej za zasadniczą dla porządku prawnego państwa wezwanego lub prawa uznanego za podstawowe w tym porządku prawnym (zob. w drodze analogii wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000328">28 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krombach</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑7/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:164">EU:C:2000:164</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Tego rodzaju naruszenie może polegać w szczególności na tym, że osoba, przeciwko której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, nie miała możliwości skutecznej obrony, przed sądem pochodzenia orzeczenia, i zaskarżenia, w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia, orzeczenia, które miałoby zostać wykonane (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090402">2 kwietnia 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gambazzi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑394/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:219">EU:C:2009:219</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Tak więc w niniejszej sprawie, w przypadku gdyby J zdołał wykazać przed sądem, przed którym toczy się postępowanie w wezwanym państwie członkowskim, że w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia nie miał możliwości zakwestionowania co do istoty roszczeń, jakie doprowadziły do wydania wyroków jordańskich, których dotyczy postanowienie rozpatrywane<?PAGE NO="10"?> w postępowaniu głównym, sąd ten mógłby odmówić wykonania tego postanowienia ze względu na jego oczywistą niezgodność z krajowym porządkiem publicznym. Dokonanie odnośnej oceny należy wyłącznie do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi następująco: art. 2 lit. a) i art. 39 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim stanowi orzeczenie i jest wykonalny w innych państwach członkowskich, jeżeli został wydany w wyniku przeprowadzenia postępowania kontradyktoryjnego w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia, w którym stwierdzono również jego wykonalność, przy czym charakter orzeczenia nie pozbawia osoby, przeciwko której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, możliwości domagania się, zgodnie z art. 46 rzeczonego rozporządzenia, odmowy jego wykonania ze względu na wystąpienie jednej z podstaw odmowy wymienionych w art. 45 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytania drugie i trzecie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 2 lit. a) i art. 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nakaz zapłaty wydany przez sąd państwa członkowskiego na podstawie prawomocnych wyroków wydanych w państwie trzecim stanowi orzeczenie i jest wykonalny w innych państwach członkowskich, jeżeli został wydany w wyniku przeprowadzenia postępowania kontradyktoryjnego w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia, w którym stwierdzono również jego wykonalność, przy czym charakter orzeczenia nie pozbawia osoby, przeciwko której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, możliwości domagania się, zgodnie z art. 46 rzeczonego rozporządzenia, odmowy jego wykonania ze względu na wystąpienie jednej z podstaw odmowy wymienionych w art. 45 tego rozporządzenia.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>